II SA/Kr 904/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na uchwałę nr XLV/601/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka – obszar "D" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] w miejscowości B., w zakresie w jakim położona jest w terenie oznaczonym symbolem [...] oraz w zakresie wrysowanej na niej nieprzekraczalnej linii zabudowy, II. zasądza od Gminy Wieliczka na rzecz skarżącej A. G. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr XLV/601/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar "D" w jej części graficznej ustalającej przeprowadzenie drogi, wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW i nieprzekraczalnej linii zabudowy przez działkę nr [...] w miejscowości B., powiat wielicki, gmina Wieliczka. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów: 1. art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.0.293 t.j., dalej w skrócie: u.p.z.p.) w związku z art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, 2. art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. poprzez bezzasadne ograniczenie przysługującego Skarżącej prawa własności w odniesieniu do działki nr [...] w miejscowości B. oraz zarezerwowanie pasa terenu o szerokości ok. 6-7 m wzdłuż całej działki (ok. 99 m) i przeznaczenie tego gruntu pod drogę wewnętrzną, co skutkuje brakiem możliwości zabudowy pozostałej części tej działki zgodnie z planem Skarżącej ze względu na jej znikomą szerokość. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w jej części graficznej ustalającej przeprowadzenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW i nieprzekraczalnej linii zabudowy przez działkę nr [...] w miejscowości B., powiat wielicki, gmina Wieliczka, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej należnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Skarżąca jest właścicielem niezabudowanej działki nr ew. [...] w miejscowości B., powiat wielicki. Gmina Wieliczka, dla której Sąd Rejonowy w W., III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] Działkę tę nabyła w 2007 r. z zamiarem zabudowania jej w przyszłości domem jednorodzinnym. W chwili zakupu działki, jej parametry pozwalały na zrealizowanie inwestycji budowlanej przy zakupie gotowego, wybranego przez Skarżącą gotowego projektu domu. Nieruchomość skarżącej objęta jest skarżoną Uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr XLV/601/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar "D" (dalej: Uchwała), gdyż wyznaczono na niej drogę wewnętrzną KDW. Przepis § 41 ust. 1 Uchwały ustala, że wyznacza się tereny tras komunikacyjnych (m.in. KDW) obejmujące układ drogowy obszaru. Dla drogi oznaczonej symbolem KDW plan ustala szerokość 6 m (§ 41 ust. 3 pkt 2) Uchwały). Przepis § 41 ust. 6 Uchwały stanowi, że sytuowanie zabudowy względem dróg określa nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona na rysunku planu; dopuszcza się rozbudowę (z ograniczeniem określonym w ust. 7), remont, przebudowę i nadbudowę istniejących budynków zlokalizowanych w całości lub częściowo poza tą linią - przy zachowaniu przepisów odrębnych; realizacja nowych budynków lub ich części poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest możliwa wyłącznie w przypadku plombowego uzupełniania zabudowy przy zachowaniu zgodności z przepisami odrębnymi oraz pod warunkiem uwzględnienia zakazu określonego w ust. 7. Kiedy w ostatnich miesiącach Skarżąca po zgromadzeniu odpowiednich środków, podjęła przygotowania w przedmiocie realizacji zamierzenia budowlanego na zakupionej działce, dowiedziała się, że zakupiona działka jest znacznie ograniczona w możliwościach jej zabudowy, a to z uwagi na poważne obciążenie jej - poprzez zwężenie przeprowadzoną drogą wewnętrzną KDW i nieprzekraczalną linią zabudowy, co zajmuje pas terenu o szerokości ok. 6-7 m wzdłuż całej działki (ok. 99 m). Przeznaczenie tego gruntu w skarżonej uchwale pod drogę wewnętrzną, skutkuje brakiem możliwości zabudowy pozostałej części tej działki zgodnie z planem Skarżącej ze względu na jej znikomą szerokość. Wskutek powyższych ustaleń Skarżąca uznała, że jej nieruchomość nie może być użytkowana zgodnie z zamierzeniem, co ogranicza jej prawo własności. Ponadto ustalenia planu przewidujące drogę dojazdową nie mają żadnego uzasadnienia merytorycznego. Po pierwsze droga wewnętrzna nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a gminie nie przysługuje tytuł prawny do gruntu, po którym przeprowadzona droga wewnętrzna KDW ma przebiegać. Gmina nie może zatem bez zgody Skarżącej, przystąpić do budowy takiej drogi. Grunt przeznaczony na drogę wewnętrzną nie może być również wywłaszczony. Wskutek dogłębnej analizy zaistniałej sytuacji Skarżąca ustaliła również, że dostęp do drogi publicznej dla działki nr ew. 211, który ma zapewnić wyznaczona droga wewnętrzna KDW, przeprowadzona w Uchwale przez nieruchomość Skarżącej, nie znajduje obecnie żadnego uzasadnienia. W 2016 r. wskutek podziałów powstały bowiem dwie działki o nr. ew. [...] i [...], dla których Sąd Rejonowy w Wieliczce, III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o nr [...] i [...], które są przeznaczone na drogę dojazdową, a ich współwłaścicielami są właściciele działek nr ew. [...] [...] oraz [...]. Tym samym zaplanowanie drogi wewnętrznej na nieruchomości Skarżącej stanowi rażące naruszenie prawa. Niewątpliwie Skarżącą jako właściciel działki nr ew. [...] ma interes prawny, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., a nadto interes ten został ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszony. Bezspornym jest fakt, że projektowana droga wewnętrzna KDW przebiega wzdłuż przez działkę Skarżącej w znacznej części (zarezerwowany pas terenu o szerokości ok. 6-7 m na całej długości działki ok. 99 m), ingerując w prawo własności Skarżącej poprzez ograniczenie jego wykonywania i narzucenie określonego sposobu zagospodarowania (wbrew założeniom Skarżącej w chwili zakupu nieruchomości). W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wskazał, że nieruchomość o numerze ewidencyjnym [...] położona w miejscowości B. Gmina Wieliczka zgodnie z zaskarżoną uchwałą znajduje się w obszarach oznaczonych symbolami 6.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w terenach KDW-drogi wewnętrzne wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy określającą granice zabudowy kubaturowej, która to linia w przypadku przedmiotowej nieruchomości uniemożliwia realizację inwestycji zamierzonej przez stronę skarżącą. Z uwagi na fakt, iż Gmina W. obecnie nie rozpatruje wniosków dotyczących zmiany przeznaczenia działek, także częściowo w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar "D", gdyż zmiana planu miejscowego (nawet w niewielkiej części) wymaga przeprowadzenia całej procedury planistycznej określonej w art. 17 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2020 r. poz. 1378 ze zm.), strona skarżąca złożyła niniejszą skargę na Uchwałę w zakresie drogi oznaczonej symbolem KDW wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy. Gmina Wieliczka podkreśliła, że nie wnosi co do zasady uwag do przedmiotowej skargi, gdyż przemawia za wnioskiem słuszny interes strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 września 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.)– określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., dalej zwanej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej zwanej u.p.z.p.) - tylko w razie istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa. Wskazać należy, że skarżąca dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, oraz że ma ona niewątpliwy interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, albowiem jest właścicielką działki [...] w miejscowości B., położnej na terenie objętej ustaleniami zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyrok w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1629/15). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że skontrolował z urzędu legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby – z wyjątkiem, który został w wyroku uwzględniony - plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. W tej sytuacji, w obecnie prowadzonym postępowaniu, Sąd badał zaskarżoną uchwałę tylko w takim zakresie, w jakim jej ustalenia dotyczą naruszenia interesu prawnego skarżącej. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby zapewniona była możliwość obsługi komunikacyjnej terenów budowlanych. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku, gdy regulacje planu miejscowego będą na tyle efektywne, że gwarantować będą pewność powstania planowanego układu komunikacyjnego. Zapewnienie wymaganego (w przypadku działek budowlanych) dostęp do drogi publicznej, nie może bowiem być uzależniane od późniejszej, niepewnej i nieoczywistej zgody właścicieli nieruchomości, na których planowany układ drogowy ma być finalnie zrealizowany. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wyznaczenia ciągu komunikacyjnego - drogi wewnętrznej - na działkach prywatnych nie gwarantuje osiągnięcia celu w postaci zapewnienia możliwości realizowania, z wykorzystaniem tej drogi, obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Na takie bowiem wykorzystanie terenu, nadal będzie konieczne uzyskanie zgody właściciela działki (działek), przez którą ma ten ciąg przebiegać. Zauważyć przy tym trzeba, iż nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych) - co wynika a contrario z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Zgodnie z tym przepisem, celem publicznym w rozumieniu ustawy będzie jedynie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego. Zatem, prywatne działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne, z uwagi na swe położenie i połączenie z drogami publicznymi pełnią de facto funkcję dróg publicznych, i to bez przyznania właścicielowi należnego odszkodowania za faktyczne wywłaszczenie (por. także wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r.; sygn. akt II OSK 3314/14). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty - w postaci budowy gminnych dróg - należy do zadań własnych gminy (por. art. 7. ust. 1. pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Jak przy tym zasadnie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 434/14) jeżeli dany obszar przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę nie ma dostępu do drogi publicznej, to przed uchwaleniem planu należy ustanowić odpowiednią służebność drogową bądź w planie należy objąć jego granicami taki obszar, aby obsługa komunikacyjna została zagwarantowana. Takiej gwarancji nie daje jednak wyznaczenie drogi wewnętrznej na działkach prywatnych właścicieli. Przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawierają podstawy do wyznaczania dróg wewnętrznych, ciągów pieszo-jezdnych, dojazdów itp. na działkach prywatnych. Dlatego też przyjmować należy, że "system komunikacyjny", o którym mowa w powołanym na wstępie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., to system dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Jeżeli zatem istnieje konieczność urządzenia nowych dróg, to tylko jako dróg publicznych. Niedopuszczalne jest więc planowanie powstania, modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, na drogach prywatnych. We wskazanym wyżej wyroku sąd podkreślił, że rada gminy nie dysponuje kompetencją do planowania (urządzania) dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, bez zgody ich właścicieli. Stanowiłoby to nie tylko przekroczenie władztwa planistycznego poprzez naruszenie prawa własności, ale też powodowałoby złudne, pozorne przeświadczenie, że zapis planu dotyczący drogi wewnętrznej przewidzianej na gruntach tylko prywatnych daje jakiekolwiek prawo do korzystania z nich przez inne osoby niż właściciele (podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Po 482/19). Podobny pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30.06.2020 r., sygn. II SA/Kr 33/20. Podzielając przedstawione wyżej poglądy sądów administracyjnych należy zwrócić uwagę, że jak wynika z § 15 pkt. 2 lit. b części tekstowej zaskarżonego planu miejscowego - określającego zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury komunikacyjnej - uzupełniający układ drogowy stanowią między innymi drogi wewnętrzne (oznaczone zbiorczym symbolem KDW) "wydzielone na rysunku planu, nie będące drogami publicznymi". Podobnie w § 12 zaskarżonej uchwały, ustalającym zasady wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, jako przestrzenie publiczne wskazane zostały drogi publiczne oznaczone symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD. Nie ma wśród mnich dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami KDW. Oznacza, to spójny przekaz: drogi oznaczone symbolem KDW to drogi niepubliczne, służące w zamyśle Rady Gminy Wieliczka skomunikowaniu terenów, jednak zaprojektowane na gruntach prywatnych. W kontekście wyżej przedstawionych poglądów, rozwiązanie takie uznać należy za niedopuszczalne. Jak bowiem już podkreślono, brak jest podstawy prawnej do wyznaczania dróg wewnętrznych, na działkach prywatnych. Jeżeli zaś chodzi o wyznaczenie na działce skarżącej nieprzekraczalnej linii zabudowy to wskazać należy, że linia zabudowy jest integralną częścią drogi publicznej przypisaną do rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Zgodnie z przepisami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.) linię zabudowy określa się jako usytuowanie w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni danego rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Skoro zatem działka skarżącej nie graniczy z żadną drogą publiczną, to zbędne staje się wyznaczanie linii zabudowy na terenie przyległym do pasa drogowego. Nadto skoro linia zabudowy nie została wskazana jako linia "obowiązująca" to należy przyjąć, że nie została wyznaczona dla ukształtowania zaplanowanego ładu przestrzennego, a tylko dla celów zachowania odległości od wyznaczonej drogi wewnętrznej. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).