III SA/Lu 125/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Joanna Kiełb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą we L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] o nałożeniu na [...] z siedzibą we L., kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] maja 2019 r. na terenie przejścia granicznego w H. kontroli poddany został zespół pojazdów złożony z samochodu ciężarowego marki Renault Premium nr rejestracyjny [...] oraz naczepy ciężarowej marki KRONE nr rejestracyjny [...], na której przewożono były dwie naczepy - marki Schmitz nr rejestracyjny [...] oraz marki Wielton nr rejestracyjny [...]. Kierowcą zespołu pojazdów był obywatel Ukrainy S. S. Przewóz wykonywany był przez [...] z siedzibą we L., Ukraina (dalej jako "skarżąca"). Ustalono, że kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. W związku ze stwierdzonym wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe ważnego zezwolenia, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej jako "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne i decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia, na podstawie lp. 3.3.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.". W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że do wykonywanego przez skarżącą przejazdu po drodze publicznej zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony miały zastosowanie przepisy u.t.d. Organ odwoławczy stwierdził, że niezarobkowym przewozem drogowym jest m. in. przejazd po drogach publicznych z ładunkiem, przeznaczony do międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Organ pokreślił, że niespełnienie jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 u.t.d. powoduje, że przejazd nie może traktowany jako przewóz na potrzeby własne. Transport dotyczył towaru należącego do strony, jednak nie był to przejazd pomocniczy w stosunku do podstawowej (transportowej) działalności tego przedsiębiorcy. W tych okolicznościach nie mógł mieć zastosowania art. 33 u.t.d., zgodnie z którym przewozy na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wykonywanie w rozpoznawanej sprawie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wymagało uzyskania zezwolenia, stosownie do treści art. 28 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Zasady wykonywania międzynarodowych przewozów osób i rzeczy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą przez terytoria tych państw oraz między terytorium państwa trzeciego a terytorium państwa Umawiającej się Strony, uregulowane zostały w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6, poz. 125). Organ odwoławczy argumentował, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 umowy, postanowienia tej umowy mają zastosowanie do przewozów podróżnych i ładunków między obu krajami i w tranzycie przez ich terytoria, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. a) umowy, określenie "pojazd" oznacza pojazd drogowy z napędem mechanicznym, który jest skonstruowany lub przystosowany, z punktu widzenia jego wykorzystania, do wykonywania przewozów drogowych ładunków lub do ciągnięcia pojazdów przeznaczonych do tych przewozów. W myśl zaś art. 2 ust. 2 lit. b) umowy, pojazdem określa się również zespół pojazdów złożony z pojazdu spełniającego warunki wymienione w ust. 2 lit. a) oraz z przyczepy lub naczepy. Organ odwoławczy stwierdził, że przewóz drogowy będący przedmiotem kontroli w dniu [...] maja 2019 r. wykonywany był zespołem pojazdów, w którym samochód marki Renault Premium posiadał austriacki dowód rejestracyjny i został zakupiony przez skarżącą od belgijskiej firmy A. na podstawie umowy z dnia [...] marca 2019 r. i faktury z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], czyli nie był zarejestrowany na terytorium Ukrainy lub Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy pojazd był zarejestrowany w Austrii, co wynikało również z dowodu rejestracyjnego okazanego w trakcie kontroli. Brak był zatem podstaw zastosowania umowy dwustronnej do przedmiotowego przewozu. Wobec braku zastosowania w sprawie regulacji wynikających z umów międzynarodowych, obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wynikał wprost z treści art. 28 ust. 1 u.t.d. Obowiązek posiadania w pojeździe i okazywania na żądanie uprawnionych osób blankietu zezwolenia wynika z art. 28a ust. u.t.d. Podczas kontroli zespołu pojazdów kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie uprawnionego organu wymaganego zezwolenia na przewóz. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c u.t.d. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trudno przyjąć, że przewóz ładunku nie był możliwy do przewidzenia i zaplanowania. Przedsiębiorca tak powinien zaplanować wykonywany przewóz i zaznajomić się z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie, aby móc legitymować się odpowiednimi dokumentami w dacie kontroli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 4 pkt 2, pkt 4, pkt 6, art. 28 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez błędną wykładnię (przepis ten wprost dotyczy międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej w ramach przewozu odpowiadającego definicji transportu drogowego; spełnienie przez Spółkę przesłanek uznania przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne wykluczało zastosowanie w sprawie art. 28 ust. 1 u.t.d.; przejazd zakupionego zespołu pojazdów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej z zamiarem przywiezienia tych przedmiotów na terytorium kraju siedziby Spółki nie wymagał legitymowania się zezwoleniem, o jakim mowa w cytowanym wyżej art. 28 ust. 1 u.t.d.); - art. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r., przez zastosowanie przyjęcie wskazanej umowy i przyjęcie, że przewóz dokonywany przez skarżącą wymagał uzyskania zezwolenia, podczas gdy w/w umowa dwustronna z racji posiadania przez ciągnik austriackich numerów rejestracyjnych oraz brakiem regulacji kwestii związanych z przewozem na własne potrzeby nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i podjął wszystkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, podczas gdy organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, dokonał błędnej jego oceny oraz błędnej wykładni przepisów prawa materialnego definiujących międzynarodowy przewóz drogowy i międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne przewoźnika, co skutkowało naruszeniem przez organ powołanych przepisów prawa, który miał wpływ na wynik sprawy w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji; - art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niewydanie decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.). Ustawa określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d. Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. (art. 92a ust. 7 u.t.d. – w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli – 12 maja 2019 r.). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Stwierdzone w toku kontroli naruszenie to wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia, określone w l.p. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. Obowiązek posiadania takiego zezwolenia wynika z art. 28 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 28a ust. 1 u.t.d. zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (art. 28a ust. 2 u.t.d.). Z kolei przepis art. 28a ust. 3 u.t.d. stanowi, że kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. Zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., str. 1). Definicja przewozu drogowego zawarta w powołanym przepisie art. 4 pkt 6a u.t..d. jest bardzo szeroka. Obejmuje nie tylko transport drogowy, rozumiany jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, pośrednictwo przy przewozie (art. 4 pkt 1, 2 i 3 u.t.d.), ale także niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) zdefiniowany w art. 4 pkt 6 u.t.d oraz każdy inny przewóz drogowy, którym jest – zgodnie z art. 4 pkt a rozporządzenia nr 561/2006 – każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Skarżąca wykonywała przewóz drogowy w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Dokonane przez organy ustalenia potwierdzają, że skarżąca, będąca zagranicznym podmiotem niemającym siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przewoziła bowiem zespołem pojazdów ładunek w postaci dwóch naczep – marki Schmitz i marki Wielton. Z uwagi na to, że skarżąca przewoziła własne naczepy na Ukrainę, przewozu tego nie można zakwalifikować jako niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 6 u.t.d.). Podstawowy rodzaj działalności przedsiębiorcy to ciężarowy transport drogowy, czego dowodzi wypis z rejestru (k. 33 akt sąd.). Prawidłowe jest zatem stanowisko organów, że skarżący był obowiązany posiadać zezwolenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.t.d. Kontrolowany zespół pojazdów, składał się z samochodu ciężarowego marki Renault Premium o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że samochód ciężarowy marki Renault Premium w dniu kontroli posiadał austriacki dowód rejestracyjny, naczepa marki Krone była zaś zarejestrowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przewożone naczepy marki Schmitz i marki Wielton również były zarejestrowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nabył wyżej wymieniony samochód ciężarowy od belgijskiej firmy A., a naczepy w Polsce. W tym stanie rzeczy organ trafnie uznał, że brak było podstaw do zastosowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6, poz. 125), którą stosuje się do przewozów podróżnych i ładunków między obu krajami i w tranzycie przez te terytoria wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron (art. 1 ust. 1 umowy). Pojazdem zaś w rozumieniu umowy jest pojazd drogowy z napędem mechanicznym, który jest skonstruowany lub przystosowany, z punktu widzenia jego wykorzystania, do wykonywania przewozów drogowych ładunków lub do ciągnięcia pojazdów przeznaczonych do tych przewozów (art. 2 ust. 2 lit. a umowy). Skoro samochód ciężarowy marki Renault Premium nie był zarejestrowany na terytorium Ukrainy lub Rzeczypospolitej Polskiej, to w konsekwencji postanowienia tejże Umowy nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wynikał z art. 28 ust. 1 u.t.d. Wobec tego, że skarżąca nie posiadała i nie okazała wymaganego zezwolenia, zachodziły podstawy do nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d. Wysokości kary określona została w l.p. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 12 000 zł sankcjonuje wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego oraz wysokość kary pieniężnej zostały określone przez organy prawidłowo. Jednocześnie trafna jest ocena organu odwoławczego, że w sprawie nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które w świetle art. 92c u.t.d. uzasadniałyby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie. Zgodnie z treścią tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia i niezależne od przewoźnika należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie czy zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia nawet przy dołożeniu należytej staranności. Przepis ten ma zatem charakter wyjątkowy. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że wykonujący przewóz musi wykazać, że dołożył należytej staranności, to jest uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych całkowicie od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Zatem to na przewoźniku spoczywa ciężar przedstawienia dowodów na okoliczność braku wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08 oraz z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09). W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez skarżącą wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Podsumowując stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie zostały wykazane okoliczności wskazujące na to, że skarżąca nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a to na przewoźniku spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. W art. 92c ust. pkt 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a skarżący na takie okoliczności się nie powoływał. W ocenie Sądu organy administracji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Dowody te zostały następnie prawidłowo ocenione, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jest szczegółowe i wyczerpujące, wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ oparł swoje ustalenia. Uzasadnienie zawiera też szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).