II SA/Sz 216/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2019 r. nr [...] o nałożeniu K. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Stan faktyczny spawy przedstawia się następująco. W dniu [...] sierpnia 2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości S., na ul. [...], zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], stwierdzono, że dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazd kierowany był przez J. P.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W trakcie kontroli stwierdzono: 1. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego — zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin: 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; 4. posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. W dniu [...] października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji") wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na Stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. W ocenie Strony, Organ w niniejszej sprawie porzucił obowiązek należytego rozpatrzenia sprawy w rozumieniu art. 7 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zdaniem Strony Organ powinien wezwać Stronę na przesłuchanie celem zapewnienia obiektywności oraz autentyczności sprawy. Strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji lub uchylenie przedmiotowej decyzji w całości. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ odwoławczy"), w decyzji z dnia [...] marca 2020 r., po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Organu I instancji, orzekając o utrzymaniu jej w mocy. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy powołał ramy prawne sprawy, tj. m.in. 92a ust1, ust. 3, ust. 7, art. 92 b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), dalej: "u.t.d.", dotyczące nakładania kar w transporcie drogowym, a także treść art. 189a k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wskazał także, że skoro w niniejszej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., zaś art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., który określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., to organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie Organu odwoławczego, z uwagi na uregulowanie w odrębnych przepisach przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.) oraz naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (art. 92b ust. 1 u.t.d.), to również nie znajduje zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Zdaniem Organu odwoławczego, reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, Organ odwoławczy powołał przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) dalej: "rozporządzenie 561/2006" – art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1, dotyczące dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz zasady (zalecenia) dotyczące obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu wynikające z art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1)o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100.00 zł; 2)o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200,00 zł ; 3)za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250,00 zł; 4)za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550,00 zł. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, Organ odwoławczy podniósł, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy J. P. oraz karty o nr [...] stwierdzono; iż w okresie od godziny 05:31 w dniu [...] lipca 2019 r. do godz. 23:15 w dniu [...] lipca 2019 r. ww. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 58 minut, natomiast w okresie od godziny 08:37 w dniu [...] sierpnia 2019 r. do godz. 00:25 w dniu [...] sierpnia 2019 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 3 minuty. Skoro kierowca mógł w tych dniach prowadzić pojazd, przez 10 godzin, a nie okazał w toku kontroli dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków, to zdaniem Organu odwoławczego, norma dziennego czasu została przekroczona odpowiednio o 58 minut i 3 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem Organu odwoławczego, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za każde naruszenie (razem [...] zł) z tytułu naruszenia lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego Organ odwoławczy przytoczył art. 8 ust. 1 – 5 i 8 rozporządzenia 9WE) nr 561/2006 i art. 4 lit. g dotyczące dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku, wskazując, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1. o czas do i godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2. o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości [...] zł; 3. za każdą-rozpoczętą godzinę powyżej 2-godzin-i 30 minut karą pieniężną w wysokości [...] zł; Następnie Organ odwoławczy wskazał, że analiza danych z karty kierowcy J. P. oraz karty o nr [...] wykazała, że kierowca w dniu [...] sierpnia 2019 r. rozpoczął pracę o godz. 08:00. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:00 w dniu [...] sierpnia 2019 r. do godziny 08:00 w dniu [...] sierpnia 2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek po zakończeniu jazdy wykonanej na karcie kierowcy należącej do strony, tj. w godzinach od 22:07 (09.08) do 08:00 (10.08). Odpoczynek ten trwał 9 godzin i 53 minuty. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 7 minut. Kierujący odebrał wymagany odpoczynek, lecz nie zawarł się on w 24 - godzinnym okresie rozliczeniowym. Zdaniem Organu odwoławczego, nieokazanie w toku kontroli dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków, zasadnie skutkowało nałożeniem kary w wysokości 300 zł, stosownie do lp. 5.5.1, 1p. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Dalej organ odwoławczy, odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, przytoczył art. 8 ust. 1 – 5 i 8 rozporządzenia 9WE) nr 561/2006 i art. 4 lit. g oraz treść odpowiadającemu ww. przepisom 1p. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550zł. Na tej podstawie, po analizie danych z karty kierowcy oraz karty kierowcy o nr [...] stwierdził, że kierowca w dniu [...] lipca 2019 r. rozpoczął pracę o godz. 05:31. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 05:31 w dniu [...] lipca 2019 r. do godziny 05:31 w dniu [...] sierpnia 2019 r. kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek po zakończeniu jazdy wykonanej na karcie kierowcy należącej do strony, tj. w godzinach od 23:15 ([...].07) do 05:31 ([...].08). Odpoczynek ten trwał 6 godzin i 16 minut. Kierujący odebrał wymagany odpoczynek, lecz nie zawarł się on w 24 - godzinnym okresie rozliczeniowym. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin i 46 minut. W ocenie Organu odwoławczego, nieokazanie dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków, zasadnie skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł, stosownie do lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Organu odwoławczego prawidłowo również została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł, na podstawie lp. 5.7.1. załącznika nr [...] z uwagi na brakujące 48 minut do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego (który w dniach 1sierpnia 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. trwał 8 godzin i 12 minut). Organ odwoławczy potwierdził, że łączna kara pieniężna za naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi [...] zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, organ odwoławczy wskazał na treść art. 27 i art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej: "rozporządzenie nr 165/2014") oraz odpowiadającego im treść lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości [...] złotych sankcjonuje posługiwanie się przez kierowcę, która nie jest jego własną kartą. Organ odwoławczy stwierdził, na podstawie, analizy danych zawartych w cyfrowym urządzeniu rejestrującym, zainstalowanym w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] oraz na karcie kontrolowanego kierowcy, iż kierowca prowadził kontrolowany pojazd przy użyciu karty kierowcy należącej do strony o nr [...], którą ujawniono w kabinie kierowcy podczas kontroli drogowej. Dokonano odczytu ww. karty. Na podstawie danych odczytanych z obu kart oraz wspólnej analizy dokonanej wraz z kierowcą w oparciu o dane zawarte w karcie drogowej kontrolowanego oraz w jego odręcznych zapisków dokonanych w kalendarzu, stwierdzono, że przedmiotowe przejazdy wykonywane na karcie innego kierowcy miały miejsce w dniach: [...] lipca 2019 r. (od godz. 20:31 do godz. 23:26); [...] sierpnia 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. (od godz. 23:06 do godz. 00:25); [...] sierpnia 2019 r. (od godz. 20:52 do godz. 22:08); [...] sierpnia 2019 r. (od godz. 03:01 do godz. 05:34). Z uwagi na powyższe okoliczności oraz obowiązek wynikający z art. 27 ust. 2 rozporządzenia 165/2014, w ocenie Organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp., 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Dalej w decyzji Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, uznając te zarzuty za niezasadne, wskazując na administracyjny charakter odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy oraz obowiązki takich podmiotów. W