III SA/Gl 352/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję ,,A’’ S.A. w K. z dnia 16 marca 2020 r. w przedmiocie informacji publicznej. oddala skargę. Uzasadnianie Zaskarżoną decyzją z [...] r. "A" S.A., (dalej: organ, Klub, Spółka), działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: Kpa) w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: ustawa lub udip) — odmówił A.M. udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku o udostępnienie danych dotyczących jednostkowych kwot wynagrodzenia za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu "B" oraz skanów umów zawartych przez "A" S.A. z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach wskazał, że pismem z dnia 20 grudnia 2019 r., A.M. (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Spółki z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie danych dotyczących jednostkowych kwot wynagrodzenia za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu "B", informacji czy w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 20 grudnia 2019 spółka zawierała umowy cywilnoprawne z osobą pełniącą w ww. okresie funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki w "A" S.A., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie skanów tychże umów. W ocenie organu brak jest podstaw do udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w powyższym zakresie. Wskazał przy tym, iż w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 20 grudnia 2019 r. spółka zawarła dwie umowy cywilnoprawne z osobą pełniącą funkcją Dyrektora Sportowego Sekcji Siatkówki (zgodnie z zawartymi umowami osoba ta sprawuje funkcję Dyrektora Sportowego Sekcji Siatkówki, natomiast na stronie internetowej spółki wskazano, że osoba ta pełniła funkcją Dyrektora Sekcji Siatkówki). Następnie zacytował art. 5 udip podnosząc, że przepis ten wprowadza ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej, m.in.: w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ze wzglądu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicą przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wyjaśnił także, że definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1010 ze zm., dalej: z.n.k.u.), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Zaznaczył przy tym, że z powyższego przepisu wynika, iż aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Podsumowując powyższe stwierdził, że analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, iż w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, można powiedzieć, ze tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. ICKN 89/01, (publ.LEX nr 583717). W dalszych motywach podniósł, że co do pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 z.n.k.u. należy natomiast zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Podsumowując stwierdził, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Wyjaśnił nadto, że Spółka podjęła działania mające na celu zachowanie w poufności treści ww. umowy, tj. umowa została, po podpisaniu, przekazana do działu księgowości Spółki i poza osobami z tego działu nikt nie ma do niej dostępu, nie miał i nie ma możliwości zapoznania się z jej treścią umowy. Ponadto, zdaniem Spółki, treść, umowy obejmująca swoim zakresem m.in. wynagrodzenie ma dla Klubu wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i z uwagi na tę wartość mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Szczegółowa informacja o warunkach zawartych umów, w tym wynagrodzeniach posiada elementarną wartość negocjacyjną. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej na podstawie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 późn. zm., dalej: Ppsa) strona skarżąca zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, tj.: I. prawa materialnego, a to: a) art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż kwoty wynagrodzeń zawodników oraz umowy zawarte z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności poprzez uznanie, iż dla wykazania, iż dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy nie jest konieczne wykazanie jej wartości gospodarczej jaką ma ona dla przedsiębiorcy, a przez to odmówienie udostępnienia informacji publicznej skarżącemu, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do przyjęcia przeciwnego stanowiska i udostępnienia informacji publicznej; b) art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 z.n.k.u., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż informacje publiczne o których udostępnienie wnosił skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym okoliczności wskazywane przez organ uzasadniające jego zdaniem charakter i wartość informacji dla przedsiębiorcy oraz okoliczność przekazania umów do działu księgowości przez organ, nie pozwalają na przyjęcie, iż informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż okoliczności te nie potwierdzają, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki do zakwalifikowania informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy, co skutkuje niezgodną z prawem odmową udostępnienia informacji skarżącemu; c) art. 1 ust. 1 udip w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) i e) udip i art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ustawy o finansach publicznych (dalej "ufp") poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieudostępnieniem skarżącemu informacji publicznej, która dotyczyła w szczególności dysponowania majątkiem publicznym przez organ, co stoi w wyraźnej sprzeczności z powyższymi przepisami i związanej z nią zasady jawności finansów publicznych, w tym jawności dochodów organu, jego majątku, pochodzącego z dysponowania majątkiem publicznym oraz pożytkach z tego majątku, a prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do udostępnienia informacji skarżącemu; II. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, a to: d) art. 7 Kpa, w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 udip i niewyjaśnienie w wystarczający sposób stanu faktycznego sprawy poprzez: - brak wyjaśnienia czy organ wdrożył w swoim przedsiębiorstwie jakiekolwiek procedury pozwalające zachować w poufności umowy i kwoty wynagrodzeń zawodników, - brak wyjaśnienia czy osoba pełniąca funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki oraz zawodnicy przestrzegają zasad poufności i wdrożyli odpowiednie środki ochrony fizycznej i prawnej względem treści umów i informacji o swoich wynagrodzeniach, - brak wyjaśnienia czy w umowach zawieranych z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki wprowadzone zostały klauzule poufności, zastrzegające informacje objęte umowami, w szczególności wynagrodzenie jako tajemnicę przedsiębiorcy, - brak wyjaśnienia czy zawodnicy o których udostępnienie wynagrodzeń wnosi skarżący zostali zobowiązani do zachowania w poufności kwot swoich wynagrodzeń - brak wyjaśnienia czy zawodnicy oraz osoba pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki nie zrezygnowały ze swojego prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, co skutkuje niemożnością przyjęcia, iż informacje o których udostępnienie wnosi skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a przez to niewłaściwym zastosowaniem art. 5 ust. 2 udip poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, b) art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 udip poprzez całkowity brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w Decyzji, które odnosiłoby się do przesłanek pozwalających uznać, iż informacje o których udostępnienie wnosi skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki oraz zawodników, organ nie wskazał nawet czy osoby te posiadają status przedsiębiorców, a przez to niemożność przyjęcia (jak uczynił to organ w Decyzji), iż to ze względu na ochronę tajemnicy zawodników i osoby pełniącej funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i rozpoznania jej na posiedzeniu niejawnym, uchylenie zaskarżonej Decyzji i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej skarżącemu w zakresie w jakim odmówiono mu jej udostępnienia; względnie uchylenia Decyzji i zobowiązania organu do ponownego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia określonych okoliczności; przyznanie skarżącemu należnych kosztów i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w szczególności zwrotu kwoty wpisu sądowego od skargi, wynagrodzenia radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego w sprawie, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W motywach skargi zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc, że wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie jednostkowych kwot wynagrodzeń za miesiąc listopad 2019 r., należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu "B". Informacja ta, co wyeksponował, zgodnie z wnioskiem, miała zostać udostępniona przez organ bez wskazywania imion i nazwisk zawodników. Udostępnione miały być więc wyłącznie kwoty wynagrodzeń. Ponadto, skarżący domagał się udostępnienia informacji czy w okresie od 01 stycznia 2018 r. do 20 grudnia 2019 r. zawierane były umowy cywilnoprawne z osobą (jako osobą fizyczną lub w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej] pełniącą w tym okresie funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki w "A" S.A. Jeżeli umowy takie były zawierane, skarżący wnosił o udostępnienie skanów tychże umów. Zaznaczył, iż organ jako spółka prawa handlowego w której ponad połowę akcji posiada Miasto K., wykonująca przy tym zadania własne (publiczne) Miasta K. m.in. w zakresie kultury fizycznej, oraz dysponująca majątkiem publicznym, należy do podmiotów zobowiązanych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 udip do udostępnienia informacji publicznej. Ponadto, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, w zakresie w jakim organ wykorzystuje lub dysponuje środkami publicznymi, należy on do podmiotów spoza sektora finansów publicznych do których stosuje się przepisy ufp Informacja o której udostępnienie wnosi skarżący, stanowi z kolei informację publiczną o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip jako dotyczącą majątku spółki akcyjnej (organu) w które pozycję dominującą posiada miasta K.. Zdaniem autora skargi treść zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej bowiem strony organ w jej uzasadnieniu przedstawia argumentację mającą świadczyć o spełnieniu przesłanek do uznania informacji o których udostępnienie wnosi skarżący jako tajemnicy organu. Z drugiej