I SA/Łd 634/21

Dnia 29 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A sp. j. w Ł. na akt Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę. Powiatowy Urząd Pracy w Ł. zaskarżonym aktem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne. Z akt sprawy wynika, że w dniu 1 lipca 2020 r. Kancelaria Adwokacka P. O. Spółka jawna w Ł. – dalej: "Skarżąca" lub "Strona", złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. wniosek o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19. Pismem z 4 sierpnia 2020 r. Strona została poinformowana o negatywnym rozpatrzeniu wniosku oraz odstąpieniu od jego realizacji, co było uzasadnione wyjaśnieniami Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 lipca 2020 r., iż przedsiębiorca, który skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) - dalej: "ustawa COVID", nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15 zzb tej ustawy na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na akt Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. z [...]sierpnia 2020 r. polegający na negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 1 lipca 2020 r. dotyczącego udzielenia dofinansowania za okres od lipca do września 2020 r. części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID- 19 i odstąpienia od realizacji wniosku o udzielenie dofinasowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne. Wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz Skarżącej przedmiotowego dofinansowania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Strona zarzuciła naruszenie art. 15zzb ustawy COVID, poprzez negatywne rozpatrzenie wniosku z dnia 1 lipca 2020 r. w sytuacji, gdy Skarżąca spełniła wymagane prawem przesłanki do otrzymania dofinansowania. Uzasadniając wniesioną skargę Strona wskazała, że przedmiotowym wnioskiem z dnia 1 lipca 2020 r., złożonym na podstawie art. 15zzb ust. 1 i ust. 4 ustawy COVID, wystąpiła o udzielenia dofinansowania za okres od lipca do września 2020 r. części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, w związku wykazanym spadkiem obrotów gospodarczych w wysokości 47,49 %. Pismem z dnia 4 sierpnia 2020 r. Strona została poinformowana o negatywnym rozpatrzeniu wniosku oraz odstąpieniu od jego realizacji, co było uzasadniane wyjaśnieniami Ministerstwa Rodziny, Pracy i polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2020 r., iż przedsiębiorca, który skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15g ustawy COVID nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników. Strona przyznała, że skorzystała już z pomocy finansowej pochodzącej ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przyznanych przez Wojewódzki Urząd Pracy, o co występowała wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2020 r., jednakże wniosek ten dotyczył innego okresu, to jest od kwietnia do czerwca 2020 r. Powyższe oznacza, że koszty Skarżącej objęte wnioskiem z dnia 1 lipca 2020 r. nie zostały sfinansowane z innych środków publicznych w żadnej części. Tym samym w stosunku do Strony nie znajduje zastosowania przepis art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID, zgodnie z którym przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy w Ł. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazując na zasadność wniosku o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania, które przyznawane jest w drodze umowy cywilnoprawnej pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Natomiast, co do wniosku o oddalenie skargi organ wskazał, że w pełni popiera stanowisko Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w piśmie z dnia 7 lipca 2020 r., którym kierował się negatywnie rozpatrując żądanie Skarżącej, a z którego wynika, że wsparcie otrzymywane na podstawie art. 15zzb ustawy COVID w formie dofinansowania wynagrodzeń ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że jest pomocą przysługująca na okres 3 miesięcy, a nie na cały okres zmniejszonych obrotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 757/20, odrzucił skargę Strony na czynność Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżonej czynności nie można zakwalifikować jako czynności materialno-technicznej, o której mowa w z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Strona wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 maja 2021 r. o sygn. akt I GSK 333/21 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 757/20. Sąd drugiej instancji wskazał, że ustawodawca w art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID użył zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi zdecydować, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. NSA zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku, że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy, wbrew stanowisku zawartemu w uchylonym postanowieniu, również w tej sprawie mamy do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenie. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że słuszna jest argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia, zgodnie z którą skoro "starosta może na podstawie umowy" przyznać dofinansowanie, to organ ten ocenia warunki przyznania dofinansowania i sam kreuje relację prawną a nie jedynie urzeczywistnia obowiązek wynikający już z przepisów prawa przez jego konkretyzację, co odpowiadałoby formule czynności materialno-technicznej. Podzielając to stanowisko, należy Sąd drugiej instancji stwierdził jednocześnie, że zaskarżona czynność nie jest, jak wywodzi Strona, czynnością materialno-techniczną, lecz "innym aktem" w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. dokonano niezgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że ocena zaprezentowana w postanowieniu NSA z dnia 28 maja 2021 r. o sygn. akt I GSK 333/21, w tym dotycząca dopuszczalności drogi sądowej, ale i kwestii formy prawnej załatwienia sprawy przez organ, wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA zaprezentowane w powyższym postanowieniu i stwierdza, że przedmiotem skargi jest inny akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co przesądza o dopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie. Co za tym idzie, odmienne stanowisko organu w tym zakresie i w związku z tym postulowany, jako alternatywny, wniosek o odrzucenie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie jest nieuwzględnienia wniosku Strony z dnia 1 lipca 2020 r. o udzielenie dofinansowania, na podstawie art. 15 zzb ustawy COVID, części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne za okres od lipca do września 2020 r., w związku otrzymaniem przez Skarżącą dofinansowania od Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15g ustawy COVID, które przyznano na okres 3 miesięcy (kwiecień-czerwiec 2020 r.) dla tych samych 14 pracowników. Zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy COVID, przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. W myśl art. 15g ust. 1a ustawy COVID samorządowa instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić się z wnioskami o wypłatę świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 ze środków organizatora i ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na zasadach określonych w ust. 7a i 10a. Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a (art. 15g ust. 2 ustawy COVID). Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a (art. 15g ust. 16 ustawy COVID). Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15g ust. 18 ustawy COVID). Pomoc dla pracodawców - ochrona miejsc pracy; wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym; obniżenie wymiaru czasu pracy reguluje art. 15g ustawy COVID. Dofinansowanie z FGŚP na podstawie ww. przepisu mogą otrzymać podmioty, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art.15g ust 18). Dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług reguluje art. 15zzb. Stosownie do art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID, starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Na podstawie art. 15zzb ust. 2 ustawy COVID, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną. Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego (art. 15zzb ust. 3). Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o: 1) co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej "minimalnym wynagrodzeniem", powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika; 2) co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika; 3) co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika (art.15zzb ust. 4). Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10 (art. 15zzb ust. 5). Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie danych dołączonych do wniosku, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6 (art. 15zzb ust. 7a). Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych (art. 15zzb ust. 12). Wskazać należy, że przepisy ustawy COVID przewidują różne formy łagodzenia skutków wywołanych pandemią. Dofinansowanie z art. 15g i art. 15zzb ustawy COVID przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, do których zaliczono m.in. dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych składek na ubezpieczenie społeczne. Pojęcie pracownika na tle wymienionych przepisów jest identyczne i odnosi się do osoby fizycznej, która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy oraz do osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną (art. 15g ust. 4 oraz art.15zzb ust. 1 i 2). W ocenie Sądu, art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID stanowi blokadę przyznania publicznych środków finansowych w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za łączny okres 3 miesięcy. Przepis ten uniemożliwia przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Zdaniem Sądu, ma on również zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorca otrzymał najpierw dofinansowanie na podstawie art. 15g, a później stara się o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie innego przepisu ustawy COVID, w tym tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 15zzb. O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż identyfikacja pracowników następuje na podstawie nazwisk. To na tle określenia "takich samych tytułów wypłat" pojawiają się wątpliwości. W ocenie