II GSK 676/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 125/20 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]); 3) zasadza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz Spółki A 6117 zł (sześć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z 15 października 2020 r. (sygn. akt III SA/Lu 125/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej zwanego "Dyrektorem IAS") z [...] stycznia 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] maja 2019 r. na terenie przejścia granicznego w Hrebennem poddano kontroli zespół pojazdów złożony z samochodu ciężarowego marki Renault Premium (nr rej. [...]) oraz naczepy ciężarowej marki KRONE (nr rej. [...]), na której przewożone były dwie naczepy: marki Schmitz (nr rej. [...]) oraz marki Wielton (nr rej. [...]). Przewóz był wykonywany przez Skarżącą. Ustalono też, że kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej zwany "Naczelnikiem UC-S"), działając m.in. na podstawie lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej zwanej "utd"), nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [..] stycznia 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC-S. Stwierdził w szczególności, że niezarobkowym przewozem drogowym jest m.in. przejazd po drogach publicznych z ładunkiem, przeznaczony do międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zdaniem Dyrektora IAS, niespełnienie jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 utd powoduje, że przejazd nie może być traktowany jako przewóz na potrzeby własne. Organ stwierdził, że wprawdzie w tej sprawie transport dotyczył towaru należącego do Skarżącej, jednak nie był to przejazd pomocniczy w stosunku do podstawowej (transportowej) działalności tego przedsiębiorcy. Wobec tego organ uznał, że nie mógł mieć zastosowania w sprawie art. 33 utd. W konsekwencji Dyrektor IAS przyjął, że wykonywanie w rozpoznawanej sprawie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wymagało uzyskania zezwolenia, stosownie do art. 28 ust. 1 utd. Organ zaznaczył, że zasady wykonywania międzynarodowych przewozów osób i rzeczy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą przez terytoria tych państw oraz między terytorium państwa trzeciego a terytorium państwa Umawiającej się Strony zostały uregulowane w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6, poz. 125), która w art. 1 ust. 1 wskazuje m.in., że jej postanowienia mają zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron. Zdaniem Dyrektora IAS, w tej sprawie nie było podstaw do zastosowania tej umowy międzynarodowej, ponieważ przewóz drogowy będący przedmiotem kontroli był wykonywany zespołem pojazdów, w którym samochód marki Renault Premium posiadał austriacki dowód rejestracyjny, czyli nie był zarejestrowany na terytorium Ukrainy lub Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IAS. WSA oddalił skargę. Zdaniem WSA, dokonane przez organy ustalenia potwierdzają, że Skarżąca, będąca zagranicznym podmiotem niemającym siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Polski, bowiem przewoziła zespołem pojazdów ładunek w postaci dwóch naczep - marki Schmitz oraz marki Wielton. W ocenie WSA, przewozu tego nie można zakwalifikować jako niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 6 utd), skoro Skarżąca przewoziła własne naczepy na Ukrainę, a podstawowym rodzajem działalności Skarżącej jest ciężarowy transport drogowy, co wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru. Wobec tego WSA za prawidłowe uznał stanowisko organów, że Skarżąca miała obowiązek posiadać zezwolenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 utd. WSA podzielił też pogląd organów, że nie było podstaw do zastosowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. Umowę tę stosuje się bowiem do przewozów wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron, zaś wskazany wyżej samochód marki Renault Premium nie był zarejestrowany na terytorium Ukrainy lub Polski. W konsekwencji WSA uznał, że obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wynikał z art. 28 ust. 1 utd. W ocenie WSA, skoro Skarżąca nie posiadała i nie okazała wymaganego zezwolenia, to zachodziły podstawy do nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 utd, której wysokość (12 000 zł) została określona w lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do utd, sankcjonującym wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Zdaniem WSA, organy administracji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwanej "kpa"). WSA uznał, że dowody te zostały następnie przez organy prawidłowo ocenione, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej uprzednio do WSA, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oświadczyła też, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 4 pkt 2, 4 i 6, art. 28 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 utd przez ich błędną wykładnię; przepisy te wprost dotyczą wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej w ramach przewozu odpowiadającego definicji transportu drogowego, podczas gdy spełnienie przez Skarżącą przesłanek uznania przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne wykluczało zastosowanie w sprawie art. 28 ust. 1 utd, a jednocześnie przejazd zakupionego zespołu pojazdów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej z zamiarem przywiezienia tych przedmiotów na terytorium kraju siedziby Skarżącej nie wymagał legitymowania się zezwoleniem, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 utd; - art. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r. przez zastosowanie wskazanej Umowy i przyjęcie, że przewóz dokonywany przez Skarżącą wymagał uzyskania zezwolenia, podczas gdy Umowa ta z racji posiadania przez ciągnik austriackich numerów rejestracyjnych oraz brakiem regulacji kwestii związanych z przewozem na własne potrzeby nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 151 ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez oddalenie skargi przez WSA na decyzję Dyrektora IAS, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej na podstawie lp. 3.1 załącznika nr 3 do utd, w sytuacji gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie wypełnia dyspozycji wyżej wymienionego przepisu - a to wskutek błędnego uznania, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i podjął wszystkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, podczas gdy organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, dokonał błędnej jego oceny oraz błędnej wykładni przepisów prawa materialnego definiujących międzynarodowy przewóz drogowy i międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne przewoźnika, co skutkowało naruszeniem przez organ powołanych przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Oświadczył też, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, gdyż trafny był jej zarzut wskazany w pkt 1 tiret pierwsze dotyczący naruszenia przy rozpoznaniu sprawy prawa materialnego tj. dokonania błędnej wykładni art. 4 pkt 6 w zw. z pkt 4 utd, w konsekwencji nieprawidłowo zastosowano w stosunku do Skarżącej art. 92a ust. 1 utd w zw. z art. 28 ust. 1 i w zw. z art. 4 pkt 2 i 6 utd. Zdaniem Skarżącej ustawodawca nie wyklucza, aby przewoźnik drogowy wykonywał przewozy drogowe także na przewozy własne (np. w celu przewozu nowo zakupionych pojazdów), o czym świadczy zwolnienie z obowiązku posiadania zaświadczenia, jakie wyrażono w art. 33 ust. 2 pkt 3 utd. Przewóz na potrzeby własne może mieć miejsce, gdy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą o określonym profilu i aby wykonywać ten podstawowy rodzaj działalności gospodarczej prowadzi również przewozy drogowe na potrzeby własne. WSA przyjął, podzielając stanowisko organu, że w związku z tym, iż podstawowym rodzajem działalności przedsiębiorcy (Skarżącej) jest ciężarowy transport drogowy, czego dowodzi wypis z rejestru, to przewożenia własnych naczep na Ukrainę nie można zakwalifikować jako niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne). Dyrektor IAS zauważył wcześniej, że niespełnienie jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 utd powoduje, że przejazd nie może być traktowany jako przewóz na potrzeby własne. Chociaż bowiem transport dotyczył towaru należącego do strony, to jednak nie był to przejazd pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności przedsiębiorcy, podstawową działalnością przedsiębiorcy jest bowiem transport. Dodał też, że rozróżnić należy wykonywanie transportu drogowego jako prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportowych oraz wykonywanie przewozu na potrzeby własne jako wykonywanie przejazdu przez przedsiębiorcę, prowadzącego inną niż usługi transportowe działalność gospodarczą, pomocniczo w stosunku do tej działalności i pozostającego w związku z prowadzoną działalnością. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić tego stanowiska. Zgodnie z art. 4 pkt 4 utd niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Istotą stanowiska organu, przyjętego przez WSA, jest - pomimo niekwestionowania spełnienia w rozpoznawanym przypadku warunków z ppkt. a, b i d punktu 4 artykułu 4 utd - twierdzenie o braku waloru przejazdu "pomocniczego" w stosunku do podstawowej działalności przedsiębiorcy. Innymi słowy, stanowisko to zakłada, że przedsiębiorca, którego podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej jest transport, praktycznie nie ma możliwości skorzystania z wykonania przewozu na potrzeby własne. Naczelny Sąd Administracyjny z taką interpretacją omawianego przepisu się nie zgadza, albowiem nie uwzględnia ono ani brzmienia, ani celu i funkcji tego uregulowania, którą jest umożliwienie przedsiębiorcy wykonanie transportu drogowego - bez konieczności opłacenia wymaganego w danym wypadku ważnego zezwolenia - w celu zaspokojenia potrzeb własnych prowadzonej działalności, przy czym cechą zasadniczą jest służebny charakter tego przewozu wobec dominującej działalności gospodarczej. Ponadto z brzmienia przepisu wynika, że ustawodawca zdecydował się wyłączyć ze zbioru przewozów na potrzeby własne – przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (art. 4 pkt 4 ppkt c), nie zawarł natomiast takiego, analogicznego wyłączenia odnośnie do działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług transportowych. Gdyby intencją ustawodawcy było pozbawienie prawa wykonywania przewozów na potrzeby własne przedsiębiorców trudniących się transportem drogowym, to uwzględniając konstrukcję omawianego przepisu – takie zastrzeżenie powinno się tam znaleźć. Zatem uznać należało, że przyjęta w sprawie wykładnia art. 4 pkt 4 utd była wadliwa, w konsekwencji nie było powodów, aby w sytuacji, w której czynności przewozowe nie miały charakteru zarobkowego, przewóz nie był realizowany na zlecenie kontrahenta przedsiębiorcy, był wykonywany własnym pojazdem i dotyczył zakupionego przez przedsiębiorcę własnego zespołu pojazdów oraz własnych naczep, a strona deklarowała, że celem przejazdu było dowiezienie zespołu pojazdów na Ukrainę wyłącznie po to, aby wspomóc prowadzenie działalności transportowej Spółki przez poszerzenie swojego taboru, nie zakwalifikować tego przejazdu jako niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego (art. 4 pkt 6 w zw. z art. 4 pkt 4 utd). W konsekwencji trafnie wywodzi się w skardze kasacyjnej, że w sprawie nie było podstaw do wymagania od Skarżącej zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot, o którym mowa w art. 28 ust. 1 utd. Wadliwie zatem zastosowano w sprawie w stosunku do Skarżącej art. 92a ust. 1 utd, wymierzając jej karę na podstawie Lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do utd. Nietrafne natomiast były pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. W zarzucie naruszenia przepisów postępowania (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) autor skargi kasacyjnej co prawda neguje właściwe skontrolowanie przez WSA zaskarżonej decyzji pod kątem stosowania przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, jednak w istocie nie chodzi mu o zakwestionowanie przyjętego w sprawie stanu faktycznego, bo ten jest bezsporny, lecz o zastosowanie do niego przepisów prawa materialnego, wcześniej wymienionych, na podstawie których Skarżącej wymierzono karę. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną wymaga, aby jej granice zostały określone dokładnie. W związku z tym prawidłowe określenie zarzutów w skardze kasacyjnej wymaga powołania w jej petitum przepisów prawa, którym według skarżącego uchybił sąd, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa nie decyduje bowiem każde uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie do zarzutu z pkt 2 skargi kasacyjnej nie dość, że takiego wpływu nie ujawniono, to nie wskazano na czym dokładnie miały polegać działania organu naruszające art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie negując żadnego z elementów przyjętego stanu faktycznego, wskazano tylko, że ustalony stan faktyczny dawał podstawę do stwierdzenia, że w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej wykonywany był przewóz drogowy wymagający zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, nie dając podstaw do uznania, że jest to przejazd innego rodzaju, wymagający zezwolenia z art. 28 ust. 1 utd. Zarzut ten zmierza więc w istocie do zakwestionowania zastosowania prawa materialnego, i jako taki powinien zostać ulokowany w sferze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ponadto powiela on wytykanie wad orzeczenia objętych zarzutem z pkt 1 tiret pierwsze, zatem jest bezprzedmiotowy. Z kolei całkowicie bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 1 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej, a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r., przez zastosowanie wskazanej umowy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA przyjął, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (utd) i jednoznacznie podkreślił, że "organ trafnie uznał, że brak było podstaw do zastosowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6 , poz. 125)" [str. 7 uzasadnienia]. Przyjąć zatem należało, że omawiany zarzut został postawiony przez niezrozumienie lub przeoczenie. Uznając jednak skargę kasacyjną za usprawiedliwioną z przyczyn omówionych na wstępie, zaskarżony wyrok jako nieodpowiadający prawu należało uchylić. Wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa oraz w związku z wyżej wymienionymi przepisami utd rozpoznał skargę oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję uchylił. Oceniając sprawę ponownie organ uwzględni zaprezentowane w sprawie poglądy oraz rozważy, czy przedmiotowy przewóz drogowy na potrzeby własne mógł być objęty obowiązkiem uzyskania zaświadczenia wymaganego przy międzynarodowych niezarobkowych przewozach drogowych. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.), zasądzając od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącej 6117 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość wpisu sądowego od skargi (400 zł), skargi kasacyjnej (200 zł), opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnia wyroku WSA (100 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przed WSA (3600 zł) oraz za sporządzenie skargi kasacyjnej (1800 zł).