zaś (w przedostatnim akapicie) wskazuje, iż decyzję wydano ze względu na ochronę tajemnicy D.L. oraz wszystkich zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej i drużyny siatkarskiej klubu "B". Przy czym, jak stwierdził, organ nie uzasadnia, ani nie wyjaśnia choćby w najmniejszym stopniu z jakich względów informacje o których udostępnienie wnosi skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy D.L. i zawodników, czy zachodzą jakiekolwiek przesłanki pozwalające na uznanie informacji jako objętych tajemnicą przedsiębiorcy tych osób oraz jej ochrony (niewyjaśnione zostało choćby czy osoby te prowadzą działalność gospodarczą i są przedsiębiorcami), a przez to czy uzasadniona jest odmowa udostępnienia informacji skarżącemu. W jego oceni, należy uznać, iż decyzja nie została w należyty sposób uzasadniona w powyższym zakresie, organ nie wyjaśnił przy tym istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych które legły u podstaw jego rozstrzygnięcia, co czyni ją niezgodną z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności z art. 7 i art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 udip i już z tych przyczyn winna ona podlegać uchyleniu. Argumentując wskazał nadto, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 udip prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przesłanki ograniczenia udostępnienia informacji winny być interpretowane w sposób zawężający, tak aby nie ograniczyć obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej. Po zaprezentowaniu przesłanki materialnej i formalnej tajemnicy przedsiębiorcy stwierdził, że organ dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 z.n.k.u. przyjmując, iż dla zakwalifikowania informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy nie jest wymagane wykazanie gospodarczej wartości informacji jaką posiada ona dla przedsiębiorcy. Przyjęcie takiego zapatrywania, nie dość że sprzeczne z przepisami prawa, doprowadziłoby bowiem do całkowitego zablokowania realizacji prawa do informacji publicznej i wypaczenia pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", skoro wystarczającą przesłanką do odmowy udostępnienia jakiejkolwiek informacji publicznej byłaby jej poufność, co do zasady bowiem znaczna część informacji dotyczących przedsiębiorców stanowi informację techniczną, technologiczną lub organizacyjną. Jego zdaniem organ naruszył przepisy art. 1 ust. 1 udip w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d] i e] udip, które wprost stanowią, iż dochody organu, jego majątku, pochodzącego z dysponowania majątkiem publicznym oraz pożytkach z tego majątku, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Informacja publiczna zaś o której udostępnienie wnosił skarżący odnosi się wprost do powyższych kwestii, winna więc zostać udostępniona. Na poparcie wyrażanego poglądu zacytował wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 634/16, w którym wskazano, że "zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne, zawierane przez organy władzy publicznej oraz podmioty pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W dalszych motywach podniósł, iż umowy cywilnoprawne zawarte z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki winny zostać udostępniona skarżącemu, zgodnie z jego wnioskiem, ewentualnie zaś w przypadku gdyby organ przyjął, iż niektóre zawarte w niej informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy winny one zostać zanonimizowane w treści udostępnianej umowy. W jego ocenie nie sposób przyjąć bowiem, iż pełna treść umów o których udostępnienie wnosi skarżący stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Podsumowując ten wywód podkreślił, że "Nie przyznając więc, iż wynagrodzenie stanowi tajemnicę przedsiębiorcy skarżący wskazuje, iż nawet przy takim ujęciu, organ winien udostępnić mu umowy w zakresie pozostałych ich postanowień". Następnie odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez organ, podał, iż organ dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 udip poprzez całkowity brak uzasadnienia prawnego i faktycznego akcentując nie wyjaśnienie przez organ czy osoby te są przedsiębiorcami. Ponadto w jego opinii organ nie dokonał niezbędnych wyjaśnień stanu faktycznego sprawy, które pozwoliłyby na przyjęcie, iż informacje o które wnosi skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji, a nadto wyjaśnił, że niniejszej sprawie jest okoliczności bezsporną nigdy nie kwestionowaną przez Spółkę, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy nie budzi wątpliwości, że "A" SA. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został m.in. na osoby prawne, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z kolei objęte wnioskiem Skarżącego informacje dotyczące jednostkowych kwot wynagrodzeń za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu "B" i skanów umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 20 grudnia 2019 r. z osobą pełniącą w ww. okresie funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki w "A" S.A. posiadają walor informacji publicznej dotyczą bowiem publicznej sfery działania i finansowania ze środków publicznych. W myśl art. 5 ust. 1 udip, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Stwierdził przy tym, że trudno jest się zgodzić ze stanowiskiem Skarżącego, że informacja o wysokości wynagrodzeń zawodników oderwana od innych informacji nie przedstawia żadnej wartości gospodarczej. Przed rozpoczęciem sezonu sportowego Spółka prowadzi negocjacje z zawodnikami a osiągnięcie porozumienia co do wysokości wynagrodzenia jest najbardziej czasochłonnym elementem rozmów. Ujawnienie wysokości wynagrodzeń, w tym kwoty najwyższych wynagrodzeń, niewątpliwie spowodowałoby pogorszenie pozycji Spółki w negocjacjach na kolejne sezony. Zawodnicy, z którymi prowadzone byłby rozmowy odnosiliby, co jest oczywiste, swoje żądania do najwyższych ujawnionych przez Spółkę kwot. Ponadto ujawnienie ww. informacji osłabiłoby pozycję Spółki na tle innych, konkurencyjnych klubów sportowych, które miałyby możliwość pozyskania informacji w zakresie warunków finansowych umów. Jest zatem oczywiste, że powyższe informacje mają wartość gospodarczą jako pozwalające na zaoszczędzenie kosztów ponoszonych przez Spółkę. Podkreślił, iż nie istnieje w Spółce jeden, obowiązujący wszystkich cennik usług a warunki handlowe umów współpracy są zawsze wynikiem indywidualnych negocjacji między Stronami, co powoduje, że zarówno zakres świadczonych na rzecz Spółki usług, jak i kwota należnego z tego tytułu wynagrodzenia jest odmienna dla każdego z kontrahentów. Ujawnienie treści umów zawartych z Dyrektorem Sekcji Siatkówki stanowiłoby, zdaniem Spółki, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa i łączącej strony umowy. Negując uznanie skarżącego, że spółka nie wykazała wypełnienia przesłanki formalnej pozwalającej na zakwalifikowanie informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2018 r. sygn. akt IOSK 852/16, w którym Sąd wskazał, że "informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań". Podsumowując tę kwestię wyjaśnił, iż pracownicy Spółki zobowiązani są do zachowania w poufności informacji poufnych, za które uznaje się w szczególności informacje dotyczące kwestii finansowych. Zobowiązanie takie objęte jest dokumentem pn. Informacja dla pracownika i podpisywana jest przez każdego z pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 Ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione są jej zrzuty i motywy przytoczone na ich poparcie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Spór sprowadza się do oceny czy zasadnie odmówiono udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji w sposób i w trybie wskazanym przez niego we wniosku z 20 grudnia 2019 r., ze względu na fakt, że prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie Sądu racje ma w okolicznościach przedmiotowej sprawy Klub odmawiając udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku o udostępnienie danych dotyczących jednostkowych kwot wynagrodzenia za miesiąc listopad 2019 r. należnych każdemu z zawodników drużyny piłkarskiej męskiej, drużyny piłkarskiej żeńskiej, drużyny hokejowej oraz drużyny siatkarskiej klubu "B" oraz skanów umów zawartych przez "A" S.A. z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Sekcji Siatkówki z uwagi na ochronę tych danych z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd podziela uznanie organu, że informacja o warunkach zawartych umów, w tym wynagrodzeniach posiada elementarną wartość negocjacyjną. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Równocześnie podkreślenia wymaga, że tajemnica wynagrodzenia, jego warunków chroniona jest przepisami Kodeksu cywilnego. Informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia pracownika ale także sposobu i warunków jego uzyskania należą bowiem do jego dóbr osobistych, co ugruntowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który stwierdził, że "ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę, może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 kodeksu cywilnego". Oznacza to, że ewentualne ujawnienie wysokości pensji pracownika może nastąpić tylko za jego zgodą. Od tej ogólnej zasady istnieją jednak wyjątki w przypadkach, gdy przepisy powszechnie obowiązujące zobowiązują określone grupy osób do ujawniania wynagrodzenia. Co jednak w sprawie nie występuje ( por. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 1993 r. (sygn. akt I PZP 28/93, OSNC 1994/1/2) Nie można odbierać prawa do zachowania w tajemnicy strategii gospodarczej, polityki kadrowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak oświadczył Klub – niejednokrotnie postanowienia umowne stanowią dla niego niejako "kartę przetargową" w nawiązaniu współpracy. Przy czym w ocenie Sądu elementem negocjacyjnym nie jest li tylko wynagrodzenie, jak zadaje się spostrzega to skarżący negując nie przekazanie zanonimizowanych umów w danej części, są to także czas trwania kontraktu i jego przebieg. W ocenie Sądu są to tworzące całość wynegocjowane warunki stanowiące o sposobie ukształtowania łączącego strony umowy stosunku prawnego ze wszystkimi jego elementami. W świetle powyższego odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych bądź ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy była wynikiem wyważenia, z jednej strony obywatelskiego prawa do informacji, a z drugiej potrzeby ochrony prawa do prywatności bądź tajemnicy prawnie