III OSK 4068/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Po 113/20 w sprawie ze skargi M. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. II SAB/Po 113/20 oddalił skargę M. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. M. J., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata P. L.-M. pismem z dnia 19 września 2020 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu (dalej: PPIS) o udostępnienie odpisu decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w hotelach, o której mowa na stronie 29 Oceny Stanu Sanitarno - Epidemiologicznego m. Poznania i powiatu poznańskiego w 2017 r, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej. Wniosek stanowił jedno z 30 podań skierowanych w tym samym dniu przez skarżącego do ww. organu. Pismem z dnia 23 września 2020 r. organ wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w związku z uznaniem przez organ, iż żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej. W dniu 6 października 2020 r. M. J., działający przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność PPIS w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że organ był zobowiązany udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w ciągu 14 dni od daty złożenia wniosku, czyli do 3 października 2020 r., czego nie uczynił. Organ wezwał co prawda pełnomocnika skarżącego do wykazania, iż uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, lecz w dniu 28 września 2020 r. pełnomocnik skarżącego odmówił jednak wykazania interesu publicznego uznając, że informacja ta nie jest informacją przetworzoną. W dniu [...] października 2020 r. PPIS w Poznaniu wydał, po rozpatrzeniu 30 podań o udzielenie informacji publicznej złożonych w dniu 18 września 2020 r. przez M. J., decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia żądanych informacji publicznych. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznał, że skarga jest bezzasadna z uwagi na brak bezczynności po stronie organu. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w tej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Zdaniem Sądu I instancji, zobowiązanie skarżącego do wykazania interesu publicznego, w związku z oceną przez organ żądanej informacji jako przetworzonej, zostało wystosowane prawidłowo, gdyż przepis prawa uzależnia udostępnienie informacji przetworzonej od takiej przesłanki, a złożony wniosek nie zawierał okoliczności wskazujących na to, że uzyskanie informacji ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Czynność ta jednocześnie została dokonana przed upływem 14 dni od złożenia wniosku, a zatem w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.). Wyjaśniono, że organ wypełnił dyspozycję przepisu art. 13 ust. 2 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie PPIS podjął zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy nakazane prawem czynności zmierzające do powiadomienia skarżącego o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, po czym w terminie krótszym aniżeli 2 miesiące wydał decyzję o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Wniosek został bowiem złożony w dniu 19 września 2020 r., a decyzja została wydana w dniu [...] października 2020 r., a zatem przed upływem maksymalnego dwumiesięcznego terminu wskazanego w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając ww. wyrok w całości zarzucił naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 u.d.i.p. poprzez jego niepoprawne zastosowanie, mianowicie sąd niepoprawnie stwierdził, że organ wykonał swoje obowiązki względem skarżącego w terminie, co nie jest prawdą. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w obu instancjach. Skarżący kasacyjnie zrzekł się także rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie stwierdzić należy, że pełnomocnik reprezentujący skarżącego nie sprostał określonym wyżej wymogom. Przede wszystkim nie wskazał, czy zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, skutkiem czego nie wykazywał również, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wymogiem koniecznym do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Niezależnie od wyżej poczynionej uwagi zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 u.d.i.p. poprzez ich niepoprawne zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyznacza tylko generalną kompetencję sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów. Z naruszeniem tego przepisu mielibyśmy do czynienia tylko wówczas, gdyby sąd administracyjny pomimo poprawnie sformułowanego przedmiotu skargi dotyczącego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a odmówiłby przeprowadzenia kontroli, albo też dokonałby kontroli bezczynności lub przewlekłości działań organu administracyjnego, które nie mieszczą się w ramach wyznaczonych tym przepisem. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że prawidłowo Sąd I instancji uznał swoją kognicję i rozpoznał skargę M. J. w przedmiocie bezczynności PPIS w udostępnieniu informacji publicznej. Sąd I instancji nie kwestionował także, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. W konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W kontekście zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podkreślić należy, że sąd administracyjny w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, bowiem następuje to w sprawie wszczętej skargą na decyzje o odmowie udostępnienia tej informacji. Jeżeli chodzi o art. 13 u.d.i.p., to podnieść należy, iż artykuł ten dzieli się na niższe jednostki redakcyjne ustępy i punkty, a ich dokładne wskazanie należy do fachowego pełnomocnika skarżącego kasacyjnie – czego zabrakło w tym przypadku. Dopiero w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej sprecyzowano, że chodzi o ust. 1 i 2 tego artykułu. Tym samym istota zarzutu rozpoznawanej skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że organ dotrzymał terminów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. do rozpoznania wniosku skarżącego z 19 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, co do zasady, nie później niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku. W myśl natomiast art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Otóż organ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku pismem z dnia 23 września 2020 r. zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy z wezwaniem do wykazania, iż uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wyznaczając nieprzekraczalny termin 7 dni od otrzymania wezwania. Wprawdzie błędnie w piśmie tym wskazano, że organ informację publiczną udostępni w ciągu dwóch miesięcy od dnia, w którym wnioskodawca wykaże interes publiczny, zamiast od dnia złożenia wniosku (co stwierdził także Sąd I instancji), ale PPIS już w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tym samym nie przekroczono maksymalnego terminu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku (pismo z dnia 19 września 2020 r.), o którym mowa w ust. 2 art. 13 u.d.i.p. Brak było zatem przesłanek do stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.