III OSK 213/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1193/17 w sprawie ze skargi T. B. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1193/17 oddalił skargę T. B. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Stołeczny Policji postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, którego obwiniono o to, że: 1. w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] kwietnia 2016 r. w [...] nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, w ten sposób, że nie uzyskał pisemnej zgody przełożonego na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, prowadząc jednocześnie działalność gospodarczą, zarejestrowaną pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. z siedzibą w [...] przy ul. [...], tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. 2. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2016 r. w [...] nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że nie uzyskał pisemnej zgody przełożonego na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, prowadząc jednocześnie działalność gospodarczą, zarejestrowaną pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. z siedzibą w [...] przy ul. [...], tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że do Wydziału Kontroli Komendy Stołecznej Policji wpłynęło pismo z 24 marca 2016 r. Naczelnika Wydziału [...] Zarządu w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, z którego wynikało, iż D. D. oraz skarżący - funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji prowadzą działalność gospodarczą. Na podstawie załączonego do pisma wydruku bazy danych REGON — Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej GUS ustalono, iż skarżący zarejestrował działalność gospodarczą pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. z siedzibą w [...] przy ul. [...]. W aktach osobowych skarżącego stwierdzono brak raportów kierowanych do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z prośbą o zgodę na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą w postaci prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. z siedzibą w [...] przy ul. [...]. Nadto, na podstawie akt osobowych skarżącego, stwierdzono, iż od [...] stycznia 2010 r. nie posiada on zgody Komendanta Stołecznego Policji na podjęcie wskazanej powyżej działalności gospodarczej. Jednocześnie ustalono, że w aktach osobowych znajduje się rozkaz personalny nr [...] Komendanta Stołecznego Policji z [...] listopada 2009 r., który zawierał zgodę na podjęcie przez skarżącego w okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] lutego 2012 r. zajęcia zarobkowego poza służbą w postaci prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu małej gastronomii pod nazwą [...] z siedzibą w [...], w czasie wolnym od służby i poza miejscem jej pełnienia. Rozkaz ten był wydany w związku ze złożeniem przez skarżącego 14 października 2009 r. pisemnego raportu o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego - prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą [...]. 23 stycznia 2012 r. do Wydziału Kadr Komendy Stołecznej Policji wpłynął raport skarżącego dotyczący podjęcia dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą, który został zwrócony do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji. Analiza akt osobowych skarżącego oraz akt prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego wykazała, że nie posiadał on wymaganego zezwolenia wydawanego w formie rozkazu personalnego. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant Stołeczny Policji orzeczeniem z [...] marca 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie dyscyplinarne w części dotyczącej czynu opisanego w punkcie 1., natomiast w zakresie czynu opisanego w punkcie 2. stwierdził winę skarżącego i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył odwołanie. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z [...] marca 2017 r. Organ, badając sprawę w drugiej instancji i dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, za zasadne uznał umorzenie postępowania dyscyplinarnego w zakresie popełnienia czynu opisanego w pkt 1, gdyż w dacie orzekania przez organ drugiej instancji nastąpiło przedawnienie karalności. Natomiast dokonując oceny zachowania skarżącego opisanego w pkt 2 organ podał, że bezsporne jest, iż skarżący, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. w [...], w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2016 r., nie posiadał wydawanego w wymaganej przez prawo formie zezwolenia Komendanta Stołecznego Policji. Dowodem potwierdzającym prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą [...] Spółka Cywilna T. B. w ww. okresie jest wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W ocenie organu, z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia nie zwalnia skarżącego fakt wystąpienia z raportem o zgodę na zajęcie zarobkowe w styczniu 2012 r., czy też zamieszczanie informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej w składanych oświadczeniach majątkowych. Nadto przy ocenie zachowania skarżącego w kontekście odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnione naruszenie dyscypliny bez znaczenia pozostaje też możliwość uzyskania przez przełożonego wiedzy o podejmowaniu przez obwinionego zajęcia zarobkowego bez wymaganego zezwolenia w oparciu o składane przez niego dokumenty. W kwestii nierozpoznawania składanych w toku postępowania wniosków dowodowych organ zaznaczył, że wszystkie wnioski dowodowe były rozpatrywane przez rzecznika dyscyplinarnego. Ze względu na fakt, iż okoliczności, które miały być udowodnione w przypadku uwzględnienia wniosku nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, rzecznik dyscyplinarny odmawiał uwzględnienia przedmiotowych wniosków w drodze postanowienia. Organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, spójny i w sposób jednoznaczny potwierdza, że skarżący popełnił zarzucane mu czyny. W toku postępowania dyscyplinarnego zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a zebrane dowody są wystarczające do oceny zachowania obwinionego w kontekście odpowiedzialności dyscyplinarnej i nie wymagają uzupełnienia. Z tych też względów nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o zaliczenie w poczet postępowania odwoławczego dowodów z dokumentów stanowiących załączniki do odwołania. Zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż skarżący, jako policjant posiadający wiedzę, odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz dwudziestoletni staż służby był świadomy, iż jego zachowanie polegające na prowadzeniu od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2016 r. działalności gospodarczej bez wymaganego zezwolenia przełożonego właściwego w sprawach osobowych stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Zatem dokonana ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż działania obwinionego w zakresie czynu opisanego w pkt 2 były zawinione, bowiem skarżący miał świadomość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to, iż dopuszcza się zawinionego naruszenia opisanego w zarzucie zawartym w pkt 2. Komendant Główny Policji, uwzględniając unormowania zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji oraz ustalony stan faktyczny, uznał, że zastosowany przez przełożonego dyscyplinarnego w rozstrzygnięciu wymiar kary stanowi adekwatną reakcję na zachowanie skarżącego opisane w zarzucie. Wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku przełożony dyscyplinarny uzasadnił charakterem popełnionego przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego (odstąpienie od uzyskania zgody Komendanta Stołecznego Policji na podjęcie zajęcia zarobkowego), stopniem zawinienia (umyślność działania), okolicznościami popełniania czynu (w czasie służby), skutkami i następstwami dla służby (nieprzestrzeganie norm prawnych oraz zasad przyjętych w zhierarchizowanej strukturze). Jednocześnie podał, że przy wymierzaniu kary uwzględnił zachowanie skarżącego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej) oraz dotychczasowy przebieg jego służby (bardzo dobre wywiązywanie się z obowiązków służbowych, wykazywanie umiejętności samodzielnego działania, niekaralność dyscyplinarną) i jego pozytywne opinie służbowe. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że skarga skarżącego nie jest zasadna. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. Okoliczność tę poświadcza wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Powyższe zostało prawidłowo ocenione przez organ jako świadome i umyślne działanie. Sąd stwierdził, że skarżący niewątpliwie miał świadomość, że na dodatkowe zajęcia zarobkowe wykonywane poza służbą musi uzyskać zgodę przełożonego, bowiem taką zgodę uzyskał na podstawie rozkazu Komendanta Stołecznego Policji z [...] listopada 2009 r., nr [...]. Dotyczyła ona prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego w zakresie małej gastronomi [...] w [...] od [...] lutego 2010 r. do [...] lutego 2012 r. Sąd podkreślił, że zgoda na prowadzenie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą nie może być dorozumiana bądź wyrażona w sposób milczący, nie mogą jej też zastąpić składane oświadczenia majątkowe, w których zamieszczone były informacje o prowadzeniu działalności gospodarczej. Z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji wprost wynika, że policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego. Bez znaczenia przy tym jest podnoszona okoliczność, że przełożony dyscyplinarny przy dołożeniu należytej staranności mógł uzyskać taką wiadomość po zapoznaniu się z tymi oświadczeniami, jak również okoliczność, że skarżący wystąpił 23 stycznia 2012 r. z raportem o wyrażenie takiej zgody do Komendanta Stołecznego Policji, lecz raport ten został zwrócony. Rozpoczęcie prowadzenia takiej działalności, jak wynika z ww. przepisu, może nastąpić dopiero po uzyskaniu pisemnej zgody przełożonego, a takiej skarżący nie uzyskał. Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty, przez uchylenie orzeczenia z [...] czerwca 2017 r. Komendanta Głównego Policji oraz orzeczenia organu pierwszej instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 135 ust. 3 i 4 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 i nast. ustawy o Policji, przez jego niezastosowanie w sprawie (błąd subsumcji), polegające na błędnym przyjęciu, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, że przełożeni skarżącego przy dochowaniu należytej staranności i przy rzetelnym wykonywaniu ciążących na nich obowiązków mogli uzyskać wiadomość o okoliczności faktycznej stanowiącej podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w sprawie dopuszczenia się przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, gdy z ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych wynikało, że przełożony dyscyplinarny dochowując należytej staranności wszedł lub/i mógł wejść w posiadanie wiadomości na temat ewentualnego dopuszczenia się dyscypliny służbowej przez skarżącego w trakcie zapoznawania się z oświadczeniami w kolejnych latach, a której to okoliczności nie zaprzeczono w toku postępowania dyscyplinarnego, a tym samym doszło do przedawnienia karalności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentacje mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Jednocześnie wniósł o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Komendant Główny Policji stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 p.p.s.a. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na kontroli zarzutów sformułowanych przez skarżącego. W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego, zaś ich istota koncentruje się wokół zagadnienia przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej. Postępowanie dyscyplinarne w sprawie policjantów wszczyna właściwy przełożony dyscyplinarny (art. 134i ustawy o Policji). Przełożonym dyscyplinarnym, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 133 ustawy o Policji, jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, czyli przełożony właściwy w sprawach osobowych. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie (art. 133 ust. 6 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 134i ust. 1 ustawy). Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 134i ust. 5 ustawy o Policji). Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 ustawy o Policji). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego co do zasady powstaje wówczas, gdy przełożony dyscyplinarny powziął uzasadnione przypuszczenie o naruszeniu przez jego podwładnego dyscypliny służbowej oraz że wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko w nieprzekraczalnym, 90-dniowym terminie od uzyskania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Po upływie tego terminu następuje przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne cechuje zasada szybkości represji dyscyplinarnej, bowiem zarówno uruchomienie postępowania, jak i zastosowanie sankcji dyscyplinarnych może nastąpić jedynie przed upływem wyznaczonych przez ustawodawcę terminów. Ponadto oznacza to również, że o dopuszczalności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie może decydować powzięcie jakichkolwiek zastrzeżeń co do postawy policjanta ani dotarcie takich informacji do dowolnego pracownika czy funkcjonariusza macierzystej jednostki Policji. Uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to taka sytuacja lub taki zestaw okoliczności, które dają przełożonemu dyscyplinarnemu podstawy do subiektywnego osądu, iż dany policjant rzeczywiście naruszył dyscyplinę służbową. Natomiast pojęcie "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Zatem w omawianym zakresie istotny jest fakt powzięcia wiadomości, które umożliwiają dokonanie oceny działania lub zaniechania policjanta oraz data dotarcia takich wiadomości do właściwego podmiotu, to jest do przełożonego dyscyplinarnego, ewentualnie innych, określonych osób, o ile posiadają one pisemne upoważnienie, o jakim mowa w art. 133 ust. 6 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., I OSK 2106/16). W rozpoznawanej sprawie jako przewinienie dyscyplinarne zostało zakwalifikowane podjęcie przez skarżącego zajęcia zarobkowego poza służbą bez uzyskania pisemnej zgody przełożonego, co jest wymagane zgodnie z przepisem art. 62 ust. 1 ustawy o Policji. Jak wynika z akt sprawy, i co jest okolicznością niesporną, skarżący prowadził działalność gospodarczą bez wymaganej zgody od [...] stycznia 2010 r. do [...] września 2016 r. Postępowanie dyscyplinarne w części przewinienia dyscyplinarnego za okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] kwietnia 2016 r. zostało umorzone z uwagi na przedawnienie karalności. Skarżący odpowiadał zatem za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego za okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2016 r. O możliwości popełnienia przez skarżącego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość z notatki służbowej z [...] marca 2016 r. [...] kwietnia 2016 r. Komendant Stołeczny Policji wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Zestawienie powyższych dat w sposób jednoznaczny pokazuje, że termin określony w przepisie art. 135 ust. 3 ustawy o Policji został w przedmiotowej sprawie zachowany. Podkreślenia wymaga, że skarżący, wskazując na upływ 90 dniowego terminu przewidzianego w powyższym przepisie, nie podaje od kiedy termin ten miałby być liczony, a w konsekwencji kiedy termin ten zakończył się. Stanowisko skarżącego, że przełożony dyscyplinarny przy dochowaniu należytej staranności i przy rzetelnym wykonywaniu ciążących na nim obowiązków, mógł uzyskać wiadomość o okolicznościach faktycznych stanowiących podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w sprawie dopuszczenia się przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, stanowi w istocie próbę przerzucenia odpowiedzialności za brak podjęcia stosownych działań zmierzających do uzyskania wymaganej zgody, na przełożonego dyscyplinarnego. Nie może ono zostać zaaprobowane. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odpowiedzialność skarżącego związana z niedopełnieniem przez niego obowiązku w postaci uzyskania stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Badaniu nie podlega natomiast staranność i rzetelność wykonywania przez przełożonego skarżącego przypisanych mu obowiązków. Okoliczność, iż przełożony skarżącego w kolejnych latach zapoznawał się z oświadczeniami majątkowymi skarżącego, w których ten ujawniał fakt prowadzenia działalności gospodarczej, nie oznacza, że przełożony powziął lub mógł powziąć informacje o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego. Oświadczenie majątkowe, stosownie do art. 62 ust. 2 ustawy o Policji, powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej. Oświadczenia funkcjonariuszy o stanie majątkowym są poddawane analizie w celu sprawdzenia ich zgodności ze stanem faktycznym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych lub osobę pisemnie przez niego upoważnioną. Analiza ta obejmuje w szczególności porównanie treści oświadczenia z treścią oświadczenia złożonego w poprzednim roku (z wyjątkiem oświadczenia złożonego przy nawiązywaniu stosunku służbowego), a ponadto porównanie treści oświadczenia z innymi informacjami znajdującymi się w aktach osobowych policjanta. Osoby upoważnione do dokonania tej analizy zawierają jej wyniki w notatkach, którym nadają klauzulę "zastrzeżone" (§ 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym policjantów oraz trybu publikowania oświadczeń o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji). Wskazane ramy kontroli oświadczenia majątkowego funkcjonariusza nie oznaczają jednak, że jej zakresem objęte są też kwestie nie związane ze stanem majątkowym policjanta. Osoba przeprowadzająca kontrolę oświadczeń majątkowych skarżącego nie była zatem obowiązana do sprawdzania, czy prowadzona przez niego działalność gospodarcza odbywa się w ramach uzyskanej zgody na jej prowadzenie. To obowiązkiem skarżącego było uzyskanie takiej zgody jeszcze przed podjęciem działalności gospodarczej. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżący miał świadomość, że na dodatkowe zajęcie zarobkowe, wykonywane poza służbą, musi uzyskać zgodę przełożonego, gdyż taką zgodę otrzymał w 2009 r. Dotyczyła ona prowadzenia innej działalności i wyekspirowała w 2012 r. Jak wskazano powyżej "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. W rozpoznawanej sprawie przełożony dyscyplinarny skarżącego takie przeświadczenie uzyskał po otrzymaniu notatki z [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r., w związku z uzyskanymi informacjami wszczął postępowanie dyscyplinarne, dochowując terminu przewidzianego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie upłynął również termin wynikający z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Nie zaistniała zatem okoliczność przewidziana w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. W sprawie nie doszło również do przedawnienia karalności czynu opisanego w pkt 2. Orzeczenie uznające skarżącego winnym popełnienia tego czynu zostało wydane [...] marca 2017 r., a więc bez przekroczenia terminu określonego w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).