I OSK 2308/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Marian Wolanin /spr./ sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 785/21 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...] odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 15 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 785/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę M. Z. na decyzję Wojewody M. z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik M. Z. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej ppsa, w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że poczyniono prawidłowe ustalenia i konkretne rozważania na temat tego, że podstawa wymiaru składek za wykonane przez skarżącą zlecenie na rzecz P. sp. z o.o. w sierpniu 2020 r. nie spełniała ustawowego wymogu, czyli nie wynosiła kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, a powołane przez organy obu instancji dowody na tę okoliczność, w szczególności pismo ZUS z [...] stycznia 2021 r. oraz Raporty ZUS-Ui, są w tej mierze miarodajne - podczas gdy w rzeczywistości skarżąca otrzymała za ten miesiąc wynagrodzenie w wysokości 2519,51 zł netto (wynagrodzenie brutto wynosiło: 3120 zł). Tym samym uznano, że od 1 sierpnia 2019 r. do 1 lutego 2021 r. (a zatem w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna) skarżąca nie wykazała, że wykonywała pracę w oparciu o umowę zlecenia czy umowę o pracę łącznie przez okres co najmniej 365 dni, a wykazała jedynie 348 dni, jak wynika z ustaleń organu, które Sąd I instancji podzielił i przyjął za własne - podczas gdy w rzeczywistości skarżąca wykazała zatrudnienie przez okres łącznie 376 dni. Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ppsa wniesiono również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów jako niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości odnośnie ustalenia, czy za sierpień 2020 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie za wykonaną przez skarżącą umowę zlecenia na rzecz P. sp. z o.o. wynosiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, a przez to, czy skarżąca wykazała zatrudnienie przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono argumenty mające przemawiać za uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny. Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano i nie wykazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.