Sądu, "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15g ust. 18 ustawy COVID niż wynagrodzenie za grudzień. Między stronami rozbieżności budzi też pojęcie "3 miesięcy" na gruncie art. 15g ust. 16 w zw. z art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID. Według organu, przedsiębiorca może uzyskać dofinansowanie z tytułu wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń maksymalnie na okres 3 miesięcy i skoro w niniejszej sprawie Skarżąca otrzymała już dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID dla pracowników z ww. tytułów za kwiecień-czerwiec 2020 r. (3 miesiące czyli maksymalny okres), to nie może otrzymać dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID za tych samych pracowników z ww. tytułów za inny okres 3 miesięcy (lipiec-wrzesień 2020 r.). W ocenie Strony, otrzymane dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników nie stoi na przeszkodzie otrzymania dofinansowania na mocy art. 15zzb ustawy COVID za inne 3 miesiące niż dofinansowanie otrzymane wcześniej. W niniejszej sprawie Sąd przyznaje rację organowi i stwierdza, że dofinansowanie w ramach ww. przepisów za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID. Nie ma więc znaczenia, że poprzednio otrzymane dofinansowanie dotyczyło innych 3 miesięcy niż dofinansowanie obecnie wnioskowane przez Stronę. Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie (por. wyrok z dnia 13 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 384/21 oraz wyrok z dnia 14 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 383/21) na tle art. 15gg w zw. z art. 15g ustawy COVID. Wskazać należy również, że odpowiednikiem art. 15g ust. 18 ustawy COVID jest art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID, który wprowadza zakaz otrzymania dofinansowania przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Sąd stwierdza, że "te same koszty" należy odnieść do przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku od osób prawnych i osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których zalicza się, m.in. wynagrodzenia pracowników i należne od nich składki. Na użycie tego sformułowania przez ustawodawcę miało z pewnością wpływ odwołanie się w art. 15zzb ust. 1 i ust. 5 ustawy COVID do pojęcia przedsiębiorcy, mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy i średniego przedsiębiorcy z ustawy Prawo przedsiębiorców, którym przyznawane jest dofinansowanie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 513/21). Tutejszemu Sądowi znana jest wykładnia art. 15zzb ust. 12 w zw. z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID (kluczowy w niniejszej sprawie art. 15g ust. 18 ma niemalże identyczną treść), która została dokonana przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 388/21. WSA w Lublinie nie zgodził się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie art. 15zzb ustawy COVID. Wskazał, że ust. 12 art. 15zzb ustawy COVID wskazuje wprawdzie, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, jednak dokonana przez organ wykładnia tego przepisu w badanych w sprawie realiach jest zdaniem Sądu wadliwa. Ustawodawca posłużył się w tym względzie we wskazanej wyżej normie prawnej pojęciem "te same", a nie "takie same", "tożsame", podczas gdy np. w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID wskazano już, że podmiot może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Obydwa przepisy brzmią zasadniczo odmiennie, a i wnioski z nich wypływające są odmienne. Sąd jeszcze raz pragnie przytoczyć treść art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID, zgodnie z którym: "Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych". Przepis ten operuje oznaczeniem "te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych". Samo posłużenie się przez ustawodawcę sformułowanie "innych środków publicznych" oznacza, że nie są to same środki, o których mowa w art. 15zzb ustawy COVID. Gdyby wolą ustawodawcy było zawężenie ograniczenia do skorzystania z dofinansowania na podstawie art. 15zzb ust. 12, to przepis ten zamiast "innych środków publicznych" posługiwałby się oznaczeniem "środków publicznych określonych w art. 15zzb ust. 1 i 2" lub "środków publicznych określonych w art. 15zzb". Należy zatem zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy COVID. Podkreślenia wymaga, że art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID wyraźnie wskazuje, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z "innych środków publicznych", tzn. innych niż wskazanych w art. 15 zzb ustawy COVID. Nie powinno budzić wątpliwości, że środki wskazane art. 15 g ustawy o COVID stanowiące pomoc dla pracodawców na ochronę miejsc pracy były wypłacane ze środków publicznych. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że w prasie prawniczej pojawiło się stawisko zbieżne z zajętym przez tutejszy Sąd już w sierpniu 2020 r. (por. Dziennik Gazeta Prawna z dnia 13 sierpnia 2020 r., nr 157 - artykuł "Dofinansowanie z kilku źródeł wciąż budzi wątpliwości"). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zawarte w skardze zarzuty są niezadane i należy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. AKE.