IV SA/Wa 925/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021r., poz. 735, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 91 pkt 46 i 47 oraz art. 92 pkt 2 i 3 oraz art. 93 ust. 1, 3 i 5 ustawy z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1893, dalej: u.o.z.s.e.e.), po rozpatrzeniu odwołania z [...] stycznia 2021 r. Spółki E. Sp. z o. o., [...] (dalej: skarżąca, Spółka, strona) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ, organ I instancji) z [...] grudnia 2020 r., znak [...], wymierzającej stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości w wysokości 15 000,00 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych 00/100), za nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz za nieterminowe przekazanie kopii sprawozdania z przeprowadzonego audytu [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...]. W decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] GIOŚ utrzymał mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] w okresie od dnia 8 do dnia 25 października 2018 r. w Spółce (protokół kontroli nr [...]) stwierdzono, że Spółka zajmuje się m.in. przetwarzaniem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz, że odpady takie przetwarzano m.in. w 2018 r. W trakcie kontroli przedłożono audyt zewnętrzny kontrolowanego zakładu przetwarzania. Z treści w nim zawartej wynika, że został przeprowadzony w okresie od dnia 12 do dnia 14 sierpnia 2019 r. Ww. audyt nie został przed kontrolą przekazany do WIOŚ w [...] oraz Marszałkowi Województwa [...]. W piśmie z 4 marca 2020 r. znak [...] Zastępca Dyrektora Opłat Środowiskowych Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował WIOŚ Delegaturę w [...], że audyt zewnętrzny zakładu przetwarzania za 2018 r. Spółka przekazała w dniu 24 lutego 2020 r. W związku z powyższym, zawiadomieniem z 1 października 2020 r. znak [...], [...] WIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieterminowe przeprowadzenie i nieterminowe przekazanie [...] WIOŚ oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania z 2018 r. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu 6 października 2020 r. (data z potwierdzenia odbioru). Organ I instancji stwierdził, że Spółka przeprowadziła audyt zakładu przetwarzania w okresie od dnia 12 do dnia 14 sierpnia 2019r., a zatem ponad 3 miesiące po ustawowym terminie. Organ I instancji w decyzji z [...] grudnia, znak [...] wydanej na podstawie art. 91 pkt 46 i 47, 92 pkt. 2 oraz pkt. 3 ustawy z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1893) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), działając z urzędu orzekł o wymierzeniu Spółce, administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) za: nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018; nieterminowe przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 r. Spółka w piśmie z 12 stycznia 2021 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc w nim o uchylenie ww. decyzji w całości. Zaskarżanej decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów: art. 107 § 3 k.p.a. - przez niewyczerpujące uzasadnienie decyzji; art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. - przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji; art. 81a § 1 k.p.a. - przez nieuwzględnienie wątpliwości co do stanu faktycznego wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony; art. 7a § 1 k.p.a. - przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącej; art. 189c, k.p.a. - przez jego niezastosowanie; art. 189d, k.p.a. - przez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę szeregu ważnych okoliczności mogących mieć wpływ na sam fakt wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokość; art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. - przez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnej oceny, że waga naruszenia przez skarżącą normy prawnej nie nosiła cechy znikomości; art. 91, art. 92 oraz art. 66 u.o.z.s.e.e przez: ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem grzywny w kwocie 15 000 zł podczas gdy przepisy ustawy przewiduje miarkowanie wysokości kary grzywny w odniesieniu do realiów faktycznych konkretnej sprawy - ich zastosowanie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej pomimo wykonania przez skarżącą obowiązku określonego w art. 66 ww. ustawy jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji; ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że ziściły się przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy Spółka wykonała obowiązek sprawozdawczy w toku postępowania przed organem I instancji, a jedynie poczyniła to z przekroczeniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu odwołania strona rozwinęła treść postawionych zarzutów i wskazała, że wymierzona Spółce kara jest nadmierna i zbyt dotkliwa oraz pozostaje w oderwaniu od powstania faktycznej szkody oraz naruszenia i skutków z nim związanych. Zbytnia dolegliwość wynika m.in. z automatyzmu. Skarżąca wskazała, że nie są kwestionowane przez stronę ustalenia faktyczne. W ocenie skarżącej, zastosowana kara pieniężna jest rażąco wygórowana i niewspółmierna w stosunku do rodzaju uchybienia w postaci złożenia sprawozdania z nieznacznym uchybieniem terminu. Spółka w uzasadnieniu odwołania wskazała również, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła swoista zmowa firm zajmujących się audytem zakładów przetwarzania ZSEiE. Spółka wystąpiła o wykonanie audytu w marcu 2019 r. Jednak firmy do których się zwróciła odpowiedziały dopiero w maju 2019 r., proponując koszt wykonania audytu wielokrotnie wyższy od ówczesnych cen rynkowych. GIOŚ w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] wskazał, że strona nie po raz pierwszy dopuściła się naruszenia art. 70 u.o.z.s.e.e., czyli nieterminowego przekazania [...] WIOŚ oraz Marszałkowi Województwa [...] sprawozdania z przeprowadzenia audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Podobne naruszenie strona popełniła w przypadku audytu zewnętrznego za rok 2017, gdzie obowiązek jego przekazania ww. organom przypadał na 15 maja 2018 r., tymczasem strona przekazała ten audyt do [...] WIOŚ dopiero 13 sierpnia 2018 r. Z treści decyzji wynika również, że audyt zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego został przez audytora zewnętrznego przeprowadzony w dniach 23-24 kwietnia 2018 r., a podpisany przez audytora sporządzającego sprawozdanie dopiero 20 czerwca 2018r. Informacja ta wynika z decyzji [...] WIOŚ z [...] grudnia 2020 r., znak [...], której kopia znajduje się w aktach postępowania. Zdaniem GIOŚ, z ustaleń kontroli wynika, że audyt zewnętrzny za 2018 r. przeprowadzono w dniach 12-14 sierpnia 2019 r. (czego dowodem jest kopia tego sprawozdania z audytu znajdująca się w aktach sprawy), a kopię sprawozdania z przeprowadzania tego audytu przekazano [...] WIOŚ w trakcie kontroli tj. 29 listopada 2019 r., a Marszałkowi Województwa [...] przesłano 24 lutego 2020 r. Według GIOŚ, strona jako przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinna mieć pełną świadomość prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zarówno co do ryzyka prowadzenia zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jak też korzyści jakie ten rodzaj prowadzonej działalność przynosi. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek przeprowadzenia rocznego audytu zewnętrznego, jaki i przesłania do odpowiednich organów kopii sprawozdania z tego audytu są obowiązkami stosunkowo nowymi, to audyt za rok 2018 r. przeprowadzany był już po raz drugi i strona powinna mieć pełną świadomość terminów jakie określono w u.o.z.s.e.e. dla realizacji audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. GIOŚ przypomniał, że w odwołaniu strona powołuje się na zmowę cenową audytorów, którzy mogą wykonywać audyty zakładów przetwarzania, co spowodowało, że ceny za audyt były na tyle wysokie, iż nie skorzystano z proponowanych ofert. Zdaniem GIOŚ argument strony sprowadza się do tego, że nieterminowo wykonała swoje ustawowe obowiązki, z tego powodu, iż nie otrzymała od firm audytujących satysfakcjonującej ją oferty handlowej. Z opisu przedstawionego przez stronę wynika, że dopiero trzecia oferta była dla niej na tyle opłacalna, że zleciła audytorowi przeprowadzenie tego audytu. GIOŚ nie zgadza się z takim podejściem strony, co do poszanowania przepisów prawa. Po pierwsze strona, jako jeden z większych zakładów przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który posiada podpisane umowy z organizacjami odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz wprowadzającymi sprzęt elektryczny i elektroniczny i w 2018 r. przetworzył ponad 16 175 Mg odpadów zużytego sprzętu, powinna mieć świadomość tego, że przeprowadzenie audytu zewnętrznego planować należy na tyle wcześniej, aby móc zapobiec sytuacji, w której terminowe wykonanie tego obowiązku będzie zagrożone. Działanie takie mogło polegać np. na jednoczesnym wysłaniu zapytań ofertowych do wszystkich audytorów, tym bardziej, że było ich na rynku tylko 