VI SA/Wa 1755/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "organ" lub "UP RP") z [...] marca 2021 r. Zaskarżoną decyzją UP RP, działając na podstawie na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j: Dz.U, z 2021 r. poz. 324 - dalej: "p.w.p."), oddalił sprzeciw wniesiony przez R. W. (dalej: "skarżący" lub "wnoszący sprzeciw") wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego [...], dokonanego [...] września 2019 r., pod numerem [...] przez T. S. (dalej: "zgłaszający" lub "uczestnik"). W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podniósł, że [...] września 2019 r. uczestnik dokonał zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego [...] o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów znajdujących się w klasie 15: instrumenty muzyczne, akcesoria do instrumentów muzycznych. Pismem z 2 grudnia 2019 r. skarżący wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia słowno-graficznego znaku towarowego [...] dokonanego [...] września 2019 r. pod numerem [...] przez uczestnika. W sprzeciwie podkreślono, że jest on oparty na naruszeniu przez zgłaszającego praw majątkowych osoby trzeciej, tj. na naruszeniu praw majątkowych wnoszącego sprzeciw (art. 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p.). Wnoszący sprzeciw w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu wskazał, że ww. znak był używany przez [...] do oznaczenia wyprodukowanych instrumentów muzycznych, czego dowodem jest wydruk ze strony internetowej Wikipedia. Następnie skarżący wyjaśnił, że [...] została objęta postępowaniem upadłościowym, w którym syndyk masy upadłości zbywał poszczególne składniki majątkowe. Skarżący zaznaczył, że na podstawie umowy z [...] maja 2005 r. o przeniesienie autorskich praw majątkowych do znaku towarowego nabył od syndyka masy upadłości [...] w upadłości m.in. autorskie prawa majątkowe do znaku towarowego [...]. Do sprzeciwu skarżący dołączył umowę z [...] maja 2005 r. Wobec powyższego, w przekonaniu wnoszącego sprzeciw, zgłoszenie [...] narusza jego prawa majątkowe. UP RP pismem z 5 sierpnia 2020 r. zawiadomił uczestnika o wniesieniu sprzeciwu wobec tego zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu. Organ poinformował ponadto strony o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia im pism. Następnie zgłaszający pismem z 27 października 2020 r. wyjaśnił, że nie naruszył praw majątkowych osób trzecich, w tym praw wnoszącego sprzeciw. Uczestnik podkreślił, że wniósł o udzielenie prawa ochronnego na sporne oznaczenie oraz zawarł [...] sierpnia 2018 r. umowę sprzedaży znaku towarowego [...] (nr zgłoszenia [...], numer prawa wyłącznego: [...], data zgłoszenia: [...] marca 2009 r.) z [...] B. R., dalej: "sprzedający". Zdaniem zgłaszającego w tych okolicznościach faktycznych i prawnych zdziwienie budzi fakt wniesienia sprzeciwu przez skarżącego wobec zgłoszenia spornego znaku towarowego. Zgłaszający podkreślił, że sprzedający posiadał ochronę zgłoszonego znaku towarowego [...], z którego korzystał od roku 2009 r. Ponadto zgłaszający zaznaczył, że w okresie, w którym przysługiwała ochrona znaku towarowego [...] sprzedającemu, wnoszący sprzeciw w żaden sposób nie uprawdopodobnił ani też nie starał się wykazać, ze przysługują mu jakiekolwiek prawa majątkowe do chronionego znaku towarowego [...]. W ocenie zgłaszającego, wnoszący sprzeciw nie mógł skutecznie nabyć autorskich praw majątkowych do znaku towarowego [...], z uwagi na fakt, że przedmiotowy znak towarowy był chroniony przez UP RP, zaś wyłączne prawa przysługiwały sprzedającemu. Zgłaszający podkreślił, że wątpliwości co do skuteczności rzekomego nabycia praw autorskich majątkowych przez wnoszącego sprzeciw nasuwają się również, dokonując analizy dokumentu załączonego do sprzeciwu pn. "Przeniesienie autorskich praw majątkowych do znaku towarowego", w kontekście nadpisanego oświadczenia. Zdaniem zgłaszającego na uwagę zasługuje również fakt, że w dawnym budynku [...] znajduje się Centrum Handlowe [...], tym samym wątpliwe jest, czy rzeczywiście wnoszącemu sprzeciw przysługują autorskie prawa majątkowe do znaku towarowego [...] i czy z nich korzysta, skoro niejeden podmiot używa tej nazwy. Zgłaszający podkreślił, że działa w niniejszej sprawie w dobrej wierze, biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z zawartą umową sprzedaży, którą zawarł ze sprzedającym, został zapewniony (§ 2 przedmiotowej umowy), iż znak towarowy będący przedmiotem umowy sprzedaży stanowi własność sprzedającego i jest wolny od wad prawnych, praw osób trzecich oraz, ze nie toczy się żadne postępowanie, którego przedmiotem jest ten znak towarowy i nie stanowi on również przedmiotu zabezpieczenia, oraz że w dniu podpisania umowy zostają przeniesione wszelkie praw do niego na rzecz kupującego. Zgłaszający zaznaczył, że w trakcie postępowania rejestrowego zawiadomił UP RP, że w produkcji są pierwsze [...] - gitara klasyczna (wyprodukowano gitarę klasyczną [...]), oraz, że w sprzedaży znajduje się również koszulka [...], którą zgłaszający wyprodukował. W związku z powyższym zgłaszający wniósł o oddalenie sprzeciwu, dopuszczenie dowodu z umowy sprzedaży oraz udzielenie ochrony zgodnie ze złożonym wnioskiem. Organ pismem z 6 listopada 2020 r. wezwał zgłaszającego do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. W tym piśmie organ wskazał także, że jeśli wolą zgłaszającego jest potraktowanie pisma z 27 października 2020 r. jako odpowiedź na sprzeciw, niezbędne jest złożenie stosownego oświadczenia w tym zakresie i złożenie odpisu tego pisma dla wnoszącego sprzeciw. Zgłaszający w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił, iż pismo z 27 października 2020 r. jest odpowiedzią na sprzeciw. Zgłaszający zaznaczył ponadto, że przesyła je ponownie w dwóch kopiach, zaś umowy zostały przesłane w dwóch kopiach dnia 27 października 2020 r. Pismem z 7 grudnia 2020 r. organ przesłał wnoszącemu sprzeciw odpis odpowiedzi na sprzeciw i wskazał, że wnoszący sprzeciw może przedstawić swoje stanowisko w sprawie przekazanej odpowiedzi na sprzeciw. Wnoszący sprzeciw, w piśmie z 13 stycznia 2021 r., wskazał, że [...] października 2020 r. skarżącemu wydano świadectwo ochronne na znak towarowy nr [...], a prawo ochronne trwa od 16 września 2019 r. Skarżący ponownie podkreślił, że skarżący na podstawie umowy z [...] maja 2005 r. o przeniesienie autorskich praw majątkowych do znaku towarowego nabył od syndyka masy upadłości [...] w upadłości m.in. autorskie prawa majątkowe do znaku towarowego [...]. Zdaniem wnoszącego sprzeciw fakt posługiwania się przez inną osobę (sprzedającego) zarejestrowanym znakiem nie stanowi zaprzeczenia prawa zgłaszającego sprzeciw. Podkreślono, że skarżący nie skorzystał w tamtym okresie z przysługujących mu praw do zgłoszenia praw majątkowych do spornego znaku. Niemniej jednak wskazano, iż sprzedający, zgłaszając znak towarowy, działał w złej wierze, wiedząc (wiedza powszechna), iż historyczne sprzęty- muzyczne nie są już przez [...] produkowane wobec jej upadłości. Oświadczenia sprzedającego złożone w umowie ze zgłaszającym stanowić mogą jedynie ewentualną podstawę do odpowiedzialności odszkodowawczej sprzedającego wobec zgłaszającego, albowiem bez wątpienia znak towarowy - rozpoznawany na rynku jako służący do oznaczania instrumentów muzycznych - należał do [...] . Niemniej jednak nawet skuteczne nabycie przez zgłaszającego od sprzedającego prawa [...]nie stanowi podstawy do zgłoszenia w niniejszej sprawie, albowiem prawo [...] wygasło. Wobec powyższego, wnoszący sprzeciw podtrzymuje w całości sprzeciw, wskazując, iż skarżący będzie kontynuować najlepsze tradycje [...]. Fakt istnienia Centrum Handlowego [...] nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, natomiast produkowanie gitar oznaczonych znakiem należącym do wnoszącego sprzeciw bez wątpienia będzie naruszało jego prawa majątkowe. Następnie UP RP pismem z 29 stycznia 2021 r. wezwał zgłaszającego do zajęcia stanowiska wobec pisma wnoszącego sprzeciw. Uczestnik pismem z 24 lutego 2021 r. podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w poprzednich pismach i wniósł o zobowiązanie wnoszącego sprzeciw do przedstawienia dowodu, że w okresie pięciu lat poprzedzających wniesienie sprzeciwu znak towarowy był przez niego używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.w.p. Zgłaszający podkreślił, że sprzedający i zgłaszający działali i działają w dobrej wierze, a znak towarowy był przez nich używany. Ponadto zgłaszający nie podziela argumentacji wnoszącego sprzeciw, że skutecznie nabyte przez zgłaszającego od sprzedającego prawo [...] wygasło. Ponadto zgłaszający zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 162 ust. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Zdaniem zgłaszającego na uwagę zasługuje również okoliczność, w której wnoszący sprzeciw w okresie przysługującego prawa do znaku towarowego nie żądał unieważnienia prawa ochronnego, tym samym należy uznać, że skarżący obecnie działa w złej wierze i chce wywodzić swoje prawa do znaku, którego nie używał. W przekonaniu zgłaszającego, wnoszący sprzeciw w żaden sposób nie uprawdopodobnił ani też nie starał się wykazać, że przysługują mu jakiekolwiek prawa majątkowe do chronionego znaku towarowego [...]. Zgłaszający podnosi, że w jego ocenie, wnoszący sprzeciw nie mógł skutecznie nabyć autorskich praw majątkowych do znaku towarowego [...], z uwagi na fakt, że przedmiotowy znak towarowy był chroniony przez UP RP, zaś wyłączne prawa przysługiwały sprzedającemu. W uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2021 r. organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie sporne słowno-graficzne oznaczenie [...]bez wątpienia stanowi utwór, co przejawia się w charakterystycznej grafice wykorzystującej nutę, jako stylizowaną literę f, jak również nietypowy wygląd liter "i" oraz "l", przypominający zapis wariografu. Na okoliczność posiadania praw autorskich do wskazanego logotypu wnoszący sprzeciw przedłożył umowę o przeniesienie praw autorskich z [...] maja 2005 r. zawartą pomiędzy J. W. - syndykiem, działającym w imieniu [...] w upadłości, a wnoszącym sprzeciw (umowa została potwierdzona przez notariusza za zgodność z przedstawionym dokumentem) oraz wydruk z Wikipedii o [...]. Organ podkreślił, że z analizy treści umowy nie sposób wywnioskować, kto jest twórcą dzieła, stanowiącego załącznik do umowy przedstawiający logotyp [...], czy prawa autorskie wchodziły w skład masy upadłościowej, a przede wszystkim, czy syndyk nimi dysponował w momencie podpisania umowy. Zdaniem UP RP, wnoszący sprzeciw nie wyjaśnił, na jakiej podstawie [...] dysponowała prawami autorskimi do oznaczenia [...] w charakterystycznej grafice. W ocenie organu nie ulega wątpliwości wysoki stopień podobieństwa spornego znaku [...] do logotypu stanowiącego załącznik do umowy z [...] maja 2005 r., jednak wnoszący sprzeciw, po którego stronie leży ciężar dowodu, nie przedstawił materiałów pozwalających choćby w pośredni sposób ustalić, że logotyp [...] w charakterystycznej grafice należał do [...] i wszedł w skład masy upadłościowej. W przedłożonej umowie nie znalazły się żadne oświadczenia o stanie i zakresie praw przysługujących do utworu. Organ nie może na podstawie posiadanych materiałów przesądzić o skuteczności czy też nieskuteczności przeniesienia prawa autorskiego do logotypu [...], na który powołuje się wnoszący sprzeciw. Organ podkreślił, że dostarczony przez wnoszącego sprzeciw materiał dowodowy jest niewystarczający, by jednoznacznie przesądzić o dysponowaniu przez wnoszącego sprzeciw prawem autorskim do logotypu z uwagi na brak jakichkolwiek materiałów (zdjęć) ukazujących ten logotyp choćby na instrumentach produkowanych przez [...]. Odnosząc się zaś do dowodu przedstawionego przez skarżącego, zdaniem organu, wydruk z Wikipedii traktujący o [...] nie stanowi pewnego źródła informacji, bowiem jest to encyklopedia edytowana przez użytkowników. Organ oddalił zatem zarzut naruszenia autorskich praw majątkowych do znaku, wskazując, że wnoszący sprzeciw, po którego stronie leży ciężar dowodu, nie wykazał skutecznego nabycia praw autorskich do spornego oznaczenia. UP RP wskazał, że zgłaszający w odpowiedzi na sprzeciw przedstawił umowę z [...] sierpnia 2018 r., na mocy której nabył prawa do rejestracji znaku towarowego [...]. Powołana umowa zawiera oświadczenie zbywcy, w którym wskazano, że oznaczenie jest "wolne od wad prawnych, praw osób trzecich", należy jednak wskazać, że wskazane oznaczenie wygasło po upływie dziesięcioletniego okresu ochronnego, na co wskazał wnoszący sprzeciw. Ustalenia w tym zakresie nie mają jednak znaczenia dla ustaleń w zakresie praw autorskich, ponieważ graficzna forma spornego oznaczenia znacznie różni się od tej występującej w [...] i nie może tu być mowy o tym samym utworze. UP RP podniósł, że wnoszący sprzeciw wskazał, że od [...] października 2020 r. wydano świadectwo ochronne na znak towarowy nr [...], a prawo ochronne trwa od 16 września 2019 r. Jednak i ta okoliczność nie może być brana pod uwagę dla ustalenia praw autorskich, ponieważ samo zgłoszenie znaku do UP RP celem uzyskania prawa ochronnego nie wymaga wykazania prawa autorskiego. Organ zgodził się jednak z wnoszącym sprzeciw, że fakt istnienia Centrum Handlowego [...] nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że zgłaszający pismem z dnia 22 lutego 2021 r. podtrzymał wszystkie wnioski i twierdzenia zawarte w jego pismach i na podstawie art. 157 p.w.p. wniósł o zobowiązanie zgłaszającego sprzeciw do przedstawienia dowodu, że w okresie pięciu lat poprzedzających wniesienie sprzeciwu znak towarowy był przez niego używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.w.p. Odnosząc się do tego, UP RP wskazał, że nie rozpatrywał kwestii braku używania znaku towarowego postawionego przez zgłaszającego, gdyż zgodnie z normą art. 15219 ust. 4 w zw. z art. 15219 ust. 3 p.w.p., zarzut ten może być podniesiony tylko w odpowiedzi na sprzeciw i musi dotyczyć konkretnego zarejestrowanego znaku. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu wnoszący sprzeciw nie powołał się na swoje prawo do wcześniejszego oznaczenia, a na prawo autorskie. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że nie można w postępowaniu sprzeciwowym rozpoznać wniosku z art. 157 p.w.p., stanowiącego podstawę do złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku wskutek nieużywania - ponieważ jest to odrębna od postępowania w sprawie sprzeciwu procedura, a wnioskodawca musi wskazać o wygaśnięcie, jakiego znaku się ubiega. Wnoszący sprzeciw wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP RP z [...] marca 2021 r. Skarżący zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79a k.p.a., art. 80 k.p.a., przez: niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym; brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego obywateli; przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji UP RP oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, odpisy