I GSK 300/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 24 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 733/20 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 23 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 733/20, oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. : a) art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię pojęcia uprawy trwałej, polegającą na przyjęciu, że plantacje drzewek przeznaczonych do wycięcia lub przesadzenia w donicę nie kwalifikują się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na skutek błędnego założenia, że nie dają one powtarzających się zbiorów. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.: a) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR z 28 lipca 2020 r., mimo że została ona wydana z naruszeniem art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm.), co skutkowało zastosowaniem kary administracyjnej wobec skarżącej; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu skarżącej naruszenia art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia 1306/2013. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Wniesiony w sprawie niniejszej środek prawny oparty został na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z zarzutem naruszenia prawa materialnego (błędna wykładnia) Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do ich treści. Spór w sprawie niniejszej dotyczy odmowy przyznania przez organ I instancji płatności JPO do powierzchni działek rolnych: [...], [...], [...], [...], [...], na których znajduje się plantacja drzewek bożenarodzeniowych (choinki) nakierowana na pozyskiwanie drzew ciętych i gałęzi. Oddalając skargę M. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Oddziału ARiMR z [...] lipca 2020 r., podtrzymującą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Choszcznie z [...] marca 2019 r., WSA podzielił pogląd organów obu instancji o niekwalifikowalności powierzchni wyżej wskazanych działek, zadeklarowanych przez skarżącą do JPO w 2018 r.. Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że plantację choinek należy uznać za uprawę trwałą, gdyż zbliżona jest do szkółki. Skarżąca wskazała, że kupuje gotowe sadzonki, uprawia drzewa i je sprzedaje. Oświadczyła, że sprzedaje choinki z bryłą korzeniową (w doniczkach) lub cięte. Jej uprawa w 93% nakierowana jest na pozyskanie drzewek z bryłą korzeniową, przesadzanych do donic oraz w 7% nakierowana jest na pozyskanie drzew ciętych i gałęzi. Organ I instancji przyznał skarżącej płatność do powierzchni działek rolnych, na których znajduje się plantacja choinek, które później są sprzedawane z bryłą korzeniową w donicach. Odmówił płatności w części uprawy przeznaczonej na pozyskanie drzew ciętych i gałęzi. Natomiast w ocenie organu odwoławczego, skarżącej nie należy się w ogóle przedmiotowa płatność, gdyż prowadzona przez nią uprawa choinek nie jest uprawą trwałą zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1307/2013. Skarżąca nie prowadzi szkółki w świetle ww. przepisu. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że złożenie odwołania przez skarżącą od decyzji organu I instancji, wyłącznie w części odmawiającej płatności nie może działać na jej szkodę, dlatego utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uznał że przyznanie płatności skarżącej narusza przepisy, lecz nie w stopniu rażącym. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że plantacja choinek skarżącej nie jest uprawą trwałą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1307/2013, tj. nie jest uprawą, dającą powtarzające plony i nie jest szkółką, ani zagajnikiem o krótkiej rotacji. Tym samym skarżącej nie należy się płatność JPO. Skarżąca wyjaśniła, że we wniosku wybrała opcję "szkółka" z uwagi na brak opcji "inna uprawa". Skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne, lecz nie o profilu szkółkarskim, gdyż nie pozyskuje materiału rozmnożeniowego w postaci sadzonek oraz zrzezów. Strona uprawia choinki w celach handlowych do wycięcia lub przesadzenia w donicę jako ozdoby domu w okresie świąt Bożego Narodzenia. WSA wyjaśnił, że plantacja choinek, choć może zajmować grunty przez okres pięciu lat lub dłużej, lecz nie daje powtarzających się zbiorów, a oba te elementy muszą wystąpić łącznie. Formułując zawarty w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, zdaniem autora skargi kasacyjnej powyższa wykładnia art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 jest nieprawidłowa. Plantacje choinek dają bowiem powtarzające się zbiory w postaci samej rośliny. Fakt, że roślina może być "zbiorem", jest zaś niesporny, inaczej bowiem do kategorii upraw trwałych nie zostałyby zaliczone wyraźnie przez ustawodawcę szkółki, gdzie "zbiorem" są sadzonki. Na takiej samej zasadzie "powtarzające się zbiory" dają choinki, wycinane bądź wyjmowane z ziemi wraz z bryłą, bowiem w miejscu usuniętej rośliny pojawia się nowo posadzone drzewko. Na potwierdzenie swoich racji skarżąca powołała stanowisko WSA w Szczecinie zawarte w wyroku z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 740/20, w którym przyjęto, że "jeżeli szkółka może dawać powtarzający się plon, gdyż w miejscu jednej rośliny może wyrosnąć nowo posadzona kolejna roślina, to dokładanie to samo należy odnieść do plantacji drzewek przeznaczonych do wycięcia, albowiem w miejscu drzewka wyciętego pojawia się nowo posadzone drzewko, które również stanowi "powtarzający się plon" i dalej: "Tym bardziej, zdaniem Sądu za powtarzający się plon należałoby uznać również same gałęzie pozyskane/odcięte od żywych drzewek, przeznaczone dla celów dekoracyjnych, szczególnie gdy takie drzewko w dalszym ciągu mogłoby dawać kolejny ("powtarzający się plon") w postaci następnych gałęzi". Powyższy wniosek potwierdza, zdaniem kasatora, również fakt, że w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 2018/1874 z dnia 29.11.2018 (Dz. Urz. UE L 306/14) wprost wskazano, że plantacje choinek bożonarodzeniowych zaliczają się do upraw trwałych. Przedmiotowe rozporządzenie (dotyczące danych dotyczących gospodarstw rolnych, które mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) 2018/1091) w załączniku nr 1 określa kody informacji statystycznych dotyczących gospodarstw rolnych. Kod CLND 054 dotyczy upraw trwałych, określonych jako "Powierzchnia wszystkich drzew owocowych, wszystkich drzew cytrusowych, wszystkich drzew orzechowych, wszystkich drzew oliwkowych, wszystkich plantacji jagodowych i winnic i wszystkich innych upraw trwałych przeznaczonych do spożycia przez łudzi (np. herbata, kawa lub chleb świętojański) i do innych celów (np. szkółki roślin, plantacje choinek bożonarodzeniowych lub roślin wykorzystywanych do wyplatania i tkania, takich jak rattan czy bambus)". W oparciu o powyższe, zdaniem skarżącej kasacyjnie strony, skoro wśród wymienionych przykładów "upraw trwałych" znalazły się plantacje drzewek bożonarodzeniowych, to wyraźnie implikuje to kierunek wykładni norm unijnych, również tych zawartych w rozporządzeniu 1307/2013. Zdaniem NSA postawiony we wniesionym środku prawnym zarzut naruszenia prawa materialnego art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 poprzez błędną wykładnię pojęcia uprawy trwałej, polegającą na przyjęciu, że plantacje drzewek przeznaczonych do wycięcia lub przesadzenia w donicę nie kwalifikują się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na skutek błędnego założenia, że nie dają one powtarzających się zbiorów, jest niezasadny. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni, a do tego de facto sprowadza się zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, skoro skarżąca zarzuca wadliwe przyjęcie, że plantacja choinek do wycięcia (drzewek bożonarodzeniowych) nie spełnia definicji uprawy trwałej. Zarzut ten jest chybiony. Mające w sprawie zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm.) w art. 4 ust. 1 podaje następujące definicje : e) "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe; g) "uprawy trwałe" oznaczają uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji; j) "szkółki" oznaczają następujące obszary młodych drzewiastych (drzewnych) roślin uprawianych na otwartym powietrzu w celu późniejszego przesadzenia: — szkółki winorośli oraz podkładek; — szkółki drzew i krzewów owocowych; — szkółki roślin ozdobnych; — komercyjne szkółki drzew leśnych z wyłączeniem rosnących w lesie szkółek przeznaczonych na potrzeby własne gospodarstwa rolnego; — szkółki drzew i krzewów do sadzenia w ogrodach, parkach, na poboczach dróg i na wałach (na przykład sadzonki żywopłotu, róże i inne krzewy ozdobne, ozdobne drzewa i krzewy iglaste), w tym we wszystkich przypadkach ich kłącza, rozłogi i młode sadzonki; k) "zagajnik o krótkiej rotacji" oznacza obszar obsadzany określonymi przez państwa członkowskie gatunkami drzew objętymi kodem CN 0602 90 41, do których należą zdrewniałe uprawy wieloletnie, których korzenie lub podstawy łodyg pozostają w glebie po zbiorach, wraz z nowymi pędami wschodzącymi w następnym sezonie, o maksymalnym cyklu zbioru, który ma zostać określony przez państwa członkowskie. Ze wskazanej w art. 4 ust 1 lit g rozporządzenia nr 1307/2013 definicji uprawy trwałej wynika, że oznacza ona uprawę po niepdlegającą płodozmianowi, inną niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, która zajmuje grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i daje powtarzające się plony. Do uprawy trwałej zaliczone zostały też szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji, których definicje zawarto w dalszych jednostkach art. 4 ust 1 rozporządzenia. Skoro nie ulega kwestii, że plantacja choinek, może zajmować grunty przez okres pięciu lat lub dłużej, to czy jest uprawą trwałą w rozumieniu powyższego przepisu istotne jest czy spełnia drugi konieczny warunek uprawy trwałej, a zatem czy daje powtarzające się plony bowiem oba te elementy muszą wystąpić łącznie. W tym miejscu zasadniczego znaczenia nabiera pojęcie powtarzającego się plonu, który daje uprawa. Według Słownika Języka Polskiego plon to wynik uprawy (owoce, ziarno), żniwo, jak też miara wydajności roślin uprawnych (zebrane np. z 1 ha). W przypadku plantacji choinek, ich uprawa nie daje powtarzających się plonów jako wyniku uprawy, bowiem o ile drzewka będą zajmować grunt przez pięć lat i dłużej to po ich wycięciu nie można otrzymać ponownych plonów. Faktu, że w miejsce wyciętej choinki skarżąca sadzi inne drzewo oraz że pozyskuje ścięte gałęzie z rosnących drzew nie da się, jak trafnie przyjął WSA zakwalifikować jako uzyskiwanie powtarzającego się plonu z uprawy drzewek przeznaczonych do wycięcia i sprzedaży. Również porównanie plantacji drzew do wycięcia ze szkółką (co do powtarzającego się plonu w postaci sadzonki) jest o tyle nietrafione ze względu na to, że art. 4 ust 