6-8, jak wyjaśnia strona w piśmie z 9 grudnia 2019 r. zaadresowanym do GIOŚ. Strona takiego działania nie podjęła, tylko, jak wynika z przesłanych przez nią wyjaśnień, postanowiła zapytanie ofertowe skierować do innego audytora dopiero wtedy, gdy otrzymała odpowiedź od poprzedniego. W ocenie GIOŚ, takie działanie doprowadziło do sytuacji, że przekroczono termin na przeprowadzenie audytu zewnętrznego za rok 2018. Nieterminowe przeprowadzenie przez stronę audytu zewnętrznego za rok 2018 spowodowało również, że strona nieterminowo przekazała kopię sprawozdania z przeprowadzenia tego audytu do Marszałka Województwa [...] oraz do [...] WIOŚ. GIOŚ zwrócił uwagę, że sprawozdanie to zostało przekazane przedłożone [...] WIOŚ w trakcie kontroli prowadzonej przez ten organ, tj. 29 listopada 2019 r., a więc ponad dwa miesiące po tym jak sprawozdanie z audytu zostało podpisane przez audytora. Do Marszalka Województwa [...] przekazano je jeszcze później, bo dopiero 24 lutego 2020 r. Według GIOŚ, takie postępowanie strony (nieuzasadniona zwłoka w przekazaniu sprawozdania do wyznaczonych organów), odczytywać należy jako lekceważące podejście Spółki do obowiązujących przepisów. W piśmie z 21 maja 2021 r. skarżąca reprezentowana przez prezesa zarządu J. K. wniosła skargę na decyzję GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], zaskarżając ww. decyzję w całości wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonalności. Zaskarżonej decyzji zarzucono: błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, sprowadzający się do uznania, że w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, nie mamy do czynienia ze znikomą wagą stwierdzonych naruszeń, co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania o niemożliwości zastosowania art. 189f k.p.a., gdy tymczasem, naruszenie przepisów prawa w niniejszej sprawie, polegało tylko i wyłącznie na uchybieniu terminowi na przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania odpadów za 2018 r., a co za tym idzie nieterminowe przekazanie audytu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...], zaś przeprowadzony w zakładzie audyt nie stwierdzał jakichkolwiek nieprawidłowości. Mając powyższe na względzie, w skardze wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] - w całości. W dalszej kolejności, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniesiono do Sądu o: 1) wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji w całości, ponieważ prowadzenie egzekucji wobec skarżącej na kwotę 15 000, 00 zł, w sytuacji praktycznego załamania się jej sytuacji ekonomicznej wywołanego pandemią COVID-19, w zasadzie spowoduje dla niej nieodwracalne skutki, w postaci konieczności postawienia Spółki w stan upadłości. Ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniesiono o: 1. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 119 pkt 2) p.p.s.a.: wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a zatem wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zdaniem skarżącej, nie można twierdzić, że naruszenie, było tego rodzaju, żeby nie można było zastosować wobec Spółki instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Po pierwsze, kłopoty związane z faktem nieprzeprowadzenia stosownego audytu w terminie, były spowodowane sytuacją rynkową, związaną ze świadczeniem tego rodzaju usług przez podmioty zewnętrzne. Zdaniem skarżącej, ta dołożyła należytej staranności, ukierunkowanej na znalezienie zewnętrznego audytora, co jednak okazało się niemożliwe w sposób, aby dochować przewidzianego prawem terminu. Nieprawdą jest jakoby skarżąca bagatelizowała ustawowy obowiązek sprawozdawczy, zaś fakt niewykonania audytu w terminie, wynikał z okoliczności od niej niezależnych. Na rynku brak było bowiem podmiotów, które mogły wykonać audyt w odpowiednim terminie, zaś te które wyrażały jakiekolwiek zainteresowanie, przedstawiły kuriozalne wręcz wymagania finansowe, którym skarżąca najzwyczajniej nie była w stanie sprostać. Skarżąca przypomniała, że z wnioskiem o sporządzenie takiego audytu zwróciła się jeszcze w marcu 2019 r., jednak pierwsze odpowiedzi wpływać zaczęły dopiero w maju tegoż roku. Po drugie, mając na względzie fakt, że celem wprowadzenia przepisów dotyczących audytu zewnętrznego, była potrzeba corocznego monitorowania zakładów, w kontekście przestrzegania przez szeroko - pojętych przepisów o ochronie środowiska. Przeprowadzony u skarżącej audyt, nie wykazał jakichkolwiek naruszeń, co nie powinno zostać pominięte, w aspekcie badania