odpowiedzi na skargę zostały doręczone skarżącemu i uczestnikowi, którzy w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Stąd zasadne było procedowanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 15217 p.w.p. w terminie trzech miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego, uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego lub uprawniony z wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1321 ust. 1-3. Zgodnie z art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa m.in. w art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Kategoriami praw osobistych i majątkowych, które mogą zostać naruszone przez używanie znaku towarowego, będą przede wszystkim: prawo do imienia, nazwiska, pseudonimu, prawo do wizerunku, prawo do firmy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, prawo do nazwy zespołu muzycznego, autorskie prawa osobiste i majątkowe. Spełnienie ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jest oceniane przez UP RP na dzień zgłoszenia znaku towarowego – por. wyrok WSA w Warszawie z 27 listopada 2008 r., sygn. VI SA/Wa 1388/07 oraz wyrok NSA z 26 stycznia 2010 r., sygn. II GSK 344/09. Zastosowanie znajduje tutaj zasada, zgodnie z którą w przypadku kolizji między prawem osobistym i/lub majątkowym a znakiem towarowym, priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Należy przy tym podkreślić, iż to do wnoszącego sprzeciw należy zindywidualizowanie i jednoznaczne wskazanie dobra osobistego, które jest przedmiotem naruszeń związanych ze zgłoszeniem znaku towarowego – UP RP nie może w tym zakresie poszukiwać potencjalnie naruszonych dóbr i praw na dobrach osobistych, ani też domniemywać zakresu ich naruszenia. Wnoszący sprzeciw, powołując się na analizowaną podstawę prawną, wskazał w uzasadnieniu sprzeciwu, że przysługują mu prawa autorskie. W tym kontekście powołać należy art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (t.j: Dz.U. z 2019 r. poz. 1231, dalej jako: "pr.aut."), zgodnie z którym określone dzieło stanowi utwór, jeżeli jest przejawem działalności twórczej, czyli cechuje się oryginalnością i jest dziełem o indywidualnym charakterze, czyli ma cechę indywidualności. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pr.aut. przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory: 1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4) lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno-muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe). Zdaniem Sądu przedstawiona do rejestracji przez uczestnika grafika, stanowiąca kompozycję słowno-graficzną, w istocie ma formę logotypu. Logotyp obejmuje formę graficzną będącą interpretacją brzmienia nazwy i jednoznacznie identyfikująca markę, firmę, agencję, organizację, produkt, usługę, przedsięwzięcie, imprezę oraz każdy inny rodzaj aktywności gospodarczej lub społecznej. Podstawowym zadaniem logotypu jest odróżnienie usług i produktów danego podmiotu od konkurencji. Logotyp może składać się z: samego symbolu graficznego, symbolu i nazwy lub samej nazwy (ponadto może zawierać inne elementy, dla przykładu slogan); wówczas jako skrótu często używa się pojęcia logo bądź wyłącznie samej nazwy i być tym samym literniczą częścią znaku firmowego/towarowego. Wyraz logotyp stanowi zbitek słów - logo i typ, co w kontekście do marki należy zdefiniować jako rodzaj grafiki wykorzystany do tekstowego przedstawienia samego obrazu. Logotyp jest częścią komunikacji wizualnej, jednak nie zawsze musi być częścią samego logo. W skład logo wchodzi znak graficzny - sygnet oraz przekaz tekstowy - logotyp. W parze sygnet i logotyp składają się na komunikację wizualną marki, chociaż każdy z nich z osobna pełni inne funkcje. Logotyp jest tekstową formą wizualną. Logo może składać się z samego sygnetu lub logotypu - przekazu tekstowego. Niewątpliwie logotyp stanowi utwór w rozumieniu art. 1 pr.aut, a zatem jest przedmiotem praw autorskich (tak np. A. Zwoliński, "Wykorzystanie logo a prawo autorskie", "Dziennik Gazeta Prawna", 4 września 2015, https://serwisy.gazetaprawna.pl/prawo-autorskie/artykuly/891829,wykorzystanie-logo-a-prawo-autorskie.html, także tutejszy Sąd w wyroku z 11 grudnia 2020 r., sygn. VI SA/Wa 1635/20). Z treści sprzeciwu wynika, że skarżący powołuje się na prawa autorskie do oznaczenia słowno-graficznego [...]