VII SA/Wa 1075/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi [...][...] na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Znak: [...]Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej jako: "Dyrektor GLP", "organ zażaleniowy"), działając na podstawie oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm., dalej jako u.p.z.p.), oraz art. 127 § 2art. 138 § 1 pkt 1, art., 144 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia P. L. (dalej: skarżący), na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej jako: "organ I instancji", "Dyrektor RDLP"), z dnia [...] maja 2020 r. Znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, studni, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, na działkach ewidencyjnych [...], [...] w m.[...], obręb [...] - utrzymał w mocy ww. postanowienie. W przedmiotowej sprawie pismem Wójt Gminy [...]pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., wystąpił do Dyrektora RDLP o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, studni, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, na działkach ewidencyjnych [...], [...] w m.[...], obręb [...], gmina[...]. Dyrektor RDLP postanowieniem z dnia [...]maja 2020 r., znak: [...], powołując się na art. 123 §1, art. 124 i art. 125 w związku z art. 106 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt. 6 w związku z art. 60 ust.1 u.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) odmówił uzgodnienia wyżej wskazanego projektu decyzji o warunkach zabudowy Organ I instancji uznał, że zaprojektowana inwestycja nie spełnia ustawowej przesłanki z art. 61 ust.1. pkt 4 u.p.z.p.. Zgodnie z informacją zawartą w przesłanym projekcie warunków zabudowy: "Teren na którym będzie realizowana inwestycja był przeznaczony pod zabudowę letniskową w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - Uchwalą nr [...] z dnia 04.06.1993 r. Rady Gminy [...] (Dz. U. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...].07.1993 r.) i zmiany do planu ogólnego zatwierdzone Uchwała Nr [...] z dnia [...].11.1994 r. Rady Gminy [...](DZ. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...].12.1994), zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z przedmiotowym projektem decyzji o warunkach zabudowy, na terenie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...], obręb[...] gmina [...], znajdują się grunty leśne oznaczone symbolem LsV oraz LsVI. Ponadto organ swoje stanowisko, poparł informacją uzyskaną, w korespondencji elektronicznej z dnia [...] maja 2020 r., z Urzędem Gminy [...]potwierdzającą, że dla działek [...] i [...] obr. [...] w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała Nr [...] z dnia [...].06.1993 r.) i zmiany planu ogólnego zatwierdzonego (uchwałą Nr [...] z dnia [...].11.1994 r.), nie przewidziano zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem Dyrektora RDLS inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, studni zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, będzie niezgodna z celem, na który ww. grunty leśne zostały przeznaczone, to jest pod zabudowę letniskową. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. wskazując, że to na organie spoczywa zebranie materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Skarżący powołał się na art. 6 ust 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w którym zdaniem skarżącego ustawodawca dopuścił możliwość przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne: "Na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów w jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności " Ponadto skarżący zarzucił, że Dyrektor RDLP nie odniósł się do stanu faktycznego sprawy a jedynie odniósł się do zapisów planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obowiązującego do końca 2003 r. Zdaniem skarżącego postanowienie organu uzgadniającego ma charakter uznaniowy, co nie oznacza, że organ posiada całkowitą i niekontrolowaną swobodę w tym względzie. Postanowieniem Dyrektora GLS z [...] marca 2021 r. Znak: [...] utrzymano w mocy ww. postanowienie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ zażaleniowy podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w postanowieniu I instancji. Wskazał, że organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgadniają decyzje o warunkach zabudowy w zakresie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Dyrektor RDLP dokonując oceny możliwości uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, sięga do zapisów planu miejscowego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., a jednocześnie ocenia czy przedmiotowy teren uzyskał zgodę na zmianę przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne do uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, również ocenia zapisy planu miejscowego między innymi w zakresie ustalonego celu przeznaczenia względem planowanej inwestycji. W przesłanym do uzgodnienia, projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano wprost, że w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] teren, na którym będzie realizowana przedmiotowa inwestycja był przeznaczony wyłącznie pod zabudowę letniskową, a nie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. L.. Postawiono zarzuty: 1. naruszenia przepisu prawa materialnego: a. art. 61 ust. 1 pkt 4) u.p.z.p. poprzez błędną interpretację, niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że na gruncie niniejszej sprawy nic doszło do spełnienia przesłanek wynikających z ww. przepisu, podczas gdy teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a tym samym była dopuszczana możliwość zabudowy; b. art. 1 USL 3 i art. 6 ust 2 u.p.z.p. przez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaskarżone postanowienie nie godzi w sferę prawa własności skarżącego w sposób uniemożliwiający realizację zamierzeń inwestycyjnych, czym przekroczono dopuszczalne granice władztwa planistycznego wobec braku rozważenia przez organ interesu publicznego i interesów prywatnych, jak i zmian w zakresie zagospodarowania; 2. naruszenia przepisu postępowania tj.: a. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji podjętej z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa (gdzie działka bezpośrednio sąsiadująca o nr [...] posiada oznaczenie użytku jako B - teren mieszkaniowy); b. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy mimo wadliwości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. która przesądza o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji; c. art. 136 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie; d. art. 7 kpa, 77 § 1 k.p.a., 80 k.p,a, przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego mimo, że organ winien także z urzędu podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; e. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa wobec wydania decyzji w oparciu o niepełny i nierzetelnie zabrany materiał dowody: f. art. 81a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela i wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nierzetelnie zabrany materia! dowody. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji ewentualnie stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Wskazał, że w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 roku planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] działki o nr [...] i [...], obręb [...] znajdowały się na terenie przeznaczonym pod zabudowę letniskową. Przywołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Po 279/19, LEX nr 2752147, w którym wskazano, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może być interpretowany jako zakaz wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych czy leśnych, lecz należy go interpretować jako normę, której celem pozostaje przede wszystkim ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji. A zatem możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia, które mieści się w mieszkaniowym wykorzystaniu terenów, skoro uprzednio obowiązujący plan dopuszczał możliwość mieszkalnictwa letniskowego. Zdaniem skarżącego organ dokonał błędnej interpretacji przepisów, zastosował je w sposób niewłaściwy uznając, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do spełnienia przesłanek wynikających z przepisu 61 ust. 1 u.p.z.p. Teren, o którym mowa. jest objęty zgodą na mieszkalnictwo letniskowe uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. a tym samym była dopuszczana możliwość zabudowy. Wobec tego doszło do odlesienia gruntów na mocy zgody uzyskanej przy sporządzaniu miejscowych planów, które to utraciły moc w roku 2003. Stosownie do obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych funkcję zabudowy letniskowej można połączyć z funkcją mieszkalną ze względu na podobieństwo spełnianych funkcji. Przyjmuje się, że nic ma kolizji pomiędzy zabudową realizującą funkcję mieszkaniowe i zabudową określaną mianem letniskowej, bowiem obie funkcje polegają na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, tyle tylko, że w odniesieniu do funkcji mieszkaniowej realizuje się ją w wymiarze podstawowym przez cały rok, a w przypadku funkcji letniskowej służy do celów związanych z wypoczynkiem, w określonych porach roku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2014 roku II OSK 569/13: "nie ma kolizji funkcji pomiędzy zabudową mieszkaniową, a zabudową określaną jako letniskowa. Skoro plany, które utraciły moc przewidywały możliwość zabudowy domami letniskowymi, wydanie decyzji o warunkach zabudowy w takim kształcie jak zaproponowany winno być możliwe. A zatem, na gruncie tym może zostać posadowiony budynek mieszkalny jednorodzinny wobec podobieństwa funkcji z funkcjami budynku letniskowego, gdyż, brak jest różnicy celu w jakim ma być zagospodarowany dany teren, bowiem w obu przypadkach celem jest funkcja mieszkalna. Ponadto zdaniem skarżącego stanowisko Dyrektora GLS przekracza dopuszczalne granice władztwa planistycznego i narusza prawo własności skarżącego, a tym samym normy wskazane w przepisach art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Wydana decyzja uniemożliwia realizację zamierzeń inwestycyjnych skarżącego. Organ pominął okoliczność, że po 2003 roku tj. po dacie utraty mocy obowiązującej planów zagospodarowania w sąsiedztwie przedmiotowych nieruchomości powstały budynki mieszkalne jednorodzinne (m.in. budynek na działce [...], znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie), a także liczne budynki gospodarcze. Tym samym w granicach analizowanego obszaru nie znajduje się wyłącznie zabudowa letniskowa ale również liczne zabudowy mieszkalne oraz gospodarcze. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa. Organ nie zbadał czy w okolicy przedmiotowych działek występuje zabudowa mieszkalna nie wystąpił o uzupełnienie materiału dowodowego choćby poprzez nadesłanie informacji i dokumentacji dotyczących rzeczywistego przeznaczenia działek objętych analizą (tj. działek sąsiadujących) i realizowanych na nich funkcji ze szczególnym wskazaniem zabudowy znajdujących się na tych działkach. W odpowiedzi na skargę organ zażaleniowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, studni, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, na działkach ewidencyjnych [...], [...] w m.[...], obręb [...] - utrzymał w mocy ww. postanowienie. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co w przedmiotowej sprawie wiązało się z koniecznością uzgodnienia warunków prowadzenia danej inwestycji z organem konserwatorskim. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości opiniuje projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o warunkach zabudowy lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia on więc pozytywnie lub negatywnie (w zakresie swojej właściwości) konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia. Zatem zwrot "po uzgodnieniu" (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.) należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska, co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych, np. w zakresie ochrony konserwatorskiej, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 93/16, LEX nr 2105466). Organy administracyjne wskazały - czego skarżący w toku postępowania administracyjnego nie podważał - że właściwość organów w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...], obręb [...] gmina [...], na których znajdują się grunty leśne oznaczone symbolem LsV oraz LsVI. W świetle powyższych uwarunkowań nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja podlegała uzgodnieniom, przewidzianym w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomości. Organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgadniają decyzje o warunkach zabudowy w zakresie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. która brzmi: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ I instancji dokonując oceny możliwości uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, słusznie sięgnął do zapisów planu miejscowego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., jednocześnie oceniając czy przedmiotowy teren uzyskał zgodę na zmianę przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne do uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również oceniając zapisy planu miejscowego między innymi w zakresie ustalonego celu przeznaczenia względem planowanej inwestycji. W przesłanym do uzgodnienia, projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano wprost, że w obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała nr [...] z dnia [...] czerwca 1993 r., zmieniona uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r.), teren, na którym będzie realizowana przedmiotowa inwestycja był przeznaczony pod zabudowę letniskową. Powyższe potwierdził także Urząd Gminy [...] w korespondencji mailowej, że dla przedmiotowego ternu nie przewidziano zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tym samym bezspornie ustalono że dla dziatek [...]i [...], objętych projektem decyzji, w nieobowiązującym już ww. planie zagospodarowania przestrzennego, ustalono przeznaczenie wyłącznie pod zabudowę letniskową, natomiast nie przewidziano wnioskowanej przez skarżącego zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tym samym słusznie organy obydwu instancji uznały, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i odmówiły uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że zabudowę letniskową należy utożsamiać z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja, poparta cytatami z orzecznictwa (m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2014 r. sygn.. akt II OSK 569/12) dotyczy interpretacji przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli spełnienia przesłanki warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Jednakże w niniejszym postepowaniu podstawą wydania zaskarżonych rozstrzygnięć jest przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., dotyczący innego warunku, niezbędnego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, tj. warunku istnienia uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zbieżnego z celem planowanej inwestycji. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, taka zbieżność nie występuje. W świetle powyższego irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy są zarzuty skarżącego, wskazujące na spełnienie przez inwestycję spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i podkreślające niezbadanie przez organy, czy w okolicy przedmiotowych działek nie występuje zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa. Organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych nie posiadają kompetencji do badania powyższego. Postępowanie prowadzone na podstawie 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ma charakter wpadkowy i dotyczy wyłącznie wypowiedzenia się ww. organów co do prawidłowości sformułowania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez organ prowadzący postępowanie główne w świetle przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.