przesłanki znikomości i jej oceny przez pryzmat znikomości stwierdzonych naruszeń. Po trzecie, rozpatrując sprawę w kontekście nieprzekazania przeprowadzonego audytu właściwym organom w terminie, podkreślić należy, że fakt ten wynikał z tego, że w sporządzonym przez audytora raporcie, audytor poinformował Spółkę, iż kopie sprawozdania prześle do właściwych urzędów marszałkowskich. Jednak podczas kontroli WIOŚ w grudniu 2019 r., okazało się, że sprawozdania nie dotarły, niezwłocznie nadesłane one zostały do Marszałka Województwa [...], wraz z wyjaśnieniem przekroczenia terminu. W opinii skarżącej, przywołana wyżej argumentacja wskazuje jednoznacznie, że charakter (waga) naruszenia, którego dopuściła się skarżąca, miał charakter znikomy, ta zaprzestała naruszenia, tak szybko jak było to tylko możliwe, zatem brak jest przeszkód do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Skarżąca uważa, że zastosowana wobec niej kara pieniężna jest rażąco wygórowana i niewspółmierna w stosunku do rodzaju uchybienia w postaci złożenia sprawozdania po terminie. Spółka spełniła ten obowiązek dobrowolnie i bez żadnych wezwań i przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Nieproporcjonalna i wysoka kara wymierzona Spółce, jest nadmierna i zbyt dotkliwa i pozostaje w oderwaniu od powstania faktycznej szkody. Zbytnia dolegliwość wynika m.in. z automatyzmu wymierzania, bezwzględnej wysokości administracyjnej kary pieniężnej oraz całkowitego braku jej miarkowania, mimo istniejących w tym zakresie przepisów. Nadto przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie przewidują uprzedniego wezwania lub ponaglenia podmiotów do terminowego wykonania ustawowego obowiązku. Na poparcie swojego stanowiska Spółka wskazuje, że w tym przypadku ma miejsce sytuacja analogiczna jak w przypadku art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach. W niniejszej sprawie, w ocenie Spółki, WIOŚ również naruszył zasadę proporcjonalności sankcji administracyjnej. W opinii skarżącej, organ II Instancji, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych sprawy, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, który sprowadza się do uznania, że w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, nie mamy do czynienia ze znikomą wagą stwierdzonych naruszeń, co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania o niemożliwości zastosowania art. 189f k.p.a., gdy tymczasem, naruszenie przepisów prawa w niniejszej sprawie, polegało tylko i wyłącznie na uchybieniu terminowi na przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania odpadów za 2018 r., a co za tym idzie nieterminowe przekazanie audytu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...], zaś przeprowadzony w zakładzie audyt nie stwierdzał jakichkolwiek nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę GIOŚ, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], w której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w skardze. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca dopuściła się wskazanego w decyzji naruszenia przepisów ustawy z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1893) obejmującego: nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowe przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jaki zebrał [...] WIOŚ jest pełny i w głównej mierze opiera się na protokole z kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ. Wprost wynika z niego, że strona nieterminowo przeprowadziła audyt zewnętrzny zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego za 2018 r., oraz nieterminowo przekazała sprawozdanie z niego do [...] WIOŚ oraz Marszałka Województwa [...]. Materiał dowodowy uwzględnia także pismo Strony z 9 grudnia 2019 r., L.dz. 132/W/2019. Spółka nie przedstawiła także nowych dowodów po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postępowaniu przed organem II instancji. Zebrane dowody nie pozostawiały również żadnych wątpliwości, co do przekroczenia przez stronę terminów na podjęcie przez nią działań opisanych w art. 66 i 70 u.o.z.s.e.e., w związku z czym w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 7a i 8la § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, także postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy był pełny i wystarczający do tego, aby wymierzyć skarżącej administracyjną karę pieniężną za nieprzestrzeganie przepisów art. 66 i 70 u.o.z.s.e.e. Kontrolując i oceniając sposób prowadzenia samego postępowania w sprawie wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej, Sąd nie stwierdził naruszenia przez [...] WIOŚ przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Także uzasadnienia decyzji organu I i II instancji zawierają fakty, które organy uznały za udowodnione, czyli faktów związanych z przekroczeniem terminów na dokonanie przez skarżącą czynności opisanych w u.o.z.s.e.e., jak również uwzględniono przyczyny tych opóźnień przez nią przedstawione. Nie naruszono więc wymogu uzasadnienia decyzji wskazanego w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że strona nie neguje ustaleń jakie poczynił [...] WIOŚ po swojej kontroli prowadzonej w dniach od 5 do 29 listopada 2019 r., polegającego na stwierdzeniu nieterminowego przeprowadzenia przez Spółkę audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowego przekazania kopii sprawozdania z tego audytu do [...] WIOŚ oraz Marszałka Województwa [...]. Prowadzący zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego - którym była w 2018 r. skarżąca, gdyż posiadała wtedy zezwolenie na przetwarzanie odpadów (decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r. nr [...] - wraz z późniejszymi zmianami), oraz aktywnie przetwarzała zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny (w 2018 r. przetworzono 16 175 Mg odpadów zużytego sprzętu). Skarżąca zgodnie z art. 66 ust. 2 u.o.z.s.e.e., obowiązana była do przeprowadzenia audytu zewnętrznego za rok 2018 w terminie do 30 kwietnia 2019 r. Kopię sprawozdania z tego audytu powinien przekazać [...] WIOŚ i Marszałkowi Województwa [...] w terminie do 15 maja 2019 r. Z ustaleń kontroli wynikało natomiast, że audyt zewnętrzny za 2018 r. przeprowadzono w dniach 12-14 sierpnia 2019 r. (czego dowodem jest kopia tego sprawozdania z audytu znajdująca się w aktach sprawy), a kopię sprawozdania z przeprowadzania tego audytu przekazano [...] WIOŚ w trakcie kontroli tj. 29 listopada 2019 r., a Marszałkowi Województwa [...] przesłano 24 lutego 2020 r. Strona jako przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinna mieć pełną świadomość prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zarówno co do ryzyka prowadzenia zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jak też korzyści jakie ten rodzaj prowadzonej działalność przynosi. Dla skarżącej obowiązek terminowego przekazania audytu nie był obowiązkiem nowym, ponieważ audyt zewnętrzny przeprowadzany był już po raz drugi i strona powinna mieć pełną świadomość terminów jakie określono w u.o.z.s.e.e. dla realizacji tego obowiązku. Skarżąca nie wykonała nałożonego przez prawo obowiązku. W prawie konstytucyjnym charakterystykę instytucji prawnej obowiązku przeprowadza F. Siemieński. Autor ten wyodrębnia części składowe pojęcia obowiązku i zwraca uwagę na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela, przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125). W odwołaniu strona powołała się na zmowę cenową audytorów, którzy mogą wykonywać audyty zakładów przetwarzania, co spowodowało, że ceny za audyt były na tyle wysokie, iż nie skorzystała ona z proponowanych ofert. Audyt zewnętrzny zakładów przetwarzania, któremu miała poddać się strona, przeprowadzono dopiero wtedy, gdy jeden z audytorów zaproponował za jego wykonanie cenę, która w ocenie strony była "normalna". W ocenie Sądu, taka argumentacja sprowadza się do tego, że strona powołując się na zmowę cenową, usprawiedliwia nieterminowe wykonanie ustawowego obowiązki, z tego powodu, iż nie otrzymała od firm audytujących satysfakcjonującej ją oferty handlowej. Z opisu przedstawionego przez stronę wynika, że dopiero trzecia oferta była dla niej na tyle opłacalna, że zleciła audytorowi przeprowadzenie tego audytu. Według Sądu, nie można zgodzić się z takim podejściem strony do poszanowania przepisów prawa oraz wykonania obowiązków prawnych nałożonych na stronę przepisami ustawowymi. Nieterminowe przeprowadzenie przez skarżącą audytu zewnętrznego za rok 2018 spowodowało również, że strona nieterminowo przekazała kopię sprawozdania z przeprowadzenia tego audytu do Marszałka Województwa [...] oraz do [...] WIOŚ. W ocenie Sądu, GIOŚ zasadnie zwrócił uwagę, że sprawozdanie to zostało przedłożone [...] WIOŚ w trakcie kontroli prowadzonej przez ten organ, tj. 29 listopada 2019 r., a więc ponad dwa miesiące po tym jak zostało ono podpisane przez audytora. Do Marszałka Województwa [...] przekazano je jeszcze później, bo dopiero 24 lutego 2020 r. Słusznie zatem ocenił organ odwoławczy, że takie postępowanie strony (nieuzasadniona