II SA/Gl 742/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów komunalnych oddala skargę. Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 104 i 107 K.p.a., zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 3b ust. 2, art. 9g, art. 9zb ust. 1 oraz art. 9zd ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) – dalej też jako ustawa lub u.cz.p.g., w związku z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2167), orzekł: 1) wymierzyć przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej też jako skarżąca lub Spółka) karę pieniężną w wysokości 1.169,43 zł za nieosiągnięcie w 2019 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, 2) zobowiązać ww. przedsiębiorcę do wpłaty należnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, 3) zobowiązać do naliczenia odsetek z tytułu zwłoki w zapłacie opłaty, o której mowa w pkt 1, w przypadku braku jej wpłaty w wyznaczonym terminie. Szczegółowe wyliczenie wysokości wymierzonej kary zostało zawarte w załączniku do decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano m.in., że przedsiębiorca A Sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy R. i jest wpisany do rejestru działalności regulowanej. W dniu 27 sierpnia 2020 r. Przedsiębiorca przedłożył sprawozdanie za I półrocze 2019 r., zgodnie z przepisem art. 9n u.cz.p.g., a w dniu 21 października 2020 r. dokonał korekty przedmiotowego sprawozdania w zakresie informacji o masie odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w Dziale VIII pkt a. Po weryfikacji sprawozdania ustalono, że podmiot nie osiągnął w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia w/w rodzajów odpadów obliczonego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 30 ust. 2 u.cz.p.g. Przedsiębiorca, który nie wykonuje określonego tam obowiązku, w tym osiągnięcia wydanych poziomów recyklingu, podlega karze pieniężnej obliczanej na podstawie art. 9x ust. 3 w/w ustawy. W 2019 r. wymagany poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wskazanych frakcji odpadów komunalnych powinien wynieść 40%. Tymczasem zgodnie ze złożonym sprawozdaniem Spółka osiągnęła poziom w wysokości 10,44%. Zgodnie z przepisem art. 9x ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: "Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g – podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania." Przewidziana w tym przepisie kara pieniężna, należy do kategorii bezwzględnie określonych. Kara ta jest obliczona w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 ustawy, tj. jako iloczyn stawki opłaty za składowanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych wskazanej w przepisach wykonawczych do Prawa ochrony środowiska dotyczących stawek opłat za składowanie i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg wymaganej do osiągnięcia tych poziomów i oblicza się ją odrębnie w odniesieniu do obu rodzajów poziomów. Z uwagi na to, Spółka nie osiągnęła poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, organ był zobligowany zastosować art. 9x ust. 2 i 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i wymierzyć karę pieniężną. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w C., zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 z art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, - art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu w bezpośrednim jego stadium przed wydaniem decyzji administracyjnej, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku należytego uzasadnienia decyzji, - art. 9x ust. 2 pkt 2i ust. 3 u.cz.p.g., poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Spółkę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez Spółkę wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Spółki i przez nią niezawinionych, - art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez całkowite pominięcie w procesie podejmowania decyzji przywołanych przepisów prawnych, a w konsekwencji ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organ rozpoznający sprawę obowiązany był dokonać ustaleń faktycznych oraz rozważań co do występowania w sprawie przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, - art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 5 września 2019 r., tj. w roku obejmującym stan faktyczny sprawy), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie okoliczności, że to na Gminie ciąży obowiązek osiągnięcia odpowiednich poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji w zakresie nałożenia na Spółkę kary za nieosiągnięcie odpowiedniego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, - § 3 ust. 1 i 2 oraz § 5 ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy R. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że to na właścicielach nieruchomości niezamieszkałych ciąży obowiązek utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości poprzez wyposażenie takiej nieruchomości w dostateczną ilość pojemników (w tym worków) i prowadzenie selektywnego zbierania odpadów, a za wyposażenie nieruchomości niezamieszkałych w pojemniki służące do gromadzenia odpadów komunalnych oraz utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym odpowiedzialny jest właściciel nieruchomości, a jednocześnie pominięcie okoliczności, że na ww. właścicielu nieruchomości nie ciążą żadne szczegółowe wytyczne co do sposobu gromadzenia i segregowania odpadów, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że to skarżąca ponosi odpowiedzialność za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej też jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 9g, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.cz.p.g., decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazało m.in., że skoro Spółka (przedsiębiorca) nie osiągnęła w 2019 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wskazanych frakcji odpadów to zaistniała w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 9x ust. 2 ww. ustawy, tj. niewykonywanie przez podmiot obowiązku określonego w art. 9g ustawy, a zatem przesłanka obligująca organ do nałożenia kary pieniężnej. Odpowiadając na zarzut odwołania, iż brak osiągnięcia wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów ww. komunalnych wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Spółki, a mianowicie z niewywiązywania się właścicieli nieruchomości niezamieszkałych z obowiązków nałożonych Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy R., SKO wskazało, że zgodnie z art. 9g ustawy to podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2 cyt. ustawy. Zatem to ten podmiot, który prowadzi działalność w sposób dobrowolny, jest zobowiązany tak tę działalność zorganizować, zastosować takie procedury i rozwiązania organizacyjne, aby wywiązać się z obowiązku nałożonego ustawą. Nadto wskazało, że odwołująca się Spółka nie współdziałała z organem prowadzącym postępowanie i po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary za wskazany wyżej delikt, w żaden sposób nie sprecyzowała "podjęcia wszelkich dostępnych jej działań w celu zrealizowania w 2019 r. wymagań wynikających z art. 9g ustawy", o której wspomina w odwołaniu. Odnośnie wniosku Spółki o odstąpienie od wymierzenia kary, nawet przy korzystnym dla niej przyjęciu, iż dział IVa K.p.a. ma w sprawie zastosowanie, to w ocenie Kolegium nie została spełniona przesłanka odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zawarta w art. 189f ust. 1 pkt 1 K.p.a.: "waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa." Nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia o odzysku innymi metodami przez każdego przedsiębiorcę ma bowiem wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych poziomów. Poziomy liczone są przez gminy w stosunku do całości zebranych odpadów – powstających w nieruchomościach zamieszkałych objętych systemem gminnym oraz niezamieszkałych – na podstawie indywidualnych umów zawartych z przedsiębiorcą wpisanym do Rejestru działalności regulowanej. Jeśli gmina nie osiągnie wymaganego poziomu recyklingu czy ograniczenia masy bioodpadów przekazywanych do recyklingu podlega karze. Natomiast kosztami kary zostaną obciążeni mieszkańcy, którzy będą musieli płacić coraz więcej za odpady – szkodliwość społeczna jest więc znacząca. Wpływa bowiem bezpośrednio na stawki jakie gmina musi pobrać od mieszkańców. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO Spółka wniosła o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem: 1. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także dokonanie dowolnej jego oceny przez organ II instancji, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, iż Spółka miała wpływ na osiągnięcie w 2019 r. wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami odnośnie masy odebranych odpadów komunalnych, a jego nieosiągnięcie nastąpiło z przyczyn zależnych od Spółki, podczas gdy Spółka nie dysponuje jakimikolwiek narzędziami skutecznego oddziaływania na swoich kontrahentów w celu zrealizowania obowiązków wynikających z art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności brak jest możliwości swoistego "przymuszenia" właścicieli nieruchomości niezamieszkałych do zawarcia ze Spółką umowy na odbiór odpadów gromadzonych selektywnie, - dowolne wyprowadzenie wniosków jakoby skarżąca nie podejmowała działań zmierzających do osiągnięcia ustawowych poziomów odzysku polegających na chociażby różnicowaniu stawek za zbieranie odpadów zmieszanych i gromadzonych we frakcjach, dostarczaniu osobnych worków na selekcję, czy też wprowadzaniu dogodnych terminów odbioru odpadów, w sytuacji gdy jak wynika z praktyki funkcjonowania skarżącej jako przedsiębiorcy, jego kontrahenci w ogóle nie są zainteresowani takimi rozwiązaniami, albowiem atrakcyjniejsze jest dla nich oddawanie odpadów zmieszanych, gromadzonych zbiorczo w jednym pojemniku, nawet jeśli jest to rozwiązanie bardziej dla nich kosztowne. 2. art. 3 ust. 2 pkt 4 i 8 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 1 ust. 1 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2019 poz. 506) oraz § 5 ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy R. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy R. i art. 15 K.p.a. poprzez brak należytej kontroli instancyjnej, polegającej na niedostatecznym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji, prowadzącym w konsekwencji do niezastosowania wskazanych przepisów prawa powszechnie obowiązującego i miejscowego, w obliczu okoliczności, iż to na właścicielach nieruchomości niezamieszkałych ciążył obowiązek utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości poprzez wyposażenie takiej nieruchomości w dostateczną ilość pojemników (w tym worków) i prowadzenie selektywnego zbierania odpadów, oraz że na w/w właścicielach nieruchomości nie ciążyły żadne szczegółowe wytyczne dotyczące sposobu gromadzenia i segregowania odpadów, natomiast nadzór nad prawidłowym gospodarowaniem odpadów przez właścicieli nieruchomości sprawowała Gmina R., a nie podmiot odbierający odpady, co w konsekwencji w sposób błędny i nieuprawniony doprowadziło do przypisania skarżącej odpowiedzialności o charakterze absolutnym za nieosiągnięcie wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, mimo, że nie posiadała ona żadnych prawnych narzędzi aby móc wpłynąć na sposób zbierania odpadów przez właścicieli nieruchomości, z których skarżąca dokonywała ich odbioru, 3. art. 6 K.p.a. i 7 K.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że stopień społecznej szkodliwości naruszenia nie był znikomy, w sytuacji gdy pomimo nieosiągnięcia przez skarżącą ustawowych poziomów odzysku, całej Gminie R. udało się takowe poziomy uzyskać, co oznacza, że ewentualne uchybienie skarżącej jej prawnemu obowiązkowi nie wywołało jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, co z kolei uzasadniało wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując co do zasady stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j.). W świetle jednobrzmiącej treści art. 9g u.cz.p.g. to na skarżącej Spółce jako podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości ciążył m.in. obowiązek do osiągnięcia w 2019 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2. Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez przedsiębiorcę jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą o której mowa w art. 9x ust. 2 obliczanej zgodnie z treścią art. 9x ust. 3 ustawy. W świetle treści tych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w równym stopniu jak gminę obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomu recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i od odzysku innymi metodami m.in. odpadów w postaci papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, obciąża przedsiębiorcę. W tej sytuacji za nieracjonalne i bezprawne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się skarżąca, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych. W konsekwencji przepis art. 9x ust. 2 ustawy mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca mógłby się bowiem zawsze powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu. Takiej interpretacji tych przepisów Sąd nie podziela. W tym względzie zasadnie podnoszą organy obu instancji, że skoro skarżąca świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydowała się na prowadzenie na terenie gminy R. działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach w których zgodnie z treścią art. 9g to na niej spoczywa obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie w takich warunkach odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu. Przedsiębiorca taki powinien przedsięwziąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające mu osiągnięcie wymaganych poziomów odpadów. Wskazując w tym względzie na obowiązki, które spoczywają na Gminie R., skarżąca nie wykazała przy tym aby zwracała się do tej Gminy o podjęcie konkretnych i zgodnych z ustawą działań polepszających możliwości osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Nie wykazała też aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania m.in. informacyjne i edukacyjne. Nie wykazała też (w ogóle tej kwestii nie podniosła) aby m.in. podejmowała działania zmierzające czy mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywne do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane). Nie zostało też w jakikolwiek sposób wykazane aby pomimo ponoszenia niewątpliwie większych kosztów przy odbiorze podzielonych frakcji odpadów nie była pomimo tego w stanie wystąpić z korzystniejszymi (i w konsekwencji mobilizującymi odbiorców do oddawania odpadów selektywnych) ofertami cenowymi na odpady zbieranych selektywnie. Biorąc powyższe pod uwagę brak było dodatkowych podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie miała wpływu na nieosiągnięcie zgodnie z treścią art. 9g u.cz.p.g. (według obowiązującego wówczas brzmienia tego przepisu) obowiązujących w 2019 r. poziomów recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami frakcji odpadów komunalnych w postaci papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Podzielić należy też wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 187f § 1 pkt 1 K.p.a. nawet przy przyjęciu, ze dział IV a K.p.a. ma do kar z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy zastosowanie, co nie jest w orzecznictwie rozstrzygane jednolicie (zobacz m.in. wydany również w sprawie skarżącej wyrok WSA w Gliwicach w sprawie sygn. akt II SA/Gl 342/19 z dnia 11 września 2019 r.) oraz wyroki powołane w odpowiedzi na skargę. Przede wszystkim skarżąca nie wykazała aby zaprzestała naruszania art. 9g ustawy gdy jak to wynika z wypowiedzi jej pełnomocnika na rozprawie sądowej w dniu 1 października 2021 r., wymaganego poziomu selektywnej zbiórki odpadów nie osiągnęła również w 2020 r. Nadto należy podzielić w tym względzie stanowisko SKO, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami poszczególnych frakcji odpadów ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów. Ewentualnie nieosiągnięcie przez gminę wymaganych w tym względzie poziomów wiąże się z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy m.in. w następstwie podwyżek stawek za odbiór odpadów. Nie można zatem przyjąć, że w tym zakresie "waga naruszenia prawa jest znikoma", nawet gdy faktycznie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, Gmina R., obowiązujące ją poziomy recyklingu odnośnie objętych postępowaniem w niniejszej sprawie frakcji odpadów w 2019 r., osiągnęła. Biorąc nadto pod uwagę, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyliczenia nałożonej na nią kary, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec