I SA/Rz 772/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. spraw ze skarg "A." Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego – z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I, II, III, VI, VII i IX raty podatku od nieruchomości za 2019 rok, – z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu VI raty podatku od nieruchomości na 2020 rok, – z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I, II, III, IV i V raty podatku od nieruchomości na 2020 rok oddala skargi. I SA/Rz 772/20 Uzasadnienie Przedmiotem skarg "A" Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka/Skarżąca) są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO): – z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I, II, III, VI, VII i IX raty podatku od nieruchomości za 2019 rok, – z dnia [...] października 2020r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu VI raty podatku od nieruchomości na 2020 rok, - z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I, II, III, IV i V raty podatku od nieruchomości na 2020 rok. Z akt sprawy wynika, że Spółka zwróciła się do Burmistrza P. wnioskami z dnia: - [...] września 2019r. - o umorzenie zaległości podatkowych w postaci I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX raty podatku od nieruchomości za 2019r., - [...] maja 2020r. - o umorzenie zaległości podatkowych w postaci raty podatku od nieruchomości za listopad 2019r. oraz I, II, III, IV, V raty podatku od nieruchomości za 2020r. - [...] lipca 2020r. - o umorzenie zaległości podatkowych w postaci VI raty podatku od nieruchomości za 2020r. Wnioski motywowała tym, że nabyła nieruchomości położone w Rz., stanowiące dawny ośrodek "B", które znajdują się w złym stanie technicznym i wymagają generalnego remontu w celu przywrócenia ich do stanu użyteczności. Celem spółki jest ponowne uruchomienie ośrodka turystyczno-wypoczynkowego oraz rozpoczęcie działalności lekarskiej, fizjoterapeutycznej i paramedycznej, z udziałem kadry medycznej. Planuje też park tematyczny dla rodzin. Wszystkie prace wymagają systematycznego ponoszenia ogromnych nakładów finansowych, około 5 mln zł. Podkreślono, że realizacja inwestycji leży w interesie społeczności lokalnej, a ośrodek stanowić będzie w przyszłości miejsce pracy dla wielu osób. Każde środki są zatem dla spółki ważne. Realizacja inwestycji leży też w interesie Gminy, która będzie beneficjentem zwiększonej wartości podatku od nieruchomości. Spółka zwróciła się o przeprowadzenie oględzin terenu obiektu oraz przesłuchanie wspólników w celu ustalenia stanu nieruchomości, prowadzonych inwestycji i dalszych planów inwestycyjnych Burmistrz P. decyzją z dnia [...] listopada 2019r., nr [...], odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych w postaci I, II, III, VI,VII,IX raty podatku od nieruchomości za 2019r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki wniesionego od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] grudnia 2019r. SKO uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że sentencja decyzji organu I instancji została wadliwie sformułowana, gdyż nie istnieje "podatek od nieruchomości od osób prawnych", a odmowa umorzenia w przedmiotowej sprawie powinna dotyczyć podatku od nieruchomości. Ponadto organ zwrócił uwagę na nieprawidłowości w zakresie doręczenia decyzji pełnomocnikowi Spółki będącemu radcą prawnym, które powinno nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub w siedzibie organu, nie zaś w formie tradycyjnej - papierowej. Za uzasadnione organ II instancji uznał zarzuty Spółki dotyczące uzasadnienia decyzji, stwierdził, że jest ono niespójne, z jednej bowiem strony organ I instancji nie dostrzega przesłanki "interesu publicznego", a z drugiej zauważa, że zrealizowanie przez Spółkę inwestycji przyniesie korzyści gminie. SKO wskazało również na konieczność wyjaśnienia wątpliwości w zakresie faktycznej realizacji inwestycji i przeprowadzenia oferowanych przez Spółkę dowodów w postaci zeznań świadków R. P.i T. K. oraz członków zarządu Spółki w charakterze strony. Stwierdziło, że dopiero zebranie całego materiału dowodowego pozwoli ocenić, czy w sprawie występuje przesłanka interesu publicznego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r., nr [...], organ I instancji ponownie odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych w postaci I, II, III, VI, VII, IX raty podatku od nieruchomości za 2019r. Następnie Burmistrz P. decyzją z dnia [...] września 2020r., nr [...] , odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych w postaci I, II, III, IV i V raty podatku od nieruchomości za 2020r. oraz decyzją z dnia [...] września 2020r., nr [...], odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych w postaci VI raty podatku od nieruchomości za 2020r. W uzasadnieniach decyzji organ I instancji powołując się na art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 – dalej: O.p.)., wskazał, że udzielenie ulgi wymaga ziszczenia się przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a podjęcie decyzji oparto na uznaniu administracyjnym. Udzielenie ulgi wygasza zobowiązanie podatkowe i stanowi odstępstwo od zasady równości, ponieważ na mocy indywidualnej decyzji podatnik zwolniony zostaje z powszechnego obowiązku podatkowego. Obowiązek regulowania zobowiązań podatkowych wynika z art. 84 Konstytucji RP. Roszczenie o zapłatę podatku powstaje niezależnie od woli podatnika i niezależnie od woli organu podatkowego. Organ podał, że Spółkę zawiązano w 2018r., po czym we wrześniu 2018r. nabyła ona wielohektarowe nieruchomości gruntowe i budynki dawnego ośrodka wypoczynkowego w Rz.. Budynki, budowle i nieruchomości gruntowe, grunty rolne i leśne o łącznej powierzchni 19,1947 ha, znajdują się w użytkowaniu wieczystym spółki, a 2,095 ha gruntów (głównie dróg) znajduje się we współużytkowaniu wieczystym z inną spółką. Nieruchomości te nabyto za kwotę ponad 900 tys. zł. W bilansie sporządzonym na 31 grudnia 2018 r. wartość gruntów określono na 441 298,96 zł, a budynków 510 219,31 zł. Przedmiot działalności spółki dotyczy m.in. prowadzenia działalności usługowej wspomagającej chów i hodowlę zwierząt gospodarskich, koni, uprawę zbóż, warzyw, roślin, przetwórstwa mleka i wyrobów serów, a także wykonywanie działalności paramedycznej, fizjoterapeutycznej i praktyki lekarskiej ogólnej. Z dołączonych przez Spółkę pism i listów intencyjnych wynika duże zainteresowanie środowiska medycznego współpracą w zakresie rozpoczęcia działalności polegającej na rozwijaniu i poprawianiu zdrowego stylu życia, działalności lekarskiej, paramedycznej i fizjoterapeutycznej. Wspólnikom znany był stan nabywanego obiektu. Mieli również świadomość wysokości kosztów niezbędnych do poniesienia przy przywróceniu nieruchomości do stanu używalności, które określili na 20 mln zł. Spółka nie miała zabezpieczonych środków na tę inwestycję. Liczyła na to, że środki pozyska z dotacji. Aktualnie prowadzone są prace remontowe przy instalacjach wodnych i kanalizacyjnych w domkach letniskowych. Spółka nie posiada szczegółowego kosztorysu planowanych zamierzeń inwestycyjnych, ani biznesplanu. Nie jest znana data rozpoczęcia realizacji inwestycji. Wspólnikom znane były wysokości obciążeń podatkowych przed zakupem nieruchomości i budynków, ale liczono na zwolnienie z opodatkowania. Nie potrafiono określić, kiedy Spółka będzie w stanie samodzielnie regulować zobowiązanie podatkowe. W świetle powyższego organ I instancji uznał, że sytuacja podatnika jest trudna, ale wspólnicy mieli świadomość wszystkich opisanych wyżej obciążeń i ciężarów. Nieotrzymanie dotacji nie mogło być uznane za zdarzenie wyjątkowe, niespodziewane, które wpłynęło na tę trudną sytuację finansową spółki. Nawet bowiem wtedy, gdyby projekt Spółki został wybrany do dofinansowania, musiałaby ona posiadać wkład własny, którego nie zabezpieczyła. Podstawy umorzenia nie mogą stanowić wszelkie okoliczności, będące następstwem określonych decyzji gospodarczych podatnika. Niewiedza, czy brak doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie stanowią o ważnym interesie podatnika, czy interesie publicznym. Ponoszenie wysokich nakładów inwestycyjnych na początku działalności gospodarczej jest naturalnym zjawiskiem, z którego wystąpieniem musi się liczyć każdy przedsiębiorca. Podatnik powinien zważać na wysokość dochodów i obciążenia oraz zabezpieczyć środki na ten cel. Stosowanie ulg podatkowych wobec podatnika, który posiada środki finansowe i pomimo tego nie płaci podatków, byłoby kredytowaniem jej działalności gospodarczej przez Skarb Państwa. Organ I instancji wskazał, że sytuacji Spółki nie można też uznać za wynikającą z wyjątkowego zdarzenia losowego, ponieważ jej sytuacja finansowa ma charakter stały i nie została wywołana przez żadne zdarzenia nadzwyczajne. Sytuacja finansowa Spółki nie uległa zmianom od momentu zakupu nieruchomości. Organ zaznaczył także, że równocześnie toczą się postępowania o umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2019r. i 8 miesięcy 2020r. W ocenie organu spółka nie wykorzystuje w pełni potencjału posiadanych nieruchomości, zarówno tych przeznaczonych pod planowaną inwestycję, ale też posiadanych 16,2812 ha użytków rolnych, w tym 8,3080 ha użytków rolnych, które stanowią łąki i pastwiska, a które mogłaby wykorzystać w celu pozyskania dochodu z ich uprawy, otrzymania dotacji dla rolników albo poprzez ich wydzierżawienie. W świetle powyższego uznano, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" nie została wykazana. Natomiast w kwestii "interesu publicznego" podniesiono, że gmina jest wierzycielem podatku od nieruchomości. Należności z tego tytułu stanowią jedno z podstawowych źródeł finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej. W ustalonych okolicznościach nie można było przyjąć, że odmowa uwzględnienia wniosku skutkować będzie koniecznością uruchomienia środków z pomocy publicznej, ponoszenia kosztów egzekucji, która jest z góry skazana na niepowodzenie lub spowoduje hipotetyczną możliwość zwolnienia przez spółkę pracowników, ponieważ takich nie zatrudnia. Przewidywane korzyści, na które wskazywała spółka, nie wyczerpują przesłanki interesu publicznego. Nie są to okoliczności, które już zaistniały. Planowana inwestycja jest zdarzeniem przyszłym oraz niepewnym. Ponadto wspólnicy zrezygnowali z opracowania nawet dokumentacji technicznej, na którą wydatek był nieporównywalnie niższy, od przewidywanych wydatków inwestycyjnych. Spółka nie opracowała nawet biznesplanu, koncepcje rozwoju spółki są ciągle zmieniane i bardzo szerokie, co wpływa na chaotyczność działania i brak konkretnego kierunku i kolejności podejmowanych przez spółkę działań. Umorzenie zaległości podatkowych nie wpłynęłoby na realność wykonania inwestycji, a brak umorzenia nie będzie w żadnym razie stanowił bezpośredniej przyczyny ewentualnego zakończenia działalności spółki. Umorzenia zaległości podatkowych nie można traktować jako prostej konsekwencji braku wystarczającej ilości środków finansowych na zrealizowanie szerokich zamierzeń inwestycyjnych podatników. Udzielenie ulgi w zapłacie zobowiązania publicznoprawnego stanowiłoby w istocie pomoc w zapłacie zobowiązań cywilnoprawnych. Stosowanie ulg podatkowych należy traktować jako pomoc podatnikom dopuszczoną przez prawodawcę po to, by poprzez stosowanie zasady powszechności opodatkowania i egzekwowanie podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia społecznego, gospodarczego i indywidualnego. Spółka nie działa w szczytnym celu, nie prowadzi działalności typu non-profit, ani nie wyręcza organów Państwa w pewnych sferach działalności (np. w pomocy potrzebującym). Dlatego uznano, że w ustalonym stanie faktycznym nie występuje przesłanka interesu publicznego. Od powyższych decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których SKO, powołanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] sierpnia 2020r. i [...] października 2020r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Uzasadniając swe stanowisko SKO podkreśliło, że konstrukcja przepisu art. 67a § 1 O.p. pozostawia do uznania organu podatkowego zastosowanie ulgi i ocenę czy w danej sprawie istnieją lub nie istnieją szczególne okoliczności uzasadniające stosowanie ulgi. Nawet w przypadku wystąpienia okoliczności wynikających z ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, organ nie jest bezwzględnie zobowiązany do zastosowania ulgi w formie umorzenia zaległości podatkowych, ponieważ udzielenie ulgi podatkowej winno być instytucją wyjątkową. Działanie w oparciu o uznanie administracyjne nie może jednak być oparte na dowolności, gdyż organ podatkowy jest związany przepisami prawa materialnego, a także proceduralnego, które nakazują podejmowanie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art.122 O.p.), zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art.187 § 1 O.p.) oraz wszechstronnego i wnikliwego jego rozważenia (art.191 O.p.). W ocenie SKO, postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z ww. zasadami O.p., a organ I instancji rozważył sprawy zarówno z punktu widzenia ważnego interesu podatnika (wskazując na istniejący majątek Spółki w postaci gruntów, budynków, urządzeń i maszyn oraz należności z tytułu wykonanych dostaw i usług), jak również z punktu widzenia interesu publicznego (szereg podjętych inwestycji gminnych wymagających zapłaty, w tym z zakresu ochrony zdrowia, utrzymania szkół, udzielania pomocy społecznej, utrzymania i rozbudowy infrastruktury społecznej). Z uwagi na uznaniowy charakter ulgi organ nie musiał skorzystać z uprawnienia do umorzenia zaległości. Odnosząc się do zarzutów odwołań dotyczących naruszenia art. 122, art. 187 § 1 O.p. SKO stwierdziło, że organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, w tym przesłuchał świadków, dokonał ustaleń w zakresie sytuacji finansowej Spółki oraz planów jej dalszej działalności. Podkreśliło, że skorzystanie z protokołów przesłuchań świadków sporządzonych w innym postępowaniu nie naruszało prawa. W ocenie SKO, wbrew twierdzeniom Spółki, nie wystąpił błąd w ustaleniach faktycznych organu I instancji, polegający na – jej zdaniem – wadliwym uznaniu, że zapłata zaległości z tytułu podatku od nieruchomości mieści się w możliwościach finansowych Spółki. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że Spółka ma wprawdzie ograniczone możliwości uzyskiwania przychodów, lecz nie wykorzystuje ich w pełni. Środki finansowe wspólników przeznaczone na prace remontowe i inwestycyjne, Spółka mogła przeznaczyć na zapłatę podatku od nieruchomości. Ponadto Spółka powinna zabezpieczyć odpowiednie środki na remonty i inwestycje, czego nie uczyniła planując jedynie uzyskanie dotacji. Spółka powinna podejmować decyzje finansowe w sposób, który umożliwiałby wywiązanie się z ciążących na niej należności publicznoprawnych. W ocenie SKO, powyższe okoliczności słusznie zostały uznane przez organ I instancji za świadczące o braku wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika. Prawidłowo również organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie występuje przesłanka interesu publicznego, wskazując, że z uwagi na brak odpowiednich źródeł finasowania realizacja inwestycji przez Spółkę jest niepewna. Podkreślono także, że w pojęciu interesu publicznego nie mieści się współfinansowanie przez gminę inwestycji prowadzonej przez lokalnego przedsiębiorcę, nawet gdyby miała ona przynieść wymierne korzyści dla jej mieszkańców. Wbrew zarzutom Spółki, organ I instancji nie naruszył zatem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Ponadto SKO, odnosząc się do decyzji wydanej przez organ I instancji w ponownym postępowaniu, stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zastosował się do wyrażonej w decyzji z dnia [...] grudnia 2019r. (uchylającej poprzednio wydane rozstrzygnięcie) oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W szczególności organ I instancji poprawnie zdefiniował sentencję zaskarżonej decyzji, prawidłowo doręczył decyzję, dopuścił dowody w postaci zeznań świadków R. P. i T. K. oraz sporządził uzasadnienie w sposób spójny, poddający się kontroli w organie wyższej instancji, w którym wskazał motywy odmowy zastosowania wobec Spółki przedmiotowej ulgi. Na powyższe decyzje Spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie: 1. art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez ich niezastosowanie, gdyż organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w konsekwencji czego błędnie ustalił, iż istnieją powody, dla których podjęto decyzję odmowną; 2. art. 120, 121 § 1, 187 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa i pokrzywdzeniem podatnika, ze względu na naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, niewyjaśnienie okoliczności mających wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, niepodjęcie działań w celu wyjaśnienia czy zobowiązany podmiot jest w stanie ponieść ciężary podatkowe na niego nałożone; 3. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy skarżący wykazał bezsprzecznie, że nie jest w stanie ponieść ciężarów podatkowych na niego nałożonych, z uwagi na trudną sytuację finansową i bezzasadne uznanie, że nie zaistniał "ważny interes podatnika", ani interes społeczny, w sytuacji, gdy obciążenie Skarżącej podatkiem spowoduje wstrzymanie inwestycji, która ma na celu poprawę jakości życia mieszkańców oraz zatrudnienie wielu osób; 4. art. 121 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia sprawy pod kątem słuszności realizacji dalszych planów gospodarczych skarżącego, a mianowicie brak realizacji słusznego interesu publicznego i prywatnego skarżącego poprzez niedostrzeganie przez organy faktu, że ukończenie inwestycji spowoduje powstanie nowych miejsc pracy oraz wpływ podatków do jednostki samorządu terytorialnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej; 5. art. 123, art. 124, art. 125, art. 139, art. 67a § 1 pkt 3, art. 122, art. 121 § 1 i § 2, art. 130 § 1, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. oraz art. 37 ust. 7 o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej; 6. art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającego w szczególności na braku rozpatrzenia i uwzględnienia twierdzeń Skarżącej dotyczących jej planów rozwojowych, koniecznych do wykonania remontów, modernizacji i innego typu wydatków, które pozwolą na przywrócenie do korzystania z ośrodka wypoczynkowego, który jest w posiadaniu Skarżącej; 7. art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia w ślad za organem I instancji na przypuszczeniu, że sytuacja finansowa Spółki miała charakter przejściowy i uległa zmianie. Takie stwierdzenie jednak wymaga oparcia w materiale dowodowym np. w przedstawionych dokumentach podatkowych lub księgowych wskazujących na wynik finansowy, co nie zostało stwierdzone. SKO zaniechało w ślad za organem I instancji uzasadnienia przyczyn uznania za udowodnione dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których uznano, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego; 8. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 9. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że w okolicznościach ustalonych w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego w udzieleniu preferencji w spłacie ustalonego zobowiązania podatkowego (umorzenia); 10. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji polegający na wadliwym uznaniu, że spłata zaległości z tytułu podatku od nieruchomości mieści się w możliwościach finansowych skarżącego; 11. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady praworządności w trakcie postępowania, art. 187 § 1 O.p. poprzez brak logicznej oceny całego zebranego materiału dowodowego, wyrażającej się w przyjęciu, iż okoliczności niniejszej sprawy pozwalają na uznanie, że Skarżąca jest w stanie uiścić zaległość podatkową; 12. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 67a § 1 pkt 3 O.p. polegające na jego błędnym zastosowaniu i nieuwzględnieniu trudnej sytuacji Skarżącej wyrażającej się niemożnością uiszczenia zaległości podatkowej bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, a także poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" użytego w tym przepisie, co w konsekwencji doprowadziło organ do wniosku, że w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych przez podatnika okoliczności nie stanowi ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniającego zastosowanie instytucji umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami; 13. naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy; 14. art. 7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady praworządności oraz niepodjęcie, pomimo statutowego obowiązku, czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 15. naruszenie zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargi SKO podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są niezasadne.. Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie stwierdził, aby wydano je z naruszeniem prawa wymagającym zastosowania środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.- dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skarg i uchylenie decyzji mogłoby bowiem nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (w tym O.p.). Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Skarżąca spółka ubiegała się o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej: I, II, III, VI, VII i IX raty podatku od nieruchomości za 2019r. oraz I, II, III, IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2020r. wraz z odsetkami za zwłokę. Sąd uznał, że organy odmawiając spółce udzielenia wnioskowanej ulgi nie naruszyły prawa. Pomimo sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Skarżąca w istocie nie kwestionuje dokonanych przez organy ustaleń. Znaczna część z nich została ustalona na podstawie informacji i dokumentów pochodzących od samej spółki (jej wspólników, także zgromadzonych w toku innego postępowania dotyczącego tożsamego żądania odnoszącego się do innej raty podatku) lub podczas oględzin i jako takie nie mogły być uznane za wadliwe lub sporne między stronami. Spór w rzeczywistości sprowadzał się tylko do ich