II OSK 125/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 95/20 w sprawie ze skarg [...] sp. z o.o. sp.k. w [...] oraz [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od [...] sp. z o.o. sp.k. w [...] oraz [...] solidarnie na rzecz [...]kwotę 507,00 (pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Sz 95/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg [...]Spółka z o.o. sp. k. w [...]oraz [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019r., w przedmiocie warunków zabudowy I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; II. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Spółka z o.o. sp. k. w [...] kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Burmistrz [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p."), po rozpatrzeniu wniosku [...], ustalił na ich rzecz warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku na mieszkalno-usługowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], wraz z możliwą częściową lokalizacją miejsc parkingowych na terenie działki nr [...]. Załącznik Nr 1 do decyzji stanowi kopia mapy zasadniczej (format A4) w skali 1:500 z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], na której oznaczono granice działki nr [...] oraz obowiązującą linię zabudowy, bez określenia obszaru poddanego analizie. Na mapie oznaczono przedstawiony teren jako Województwo [...], Powiat [...], jednostka ewidencyjna – miasto [...], obręb ewidencyjny [...], symbol PODGIK.6642.1:739.2019. Załącznik Nr 2 stanowi pisemna "Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Załączono również kopię mapy stanowiącą analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu do decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Kopia mapy nie zawiera skali ani oznaczenia źródła pochodzenia tego dokumentu. Brak jest też określenia danych ewidencyjnych terenu, dla którego sporządzono mapę. Na mapie linią przerywaną oznaczono działkę inwestycji oraz granice obszaru analizowanego, bez oznaczenia przyjętych odległości granic analizy. Legenda mapy zawiera wyłącznie wzór linii oznaczającej granice obszaru analizowanego, bez wyjaśnienia pozostałych zapisów i oznaczeń znajdujących się na rysunku mapy. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli [...] oraz [...] Sp. z o.o. sp.k z siedzibą w [...]. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("Kolegium") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...] Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] ("Spółka") zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 60, art. 61, art. 64 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 4, § 5 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) prawa procesowego, tj.: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania wszystkich argumentów i dowodów i dokładnego wyjaśnienia sprawy, przyjęcie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 107 § 1 w zw. § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera żadnych wyjaśnień dotyczących przyjętego zakresu obszaru analizowanego, stąd też nie jest możliwe zweryfikowanie prawidłowości wyznaczonego przez organ obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że lokalizacja inwestycji narusza jej prawo własności, zaś organ nie dokonał właściwej analizy kwestii interesu osób trzecich i oddziaływania inwestycji na jej nieruchomość. Poprzestał jedynie na wprowadzeniu ogólnych norm typu zakaz emitowania hałasu. Tego typu zakazy będą w praktyce nierealizowalne oraz będą generowały sytuacje sporne. Ponadto, analiza zabudowy w kontekście ochrony dotyczącej interesów osób trzecich winna była obejmować problemy komunikacyjne związane ze zwiększonym ruchem i korzystaniem z dróg publicznych. Organ winien ocenić też dopuszczalność lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej nie tylko w zakresie zachowania odległości, lecz także całego szeregu zagadnień związanych z oddziaływaniem tej inwestycji na otoczenie. Zdaniem skarżącej poszczególne parametry zabudowy nie zostały ustalone lub zostały ustalone wadliwie, co uzasadnia zarzut naruszenia ładu przestrzennego. Podniesiono ponadto zarzuty w zakresie wadliwego uzgodnienia decyzji i braku na projekcie decyzji podpisu urbanisty, a w aktach dokumentów świadczących o jego uprawnieniach. Sprawa ze skargi [...] Sp. z o.o. sp.k. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Sz 95/20. Skargę na powyższą decyzję wniosła również [...]