II OSK 370/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1468/20 w sprawie ze skargi T. N. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1468/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi obywatela Socjalistycznej Republiki Wietnamu T. N. V. (dalej jako Skarżący lub Cudzoziemiec) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "RP"). Zgodnie z wnioskiem celem jego pobytu na terytorium RP było wykonywanie pracy na rzecz spółki T. Sp. z o.o. Decyzją z [...] maja 2018 r. Wojewoda M., na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.2094 z późn. zm., dalej "ustawa o cudzoziemcach"), odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Wskazał, że Cudzoziemiec, przebywając na terytorium Polski na podstawie wizy typu C wielokrotnego wjazdu ważnej 22 dni w okresie od dnia 5 listopada 2017 r. do dnia 20 grudnia 2017 r., wydanej przez Konsula Republiki Francuskiej w W., w celu – wizyty u rodziny lub przyjaciół, wskazując jako miejsce docelowe Republikę F., złożył w Polsce wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zamiar podjęcia pracy. Organ uznał, że Cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu oraz, że nie wykazał, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W wyniku rozpatrzenia odwołania Cudzoziemca od powyższej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") utrzymał decyzję Wojewody w mocy. Organ odwoławczy przywołał treść art. 98 ust. 1 i 2, art. 114 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach gdzie wskazuje się przesłanki udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz pracę. Powołując za organem I instancji art. 25 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany m.in. uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu oraz art. 60 ustawy o cudzoziemcach, który z kolei mówi, że wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się m.in. w celu turystycznym, odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, wykonywania pracy, uznał, że samowolna zmiana celu wjazdu i pobytu oznacza próbę obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Organ przywołał art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy, który stanowi, że państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) państwo członkowskie, którego terytorium stanowi jedyne miejsce docelowe wizyty lub wizyt; b) jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe - państwo, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu; lub c) jeżeli nie można określić głównego docelowego miejsca wizyty - państwo członkowskie, którego granicę zewnętrzną osoba ubiegająca się o wizę zamierza przekroczyć w celu wjazdu na terytorium państw członkowskich. Odnosząc powyższą regulację do okoliczności sprawy tj. że skarżący przekroczył granicę strefy Schengen w Republice F. w dniu 16 listopada 2017 r. na podstawie, wydanej w dniu 28 września 2017 r. przez konsula Republiki F. w H., wizy typu C wielokrotnego wjazdu, z terminem ważności od dnia 5 listopada 2017 r. do dnia 20 grudnia 2017 r. na czas pobytu 30 dni i, że z centralnego rejestru wniosków wizowych i wydanych wiz, wynika, że ubiegał się on i uzyskał ww. wizę w celu - wizyty u rodziny lub przyjaciół, wskazując jako miejsce docelowe Republikę F., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że zachodzi sytuacja z art. 5 lit. b powyższego rozporządzenia. Organ wskazał, że głównym, zadeklarowanym, docelowym miejscem pobytu Skarżącego w krajach strefy Schengen była Republika F. i powinien on go wykorzystać w zamierzonym celu - wizyty u rodziny lub przyjaciół. Natomiast skarżący przekroczył granicę strefy Schengen w Republice F. w dniu 16 listopada 2017 r. a następnie - jak wskazał we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy - w dniu 20 listopada 2017 r. wjechał na terytorium Polski a już w dniu 22 listopada 2017 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując jako okoliczność uzasadniającą jego pobyt w Polsce rozpoczęcie pracy w związku z posiadaniem informacji starosty. Organ podkreślił, iż informacja starosty dołączona do akt sprawy została wydana na podstawie oferty złożonej w urzędzie pracy przez pracodawcę już w dniu 26 września 2017 r., a zatem przed przyjazdem strony do Polski, a nawet przed wydaniem wizy stanowiącej podstawę jej wjazdu do Polski. Wobec tego zasadne było stwierdzenie, że okoliczności sprawy wskazują na to, iż strona uzyskując francuską wizę Schengen w celu - wizyty u rodziny lub przyjaciół, miała pełną świadomość tego, że jej pobyt posłuży całkowicie innemu celowi niż ten wynikający z wizy, a mimo to przed konsulem Republiki F. zadeklarowała zamiar przyjazdu do strefy Schengen wyłącznie w celu - wizyty u rodziny lub przyjaciół. Wskazuje na to bardzo krótki okres czasu, w jakim poczyniono wysiłki celem zalegalizowania pobytu strony w Polsce w związku z zamiarem podjęcia tutaj pracy, licząc od dnia jej wjazdu na terytorium strefy Schengen, w tym Rzeczypospolitej Polskiej. Według organu materiał dowodowy wskazuje, że od samego początku (po wjeździe do Polski) skarżący realizował swój zamiar rozpoczęcia pracy. Uzyskanie francuskiej wizy Schengen w celu - wizyty u rodziny lub przyjaciół oraz następujące po przyjeździe zabiegi, mające na celu umożliwienie mu legalnego pobytu w związku z zatrudnieniem i wskazujące ewidentnie na realizację zamiaru podjęcia w Polsce pracy, stanowią zatem źródła oceny o niezgodności rzeczywistego celu pobytu z uprzednio deklarowanym. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie miał tu znaczenia fakt, że zatrudnienie strony (podjęcie przez nią pracy) miałoby nawet (faktycznie) nastąpić po upływie okresu pobytu wynikającego z ww. wizy. Organ podnosi, że okres pobytu w strefie Schengen, posłużył Skarżącemu do tego, ażeby podjąć działania w celu uzyskania możliwości legalnego pobytu w Polsce w związku z zatrudnieniem. Zdaniem organu, nie było także istotne, czy cel pobytu wynikający z wizy został zrealizowany (sugerowany cel główny), jak również, że cel dalszego pobytu może być dowolnie ukształtowany. Zwrócił uwagę, że wynikające z art. 25 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cele, w jakich wydaje się wizy Schengen lub wizy krajowe (odpowiednio w przepisach prawa krajowego w innych państwach obszaru Schengen - wydających wizy w celach tożsamych), zostały określone jako okoliczności zgeneralizowane i zasadniczo odbiegające od siebie. A zatem pewien obszar aktywności cudzoziemców mieszczący się w zakresie pojęcia celu wyznaczonego przez wizę można odróżnić od pozostałych form aktywności. Według organu poza zakresem ustaleń faktycznych, relewantnych dla stwierdzenia o odbieganiu faktycznego celu wjazdu lub pobytu od deklarowanego, pozostaje kwestia tego, czy mimo podjęcia pracy strona wypełniła również cel pobytu, jaki został wprost określony w wizie Schengen (cel wizyty). Podjęcie bowiem działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu strony w Polsce (i na terytorium państw obszaru Schengen). W żadnym wypadku działania takie nie są aspektem ubocznym, nieistotnym z punktu widzenia celu wynikającego z wizy. Podkreślił, iż deklarowany cel wjazdu do Polski wynika z charakteru wizy, jaka została stronie wydana. Po przeprowadzeniu procesu porównania faktycznego i deklarowanego celu pobytu powinno sformułować się wniosek dotyczący ewentualnej niezgodności. Organ odwoławczy uznał, że odmowa udzielenia przedmiotowego zezwolenia nastąpiła w wyniku konfrontacji okoliczności, które pozwalają ustalić faktyczny cel wjazdu lub pobytu z celem deklarowanym. Cudzoziemiec próbował obejść przepisy dotyczące udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty. Organ zwrócił uwagę na liberalizację przepisów migracyjnych mającą służyć uproszczeniu procesu legalizowania pobytu cudzoziemców w Polsce i związane z tym nadużycia procedury legalizacji pobytu w Polsce. Przepisy mające na celu łatwiejsze uzupełnianie niedoborów kadrowych na krajowym rynku pracy przez cudzoziemców są wykorzystywane w innym celu np. stwarzaniu fikcji zatrudnienia w Polsce, służąc jedynie do uzyskania tytułu pobytowego i wykorzystywania go niezgodnie z przeznaczeniem. Stan taki stanowi zagrożenie zarówno dla porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż mamy do czynienia z próbami wyłudzenia zezwoleń pobytowych oraz dla całej Strefy Schengen, w której te tytuły pobytowe mogą być wykorzystane. Powyższe nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazano, że ustalenie przez organ, że okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy, nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące obliguje organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 98 ust. 1. Przy ocenie tej okoliczności należy mieć na uwadze, że udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi ma służyć realizacji celu pobytu jakim jest rzeczywiste wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie dłuższym niż 3 miesiące, a to w myśl art. 100 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o cudzoziemcach, było podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy bowiem nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają i jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie powodu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wspomnianym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. Sąd uwzględnił skargę i wyeliminował z obrotu prawnego powyższe decyzje albowiem zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze, że przedmiotem kontroli sądowej było udzielenie Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na podstawie art.114 i nast. ustawy o cudzoziemcach, Sąd stwierdził, że organy obu instancji wadliwie przyjęły, iż samo niesporne w sprawie niepokrywanie się celu pobytu, w związku z którym Skarżący uzyskał wizę uprawniającą do wjazdu na obszar Strefy Schengen (wizyta w celu turystycznym) oraz celu pobytu, w związku z którym skarżący ubiega się o zezwolenie na pobyt (tj. wykonywanie pracy na terytorium RP), stanowi przesłankę do odmowy udzielenia żądanego pozwolenia na podstawie art.100 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. z racji tego, iż okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają pobytu Skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Następstwem tego wadliwego założenia było zaniechanie przez Szefa Urzędu obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., gdyż organ nie dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i nie dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ wbrew przysługującym mu kompetencjom zaniechał dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy cudzoziemiec spełnił przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, skupiając się na zagadnieniu niemieszczącym się w przedmiocie postępowania o udzielenie ww. zezwolenia pobytowego, tj. kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, choć kwestia ta pozostawała poza zakresem właściwości organu I instancji, co organ odwoławczy pominął w swoich rozważaniach, podzielając i w praktyce przyjmując za własne rozważania poczynione w decyzji pierwszoinstancyjnej, mimo że nie było podstaw prawnych ku ich akceptacji. Powodem zaistnienia takiego stanu rzeczy była nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. To zaś spowodowało, że organ nie ustalił w sprawie stanu faktycznego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia i nieprawidłowo zastosował ten przepis. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z uwagi na zaistnienie przesłanki obligującej do wydania decyzji odmownej było co najmniej przedwczesne, a ponadto nie znajdowało oparcia w ww. przepisie, jak również innych przepisach ustawy o cudzoziemcach regulujących problematykę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Natomiast art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy określa szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy. Sąd zauważył, że z przyjętej przez organy konstrukcji podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć można wyprowadzić wniosek, że odmowa udzielenia cudzoziemcowi aplikowanego zezwolenia była konsekwencją niespełnienia przez niego wymogów określonych w przepisach związanych z deklarowanym przez niego celem pobytu (w przypadku zezwolenia na pobyt czasowy i pracę chodzi o warunki wymienione w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy). Sąd zauważył jednak, że z zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wynika, że nie analizował on i nie oceniał spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy, uznając, że i tak istnieje negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji. Organ odwoławczy uznał wszak, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Oceny takiej dokonał po ustaleniu, że deklarowany przez cudzoziemca cel wjazdu (cel turystyczny) na terytorium Polski i tym samym do strefy Schengen, który stanowił podstawę do uzyskania przez cudzoziemca wizy, był inny niż ujawniony przy wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Okoliczności sprawy, świadczyły nadto w ocenie organu odwoławczego, że cudzoziemiec miał od początku zamiar realizować inny niż deklarowany przy wjeździe cel pobytu w Polsce i tym celem było podjęcie pracy. Sąd wskazał, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż trzy miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Sąd zauważył, że ze stanowiska wyrażonego nie tylko w odpowiedzi na skargę, ale także przytoczonego wcześniej przez organy obu instancji w uzasadnieniach ich decyzji wynika, że dokonując wykładni tego przepisu, oparto się na treści art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, z którego to przepisu wprost wynikało, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest lub będzie inny niż deklarowany. Tymczasem treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach jest oczywista i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski. Okoliczności, o których mowa w tym przepisie odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy niż trzy miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd zgodził się z organem, że wydanie wizy obwarowane jest określonymi wymogami w tym organom państwa musi być znany cel pobytu cudzoziemca, a konsekwencją podania nieprawdy może być odmowa wydania wizy, jej cofnięcie, a także zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, ale podkreślił, że wskazane konsekwencje są wynikiem działań podejmowanych przez właściwe organy w toku zupełnie odrębnych od postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postepowań administracyjnych. W szczególności jeżeli okaże się, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski w celu innym niż przez niego zadeklarowany dla potrzeb wjazdu, właściwy organ ma obowiązek prowadzić postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Stosowną podstawą prawną ku temu jest art. 302 ust. 1 pkt 15 ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje obowiązek wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu, gdy cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę. Organem właściwym do prowadzenia tego rodzaju postępowania jest zaś, w myśl art. 310 ww. ustawy komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej jako organ I instancji, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców upoważniony jest do oceny tych przesłanek w postępowaniu odwoławczym. Sąd stwierdził, że z tych powodów zarówno organ odwoławczy, jak również działający w I instancji organ odwoławczy nie mogły w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oceniać okoliczności, będących przedmiotem badania w toku innego postępowania administracyjnego. Organy te nie mogły przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje upoważnienia, ani też odmówić udzielenia zezwolenia ze względu na okoliczności nieprzewidziane w tym przepisie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, w ślad zresztą za organem I instancji przyznaje, iż odmowa udzielenia zezwolenia oparta została w istocie na kryteriach pozaprawnych, wskazując, że na skutek liberalizacji przepisów migracyjnych, mającej służyć uproszczeniu procesu legalizowania pobytu cudzoziemców w Polsce, obserwuje się nasilony trend migracyjny oraz sytuację, w której przepisy mające na celu łatwiejsze uzupełnienie niedoborów kadrowych na rynku pracy przez cudzoziemców są wykorzystywane w innym celu, co nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd wskazał, że stwierdzenie tego rodzaju niewątpliwie negatywnych zjawisk nie uprawnia organów administracji do podejmowania rozstrzygnięć, które w ich ocenie wprawdzie leżałyby w interesie Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie miałyby należytego oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Sąd podkreślił, że również w interesie kraju, który zgodnie z Konstytucją RP jest demokratycznym państwem prawnym, jest działanie jego organów na podstawie i w granicach prawa. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy administracji nie wskazały na żaden przepis ustawy o cudzoziemcach, który pozwalałby im w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy badać inny cel niż określony w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o dane zezwolenie i uzasadniają pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące, gdyż takiego przepisu ustawa ta nie zawiera. Wywodzenie zatem przesłanki odmowy udzielenia tego zezwolenia z oceny zgodności celu wjazdu zadeklarowanego na potrzeby uzyskania wizy przez cudzoziemca pozbawione było podstaw prawnych, skutkując oceną, iż organy wydały decyzje z naruszeniem zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 K.p.a. Sąd na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska w sprawie wskazał, że problem tzw. turystyki pobytowej został dostrzeżony przez ustawodawcę, który ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 577) znowelizował dotychczasową treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach, poprzez dodanie ust. 5 i 6. W świetle nowego brzmienia tego przepisu, obowiązującego od dnia 27 kwietnia 2019 r., poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia: przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 (wiza turystyczna) lub 2 (wiza wydana w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół), lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen. Wprowadzenie powyższą nowelizacją przepisu ograniczającego możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w okolicznościach stanowiących przedmiot odmowy wydania takiego zezwolenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, jednoznacznie świadczy o tym, iż dotychczasowa regulacja nie zawierała w tym zakresie żadnych ograniczeń prawnych. To zaś dowodzi z kolei, że w dacie wydawania spornej decyzji nie obowiązywał przepis prawa pozwalający organom właściwym w sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na uzależnienie wydania decyzji pozytywnej od oceny celu, ze względu na który cudzoziemiec uzyskał dokument wjazdowy. Sąd podkreślił, że fakt istnienia luki prawnej nie stwarzał jednocześnie uprawnienia do wyprowadzania przez te organy podstaw decyzji negatywnej z nieobowiązującego już stanu prawnego, czy też przyznania sobie kompetencji do dokonywania ocen w ww. zakresie, które przynależą w istocie innym organom, na gruncie zupełnie innych postępowań administracyjnych. Sąd uznał, że w tym stanie rzeczy organ odwoławczy, jak również organ I instancji nie mogły zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełnił wymogi ustawowe do udzielenia aplikowanego zezwolenia. Ograniczenie takie byłoby możliwe, gdyby organy wykazały, że w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy znane były takie okoliczności, które nie uzasadniałyby potrzeby pobytu cudzoziemca przez okres dłuższy niż trzy miesiące w związku z deklarowanym przez niego celem, jakim jest wykonywanie pracy na terytorium RP, czego jednak nie uczyniono. Sąd uznał, że stan sprawy nie został zbadany i wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, co uzasadniało konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji. Sąd zobowiązał organy aby w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględnił powyższą ocenę prawną i przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych mu kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy przez Cudzoziemca. Sąd wskazał ponadto na rozbieżności w rozpoznawaniu spraw tego samego rodzaju przez organy bowiem podał przykład kiedy w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym organy wydały diametralnie różne rozstrzygnięcia, nie wyjaśniając powodów, które uzasadniałyby tę zmienność stanowisk. W konsekwencji za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia w sprawie art. 8 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając go w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania sądowoadministracyjnego poprzez naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "ustawa o cudzoziemcach") polegające na błędnym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców błędu w wykładni ww. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego była prawidłowa, a skargi cudzoziemców składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, II. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., polegające na: • nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 K.p.a., do czego miało dojść skutkiem niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania dokonania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających nie było konieczne, • nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej określonej w art. 8 K.p.a., pomimo tego, że pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył dowodów potwierdzających przypisywaną organowi II instancji praktykę odmiennego rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym a rozstrzygnięcie powołane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt IV SAB/Wa 280/19 nie jest relewantne w niniejszej sprawie. Z ostrożności procesowej zarzucono także naruszenie prawa materialnego w postaci art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że: • treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż trzy miesiące, • organ odwoławczy w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie mógł oceniać okoliczności, które mogą stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego i przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje upoważnienia podczas gdy przepisy ww. regulacji nie powinny być wykładane w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. , poz. 2325 zm.) dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem NSA, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.7, 77 § 1, 80 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy zależy od oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisu prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. , poz. 2206 ze zm.). Dopiero gdy ustalone zostanie, że zastosowana przez Sąd wykładnia tego przepisu była prawidłowa będzie można uznać czy organy prowadząc postępowanie dopełniły swoich obowiązków wynikających z art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i ustaliły stan faktyczny w sprawie na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który pozwolił na uznanie za udowodnione okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do oceny czy dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach była właściwa Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania (22 listopada 2017 r.), udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Jak wynika z powyższego zapisu do przesłanek stosowania art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie należy cel deklarowany przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie uprawnia do dokonywania takiej jego wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględnienia deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy, niż trzy miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisywania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Dokonane przez Sąd zestawienie ww. przepisu z nieobowiązującym już art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, słusznie doprowadziło Sąd pierwszej instancji do konstatacji, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach jest jasna i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski. Sąd I instancji zasadnie uznał, że okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy, niż trzy miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zdaniem NSA, argumentacja skargi kasacyjnej zmierzająca do wykazania prawidłowości zastosowanej przez organy administracji wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach m.in. na podstawie art. 25 ust. 1, art. 60 ust. 1 tej ustawy jest pozbawiona podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach rozstrzygających skargi na odmowy udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1, oceniając dopuszczalność zmiany celu pobytu na etapie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wskazywał niejednokrotnie, że należy dokonać interpretacji przepisów dotyczących tego zezwolenia, zawartych w innych przepisach ustawy o cudzoziemcach. Z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wynikał obowiązek odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie zgody na pobyt w przypadku złożenia wniosku w okresie przebywania na terenie Polski na podstawie wizy Schengen wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe. Był to jedyny rodzaj wizy, który uniemożliwiał wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Należy podkreślić, że przepisy dotyczące udzielania zgody na pobyt czasowy i pracę nie zawierały unormowania, które zakazywałoby zmiany celu pobytu (innego niż ten wynikający z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) na cel zarobkowy. Potwierdzeniem tego jest treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w czasie rozstrzygania przez organy administracyjne, który nie przewidywał jako przesłanki odmowy wszczęcia postępowania okoliczności, że w dniu składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym, odwiedzin u rodziny czy też załatwienia spraw służbowych. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że potwierdzeniem jego stanowiska w sprawie jest wprowadzenie ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 597) unormowań zawartych w art. 116 ust. 