chronionej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza prawidłowe wyważenie tych wartości, z wykazaniem, że konieczność ochrony wskazanych wartości jest proporcjonalnie większa niż racje przemawiające za udostępnieniem żądanej informacji publicznej. Należy mieć przy tym na uwadze, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" jest pojęciem użytym przez ustawodawcę wyłącznie w unormowaniach udip, i w kontekście przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej. Tego rodzaju zabieg legislacyjny nie wyklucza możliwości posiłkowania się przy ustalaniu rozumienia tego pojęcia zdefiniowanym ustawowo pojęciem "tajemnica przedsiębiorstwa", których zakresy znaczeniowe się pokrywają (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 324/15, CBOS). Podkreślenia wymaga także, że dostęp do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym, tym samym zasada jawności doznaje ograniczenia w sytuacji ziszczenia się warunku potrzeby ochrony danych z uwagi czy to na tajemnice chronione prawnie, czy też jeżeli przepisy innych ustaw tak stanowią. W tym miejscu należy podkreślić, że nie można tracić z pola widzenia faktu, że Ustrojodwaca dostrzegając potrzebę ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw obywatela, w tym dostępu do informacji publicznej, przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, tworząc swoistą hierarchię dóbr. Dlatego w treści art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wskazał, że ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić między innymi ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. Zatem przepis ten wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres prawa do informacji publicznej. Na tej podstawie w art. 5 ust. 2 udip ustawodawca dokonał wyważenia pomiędzy interesem podmiotu żądającego dostępu do informacji publicznej, a prawem przedsiębiorcy do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wskazując na priorytet tego drugiego prawa. Ustawodawca w sposób jednoznaczny postanowił, że prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Należy tu dodać, że ujawnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy, ponieważ ujawnione informacje publiczne mogłoby być wykorzystane przez podmioty konkurujące ze sobą na niwie sportowej. W tym miejscu trzeba dostrzec, że działalność sportowa, to działalność zespołowa, drużynowa gdzie także jest rywalizacja, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz, stąd specyfika działalności klubów sportowcy i wszystkich podmiotów tworzących jego całość od zawodników po menadżerów czy osoby zarządzające klubem jeżeli ich praca czy też wkład w rozwój klubu jest gospodarczo i strategicznie indywidualnie określony w umowie to daje podstawy do ochrony danych stanowiących całość wynegocjowanych warunków. Z tego powodu dane osobowe osób, które zawarły umowy cywilnoprawne z podmiotem publicznym nie powinny zostać ujawnione i nie są istotne z punktu widzenia kontroli rozporządzania mieniem publicznym w ramach prowadzonej działalności. Żądane we wniosku skarżącego informacje pozwoliłyby uzyskać przewagę w planowaniu przez klubu sportowe działań. Zaskarżona decyzja odzwierciedla zatem prawidłową hierarchię dóbr chronionych konstytucyjnie. Wbrew stanowisku strony skarżącej przepisy udip nie są środkiem do zastępowania stosownych organów w prowadzeniu nałożonych ustawowo obowiązków. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Podstawą udostępnienia danych osobowych w ramach dostępu do informacji publicznej jest art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi) w związku z określonymi przepisami prawa krajowego, które w naszym przypadku zawiera udip. Nadto zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym, określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, wobec których podjęto niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Takie ujęcie informacji publicznej znajduje również uzasadnienie w wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z dnia 3 października 2000 r. sygn. akt I CKN 304/00. Przyjmuje się zdaniem SN, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Natomiast informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja (wiadomość) "nieujawniona do wiadomości publicznej", to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na prowadzoną działalność są zainteresowane jej posiadaniem. Taka informacja staje się "tajemnicą przedsiębiorstwa", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnego kręgu odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Jednocześnie tajemnica nie traci swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, którym przedsiębiorca powierza informację (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 118-119; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14, CBOS). Równocześnie, podsumowując, skład orzekający odwoła się do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14, w którym przyjęto, że "(...)graniczenia wolności gospodarczej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia mechanizmu proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Określając bowiem konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności)", wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji