I GSK 1775/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 4068/21 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w B. na informację zawartą w piśmie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia 22 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 4068/21, pozostawił bez rozpatrzenia skargę [A] Sp. z o.o. w B. na informację zawartą w piśmie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) wezwano skarżącą, reprezentowaną przez pełnomocnika, do uzupełniania braków skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, obejmującej: - wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami, - informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 45 ust. 4 ww. ustawy, - wniesiony protest, - informację o wynikach oceny protestu (art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy wdrożeniowej) wraz z ewentualnymi załącznikami, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 7 ww. ustawy), ponieważ pomimo wymienienia ww. dokumentów wśród załączników skargi nie zostały one nadesłane do sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi, w dniu 6 września 2021 r. nadesłano do WSA w Warszawie żądane dokumenty w formie kserokopii niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem. Zdaniem WSA, skarga podlegała pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 2 i 4 ustawy wdrożeniowej, ponieważ pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania, nie uzupełnił braków skargi, a złożone dokumenty nie stanowią kompletnej dokumentacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61 ust. 4 i 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że dokumentacja postępowania, w której komunikacja odbywa się w formie plików edytowalnych i skanów pism powinna zostać dodatkowo uwierzytelniona, skoro przedłożone dokumenty w przedłożonej formie stanowią oryginał dokumentu funkcjonujący w zaskarżonym postępowaniu dotyczącym dofinansowania realizacji projektu; 2) art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.); 3) art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1651) poprzez pominięcie i sformułowanie obowiązku prawnego potwierdzania za zgodność wydruków, kopii, które nie są dokumentami, które służyły komunikacji w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie dofinansowania realizacji projektu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zatem ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w p.p.s.a., wprowadzając pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a., m.in. skrócone zostały terminy do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wprowadzono termin do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, a także przewidziano tryb jej wniesienia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Modyfikacji uległa również forma rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd administracyjny. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl przepisu art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Na tej podstawie, uznając że nie było przeszkód do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 4 i 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Zgodnie z art. 61 ust. 4 tej ustawy kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii. Natomiast art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy przewiduje, że wniesienie skargi bez kompletnej dokumentacji powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenie z zastrzeżeniem ust. 7, zgodnie z którym, w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji (...) sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji (...) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Z akt sprawy jasno wynika, że do skargi na rozstrzygnięcie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z [...] lipca 2021 r. nie dołączono oryginału ani uwierzytelnionej kopii kompletnej dokumentacji, obejmującej: wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami, informację o wynikach oceny, wniesiony protest oraz informację o wynikach oceny protestu. Na wezwanie Sądu, wystosowane do pełnomocnika skarżącej w dniu 19 sierpnia 2021 r., spółka nadesłała jedynie kserokopie ww. dokumentów, niepotwierdzone za zgodność z oryginałem. Powyższych okoliczności autor skargi kasacyjnej nie podważa. Twierdzi natomiast, że nie miał obowiązku potwierdzać za zgodność z oryginałem kopii nadesłanych pism. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty skarżącej kasacyjnie spółki nie są zasadne. Z przepisów wskazanych w pkt pierwszym petitum skargi kasacyjnej jasno wynika, w jakiej formie należy wnieść kompletną dokumentację w sprawie, tj. w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu, uznając, że skarżąca nie złożyła kompletnej dokumentacji w sprawie, bowiem nie przesłała kompletnej dokumentacji w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Fakt jej niezłożenia w takiej formie nie był przez spółkę kwestionowany. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut ujęty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, gdyż brak takiej dokumentacji uniemożliwiał sądową kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co czyni niezasadnym także zarzut ujęty w pkt 2 skargi kasacyjnej. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. Z jego uzasadnienia wynika, że zdaniem skarżącego, "kompletna dokumentacja", nie stanowi dokumentów, co do których adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń za zgodność z oryginałem. Twierdzenie takie jest nieusprawiedliwione. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty, do uwierzytelniania których wzywał Sąd na podstawie art. 61 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, są dokumentami, które adwokat miał prawo – a także obowiązek, wynikający z wezwania – uwierzytelnić. Niewykonanie tego obowiązku skutkowało bowiem pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, co też Sąd I instancji słusznie uczynił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.