1 lit g rozporządzenia nr 1307/2013 uprawę trwałą definiuje poprzez czas uprawy niepodlegający płodozmianowi i powtarzający się plon, wliczając do upraw trwałych szkółki, co oznacza, że takich samych zasad nie można odnieść do plantacji drzewek przeznaczonych do wycięcia lub przesadzenia wraz z bryłą korzeniową, która szkółką nie jest. Powyższej oceny sądu kasacyjnego nie zmienia też podnoszony przez skarżącą kasacyjnie stronę argument, iż w załączniku nr 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2018/1874 z dnia 29 listopada 2018 (Dz. Urz. UE L 306/14), określającym kody informacji statystycznych dotyczących gospodarstw rolnych, w kodzie CLND 054 ( dotyczącym upraw trwałych) – wymieniono plantację drzewek bożonarodzeniowych. Przedmiotowe rozporządzenie dotyczyło bowiem zagadnień statystycznych podlegających ujawnieniu w 2020 r., a sam fakt objęcia różnych upraw stosownymi kodami w celach statystycznych nie przesądza, iż wszystkie one kwalifikują się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Również jako chybione uznać należy pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że zdaniem skarżącej decyzja organu została wydana z naruszeniem art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, co skutkowało zastosowaniem kary administracyjnej wobec skarżącej, wstępnie zauważyć należy, że zarzut ten błędnie został wskazany w podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (jako naruszenie przepisów postępowania). Wskazany bowiem, jako naruszony przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. ma charakter normy wynikowej i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie więc powyższego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Powiązanie go natomiast przez skarżącą z przepisem prawa materialnego art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, wskazuje w istocie na podniesiony w ramach zarzutów procesowych zarzut o charakterze materialnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest on usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1 (to jest m.in. przestrzegania kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych wynikających ze stosowania sektorowego prawodawstwa rolnego), lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nastąpiło to z winy danej osoby. W ocenie skarżącej, skoro od początku postępowania zachowywała się transparentnie, wskazując w piśmie wysłanym w ślad za wnioskiem o płatność, jaki jest charakter upraw prowadzonych na zadeklarowanych działek i nie próbowała niczego ukrywać lub przeinaczać, to w jej ocenie organ niezasadnie obciążył ją karą administracyjną, karząc de facto za odmienny pogląd prawny. Stanowisko skarżącej jest błędne. W sprawie niniejszej skarżąca zdaje się bowiem pomijać fakt, iż na mocy decyzji organu I instancji z dnia 25 marca 2019 r. przyznano stronie jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości 30.251,01 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 8.803,10 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie z tego tytułu zmniejszenia oraz zastosowanie współczynnika korygującego. Organ I instancji przyznał skarżącej płatność do powierzchni działek rolnych, na których znajduje się plantacja choinek, które później są sprzedawane z bryłą korzeniową w donicach. Odmówił płatności w części uprawy przeznaczonej na pozyskanie drzew ciętych i gałęzi. Powyższe rozstrzygnięcie oparto min o treść art. 19a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku, a powierzchnią stwierdzona przekracza 3% lub 2 ha wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. W wyniku wniesionego odwołania, zdaniem organu odwoławczego, skarżącej nie należy się w ogóle przedmiotowa płatność, gdyż prowadzona przez nią uprawa choinek na wszystkich zadeklarowanych gruntach nie jest uprawą trwałą zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1307/2013. Skarżąca nie prowadzi szkółki w świetle ww. przepisu. Organ odwoławczy jednocześnie wskazał, że złożenie odwołania przez skarżącą od decyzji organu I instancji, wyłącznie w części odmawiającej płatności nie może działać na jej szkodę, dlatego kierując się treścią art. 139 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skoro kontrola sądowadministracyjna decyzji organu odwoławczego potwierdziła legalność wydanego rozstrzygnięcia co do przyjęcia braku podstaw do przyznania JPO co do wszystkich zdeklarowanych do płatności działek, bowiem wykładnia pojęcia "uprawy trwałej" zaprezentowana przez skarżącą jest nieprawidłowa, w sprawie, nie może być mowy o naruszeniu art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego zasadność skarżąca upatruje w nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia 1306/2013. Zgodnie ze wskazanym wyżej art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. W sprawie niniejszej uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie, odnosi się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, pozwala na odtworzenie rozumowania WSA. Natomiast fakt, iż Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia 1306/2013, nie stanowi podstawy do uznania skuteczności powyższego zarzutu, skoro uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia i nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Z przedstawionych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty wskazanych w skardze przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.