oceny, ponieważ spółka uznaje, że ziściły się wobec niej podstawy do udzielenia ulgi, podczas gdy organy wyraziły odmienne stanowisko. Podstawa prawna kontrolowanych rozstrzygnięć oparta została na przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zgodnie z nim, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z art. 67a § 2 O.p. wynika, że umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. W uzasadnieniach decyzji przytoczono treść ww. przepisów oraz przedstawiono ich wykładnię, której nie ma potrzeby powielania w niniejszym uzasadnieniu, ponieważ nie wykazało ono błędów. W tym zakresie Sąd nie miał zastrzeżeń co do prawidłowości wywiązania się przez organy z obowiązków wynikających z art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienia zawierają także wywody odnoszące się do oceny poczynionych ustaleń faktycznych (subsumpcji). Ocenie tej nie można było postawić zarzutu dowolności. W sposób rzetelny wyjaśniono sytuację spółki, okoliczności związane z nabyciem nieruchomości i planami inwestycyjnymi, dochodami spółki i jej aktywnością gospodarczą. Prawidłowo przyjęto i wyjaśniono, że w razie niestwierdzenia przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. decyzja ma charakter związany i wiąże się ona dla wnioskodawcy z odmową uwzględnienia żądania. Dopiero bowiem w razie stwierdzenia zaistnienia (wykazania) przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego, podjęcie decyzji pozostawione zostało przez ustawodawcę uznaniu organu rozpoznającego wniosek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2015 r. sygn. II FSK 3103/15). Wówczas możliwe jest uwzględnienie żądania lub nie, a każde z rozstrzygnięć wymaga należytego uzasadnienia. Jednak wobec niestwierdzenia żadnej z ww. przesłanek jedynym odpowiadającym prawu rozstrzygnięciem organu podatkowego jest odmowa udzielenia ulgi. W przekonaniu Sądu organy zasadnie przyjęły, że sytuacja, w jakiej znajduje się Spółka, nie mogła być uznana za wyczerpującą przesłankę "ważnego interesu podatnika". W istocie bowiem w jej sytuacji faktycznej nie wystąpiły żadne istotne zdarzenia, które dawałyby podstawę do uznana ich za szczególne, wyjątkowe, nagłe, pogorszające warunki funkcjonowania. Spółka z pełnym rozeznaniem swoich wspólników nabyła nieruchomości i budynki znajdujące się w złym stanie technicznym, nienadającym się do bieżącego gospodarczego wykorzystania, a wymagającym działań naprawczych (remontu, renowacji itp.). Nabywając je z określonym zamiarem rozpoczęcia określonych działalności nie posiadała opracowanego planu działania, planu finansowego (biznesplanu), koncepcji zagospodarowania, harmonogramu i zakresu robót niezbędnych do przywrócenia obiektów do stanu użyteczności. Jednocześnie znane jej były obciążenia, jakie wiążą się z nieruchomościami i obiektami o tak znacznej powierzchni, jak nabyte. Spółka liczyła zrealizować znaczną część zadań inwestycyjnych, których szczegółowo nie potrafiono określić, ze środków pochodzących od osób trzecich, w tym dotacji lub kredytów. Niewielką część inwestycji prowadzi przy wsparciu finansowym lub pracy własnej wspólników. Sama nie uzyskuje istotnych dochodów, z których mogłaby pokryć koszty swojego funkcjonowania. W nieuzasadniony sposób liczy na to, że Gmina mogłaby zrezygnować z należnego jej dochodu tylko z tego powodu, że w przyszłości może ona (Gmina) uzyskiwać korzyści z planowanej przez spółkę działalności. Zdarzenia te są jednak na tyle odległe i niepewne, że trudno w uzasadniony sposób oczekiwać od Gminy, aby pośrednio udzielała wsparcia inwestycji, co do której nie można ustalić z dużym stopniem prawdopodobieństwa, kiedy i w jakim zakresie zostanie sfinalizowana. Oczekiwanie takie nie ma oparcia w przepisach prawa, ponieważ planowane przez spółkę przedsięwzięcie nie było planowane z Gminą w jakikolwiek sposób. Z ustaleń faktycznych wynika zatem, że sytuacja majątkowa spółki jest wynikiem własnych podejmowanych przez nią (jej wspólników) decyzji i nie zaważyły na niej żadne zdarzenia zewnętrze, w tym niemożliwe do przewidzenia. W takich okolicznościach prawidłowo organy odmówiły uznania, że udzielenie ulgi wypełniałoby przesłankę "ważnego interesu podatnika". Niewątpliwie spółka uzyskałaby wymierną korzyść finansową (majątkową, poprzez zwolnienie z zaległości podatkowej), ale zasadnie powołano się w decyzjach na przepisy Konstytucji dotyczące powszechności opodatkowania i zasady równości, aby wykazać, że okoliczności takiej nie można rozpatrywać w kategoriach ważnego interesu podatnika. Udzielenie takiej ulgi, jako odstępstwo od tych zasad, powinno mieć charakter wyjątkowy. Ważnego interesu podatnika nie można w żadnym razie utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Muszą za tym przemawiać określone obiektywne argumenty. Sąd zgadza się z oceną organów, że każde przedsięwzięcie gospodarcze powinno być podejmowane po dokonaniu szczegółowej analizy możliwości finansowych w określonej perspektywie czasowej, a rozpoczęcie inwestycji powinno odbywać się w warunkach zabezpieczonych środków finansowych albo źródeł finansowania. Nie można natomiast w ogólności zaaprobować stanowiska podatnika, że realizacja prywatnej inwestycji powinna być traktowana jako istotniejsza niż wywiązywanie się przez podatnika ze zobowiązań publicznoprawnych, a środki finansowe w pierwszej kolejności powinny być przeznaczane na osiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego podatnika kosztem realizacji obowiązku publicznoprawnego. Taki zaś wniosek wypływa z pism spółki składanych w toku sprawy. O ważnym interesie podatnika nie świadczy li tylko niemożność wywiązania się z obowiązku zapłacenia podatku czy niemożności rozpoczęcia/kontynuowania inwestycji. W sytuacji spółki nie wystąpiło żadne zidentyfikowane wydarzenie, które uzasadniałyby uznanie, że na skutek zdarzeń od niej niezależnych znalazła się ona tyle trudnej sytuacji, że uzasadnione było udzielenie jej wsparcia – pomocy publicznej; że utraciła zdolność regulowania swoich zobowiązań. Z ustaleń organów wynika bowiem, że zdolności takich nie posiadała, a jej byt prawny jest w dużej mierze finansowany przez wspólników. Nabyła nieruchomość z obiektami w warunkach braku zabezpieczenia środków finansowych na doprowadzenie jej do stanu użyteczności i w stanie takim znajduje się także obecnie. Do nabycia nieruchomości doszło we wrześniu 2018r., a Spółka oczekiwała udzielenia jej ulgi podatkowej już za okres 8 miesięcy 2019r. i kolejnych miesięcy w roku 2020. Nie była zatem na taki wydatek przygotowana, choć ustalenie obciążeń wynikających z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie powinno nastręczać żadnych istotnych problemów i powinno być wzięte pod uwagę przed podjęciem decyzji o nabyciu nieruchomości i obiektów, w szczególności biorąc pod uwagę kwotę, jaką spółka na tę transakcję wydatkowała. Decyzja o inwestycji powinna być przemyślana i wnikliwie przeanalizowana pod względem finansowym. Udzielenie ulgi, biorąc pod uwagę wskazaną przez wspólników kwotę szacowanych wydatków inwestycyjnych (5-20 mln zł) oraz wartość podatku od nieruchomości nawet za cały rok podatkowy (ok. 70 tyś zł), nie byłoby w stanie w żaden istotny sposób przyczynić się do wykonania (lub przybliżenia do wykonania) założeń inwestycyjnych spółki. Nie jest również uzasadnione oczekiwanie, że przez rezygnację z własnych dochodów Gmina pośrednio stanie się podmiotem finansującym zamierzenie inwestycyjne spółki. Względy społeczne zasadniczo przemawiają za koniecznością realizowania przez podatników zobowiązań podatkowych, aniżeli zwalnianie ich z nich. Dzięki dochodom z podatków gminy mogą bowiem realizować nakładane na nie zadania, zaś podatki stanowią jedno z istotnych źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Zapewne można by odmiennie oceniać takie okoliczności, gdyby spółka była np. w końcowej fazie realizacji inwestycji, a na skutek niezależnego od niej zdarzenia lub zdarzenia trudnego do przewidzenia, utraciła zdolność finansową ukończenia inwestycji, ale sytuacja taka odnośnie spółki nie zachodzi. Brak było zatem podstaw, aby możliwość udzielenia spółce ulgi rozpatrywać w kategoriach interesu publicznego. To, że w przyszłości z usług planowanego ośrodka czy innych planowanych obiektów ("bazy"), będą mogli korzystać mieszkańcy gminy, to zbyt mało, aby tak niepewną i przyszłą sytuację uznać za wypełniającą przesłankę interesu publicznego. Podsumowując, w kontrolowanej sprawie organy wyjaśniły znaczenie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", ustaliły okoliczności faktyczne, na których spółka oparła swój wniosek i dokonały aktu subsumpcji. W wyniku tych ustaleń doszły do prawidłowego wniosku, że żadna z przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie wystąpiła, dlatego zasadnie odmówiły udzielenia spółce żądanej ulgi. Z podanych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.