kwestii sumowania kar, Organ odwoławczy wskazał, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie opisane w załączniku nr 3 (naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców) do u.t.d. podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość kary administracyjnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z przepisów ustawy nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. Organ odwoławczy za zbędne uznał przeprowadzenie dowodu z przesłuchania przedsiębiorcy, gdyż nie wpłynie to na rozstrzygnięcie. Nie przyjął za wiarygodne wyjaśnień Strony, wskazując, że kierowca podpisał protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r., nie zgłaszając zastrzeżeń. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r., kserokopie kalendarza oraz analiza danych z danych cyfrowych zapisanych na obu kartach kierowców oraz pamięci tachografu, zdaniem Organu odwoławczego jest wystarczającym do przypisania winy za popełnione naruszenie przedsiębiorcy. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 k.p.a., ani okoliczności stanowiące przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych w niniejszej sprawie. W skardze wywiedzionej na powyższą na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zgodnie z przepisami. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: naruszenie art. 7, art. 9 w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji, a w szczególności nieodniesienie się w decyzji Organu odwoławczego do wszystkich zarzutów stawianych decyzji Organu I instancji; naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie przez Organ obowiązku należytego rozpatrzenia sprawy, a także właściwego powiadomienia o zakończeniu toczącego się postępowania, przez co naruszony został art. 10 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a.; naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie przez organ przeprowadzenia dowodu w sprawie, tj. przesłuchania strony w charakterze świadka. Strona wskazała również, iż Organ odwoławczy nie odniósł się do faktu, iż kierowca podczas kontroli był pod wpływem silnego wzburzenia emocjonalnego. Strona zarzuciła również błędne sankcjonowanie kwoty kar przez Organ I instancji, gdyż za jedno wykroczenie została nałożona trzykrotnie sankcja karna. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2020 o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2019 r. w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę – K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F. F. U. K. S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy u.t.d., która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć [...] złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 us.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 a także rozporządzenia nr 165/2014. Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d., jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, iż organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie Skarżący został ukarany za następujące naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i załogi kilkuosobowej, - posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Stwierdzone w postępowaniu naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu czy skróceniu wymaganego czasu odpoczynku nie jest przez Skarżącego kwestionowane. Niesporne jest również to, że Skarżący nie wykazał, aby odstępstwo od powyższych norm było usprawiedliwione. Wbrew zarzutom skargi ciężar wykazania okoliczności wynikających z art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. spoczywa na przewoźniku. Dlatego to prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien udowodnić, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Przedsiębiorca chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że przedsięwziął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyny. Podnoszone w skardze twierdzenia o zachowaniu najwyższej staranności w planowaniu i rozliczaniu okresów aktywności a tym samym o niedających się przewidzieć okolicznościach powodujących naruszenie przez kierowcę przepisów dotyczących norm czasu pracy, nie zostały przez Skarżącego szerzej uzasadnione i udokumentowane. W trakcie kontroli czy w trakcie prowadzonego postępowania, w pismach kierowanych do Organu, w odwołaniu, w skardze, nie zawarto argumentów i nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, a Skarżący poza ogólnymi twierdzeniami, nie wskazuje konkretnych okoliczności, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Za taką przesłankę warunkującą odstąpienie od zastosowania kar nie przemawia nawet "sporadyczność" występowania tego naruszenia. Zasadnie Organ wskazał, że prawidłowo sporządzony protokół kontroli stanowi dowód z dokumentu urzędowego. W sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli - art. 74 ust. 4 u.t.d.. W niniejszej sprawie nie zostały wniesione do protokołu kontroli żadne zastrzeżenia. Szczególny tryb dokumentowania czasu pracy kierowców związany ze stosowaniem urządzeń rejestrujących powoduje również, że niedopuszczalne jest obchodzenie tych rygorów innymi środkami dowodowymi. Z tych względów Organy zasadnie pominęły wnioski dowodowe dotyczące tej kwestii. Ponadto zauważyć należy, że jeśli chodzi o właściwy nadzór nad przestrzeganiem przez kierowców przepisów prawa (w niniejszej sprawie - J. P.), uznanie okoliczności egzoneracyjnych odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców. Wskazać należy, że w aktualnym stanie prawnym uwolnienie się przez przedsiębiorcę transportowego od odpowiedzialności za skutki działań na gruncie tego przepisu jest jeszcze trudniejsze, niż było przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym, dokonaną z dniem [...] stycznia 2012 r. Aktualnie bowiem warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. W konsekwencji więc wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Przyjęcie zatem za prawidłową takiej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. która uznaje, że dotyczy on okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie jest zwolniony z odpowiedzialności, gdy wyłączna wina za powstanie naruszenia spoczywa na kierowcy. To zatem na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy kierowcy, którymi się on posługuje przy wykonywaniu przewozu (niezależnie od formy prawnej takiej relacji – umowa o pracę czy tzw. samozatrudnienie) dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań tych osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę, realizujących przewóz w jego imieniu i na jego rzecz, kierowców polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to działający w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy kierowca, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Z tych względów niezasadne są zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenie przepisów zawierających klauzule egzoneracyjne. W tym zakresie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, strona miała zapewnione wszystkie gwarancje procesowe. Organ szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony i wyjaśnił dokładnie wszystkie okoliczności istotne dla kwalifikacji prawnej. Zasadnie zatem orzekające w sprawie Organy stwierdziły brak podstaw do zastosowania wobec Skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b u.t.d. Jak wynika z akt sprawy Organy zgromadziły wszystkie dowody, które istniały lub zostały przez kierowcę mu przedstawione, w szczególności wypis z licencji, oświadczenie kierowcy - J. P., zeznania kierowcy - J. P., karta kontrolowanego kierowcy J. P., dane z karty kierowcy K. S., dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego - zainstalowanego w pojeździe marki [...] nr rej. [...] kalendarz kierowcy z odręcznymi zapisami dotyczącymi wykonywanego transportu. Każdy przypadek naruszenia prawa został dokładnie określony i omówiony w uzasadnieniach obu decyzji ze wskazaniem dowodów, na podstawie których nastąpiło konkretne ustalenie (co do każdego z deliktów opisanych szczegółowo na stronach od 5 do 10 uzasadnienia decyzji Organu odwoławczego). Stan faktyczny został zrekonstruowany na podstawie danych pochodzących z urządzeń albo dokumentów specjalnie wytwarzanych w celu dokumentowania czynności. To właśnie urządzenie rejestrujące na wykresówce lub karcie kierowcy wskazania w zakresie aktywności kierowcy i przebytej drogi, dane z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego są urządzeniami, które zostały specjalnie wytworzone i przeznaczone do obiektywnego stwierdzania czasu pracy, jazdy, odpoczynku itd. Dlatego obalenie domniemań płynących z tych urządzeń i pochodzących z nich dokumentów wymaga nie tylko podniesienia zarzutów z wnioskami dowodowymi, ale i wykazania okoliczności egzoneracyjnych uzasadniających odstępstwo od zastosowania rygorów dowodowych zawartych w przepisach o rejestrowaniu i wczytywaniu danych. Takim dowodem czy okolicznością obalającą powyższą moc dowodową bezspornie nie jest okoliczność zdenerwowania kierowcy (na którą powołuje się Skarżący), co - nawet w przypadku zaistnienia tego stanu - jak wynika to z protokołu kontroli i zeznań kierowcy, nie zniweczyło poczynienia ustaleń. Zatem mając powyższe na uwadze za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Głównego Inspektora Transportu Drogowego (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Bezspornie w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu w dniu [...] lipca 2019 r. o 58 minut i w dniu [...] sierpnia 2019 r. o 3 minuty. Bezspornie skrócony został okres odpoczynku za okres [...] sierpnia 2019 r. o 1 godz. 7 minut i 31 lipca/1 sierpnia 2019 r. o 2 godz. 46 minut oraz [...] sierpnia 2019 r. o 48 minut. Bezsporne jest również i to, że nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków i nie wniesiono zastrzeżeń do protokołu z kontroli. Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nic może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nic częściej niż dwa razy w tygodniu. Jak zasadnie wskazał Organ stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006, nie naruszając przepisów art. 4 tego rozporządzenia zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzysta! w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Odnośnie okresu odpoczynku stosownie do art. 4 lit g) rozporządzenia nr 561/2006 - "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny; okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, _ - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin; " Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny i przywołane rozwiązania prawne mające zastosowanie do tak ustalonego stanu faktycznego, zaakceptowanego przez Sąd, nie sposób zgodzić się ze Skarżącym, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie tj. że w przypadku stwierdzonych naruszeń wszczęto postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i zastosowano kary pieniężne. Natomiast odnośnie zakwestionowania przez Skarżącego sposobu wyliczenia w podwójnej wysokości kary gdyż, jego zdaniem, wyliczono kary niezgodnie z treścią przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazać należy, że zgodnie z treścią l.p 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: - o czas do 1 godziny – 100 zł - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – 200 zł - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut – 350 zł zaś zgodnie z treścią l.p 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: - o czas do 1 godziny – 150 zł - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 350 zł - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – 550 zł Podczas kontroli stwierdzono, że : 1. za okres [...] sierpnia 2019r. doszło do skrócenia okresu odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut i za naruszenie to organ administracji wymierzył karę [...] zł tj. jako sumę kwot 100zł i 250 zł, z pozycji l.p. 5.5.1 i 5.5.2 załącznika nr 3, 2. za okres 31 lipca/1 sierpnia 2019 r. doszło do skrócenia okresu odpoczynku o 2 godziny i 46 minut i za naruszenie to organ administracji wymierzył karę [...] zł tj. jako sumę kwot 150zł i 350 zł i 550 zł, z pozycji l.p. 5.7.1 i 5.7.2 i 5.7.3 załącznika nr 3. W ocenie Sądu w przypadku obu wymienionych naruszeń Organy administracji błędnie wyliczyły obie kary zawyżając je odpowiednio o 100 zł i 150 zł. Nie budzi wątpliwości, że we wskazanych obu przypadkach mamy do czynienia z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, przy czym ustawodawca w załączniku nr 3, w tabeli kolumna nr 2 wymienił te obowiązki i te wymogi przewozu, których naruszenie jest karane. Dotyczy to zatem zindywidualizowanego przypadku, o którym mowa w lp. 5.5 polegającym na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego a także przypadku w lp.5.7. polegającym na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku. W wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu ustawodawca zróżnicował wysokość kary w zależności od rozmiarów naruszenia. Kara jest zatem zawsze jedna za czyn tj. naruszenie konkretnego obowiązku lub warunku przewozu ale jej wysokość w zależności od rozmiarów naruszenia obowiązku i wymogu może wzrastać. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy w przypadku skrócenia ww czasu odpoczynku kara winna wzrastać i stanowić sumę kwot z l.p 5.5. z pkt 1 (100 zł) i z pkt 2 (250 zł), czy też winna ona wynieść jedynie 250 zł tj. winna być wymierzona kara jedynie z pkt 2 i odpowie spór dotyczy kary z l.p 5.7. z pkt 1 (150 zł) i z pkt 2 (350 zł) i z pkt 3 (550 zł) i tego czy winna ona wynieść 150 zł plus 250 zł plus 550 zł czy też jedynie 550 zł. Zdaniem Sądu analiza wymienionego uregulowania wskazuje, że w razie przekroczenie skrócenia czasu odpoczynku o czas powyżej 1 godziny i 7 minut (dotyczy [...] sierpnia 2019 r.) winna być wymierzona kara określona w punkcie 2 tj. odpowiednio 200 zł a w przypadku przekroczenia skrócenia czasu odpoczynku o 2 godziny i 46 minut (dotyczy [...] sierpnia 2019 r.) winna być wymierzona kara określona w pkt 2 i 3 tj. odpowiednio 900 zł (350 zł + 550 zł). W świetle brzmienia załącznika nr 3 nie budzi wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu skrócenia odpoczynku o 2 godziny i 30 minut, zarówno w przypadku zapisów z lp. 5.5.2.i 5.5.3 oraz w przypadku zapisów z lp. 5.7.2 i 5.7.3., kara jest sumą kwot z obu pozycji, za czym przemawia konstrukcja zapisu tych regulacji i okoliczność, iż w treści lp. 5.5.3. i 5.7.3. użyto zwrotu "za każdą następną rozpoczętą godzinę powyżej", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.5.2. z sankcją z lp. 5.5.3. oraz powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.7.2. z sankcją z lp. 5.7.3. Stąd zgodzić się należy z Organami w tym przypadku, że ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość kary administracyjnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia to przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z powołanych przepisów, nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. W lp. 5.5.1 załącznika nr 3 określono zaś, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie czasu odpoczynku o czas do 1 godziny, w lp. 5.5.2 o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut. W takim przypadku kara wynosi 200 zł - nie jest natomiast sumą kwot z punktu 1 i 2 tzn. 300 zł (100 zł + 200 zł), bo ten ostatni sposób liczenia nie wynika z treści żadnego z obu punktów – tak jak ma to miejsce w przypadku lp. 5.5.3. Z treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy, nie wynika bowiem żadna podstawa do sumowania kwot kar z punktów 1, 2 a brzmienie punktu 2 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z pkt 1. Brzmienie pkt 3 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją łącznie z pkt 1 i 2. Podobne spostrzeżenia należy odnieść do regulacji kar określonych w lp. 5.7. odpowiednio w ich pkt 1,2,3. W obu też przypadkach tj. pkt 3 lp. 5.5 i punktu 3 l.p. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy, konstrukcja zapisu tej regulacji i okoliczność, iż w treści lp. 5.5.3. i 5.7.3. użyto zwrotu "za każdą następną rozpoczętą", wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.5.2. z sankcją z lp. 5.5.3. oraz sankcji z lp. 5.7.2. z sankcją z lp. 5.7.3 Takiego zwrotu brak jest w przypadku kary określonej w pkt 2 l.p. 5.5. w stosunku do sankcji z pkt 1 lp. 5.5. oraz w pkt 2 l.p.5.7 w stosunku do pkt 1 lp. 5.7.gdzie ustawodawca pominął wyraz "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej.." Jest to zatem samodzielna i wyłączna podstawa do wymierzenia kary pieniężnej. W każdym przypadku zatem przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej – to bowiem zależy od regulacji wprowadzonej przez ustawodawcę (por. wyrok WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20 i w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20 - dostępne, jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z czym Sąd uznał, że w niniejszej sprawie winno się wymierzyć karę z pkt 2 a nie "sumować" kwoty z punktów 1 i 2 w przypadku kar z l.p. 5.5 oraz winno się wymierzyć karę z punktu 2 i 3 a nie "sumować" kwoty z pkt 1 i 2 i 3 w przypadku kar l.p. 5.7. W niniejszej sprawie zatem Organy administracji błędnie wyliczyły kary pieniężne w dwóch opisanych przypadkach skrócenia czasu odpoczynku z dnia [...] sierpnia 2019 r. i z [...] sierpnia 2019 r. Należy mieć przy tym na uwadze, iż omawiana regulacja dotyczy wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony. W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29.06.2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16). Dodatkowo mając na uwadze podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie zauważyć należy, że zastosowany przez Organy administracji sposób wyliczenia kary pieniężnej w istocie odpowiada temu, który przewidywał załączniki nr 3 lp. 5.5. do u.t.d. w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przed 3 września 2018r. Nowelizacja ta dokonana ustawą z dnia 5 lipca 2018r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2108r. poz.1481) spowodowała, że między innymi nowe brzmienie uzyskał załącznik nr 3 do u.t.d. zawierający wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art.92a ust.1 u.t.d. W nowym załączniku zmodyfikowano niektóre istniejące dotychczas naruszenia (vide np. lp. 5.1., lp. 5.5.), wprowadzono nowe naruszenia (vide np. lp. 5.7.) a także co do niektórych naruszeń wprowadzono nową wysokość kar pieniężnych (vide np. lp. 5.1., lp. 5.5.). Wszystkie naruszenia przepisów ustawy zarzucone Skarżącemu miały miejsce po dniu 3 września 2018r., w związku z czym zastosowanie mają przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym po dniu 3 września 2018r. tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie naruszeń przepisów tej ustawy zarzuconych Skarżącemu. Jeżeli chodzi o pierwszy przypadek (opisany w punkcie a) to skrócony został czas odpoczynku do 9 godzin i 53 minuty, do normy 11 godzinnego odpoczynku dziennego, brak zatem 1 godziny i 7 minut a więc kara pieniężna winna być wymierzona w wysokości [...] zł a nie [...] zł (100zł + [...] zł). W przypadku określonym w punkcie b) to skrócenie okresu odpoczynku do 6 godzin i 16 minut, do normy zabrakło 2 godziny i 46 minut a więc kara pieniężna winna być wymierzona w wysokości [...] zł) a nie [...] Organy zawyżyły zatem wysokość kary w dwóch wymienionych przypadkach, co oznacza, że zawyżona jest również łączna wysokość kary za wszystkie naruszenia. W ocenie Sądu, nałożenie kary w takiej wysokości należy uznać za nieuprawnione. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje bowiem uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej (por. wyrok WSA: z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1106/19, z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19, z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20, z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20, z 10 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 154/20 - dostępne, jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z regulacji zawartych w lp. 5.5.1. i 5.5.2 oraz w lp. 5.7.1 i 5.7.2. załącznika nr 3 do ustawy w żaden sposób nie da się również wyprowadzić wniosku, iż sankcje przewidziane w pkt od 1 do 2 podlegają kumulacji. Należy mieć przy tym na uwadze, iż omawiana regulacja dotyczy wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony. W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29.06.2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16). Organy administracji naruszyły przepis art. 92 a u.t.d. w zw. z poz. l.p. 5.5 i 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie Organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej tak jak przewidywał to załączniki nr 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przez 3 września 2018 r. Takich uchybień w zakresie zastosowania kar pieniężnych w przypadku stwierdzonych naruszeń polegających na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do 1 godziny w dniach [...] lipca 2019 r. i [...] sierpnia 2019 r. Sąd nie stwierdził. Podobnie jak w przypadku naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i załogi kilkuosobowej w dniu [...] sierpnia 2019 r. Sąd nie stwierdził również naruszenia w zastosowaniu kary pieniężnej z tytułu posługiwania się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą tj. wykonywanie przejazdów przez J. P. na karcie K. S. w dniu [...].07.2019 r. w okresie od godz. 20.31 do godz. 23.26; w dniu [...].08.2019 r. od godz. [...].06.2019 r. do godz. 00.25 dnia [...] .08.209 r.; w dniu [...].08.2019 r. w kresie od godz. 20.52 do godz. 222.08; w dniu [...].08.2019 r. w okresie od godz. [...].01 do godz.5.34. Ustaleń w tym zakresie skutecznie nie zakwestionował Skarżący, za takie nie można uznać bowiem wskazywanej okoliczności, że w trakcie kontroli karta K. S. nie była aktywna albowiem Organ poczynił ustalenia na podstawie analizy danych zawartych w cyfrowym urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe oraz karcie kierowcy kontrolowanego tj. J. P.. Ponadto dokonano tych ustaleń z odczytu danych z karty kierowcy K. S. oraz karty kierowcy J. P. w zestawieniu z odręcznymi zapisami J. P. w kalendarzu i przy aktywnym udziale J. P.. Okoliczności wykorzystania karty K. S. opisał także w zeznaniu J. P.. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 27 rozporządzenia 165/2014 karta kierowcy jest imienna; kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął, a zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.(...) stanowiska Organu nie sposób zakwestionować. W ponownym postępowaniu Organ uwzględni wykładnię przepisów mających zastosowanie przy wymiarze kary za naruszenia wskazane w poz. 5.5. i 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Mając to na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2335) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy i obejmują one uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi w wysokości [...] zł.