II SAB/Po 113/20

Dnia 9 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu - Inspektor Sanitarny polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] września 2020 r. tj. udostępnienia odpisu decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w hotelach, o których mowa na stronie 29 Oceny Stanu Sanitarno-Epidemiologicznego m. [...] i powiatu [...] w 2017 r. Okoliczności sprawy udokumentowane w aktach kształtują się następująco. Pismem z dnia [...] września 2020 r., zatytułowanym "podanie", M. J. (zwany dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zwrócił się do Inspektor Sanitarny (zwanego dalej: PPIS) o udostępnienie odpisu decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w hotelach, o której mowa na stronie 29 Oceny Stanu Sanitarno - Epidemiologicznego m. [...] i powiatu [...] w 2017 r, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej. Na podstawie art. 39ą § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: k.p.a.) pełnomocnik skarżącego domagał się doręczania pisma za pośrednictwem platformy ePUAP (k. 45 akt administracyjnych). Wniosek stanowił jedno z 30 podań skierowanych w tym samym dniu przez skarżącego do ww. organu. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w związku z uznaniem przez organ, iż żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Jednocześnie organ na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2020 poz. 695, zwaną dalej: ustawą o dostępie do informacji publicznej) poinformował skarżącego, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie dwóch miesięcy od daty wykazania ww. okoliczności. Wskazał również, że opóźnienie w udostępnieniu żądanej informacji publicznej wynika w szczególności z zaangażowania służb sanitarnych w działania związane ze zwalczaniem i zapobieganiem rozprzestrzeniania się pandemii Covid – 19 (k. 69 akt administracyjnych). W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia [...] września 2020 r. pełnomocnik skarżącego zaprzeczył, aby żądana informacja była informacją przetworzoną. Jednocześnie podkreślił, iż nie akceptuje wydłużania przez organ terminu do dwóch miesięcy, ponieważ taka możliwość powinna być wykorzystywana w wyjątkowo uzasadnionych okolicznościach, a nie jest nią trwający już od pół roku stan epidemii. Skarżący zapowiedział wniesienie trzydziestu skarg na bezczynność organu (k. 67 akt administracyjnych). W dniu [...] października 2020 r. PPIS w [...] wydał na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po rozpatrzeniu 30 podań o udzielenie informacji publicznej złożonych w dniu [...] września 2020 r. przez M. J. reprezentowanego przez adwokata P. L., decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia żądanych informacji publicznych (k. 72 – 78 akt administracyjnych). W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskujący nie spełnił warunku podania w jaki sposób żądane dane będą szczególnie istotne dla interesu publicznego. W uznaniu PPIS żądane przez wnioskującego informacje publiczne mają charakter informacji przetworzonych, bo przekazanie wszystkich żądanych danych i dokumentów wymaga dogłębnej analizy i przeglądu ogromnej ilości danych, a tym samym zaangażowania co najmniej kilkunastu pracowników na dłuższy okres. PPIS podkreślił, że wnioskodawca wymaga przygotowania ponad 500 dokumentów, z których każdy ma co najmniej kilka, a nawet kilkadziesiąt stron. Każdy z tych dokumentów należałoby przeanalizować pod kątem danych wrażliwych, które powinny zostać zanonimizowane. Zdaniem organu wykonanie tego zakresu prac w terminie 14 dni jest fizycznie niewykonalne. Organ podkreślił również, że Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna znajduje się aktualnie w bardzo trudnej sytuacji kadrowej, w związku z intensywnym wzrostem liczby zakażonych COVID – 19. W ocenie organu ilość składanych przez wnioskodawcę podań (w lipcu br. łącznie 68 podań) pozwala przypuszczać, że skarżący nadużywa przewidzianego w art. 61 § 1 Konstytucji RP prawa do informacji. Na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia [...] października 2020 r. nr [...] (k. 110 – 118 akt administracyjnych). Jeszcze przed wydaniem ww. decyzji organu, pismem z dnia [...] października 2020 r., które zostało doręczone do organu również w dniu [...] października 2020 r. (k. 7 akt) M. J. wniósł skargę na bezczynność Inspektor Sanitarny w udostępnieniu żądanej informacji publicznej – odpisu decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w hotelach, o której mowa na stronie 29 Oceny Stanu Sanitarno - Epidemiologicznego m. [...] i powiatu [...] w 2017r. wnosząc o: - zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej skarżącego w ciągu tygodnia od otrzymania akt sprawy z prawomocnym wyrokiem na podstawie art. 149 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.2019.2325 z późn. zm. zwane dalej p.p.s.a.), - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. - przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. zwrócił się do Inspektor Sanitarny o udostępnienie informacji publicznej, którą organ był zobowiązany udostępnić do dnia [...] października 2020 r. Jednocześnie wskazał, iż po wezwaniu przez organ do wykazania, iż żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, skarżący odmówił w piśmie z dnia [...] września 2020 r. wykazania tego interesu. Skarżący zarzucił, iż organ nie dochował czternastodniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej. Nadto skarżący zarzucił, iż po odmówieniu przez skarżącego wykazania interesu publicznego, w piśmie z [...] września 2020 r., organ nie zawiadomił M. J. o nowym terminie rozpoznania podania, ani nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, jak również nie umorzył postępowania. Podał, iż skarżący nie posiada wiedzy o tym w jakim terminie jego wniosek zostanie rozpoznany. Zdaniem skarżącego nie zachodzi uzasadniona i obiektywna przyczyna do wydłużenia terminu czternastodniowego na udzielenie informacji, przewidzianego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności, zdaniem skarżącego, powoływanie się na trwający już 10 miesięcy stan epidemii i to zwłaszcza przez organ, który jest powołany do zwalczania i zapobiegania rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej nie jest ową niemożnością (k. 35 - 36 akt) W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2020 r. (k. 38 – 41) Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu pisma organ zaprzeczył twierdzeniom skarżącego, iż dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem PPIS wobec wydania w dniu [...] października 2020 r. decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie doszło do bezczynności organu. Podkreślił, iż skarżący złożył łącznie 30 wniosków o udostępnienie informacji publicznej domagając się udostępnienia ponad 500 dokumentów, z których każdy ma co najmniej kilka, a nawet kilkadziesiąt stron. Zdaniem organu żądane informacje mają charakter przetworzony w rozumieniu art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wymagają zaangażowania kilkunastu pracowników celem zanonimizowania danych wrażliwych. Organ podniósł, iż wykonanie koniecznych czynności, które miałyby zadośćuczynić podaniom wnioskodawcy, nawet w terminie dwóch miesięcy, doprowadziłoby do czasowej dezorganizacji pracy organu, który aktualnie ma trudną sytuację kadrową ze względu na panującą w Polsce epidemię Covid -19. PPIS podkreślił, że aktualnie nie ma możliwości, aby oddelegować kilkunastu pracowników do przygotowania informacji dla wnioskodawcy. W ocenie organu ilość składanych przez wnioskodawcę podań (w lipcu br. łącznie 68 podań) pozwala przypuszczać, że skarżący nadużywa przewidzianego w art. 61 § 1 Konstytucji RP prawa do informacji, a jego działania nie są podyktowane troską o dobro publiczne tylko chęcią dokuczenia organowi i utrudnianiu jego funkcjonowania. Zdaniem organu skarżący nie wykazał w jakim celu żąda uzyskania wskazanych informacji w szczególności w jaki sposób ich uzyskanie wpłynie na poprawę funkcjonowania organu, czy też innych struktur państwowych. W ocenie organu wnioskodawca nie działa w interesie publicznym, lecz własnym. Prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej powinno, w ocenie PPIS, służyć dobru publicznemu. Sama konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej, jako publicznego prawa podmiotowego implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu, kto się o nią zwróci, jednak w praktyce prowadzi to do nadużywania tego prawa do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do odpowiedzi organu na skargę stwierdzając, że stanowisko organu jest niepoprawne oraz że PPIS popadł w bezczynność. Podkreślił, że domagał się udostępnienia odpisu dokumentu, który organ posiada od 2017 r., jest on gotowy, a jedynym zadaniem organu było go wysłać. Zdaniem skarżącego nie jest też tak, że organowi nie biegł termin do załatwienia sprawy w czasie oczekiwania na odpowiedź skarżącego. Powyższe nie wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zawieszenie biegu terminu przewiduje natomiast k.p.a., a w przypadku ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy k.p.a. są wyłączone. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w sytuacji, gdy organ błędnie zakłada, że informacja prosta jest informacją przetworzoną i żąda wykazania interesu publicznego, a następnie uzyskuje przed upływem terminu 14 dni od wnioskodawcy odmowę wykazywania takiego interesu, to oznacza, iż czternastodniowy termin biegł od [...] września i upłynął w dniu [...] października 2020 r. Dalej skarżący wywodził powołując się na treść art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że organ zobowiązany był do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynie opóźnienia oraz do wskazania terminu, w jakim informacja będzie udostępniona. Tymczasem, w ocenie pełnomocnika skarżącego, zapowiedź organu, iż informacja zostanie udostępniona w ciągu dwóch miesięcy od dnia wykazania szczególnego interesu publicznego, nie jest powiadomieniem o terminie, w jakim organ udostępni informację. Zdaniem pełnomocnika skarżącego termin ten nie może być określony w sposób, w jaki uczynił to organ. Wskazano, że organ winien wydać decyzję odmowną do dnia [...] października 2020 r. z uwagi na czternastodniowy bieg terminu od [...] września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (publ. jak wcześniej wskazano). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, dostępnie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA"). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Na wstępie koniecznym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy żądane dokumenty są informacją publiczną oraz czy organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W sprawie niekwestionowanym jest to, że żądane przez skarżącego informacje od organu stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z ww. przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze powołanej powyżej ustawy). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż dokumenty (odpisy decyzji) żądane przez skarżącego posiadały status informacji publicznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12; z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12, CBOSA). Nadto nie kwestionowano również, że Inspektor Sanitarny jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. Państwowa Inspekcja Sanitarna wchodzi w skład administracji rządowej, na którą składają się organy oraz inne podmioty publiczne powoływane do wykonywania zadań z zakresu administracji, podległe – na mocy Konstytucji RP i ustaw – Radzie Ministrów, Prezesowi Rady Ministrów i Ministrom. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, jest organem władzy publicznej wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej, nie ma więc wątpliwości co do jego obowiązku udzielania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tak też por. wyrok WSA z dnia 3 listopada 2015r. w Bydgoszczy II SA/Bd 925/15, CBOSA). Mając na względzie powyższe należało uznać, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a organ był podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, iż obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność PPIS rzeczywiście zaistniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania. Skarżący zarzucił organowi bezczynność polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] września 2020 r. Z kolei w ocenie organu nie doszło do przekroczeniu czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, iż wydał decyzję odmowną w dniu [...] października 2020r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a wcześniej wezwał pismem z dnia [...] września 2020 r. skarżącego do wykazania interesu publicznego oraz poinformował zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie dwóch miesięcy od daty wykazania, że uzyskanie przedmiotowych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie niedochowania przez organ czternastodniowego terminu oraz niepowiadomienia wnioskodawcy o terminie udostępnienia informacji wskazać należy, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, co do zasady, nie później niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku. W myśl natomiast art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W wyroku z dnia 7 lipca 2016 r. wydanym w sprawie I OSK 39/15, CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Wskazać również należy, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt sprawy, skarżący złożył wniosek do organu o udzielenie informacji publicznej w dniu [...] września 2020 r. Pismem z dnia [...] września 2020 r. organ wezwał skarżącego do wykazania, iż uzyskanie informacji jest istotne dla interesu publicznego. Jakkolwiek przepis art. 2 ust. 2 tej ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to jednak, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w przypadku informacji przetworzonej prawo to podlega ograniczeniu w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wykazywać, iż żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe jeżeli jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjmuje się, że fakt, iż do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych, informacji przetworzonej uruchamia postępowanie polegające na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej warunkującą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wówczas przyjąć, że najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., I OSK 1938/10, ONSAiWSA 2011/6/127, wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie I OSK 1325/15, CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym, gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy tj. zawiadomić wnioskodawcę, w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku(za I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX, wyrok NSA z 18 marca 2005 r., OSK 1209/04, CBOSA; wyrok WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2005 r., IV SAB/Wr 57/05, LEX nr 887709). Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. I OSK 1781/18 LEX nr 2785865). Mając na względzie powyższe, zobowiązanie skarżącego do wykazania interesu publicznego, w związku z oceną przez organ żądanej informacji jako przetworzonej, zostało wystosowane prawidłowo, gdyż przepis prawa uzależnia udostępnienie informacji przetworzonej od takiej przesłanki, a złożony wniosek nie zawierał okoliczności wskazujących na to, że uzyskanie informacji ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Czynność ta jednocześnie została dokonana przed upływem 14 dni od złożenia wniosku, a zatem w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ nie pozostawał w bezczynności albowiem w przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy terminie wystosował wezwanie do wykazania okoliczności, o których mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wraz z wezwaniem – w piśmie z dnia [...] września 2020 r. organ powiadomił M. J. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację zgodnie z wymogami art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazując, że wydłużenie terminu ma związek z zaangażowaniem służb sanitarnych w działania związane ze zwalczaniem i zapobieganiem rozprzestrzeniania się pandemii Covid – [...] wypełnił zatem dyspozycję przepisu art. 13 ust. 2 ww. ustawy. Następnie w piśmie z dnia [...] września 2020 r. skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi na wezwanie, po czym wniósł w dniu [...] października 2020 r. skargę, a organ w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Słusznie pełnomocnik skarżącego wywodził, iż do postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., w tym o zawieszeniu terminów do rozpoznania sprawy, ustawę tę bowiem stosuje się jedynie do decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania (art. 16 ust. 2 pkt 1), a do całego postępowania w sprawie. Niemniej jednak we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie PPIS podjął zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy nakazane prawem czynności zmierzające do powiadomienia skarżącego o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, po czym w terminie krótszym aniżeli 2 miesiące wydał decyzję o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Wniosek został bowiem złożony w dniu [...] września 2020 r., a decyzja została wydana w dniu [...] października 2020 r., a zatem przed upływem maksymalnego dwumiesięcznego terminu wskazanego w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy. Skoro więc po złożeniu skargi PPIS nie uchybił ustawowemu terminowi załatwienia sprawy to tym samym skarga na bezczynność nie mogła zostać uznana za zasadną. Sąd oddalił ją zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.