VII SA/Wa 761/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 października 2021 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "MWINB", "organ wojewódzki", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia T.Z. ( dalej: "Skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru dla [...] ( dalej: "PINB", "organ I instancji", "organ powiatowy") Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 roku, znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] listopada 2020 roku wiadomością przesłaną drogą elektroniczną, a następnie własnoręcznie podpisaną, Skarżący wniósł do PINB o "wydanie postanowienia lub decyzji administracyjnej wstrzymującej wszelkie prace budowlane prowadzone na ulicy [...] w [...] przez [...] z ulicy [...] w [...]". Wskazał, że roboty budowlane prowadzone na ulicy [...] przez wspomnianą firmę, uniemożliwiają mu dojazd do nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto "uniemożliwiają dojazd Pogotowia Energetycznego w związku z uszkodzeniem instalacji energii elektrycznej w lokalu [...], [...] [...], [...] /teren [...]/, Ponadto wszelkie dostawy mediów, a w szczególności wywóz śmieci, nieczystości stałych, będzie niemożliwy do zrealizowania z adresu [...] w [...], [...]." Organ powiatowy wezwał Skarżącego do wskazania interesu prawnego w niniejszej sprawie oraz do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wszczęcie postępowania. Następnie w dniu [...] grudnia 2020 roku, PINB przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości usytuowanej przy ul. [...]. W toku tych czynności ustalono, że w dniu oględzin wzdłuż całej ul. [...] trwają roboty ziemne wykonywane przez [...]. Stwierdzono ponadto, że ażurowe przęsła ustawione przez firmę [...], nie odgradzają dojazdu do posesji przy ul. [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 roku PINB, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ powiatowy wskazał, że art. 53a obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane wprost stanowi, że postępowania uregulowane w rozdziale 5a wszczyna się z urzędu, zatem "inną uzasadnioną przyczynę" w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a., uniemożliwiającą wszczęcie postępowania, stanowi przypadek, gdy brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia wniosku. Organy nadzoru budowlanego zobowiązane są natomiast do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, jeżeli zachodzą ku temu ustawowe przesłanki. W związku z tym, zasadnym jest zdaniem organu powiatowego podjęcie działań przewidzianych w art. 61 a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ I instancji poinformował również Skarżącego, że podjął z urzędu działania mające na celu wyjaśnienie kwestii podniesionych w jego wniosku zaznaczając jednak, że Skarżący, nie będzie o nich informowany, ponieważ nie przysługuje mu status strony w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie złożył zażalenie w ustawowym terminie Skarżący. Po rozpoznaniu zażalenia, MWINB skarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., utrzymał w mocy postanowienie organu powiatowego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, MWINB ocenił, że organ powiatowy co do zasady prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie robót ziemnych wykonywanych przez [...] na terenie ul. [...] w [...]. Organ wojewódzki zaznaczył jednak, że PINB uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że powodem odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek jest treść art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale wszczyna się z urzędu. Zdaniem MWINB odmowa wszczęcia postępowania jest zasadna jednak z innych przyczyn niż podane przez organ powiatowy. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, jakiej inwestycji dotyczył wniosek Skarżącego przesłany drogą elektroniczną do PINB w dniu [...] listopada 2020 roku. Z akt sprawy według MWINB wynika, że wniosek ten odnosił się do inwestycji polegającej na wykonywaniu robót ziemnych na terenie przy ul. [...] w [...], zaś organ powiatowy był w pierwszej kolejności zobowiązany do zbadania, czy przedmiotowa inwestycja należy do jego właściwości. W ocenie MWINB, organ powiatowy nie jest właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego robót ziemnych wykonywanych przez [...] na terenie przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego, do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4, oraz zadania i kompetencje określone w art. 7b ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z kolei art. 82 ust. 3 pkt 3 aa), wskazuje, że wojewoda jest organem administracji architektoniczno - budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących linii kolejowych wraz z infrastrukturą kolejową, obiektami, urządzeniami, służącymi do utrzymania tej infrastruktury i transportu kolejowego oraz sieciami uzbrojenia terenu - także niezwiązanymi z użytkowaniem linii kolejowej, jeżeli konieczność ich budowy lub przebudowy wynika z budowy lub przebudowy linii kolejowej. W ocenie MWINB, z obu wyżej wymienionych przepisów, wynika zatem, że w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowalnego nie był właściwy do rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że jak wynika z jego wiedzy posiadanej z urzędu, działka nr ew. [...] z obr. [...]-[...]-[...] (ul. [...]) stanowi teren kolejowy zamknięty i obszar kolejowy. Organ wyjaśnił, że z treści art. 20 k.p.a., wynika, że właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Organ zwrócił również uwagę na konieczność przestrzegania przez powiatowy organ nadzoru budowlanego właściwości (zarówno rzeczowej jak i miejscowej), o czym stanowi art. 19 k.p.a. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie, nie ma podstaw do ustosunkowania się do zarzutów zażalenia, zaś zaskarżone postanowienie, należy utrzymać w mocy. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższe postanowienie wskazując, że do dnia jej złożenia, nie wstrzymano i nie zablokowano prac budowlanych prowadzonych na ulicy [...] w [...], a także nie odblokowano i nie usunięto ogrodzenia z tej ulicy, uniemożliwiając mu dojazd i dojście do nieruchomości przy ul. [...]. Skarżący podkreślił, że włada tą nieruchomością od 2004 r. posiada do niej klucze oraz jest tam zameldowany. Stwierdził, że czuje się zagrożony wykonywanymi pracami obawiając się o swoje życie zdrowie i mienie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uznanie go za stronę postępowania oraz wstrzymanie robot i usunięcie przedmiotowego ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mimo błędnego uzasadnienia stwierdzić bowiem należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu nakazującym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie MWINB z dnia [...] lutego 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2020 r., odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego. Podstawą prawną wydania postanowienia przez organ I instancji był art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania następuje z przyczyn o charakterze procesowym, które czynią złożony wniosek niedopuszczalnym. Organ na tym etapie postępowania bada czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. Oznacza to, że odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Przepis ten przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania (przesłanka podmiotowa). Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn (przesłanka przedmiotowa). Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało wprawdzie skonkretyzowane w przepisach k.p.a., jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. W praktyce wskazuje się, że art. 61a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie, np. gdy sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, ponieważ ma charakter cywilnoprawny lub uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, jak też gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygnięcie. Z treści pism Skarżącego, wnioskować należy zdaniem Sądu, że kwestionuje on legalność robót budowlanych prowadzonych na ulicy [...] przez firmę [...], a roboty te uniemożliwiają mu dostęp do nieruchomości oraz stwarzają zagrożenie. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia MWINB, za " inną uzasadnioną przyczynę" z powodu której postępowanie nie może być wszczęte, organ ten uznaje brak właściwości PINB w rozpoznawanej sprawie. MWINB wskazał bowiem, że zgodnie z treścią art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4, oraz zadania i kompetencje określone w art. 7b ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z kolei art. 82 ust. 3 pkt 3 aa) wskazuje, że wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych w sprawy dotyczące linii kolejowych wraz z infrastrukturą kolejową, obiektami, urządzeniami, służącymi do utrzymania tej infrastruktury i transportu kolejowego oraz sieciami uzbrojenia terenu - także niezwiązanymi z użytkowaniem linii kolejowej, jeżeli konieczność ich budowy lub przebudowy wynika z budowy lub przebudowy linii kolejowej. Z obu w/w przepisów wynika zatem zdaniem MWINB, że w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowalnego, nie był właściwy do rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Z wiedzy, jaką MWINB posiada z urzędu, wynika bowiem, że działka nr ew. [...] z obr. [...]-[...]-[...] (ul. [...]) stanowi teren kolejowy zamknięty i obszar kolejowy. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez MWINB, jest błędna. Skierowanie bowiem podania do niewłaściwego organu administracji publicznej nie stanowi co do zasady "innej uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. W takim przypadku organ administracji publicznej, który stwierdzi swoją niewłaściwość, powinien przekazać wniosek strony do organu właściwego w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Takie działanie zwolni organ niewłaściwy z zarzutu bezczynności, przyczyniając się ponadto do zachowania kompletności stosunku administracyjnoprawnego. Tylko w przypadku, gdy nie ma organu właściwego do rozpatrzenia podania, organ administracji publicznej może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1824/17, LEX nr 2477162). Z kolei PINB, odmawiając wszczęcia postępowania, wskazał, że art. 53a obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane wprost stanowi, że postępowania uregulowane w rozdziale 5a wszczyna się z urzędu, a zatem złożenie wniosku przez Skarżącego, traktować należy jako inną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania. Również i to uzasadnienie, nie jest w pełni prawidłowe. W tym zakresie Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 317/21, LEX nr 3213686, w którym trafnie wskazano, że art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, "należy wykładać w ten sposób, że dookreśla on, że postępowania legalizacyjne i naprawcze, organy nadzoru budowlanego są uprawnione i obowiązane (gdy zachodzi taka potrzeba) wszczynać i prowadzić z urzędu. Przepis ten nie reguluje jednak sytuacji, w której żąda wszczęcia tego rodzaju postępowań osoba mająca w tym interes prawny. (...) Brak jest uzasadnionych podstaw do wyłączenia dopuszczalności wszczęcia postępowania na żądanie strony poprzez przyjęcie wyłącznie zasady oficjalności (wszczęcia postępowania z urzędu). Powyższe oznacza, że wniosek strony o wszczęcie postępowania naprawczego powinien albo prowadzić do wszczęcia takiego postępowania, jeżeli są ku temu uzasadnione podstawy podmiotowe i przedmiotowe, natomiast gdy okaże się, że z wnioskiem występuje osoba nie mająca interesu prawnego albo ustalono, że naruszeń uzasadniających postępowanie naprawcze (legalizacyjne) brak, to wówczas należy odpowiednio zastosować art. 61a § 1 k.p.a. W każdym jednak razie żądanie osoby powołującej się na swój interes i poszukującej ochrony prawnej w postępowaniu naprawczym (legalizacyjnym) powinno być rozpatrzone. Zarazem nie może być tak, że zasadę oficjalności wyrażoną w art. 53a ust. 1 P.b. czyni się samodzielną podstawą odmowy wszczęcia postępowania. Żądanie osoby domagającej się prowadzenia postępowania naprawczego (legalizacyjnego), która powołuje się na swój interes prawny w takim postępowaniu, musi być rozpatrzone pod kątem istnienia tego interesu oraz w kontekście zarzucanych przez nią naruszeń prawa w zakresie prowadzonych robót budowlanych." Jednocześnie z uzasadnienia organu powiatowego, a konkretnie z zawartej w nim końcowej informacji, wynika, że w istocie PINB odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na to, że w jego ocenie Skarżącemu nie przysługuje status strony. Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, zasadniczą kwestią było ustalenie, czy Skarżący ma interes prawny warunkujący jego status jako strony i pozwalający mu na wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, interes prawny w sprawach dotyczących samowoli budowlanej, ustala się w oparciu o art. 28 k.p.a. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1578/11, LEX nr 1367332). Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Skarżący swój interes prawny w sprawie, wywodzi z faktu zamieszkiwania w garażu położonym na działce o nr ewid. [...] obr. [...]-[...]-[...], która stanowi teren kolejowy zamknięty i obszar kolejowy. Skarżący jest tam zameldowany, nie jest z tym jednak zdaniem Sądu związane żadne prawo do lokalu. Zameldowanie służy bowiem jedynie celom ewidencyjnym ( pismo Urzędu Miasta [...] Biura Administracji i Spraw Obywatelskich z dnia [...] stycznia 2021 r., k. 189 akt). Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] (k. 125 akt) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2016 rok, nieruchomość, na której usytuowany jest przedmiotowy garaż, stanowi własność Skarbu Państwa, zaś Skarżący do [...] września 2013 r. był posiadaczem zależnym przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy najmu garażu nr [...] z dnia [...] października 2010 r. zawartej pomiędzy Skarżącym, a Skarbem Państwa - Zarządem Mienia Skarbu Państwa. Umowa ta, zawarta została na czas określony (do 30 września 2013 r.). Skarżący nie wystąpił z wnioskiem o zawarcie nowej umowy i jest obecnie bezumownym użytkownikiem przedmiotowego garażu. Zgodnie ze znajdującą się w aktach kartoteką budynku (K. 47), obiekt ten pełni funkcję transportu i łączności. W aktach sprawy, znajduje się decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pod nazwą Budowa i przebudowa stacji [...] – część A, w ramach zadania "Wykonanie dokumentacji projektowej i przetargowej oraz prowadzenie nadzoru autorskiego nad opracowaną dokumentacją dla realizacji robót budowlanych związanych z przebudową stacji [...] w ramach projektu [...]. "Prace na linii średnicowej w [...] na odcinku [...] – [...]". W decyzji tej na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 710 z późn. zm), ustalono linie rozgraniczające teren dla przedmiotowej inwestycji, obejmujące nieruchomości wymienione w decyzji, w tym działkę ew. [...], obr. [...]-[...]-[...], na której usytuowany jest przedmiotowy garaż. W aktach znajduje się również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla [...] S.A., która obejmuje budowę i przebudowę stacji [...] – część A, w ramach zadania "Wykonanie dokumentacji projektowej i przetargowej oraz prowadzenie nadzoru autorskiego nad opracowaną dokumentacją dla realizacji robót budowlanych związanych z przebudową stacji [...] w ramach projektu [...] pn. "Prace na linii średnicowej w [...] na odcinku [...] – [...]", na działkach ewidencyjnych, wśród których wymieniona jest także działka, na której znajduje się przedmiotowy garaż. Ponadto organ powiatowy dokonał w dniu [...] stycznia 2021 r. kontroli terenu wspomnianych wyżej inwestycji oraz zapoznał się z przedłożonym do wglądu przez inwestora projektem budowlanym, zgodnie z którym w ramach wspomnianego wyżej przedsięwzięcia, zajmowany przez Skarżącego garaż, jest przeznaczony do rozbiórki. W dacie przeprowadzania oględzin, część garaży została już rozebrana, natomiast pozostawiony został garaż zajmowany przez Skarżącego i garaże do niego przylegające (k. 179 akt). Należy zatem podsumować, że Skarżący zajmuje bez jakiegokolwiek tytułu prawnego, garaż położony na terenie stanowiącym własność Skarbu Państwa a jednocześnie przeznaczonym pod inwestycję kolejową, której realizacja, obejmuje również rozbiórkę przedmiotowego garażu. Inwestor legitymuje się natomiast decyzjami pozwalającymi na wykonanie tych robót. Powyższe okoliczności, prowadzą zdaniem Sądu do wniosku o oczywistym braku interesu prawnego po stronie Skarżącego, a zatem odmowa wszczęcia postepowania, była w ocenie Sądu rozstrzygnięciem prawidłowym. Wskazać należy, że za niedopuszczalne należy uznać wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu, które zostało wszczęte na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżący jako osoba nie posiadająca jakiegokolwiek tytułu prawnego do przedmiotowego garażu, nie ma interesu prawnego pozwalającego na przyznanie mu statusu strony. Oceny tej nie zmieniają fakt zameldowania Skarżącego pod adresem gdzie znajduje się garaż i wydana wobec niego decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości. Skarżący nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego, oczywisty w sprawie, jest również brak po stronie inwestora naruszeń uzasadniających postępowanie naprawcze (legalizacyjne). Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.