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach. Przepisy nowelizujące art. 116 ustawy o cudzoziemcach weszły w życie 27 kwietnia 2019 r., a zatem po wydaniu w rozpoznawanej sprawie zaskarżonej decyzji. Nowe przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy mają zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe. Potwierdzeniem prawidłowości wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, jest uzasadnienie do projektu zmiany art. 116 ustawy o cudzoziemcach. Analiza tego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w czasie wydawania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o cudzoziemcach nie wyłączały możliwości zmiany celu pobytu. Ustawodawca dostrzegł, że wobec niewprowadzenia takiego zakazu dochodziło do licznych nadużyć ze strony cudzoziemców, co uzasadniało zmianę przepisów. Biorąc powyższe pod uwagę w projekcie ustawy nowelizującej zaproponowano zmianę w ustawie o cudzoziemcach poprzez dodanie w art. 116 nowej podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wiążącą się z tym, że cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej w celu turystycznym oraz w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) - druk sejmowy nr 3072. Zdaniem NSA, wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dokonana przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie jest prawidłowa. Skoro ustawodawca nie wprowadził zakazu zmiany celu pobytu na cel związany z wykonywaniem pracy, należało uznać, że przepisy dopuszczały możliwość takiej zmiany (patrz: wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II NSA 4050/19; wyrok NSA z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 116/20; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2086/20). W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy zarzuty sformułowane w podstawie materialnej kasacji, nawiązujące do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przypisanie Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej, pomimo tego, że sprawy administracyjne rozstrzygane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmiennie, niż w przypadku zaskarżonej decyzji, różniły się w sposób istotny określonymi elementami stanu faktycznego, NSA stwierdza, że zarzut ten jest słuszny bowiem w sprawie wskazanej przez Sąd I instancji o sygn. akt IV SAB/Wa 280/19 stan faktyczny był zgoła odmienny od tego w rozpatrywanej sprawie. Chodziło tam o przyjazd na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen wystawionej przez państwo z obszaru Schengen, która z istoty swej uprawnia do pobytu na terytorium innego państwa obszaru Schengen przez okres do 90 dni w ciągu każdego 180 dniowego okresu. Podzielić należy stanowisko organu, że uprawnienie do przemieszczania się po innych państwach obszaru Schengen ma wówczas charakter generalny, niezwiązany z określonym celem przemieszczania się. Cudzoziemiec uzyskując dokument pobytowy w jednym państwie członkowskim nie musi dawać wyrazu temu, czy z pochodnego uprawnienia wynikającego z posiadania tego dokumentu skorzysta czy też nie, a jeżeli miałby skorzystać – to w jakim celu. Sytuacja ta jest odmienna od tej w rozpoznawanej sprawie gdzie cudzoziemiec miał jedynie wizę turystyczną i samodzielnie zmienił cel pobytu z turystycznego na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. W sprawie powołanej przez Sąd I instancji nie dochodzi zatem do sytuacji, w której to od treści oświadczenia dotyczącego celu pobytu, w jakim cudzoziemiec chciałby określone uprawnienie nabyć, uzależnione jest nadanie tego uprawnienia. Wobec powyższego nie można Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców skutecznie zarzucić, że naruszył obowiązek działania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej gdyż odmienne rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 280/19 (decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji tj. decyzję Wojewody M., którą odmówiono cudzoziemcowi udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy) zapadło w odmiennym stanie faktycznym. Zdaniem NSA, uwzględnienie tego zarzutu skargi kasacyjnej nie mogło jednak skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku bowiem stwierdzone naruszenie przepisów postępowania art. 8 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Fakt, że organ nie dopuścił się naruszenia art. 8 K.p.a. nie ma wpływu na ocenę istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy prawidłowej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec przedstawionej powyżej oceny NSA, którą uznano za prawidłową wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zastosowaną przez Sąd pierwszej instancji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organy, z uwagi na przyjętą konstrukcję prawną wydanych rozstrzygnięć, nie analizowały i nie oceniały spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że organ odwoławczy nie mógł zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełnia ustawowe wymogi do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z art. 114 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji, Sąd prawidłowo wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych mu kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy przez cudzoziemca. Przedstawione powyżej stanowisko materialnoprawne przesądza także o bezpodstawności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Skoro wykładnia zastosowana przez organy obu instancji nie miała prawnego uzasadnienia, to uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wydanych na podstawie takiej wykładni było uzasadnione i odpowiadało art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.