. Jej zdaniem Kolegium pominęło fakt, iż nie został wypełniony wymóg przewidziany w § 9 ust. 3 rozporządzenia, gdyż część graficzna analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu wykonana została na "mapie", której brak jest jakichkolwiek cech świadczących o tym, aby to była kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (brak urzędowego potwierdzenia, jakiego rodzaju jest to mapa i w jakiej jest sporządzona skali, kiedy i jaki organ ją wydał). Część graficzna analiz funkcji oraz cech zagospodarowania terenu nie posiada żadnych cech dokumentu i przez to nie jest wiadome pochodzenie "mapy", która nie posiada nawet nazwy, ani nie wskazuje nawet tego, jakiej miejscowości dotyczy. Skarżąca podniosła, że decyzja Burmistrza [...] nie określa konkretnie, lecz alternatywnie, jakie mają być na obu budynkach dachy, a przy dachu dwuspadowym nie określa w ogóle wysokości kalenicy i układu połaci dachowych, określa powierzchnię sprzedaży 350 m² dla każdej kondygnacji części usługowej, podczas gdy wniosek o wydanie tej decyzji nie określa powierzchni użytkowej obiektu handlowego, nie określa precyzyjnie obowiązującej linii zabudowy, oraz że wskaźnik zabudowy 50% nie ma oparcia w załączonej do decyzji analizie. Skarżąca zwróciła również uwagę na większy zakres inwestycji, niż określono w pełnomocnictwie inwestorów z dnia 13 grudnia 2018 r. Poza tym, wg skarżącej, skoro obecna decyzja dotyczy bardziej rozbudowanej inwestycji, to inwestor powinien przedstawić nowe zapewnienia przedsiębiorstw sieciowych. Sprawa ze skargi [...] została zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą II SA/Sz 96/20. W odpowiedzi na skargi Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., połączyć sprawę II SA/Sz 95/20 ze sprawą II SA/Sz 96/20 do łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Sz 95/20. Uczestnik postępowania [...], wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględniając skargi przywołał treść art. 61 ust. 1 i art. 60 ust. 4 u.p.z.p., § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że w badanej sprawie zasadny okazał się zarzut przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej na mapie niewiadomego pochodzenia i nieustalonej skali. W aktach sprawy znajdują się dwie kopie mapy zasadniczej, zawierające pieczęcie, poświadczające zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na których uwidoczniono teren inwestycji. Na jednej z tych map widnieje również pieczęć z adnotacją, że stanowi ona załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Mapa ta nie spełnia jednak warunków, o których mowa w § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Nie zawiera ona bowiem obrazu całego obszaru analizowanego, a jedynie jego niewielki fragment. Nie jest to również mapa, na której wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono analizę. Obszar analizowany wyznaczono na mapie o większym formacie, obejmującej znacznie większy obszar i nieposiadającej żadnych pieczęci ani adnotacji o jej pochodzeniu, jak również skali. Mapa ta nie zawiera wskazania, jakiego obszaru ewidencyjnego dotyczy. Nie spełnia ona zatem kryteriów, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i cyt. rozporządzeniu. W ocenie Sądu pierwszej instancji stwierdzone uchybienia mają charakter istotny i mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca przewidział bowiem konieczność przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej na określonej kategorii map, o określonej skali, co z jednej strony ma zagwarantować, że dokument ten jest dokumentem urzędowym, zawierającym pełne i aktualne dane dotyczące terenu, którego dotyczy, z drugiej zaś strony umożliwia organowi odwoławczemu kontrolę dokonanych w analizie ustaleń. Mapa, na której przeprowadzono analizę powinna mieć zatem czytelne oznaczenia, z których wynikać będzie, że została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jakiego obszaru (jednostki ewidencyjnej) dotyczy i jaka jest jej skala. Jednocześnie analiza powinna zawierać szczegółowe informacje i odniesienia do układu urbanistycznego znajdującego się w obszarze analizowanym. Jako wzorzec dla planowanej zabudowy winny zostać przyjęte parametry zabudowy znajdującej się w tym obszarze, a nie poza nim, co w badanej sprawie dotyczy działki oznaczonej nr [...], którą organ odwoławczy wziął pod uwagę przy badaniu linii zabudowy. Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że również część tekstowa analizy i projekt decyzji o warunkach zabudowy zawierają wadę, której nie dostrzegł organ odwoławczy. Mianowicie dokumenty te nie zostały podpisane przez osobę, która – jak wynika z informacji zamieszczonej w końcowej części projektu decyzji i analizy architektoniczno-urbanistycznej, je przygotowała. Podpisu nie zawiera również, sporządzone na żądanie organu odwoławczego uzupełnienie analizy. Może to budzić wątpliwości co do autorstwa dokumentów, które w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy odgrywają zasadniczą rolę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł [...], podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w wyniku uchylenia przez Sąd pierwszej instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza [...] z powodu: a) rzekomego oparcia decyzji o warunkach zabudowy na "mapie niewiadomego pochodzenia oraz nieznanej skali" – podczas gdy z akt sprawy wynika, że znajdująca się w aktach mapa jest zgodna z § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ jest to mapa pobrana w formie elektronicznej, a licencja do mapy została dołączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (co jest zgodne z art. 40c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne); b) braku podpisu części tekstowej analizy oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy przez osobę, która je przygotowała - podczas gdy w świetle § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nie są to niezbędne elementy w sprawie; 2. prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 4 u.p.z.p. oraz § 9 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w wyniku błędnego uznania, że projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz część tekstowa analizy architektoniczno-urbanistycznej musi zawierać własnoręczny podpis osoby, która opracowała te dokumenty, podczas gdy z powołanych norm nie wynika tego typu obowiązek. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że mapa, na której umieszczony jest cały obszar analizowany została pobrana w formie elektronicznej. Nie jest to mapa "niewiadomego pochodzenia oraz nieznanej skali" - lecz mapa zasadnicza, w odpowiedniej skali, pobrana z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnośnie do braku podpisu na projekcie decyzji oraz na części tekstowej analizy wskazano, że zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że w toku sprawy należy rozpoznać wszystkie dowody i na ich podstawie dokonać ustaleń faktycznych. Ponadto, § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakłada obowiązek załączenia do decyzji "wyników analizy", o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierających część tekstową i graficzną, nie zaś "analizę" sensu stricto. Żaden przepis prawa nie wymaga też, aby analiza została przeprowadzona w formie pisemnej. Chodzi tu raczej o pewien proces myślowy wykonany przez osobę sporządzającą analizę. Niemniej przyjmuje się, że z akt sprawy winno wynikać, na podstawie jakich danych wyjściowych wykonano tę analizę. Dane te powinny być ujęte w wynikach analizy lub innych dokumentach. Powołując się na poglądy orzecznictwa autor skargi kasacyjnie podniósł, że projekt decyzji sporządzany jest celem wystąpienia do organów uzgadniających i ma umożliwić tym organom wyrażenie opinii lub dokonanie uzgodnienia. Przeprowadzenie w sprawie ostatecznej analizy należy natomiast nie do urbanisty, któremu ustawodawca powierzył jedynie sporządzenie projektu decyzji, lecz do organu administracji ponoszącego odpowiedzialność za wydane rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy są wystarczające dla uznania, że decyzja organów administracji była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawiera usprawiedliwione podstawy. Skarżący kasacyjnie trafnie zarzuca niezasadne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez oparcie swoich decyzji na "mapie niewiadomego pochodzenia i nieustalonej skali". W niniejszej sprawie ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku na mieszkalno-usługowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], wraz z możliwą częściową lokalizacją miejsc parkingowych na terenie działki nr [...]. Cechą charakterystyczną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest sporządzenie analizy urbanistycznej, która jest zasadniczym dowodem w sprawie. Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną, którą zgodnie z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. sporządza architekt lub urbanista, a więc osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie", w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotne regulacje o charakterze procesowym zawarte są w przepisach § 9 ust. 1-4 rozporządzenia. W myśl § 9 ust. 2 wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, natomiast zgodnie z ust.3 tego przepisu część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W konsekwencji, ocena zrealizowania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wymagań procesowych, w tym także odnoszących się do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oceny tego materiału oraz przedstawienia rezultatów postępowania wyjaśniającego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie może być oderwana od treści załącznika stanowiącego wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w niniejszej sprawie obszar analizowany został przedstawiony na mapie nieposiadającej informacji świadczącej o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ani informacji o jej skali. Jednak w okolicznościach tej sprawy nie można uznać w ocenie NSA, że z tego powodu mapa ta nie może stanowić dokumentu, na podstawie którego zostanie przeprowadzona analiza urbanistyczna. Po pierwsze z przywołanych przepisów nie wynika, aby pieczęć miała stanowić niezbędny warunek formalny mapy, zwłaszcza przesądzający o jej autentyczności czy wiarygodności, jako dokumentu mogącego stanowić podstawę ustaleń faktycznych i rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2015 r., sygn. II OSK 2406/14; wszystkie powoływane orzeczenia dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), a ponadto w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw by kwestionować, że znajdująca się w aktach sprawy mapa z wyznaczonym obszarem analizowanym nie spełnia warunków o jakich mowa w w/w przepisach w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wystarczy porównać ją z mapą w mniejszym formacie, obejmującą fragment obszaru analizowanego, oznaczoną jako załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy, na której wskazana została skala (1:500) oraz oznaczenie, że pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (PODGiK w [...]) wraz podpisem osoby upoważnionej, by dojść do przekonania, że cały obszar analizowany został wyznaczony na kopii mapy zasadniczej w tej samej skali. Dodatkowym argumentem za tym, by uznać tę mapę za spełniającą wymogi § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia jest okoliczność, że taką samą mapę pobrał z zasobu geodezyjnego i kartograficznego pełnomocnik wnioskodawców na podstawie licencji, o której mowa w art. 40c Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Co istotne części graficzne decyzji i analizy pozwalały bez żadnych wątpliwości zidentyfikować lokalizację obszaru analizowanego oraz terenu inwestycji, dla którego ustalono warunki zabudowy. Nie było wobec tego podstaw do uznania przez Sąd pierwszej instancji , że w tym zakresie doszło istotnego naruszenia przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia. W związku z tym nie ma podstaw do podważania przydatności tej mapy dla potrzeb niniejszego postępowania. Skarżący kasacyjnie trafnie zarzuca również, że brak podpisu na projekcie decyzji ustalającej przedmiotowe warunki zabudowy oraz na części tekstowej analizy nie uzasadniał uchylenia obu decyzji z tego powodu. Nie można się jednak zgodzić się z jego twierdzeniem, że materiał zebrany w sprawie jest wystarczający do uznania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie były jeszcze kontrolowane pod względem merytorycznym przed Sąd pierwej instancji, który swoje rozstrzygnięcie oparł na wadach decyzji natury procesowej. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. sporządza architekt lub urbanista, a więc osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych. Wyniki analizy, jak już wyżej wskazano, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy z adnotacją na stronie 4, że projekt sporządził mgr inż. arch. Patrycjusz Szewczyk, należący do Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów, ze wskazaniem numeru uprawnień budowlanych. Taka sama adnotacja znajduje się pod pisemną analizą urbanistyczną oraz w treści decyzji organu I instancji doręczonej stronom. W sprawie nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować autorstwo tych dokumentów wyłącznie z powodu braku podpisu uprawnionego architekta. Podpisanie decyzji przez Burmistrza [...] należy uznać za potwierdzenie, że jej projekt sporządził uprawniony urbanista wskazany w decyzji. (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. II OSK 455/16). Stwierdzić więc należy, że w sprawie nie ma wątpliwości wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, co do tego że projekt decyzji o warunkach zabudowy i część tekstowa analizy, jak również jej uzupełnienie zostały opracowane przez uprawionego urbanistę. Organ wypełnił dyspozycję § 9 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Sam zatem brak podpisu na załączniku decyzji nie stanowi wady w sytuacji gdy nie zachodzą wątpliwości, co do związku załącznika z decyzją (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., II OSK 346/12). Powyższe okoliczności wskazują na go, że Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uznając, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 i 3 oraz art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie celem dokonania merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.