. Pod pojęciem autorskich praw osobistych i majątkowych rozumie się ogół praw przysługujących twórcy utworu, zgodnie z treścią ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Za podstawowy cel prawa autorskiego uznać należy ochronę praw osobistych i majątkowych do utworu. Aby można było mówić o naruszeniu praw autorskich, znak towarowy musi stanowić utwór w rozumieniu ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pr. aut. przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. W sytuacji, gdy dane dobro nie jest utworem i nie korzysta z ochrony prawnoautorskiej, nie można uznać, że poprzez zarejestrowanie znaku towarowego zostały naruszone cudze prawa autorskie, jako że prawa takie nikomu nie przysługują (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2005 r., sygn. VI SA/Wa 152/04). Prawa osobiste i majątkowe do cudzego utworu, objętego ochroną prawnoautorską, mogą zostać naruszone poprzez używanie w charakterze znaku towarowego oznaczenia odpowiadającego w całości lub części temu utworowi. Sąd podziela pogląd organu, że w przedmiotowej sprawie sporne słowno-graficzne oznaczenie [...][...] bez wątpienia stanowi utwór, co przejawia się w charakterystycznej grafice wykorzystującej nutę jako stylizowaną literę f, jak również nietypowy wygląd liter "i" oraz "1", przypominający zapis wariografu. Okoliczność bycia utworem przez sporne oznaczenie nie była zresztą przez strony kwestionowana. Na okoliczność posiadania praw autorskich do wskazanego logotypu wnoszący sprzeciw przedłożył: - kopię umowy o przeniesienie praw autorskich z [...] maja 2005 r. zawartą pomiędzy J. W. - syndykiem, działającym w imieniu [...] w upadłości, a wnoszącym sprzeciw. Kopia umowy została potwierdzona przez notariusza za zgodność z przedstawionym dokumentem. - wydruk z Wikipedii o [...]. Są to wszystkie dowody przedstawione przez skarżącego na etapie postępowania przed organem. Sąd podziela pogląd organu, że z analizy treści umowy z [...] maja 2005 r. nie sposób wywnioskować, kto jest twórcą dzieła, stanowiącego załącznik do umowy przedstawiający logotyp [...], czy prawa autorskie wchodziły w skład masy upadłościowej, a przede wszystkim, czy syndyk nimi dysponował w momencie podpisania umowy. Wnoszący sprzeciw nie wyjaśnił, na jakiej podstawie [...] dysponowała prawami autorskimi do oznaczenia [...], w charakterystycznej grafice. Podkreślić przy tym należy, że [...] nie mogła być twórcą znaku, gdyż twórcą może być wyłącznie osoba fizyczna. Potwierdzeniem powyższego stanowiska może być orzeczenie Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono: "Wymieniona zasada stanowi wyraz przyjętego założenia, że pierwotnym źródłem prawa autorskiego jest twórcza działalność człowieka. Twórcą może zatem być – co wynika z samej natury procesu twórczego – wyłącznie osoba fizyczna" - wyrok SN z 14 lutego 2014 r., II CSK 281/13, LEX nr 1459159. Powyższa teza przyjmowana jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych: "Zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 u.p.a.p.p. twórcą może być tylko oznaczona nazwiskiem osoba fizyczna, a nie korporacja gospodarcza. Przesądzające o ochronie utworu cechy mogą zostać bowiem nadane wyłącznie przez osobę fizyczną [podkr. A.N.]. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie może zatem wytworzyć utworu, gdyż jedynie osoba fizyczna jest wyposażona w zdolność tworzenia – wykreowania utworu – gdyż jest to czynność o charakterze realnym" - wyrok NSA z 6 października 2017 r., II FSK 2462/15, LEX nr 2393123. Powyższe potwierdza także stanowisko doktryny prawniczej. M. Markiewicz wskazuje np., że "De lege lata należy kategorycznie opowiedzieć się za stanowiskiem, że twórcą, w ścisłym tego słowa znaczeniu (tj. podmiotu, na rzecz którego co do zasady powstają ex lege prawa autorskie), może być wyłącznie osoba fizyczna" (w Markiewicz Ryszard (red.), Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, [w:] Ustawy autorskie. Komentarze. Tom I, opublikowano: WKP 2021). Analogicznie A. Niewęgłowski: "Spośród katalogu podmiotów prawa cywilnego dokonać aktu twórczego może wyłącznie człowiek" (Niewęgłowski Adrian, Prawo autorskie. Komentarz, opublikowano: WKP 2021). Tymczasem w myśl art. 8 ust. 1 pr. aut. prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Aby zatem w niniejszej sprawie uznać, że osoba prawna, czyli w tym przypadku [...] mogła legitymować się prawami autorskimi do spornej grafiki [...], skarżący winien był wykazać, że nabyła ona skutecznie swoje prawa od twórcy (czyli osoby fizycznej) tego utworu – tj. grafiki. Tego skarżący w niniejszym postępowaniu nie wykazał, a zgłaszający konsekwentnie kwestionował prawa autorskie przysługujące wnoszącemu sprzeciw. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z 27 stycznia 2011 r. I CSK 237/10 podkreślił, że w zakresie obrotu majątkowymi prawami autorskimi pełne zastosowanie znajduje zasado nemo plus iuris transferre potest ąuam ipse habet. Sąd zgadza się z organem, że w razie braku uprawnień poprzednika nie można na zasadzie dobrej wiary nabyć jakichkolwiek podmiotowych praw autorskich. Organ nie kwestionował wysokiego stopnia podobieństwa spornego znaku [...][...] do logotypu stanowiącego załącznik do umowy z [...] maja 2005 r. Jednak wnoszący sprzeciw, po którego stronie spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu, nie przedstawił dowodów pozwalających choćby w pośredni sposób ustalić, że prawa autorskie do logotypu [...] w charakterystycznej grafice należały przed zawarciem umowy z [...] maja 2005 r. do [...] i tym samym weszły w skład masy upadłościowej. Słusznie organ podkreślił, że w przedłożonej przez skarżącego umowie z [...] maja 2005 r. nie znalazły się żadne oświadczenia o stanie i zakresie praw przysługujących do utworu. Z umowy tej nie wynika, od kogo (w szczególności od którego twórcy) [...] nabyła prawa autorskie do logotypu [...]. Wnoszący sprzeciw reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika wskazał jedynie, że bez wątpienia znak [...] o charakterystycznym kroju czcionki był używany przez [...] do oznaczenia wyprodukowanych instrumentów muzycznych, a wobec upadłości tej fabryki został zgodnie z przepisami prawa przeniesiony na skarżącego. Pomijając w tym miejscu ewentualną wartość dowodową nawet, gdyby ta teza została przez skarżącego wykazana (o czym będzie szerzej poniżej), podnieść należy, że nie została jednakże ona poparta stosownymi dowodami. Organ nie mógł zatem na podstawie posiadanych w sprawie dowodów przesądzić o skuteczności czy też nieskuteczności przeniesienia prawa autorskiego do logotypu [...], na który powołuje się wnoszący sprzeciw. Sąd podziela ocenę UP RP, że dostarczony przez wnoszącego sprzeciw materiał dowodowy jest niewystarczający, by jednoznacznie przesądzić o dysponowaniu przez skarżącego prawem autorskim do logotypu. Odnosząc się do dowodu stanowiącego wydruk z Wikipedii traktujący o [...], Sąd zgadza się z poglądem organu, że Wikipedia jest to encyklopedia edytowana przez użytkowników, zatem nie stanowi pewnego źródła informacji (por. wyrok z 10 maja 2012 r. w spr. AUTOCOACHING, sygn. T-325/11 niepubl. pkt 26). Organ słusznie jednak poddał treść takiego dowodu (jak każdego innego, tj. niecieszącego się specjalnym domniemaniem prawidłowości informacji w nim zawartych) analizie i wskazał, że nie nawiązuje ona do oznaczenia [...] w charakterystycznej grafice, na którą powołuje się wnoszący sprzeciw. W informacji tej bowiem wskazano jedynie, że "w latach 1963-93 używano do markowania rejestrowanego znaku [...]", przy czym materiał ten nie zawiera zdjęć z charakterystyczną grafiką, będącą przedmiotem rejestracji jako znak towarowy. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że nawet ewentualny fakt uprzedniego używania przez [...] oznaczenia takiego jak zarejestrowane (nawet jeśli byłby udowodniony w sprawie, a nie był), nie mógł stanowić o przysługujących jej prawach autorskich do utworu – przedmiotowego logotypu. W tym zakresie uzasadnienie skarżonej decyzji i tok rozumowania organu jest błędny, niemniej nie miało to wpływu na wynik sprawy. Jak wspomniano wcześniej, twórcą logotypu mogła być wyłącznie osoba fizyczna. Skarżący musiałby zatem w postępowaniu wykazać, że [...] nabyła skutecznie od twórcy prawa autorskie majątkowe do utworu. Tego jednak wnoszący sprzeciw nie wykazał. Mimo błędnych motywów podjęcia rozstrzygnięcia, organ doszedł zatem do prawidłowych wniosków. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, słusznie organ nie uwzględnił zarzutu naruszenia autorskich praw majątkowych do znaku, wskazując, że wnoszący sprzeciw, po którego stronie leży ciężar dowodu, nie wykazał skutecznego nabycia praw autorskich do spornego oznaczenia. Podnieść także należy, że zgłaszający w odpowiedzi na sprzeciw również przedstawił umowę z [...] sierpnia 2018 r., na mocy której nabył prawa do rejestracji znaku towarowego [...] nr [...] i która to umowa zawiera oświadczenie zbywcy, w którym wskazano, że oznaczenie jest "wolne od wad prawnych, praw osób trzecich", należy jednak wskazać, że wskazane oznaczenie wygasło po upływie dziesięcioletniego okresu ochronnego, na co wskazał wnoszący sprzeciw. Słusznie jednak organ wskazał, że ustalenia w tym zakresie nie mają jednak znaczenia dla ustaleń w zakresie praw autorskich, ponieważ graficzna forma spornego oznaczenia znacznie różni się od tej występującej w [...] i nie może tu być mowy o tym samym utworze. Sąd te ustalenia UP RP podziela w pełni i uznaje za zasadne. Skarżący podnosił w toku postępowania, że od [...] października 2020 r. wnoszącemu sprzeciw wydano świadectwo ochronne na znak towarowy nr [...] słowno-graficzny [...], niewątpliwie co najmniej podobne do przedmiotowego znaku; prawo ochronne trwa od 16 września 2019 r. Zdaniem Sądu, także ta okoliczność nie może być brana pod uwagę dla ustalenia praw autorskich, po pierwsze dlatego, że prawo ochronne na rzecz skarżącego zostało przyznane niewątpliwie z późniejszą datą niż w niniejszym postępowaniu ([...] września 2019 r.), nadto samo zgłoszenie znaku do UP RP celem uzyskania prawa ochronnego nie wymaga wykazania prawa autorskiego do tego znaku. Nie jest to zatem warunek otrzymania tego prawa. Odnosząc się z kolei do zarzutów i twierdzeń podniesionych w skardze, Sąd podnosi, że są one niezasadne. Niezasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. powołany przez skarżącego. Organ prowadził bowiem postępowanie bez uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) oraz zasady zaufania (art. 8 k.p.a.), co oznacza wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Z uzasadnienia skarżonej decyzji dokładnie wynika, jakie zasady organ przyjął przy jej podjęciu oraz jakie są podstawy do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia. UP RP wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia w sposób zrozumiały i tym samym w ocenie Sądu sprostał zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. Sąd pragnie podkreślić, że zgodnie z art. 15220 p.w.p. UP RP rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw. Mimo że nie jest to postępowanie sporne (por. treść art. 255 ust. 1 p.w.p.), to podnieść należy, że w przepisach p.w.p. odnośnie postępowania spornego prowadzonego przed UP RP znajduje się analogiczna regulacja. Mianowicie w myśl art. 255 ust. 4 p.w.p. UP RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Na gruncie powyższego przepisu p.w.p. dotyczącego postępowania spornego zapadły zatem orzeczenia, z których wynika m.in., że "Wnioskodawca występujący o unieważnienie prawa ochronnego powinien wskazać, jakie warunki uzyskania prawa nie zostały spełnione, wyznaczając w ten sposób granice badania sprawy przez Urząd Patentowy, co potwierdza treść art. 255 ust. 4 p.w.p., a także to na tej osobie spoczywa ciężar udowodnienia, że wskazane okoliczności istotnie zachodzą" (wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. II GSK 2199/15, LEX nr 2324269). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się także, że "Organ w ramach postępowania spornego prowadzonego w oparciu o przepisy p.w.p. nie dokonuje samodzielnie rekonstrukcji stanu sprawy, a jedynie zajmuje stanowisko dotyczące argumentacji prezentowanej przez strony postępowania. Organ nie może więc oprzeć decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na innej podstawie niż wskazana we wniosku, nie jest też uprawniony do poszukiwania czy też rozważania, czy nie zachodzą inne przyczyny unieważnienia prawa ochronnego niż te, które podniósł wnioskodawca. Postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa ochronnego miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa" (wyrok NSA z 23 maja 2016 r. sygn. II GSK 2966/14, LEX nr 2083255). Jednocześnie na mocy art. 15223 p.w.p do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252, art. 253 ust. 1 oraz art. 256 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Spośród wymienionych istotne znaczenie w niniejszej sprawie mają art. 252 i art. 253 ust. 1 p.w.p. Przepis art. 252 p.w.p stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy k.p.a. Z kolei art. 253 ust. 1 p.w.p. mówi, że przepisów k.p.a. o terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w celu uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Co do obowiązków procesowych organu, przepisy k.p.a. stosuje się w postępowaniu przed UP RP w sprawach nieuregulowanych w p.w.p. (art. 252 p.w.p.) i do tego odpowiednio (art. 15223 p.w.p). Z powołanych przepisów p.w.p., jak i z art. 7 k.p.a. wynika obowiązek aktywności dowodowej strony. Nie ulega więc wątpliwości, że ciężar udowodnienia zasadności sprzeciwu spoczywał zatem w toku postępowania administracyjnego po stronie wnoszącego sprzeciw. Nie jest dopuszczalne, by dopiero na etapie skargi przedstawiać dowody. Przeczyłoby to bowiem celom przepisów p.w.p. dotyczącym tzw. prekluzji dowodowej w tym postępowaniu. Mianowicie w myśl art. 15219 ust. 5 p.w.p. UP RP przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw oraz wyznacza mu termin na zajęcie stanowiska i uzupełnienie dowodów. Przepis art. 169 ust. 6 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 6 tego przepisu zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na podstawie ust. 5 przez wnoszącego sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd Patentowy. W myśl art. 15219 ust. 7 p.w.p. UP RP może wezwać stronę postępowania do przedstawienia, w wyznaczonym terminie, stanowiska dotyczącego materiałów przedstawionych przez drugą stronę lub organ. Ust. 8 z kolei nakłada na organ obowiązek pominięcia twierdzeń i dowodów niezgłoszonych w wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. W tym kontekście podnieść należy, że skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnego dowodu świadczącego o tym, że [...] przysługiwało prawo do oznaczenia w postaci logotypu [...]. Nawet przedłożona przez skarżącego umowa z [...] maja 2005 r. budzi wątpliwości w związku z podpisaniem załączników zawierającego logotyp [...] nad treścią tych załączników (k. 3-6 akt). W myśl art. 78 § 1 zd. 1 kc do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Jak podnosi się słusznie w doktrynie i orzecznictwie: "Własnoręczny podpis powinien być umieszczony pod treścią oświadczenia. W ten sposób wystawca dokumentu wskazuje na zakończenie sporządzania dokumentu. Podpisem objęta jest więc treść oświadczenia, która znajduje się nad nim natomiast podpis nie obejmuje tego, co znajduje się pod nim (K. Knoppek, Dowód z dokumentu [w:] System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 2, cz. 2, Postępowanie procesowe przed sądem pierwszej instancji, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2016, s. 189). Etymologiczne tłumaczenie słowa "podpis" ("pod pismem") wskazuje, że czasowo i przestrzennie podpis powinien być położony po zakończeniu pisma, a nie np. przed jego rozpoczęciem (tak w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów SN z 5.06.1992 r., III CZP 41/92, OSNCP 1992/9, poz. 147, z glosą M. Niedośpiała, Palestra 1994/5, s. 167). Podpis, stanowiący jak gdyby zatwierdzenie treści pisma, powinien być umieszczony pod jego treścią na znak, że ta część pisma jest objęta oświadczeniem woli lub wiedzy podpisującego (postanowienie SN z 15.01.2003 r., IV CZ 205/02, LEX nr 583894)" (J. Sadomski w: Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125), opublikowano: WKP 2021). Okoliczność ta była podnoszona przez uczestnika w toku postępowania. Podkreślić też należy że w myśl art. 53 pr.aut. umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Podpis złożony nad treścią załączników do umowy w ocenie Sądu wyklucza uznanie, że objęte są one treścią oświadczenia woli stron tej umowy. Tym bardziej zatem uznać należy, że skarżący nie udowodnił nabycia praw do logotypu [...] na podstawie tej umowy. Sąd ponownie podkreśla, że w toku postępowania przed organem skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że autorskie prawa majątkowe do oznaczenia [...] wchodziły w skład masy upadłościowej czy że należały do [...]. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że jest to fakt powszechnie znany. W myśl bowiem art. 77 § 4 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Jak wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z 23 czerwca 2021 r. sygn. I SA/Ol 273/21, LEX nr 3199082: "Transponując na grunt procedury administracyjnej ustalenia przyjęte w literaturze procesu cywilnego, można uznać, że faktami powszechnie znanymi (faktami notoryjnymi) są okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości, w której znajduje się siedziba organu administracji publicznej. Za powszechnie znane uważa się np. wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze, procesy ekonomiczne lub zdarzenia normalnie i zwyczajnie zachodzące w określonym miejscu i czasie". W kolei NSA w wyroku z 14 marca 2007 r. sygn. I OSK 594/06, LEX nr 330449 wskazał, że: "Za fakt powszechnie znany może być uznany tylko taki fakt, którego nie można obalić dowodem przeciwnym. O tym czy dana okoliczność może być uznana za fakt powszechnie znany w znaczeniu procesowym decyduje organ prowadzący postępowanie. Fakt, o istnieniu którego nie wie organ administracji publicznej, nie może być zatem uznany za notoryjny. Podobnie niedopuszczalne jest takie zakwalifikowanie okoliczności nieznanej przez stronę i przez nią kwestionowanej". Fakt używania oznaczenia [...] przez [...] do oznaczenia wyprodukowanych przez nią instrumentów nie może być zatem w świetle powyższych orzeczeń, z którymi Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie się zgadza, uznany za fakt powszechnie znany. Nie jest to bowiem okoliczność, która powinna być znana każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości, w której znajduje się siedziba organu administracji publicznej (tj. [...]). Jest to wiedza, którą być może posiadają niektórzy muzycy i to pewnie nie wszyscy, ale korzystający z instrumentów lutniczych i to także nie w każdym wieku (bo młodsi, niegrający przed ogłoszeniem upadłości [...], nie muszą tego wiedzieć). Jak wskazał ponadto NSA w powyższym orzeczeniu, o tym, czy dana okoliczność może być uznana za fakt powszechnie znany w znaczeniu procesowym, decyduje organ prowadzący postępowanie. W niniejszym postępowaniu organ zdecydował odmiennie. Fakt, o istnieniu którego nie wie organ administracji publicznej, nie może być zatem uznany za notoryjny. Podobnie niedopuszczalne jest takie zakwalifikowanie okoliczności nieznanej przez stronę i przez nią kwestionowanej. Podsumowując, okoliczność używania oznaczenia [...] przez [...] do oznaczenia wyprodukowanych przez nią instrumentów nie może być zatem uznana za fakt powszechnie znany. Przede wszystkim jednak Sąd podkreśla, że okoliczność używania oznaczenia [...] przez [...] nie ma znaczenia dla ustalenia, czy podmiotowi temu przysługiwały prawa autorskie do tego oznaczenia. Nie istnieje bowiem żadne domniemanie prawne związane z własnością prawa autorskiego do logotypu w związku z jego używaniem. Skarżący powinien wykazać albo umowę o przeniesieniu praw autorskich majątkowych od twórcy na rzecz [...] albo okoliczności związane z tzw. przejęciem pracowniczym praw. Przekazane przez skarżącego przy skardze zdjęcie instrumentu z logo [...] jest po pierwsze spóźnione, po drugie zaś z powyższych powodów irrelewantne dla ustaleń niniejszej sprawy. Po trzecie zaś, z samego zdjęcia instrumentu muzycznego z logo [...] nie sposób wywnioskować, że był on produkowany przez [...] oraz w jakim roku. Jest to zatem dowód niewnoszący niczego nowego w sprawie. Skarga zatem jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.