zwłoka w przekazaniu sprawozdania do wyznaczonych organów), odczytywać należy jako lekceważące podejście do obowiązujących przepisów prawa. Nietrafiony jest argument Spółki, że myślała, że sprawozdanie z audytu przekazane zostanie przez audytora sporządzającego to sprawozdanie. Zgodnie bowiem z art. 70 u.o.z.s.e.e., to zakład przetwarzania zużytego sprzętu, a nie audytor przekazuje niezwłocznie uprawnionym organom sprawozdanie z audytu. Spółka jako podmiot profesjonalnie zajmujący się przetwarzaniem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinna mieć tego świadomość, również dlatego, że skarżąca dopuściła się tego naruszenia wcześniej (z powodu przekazania sprawozdania z audytu zewnętrznego po terminie) przy przesyłaniu sprawozdania za rok 2017. W związku z powyższym niezrozumiałe było przesłanie sprawozdania z audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018, nie bezpośrednio po jego otrzymaniu, a z kilkumiesięczną zwłoką. Według Sądu, nie można uznać, że nakaz terminowego wykonania obowiązku przeprowadzenia audytu zewnętrznego oraz przesłania sprawozdań z tego audytu do [...] WIOŚ oraz Marszałka Województwa [...], jest mało istotny. Zgodnie z art. 68 ust. 1 u.o.z.s.e.e., celem audytu prowadzącego zakład przetwarzania odpadów, jest sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska prowadzonej przez niego działalności, w szczególności w zakresie gospodarowania odpadami w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w tym procesów przetwarzania takich odpadów. W sytuacji gdy taki audyt wykaże nieprawidłowości, istotne jest jak najszybsze działanie ze strony ww. organów, które powinny móc przeciwdziałać wykazanym odstępstwom. Tylko działanie niezwłoczne może być skuteczne. W sytuacji gdy strona nie będzie działała w wyznaczonych terminach to przeciwdziałanie, czy wykrycie nieprawidłowości w powadzonej działalności w zakresie przetwarzania odpadów w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, może być bardzo trudne, a nawet niemożliwe. Gdy przedsiębiorca zwleka z przesłaniem takiego sprawozdania z audytu zewnętrznego, to reakcja organów upoważnionych do jego otrzymania może być na tyle spóźniona, że powstała szkoda w środowisku będzie nieodwracalna. Choć w rozpatrywanej sprawie do takiego zdarzenia nie doszło, to Sąd podziela ocenę GIOŚ, że nieuprawnione jest bagatelizowanie przepisów w zakresie terminowego wykonywania obowiązków wynikających z art. 66 i 70 u.o.z.s.e.e. Racjonalny ustawodawca uznał bowiem, że terminowe wykonanie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz terminowe przesłanie sprawozdania z tego audytu są obowiązkami na tyle istotnymi, że podlegają administracyjnym karom pieniężnym w wysokości takiej samej, jak ich niewykonanie w ogóle. Wskazać także należy, że obowiązek przestrzegania zasad terminowego wykonywania obowiązków wynikających z art. 66 i 70 u.o.z.s.e.e., jest pochodną ogólnego obowiązku ochrony środowiska unormowanego w art. 74 i 86 Konstytucji RP. Z sytuacjami, w których niewypełnienie obowiązku powinno pociągać za sobą ujemne skutki, mamy do czynienia wtedy, gdy dany przepis prawa nakazuje wiązanie ujemnych skutków prawnych z każdym przypadkiem niewypełnienia danego obowiązku. Niewypełnienie obowiązku może wywołać ujemne skutki, gdy określony przepis prawa od decyzji wskazanego podmiotu uzależnia to, "czy ten, kto nie zastosował się do odpowiedniego nakazu lub zakazu, ma ponieść owe ujemne skutki prawne, czy też nie ma ich ponosić" (J. Nowacki, Z. Tabor, Wstęp do prawoznawstwa. Część I, Katowice 1986, s. 38). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie rozważono również możliwość zastosowania przez organ art. 189f k.p.a. GIOŚ prawidłowo zgodził się ze stanowiskiem [...] WIOŚ, że artykuł ten nie miał zastosowania w okolicznościach tej sprawy. Jednym z elementów jakie powinny zostać spełnione, aby organ mógł zastosować art. 189f § 1 k.p.a., jest znikoma waga naruszenia. Ustalenia z kontroli wskazały, że w 2018 r. Spółka przetworzyła 16 175,602 Mg odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Oznacza to, że skala prowadzonej przez skarżącą działalności w zakresie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego była znaczna, a co za tym idzie i waga naruszenia w tym zakresie nie może być uznana za znikomą. Nawet więc okoliczności, że strona po stwierdzonym naruszeniu zaniechała naruszania prawa, jak np. przeprowadzenie audytu zewnętrznego po terminie, w sytuacji gdy waga naruszenia prawa nie była znikoma, jednoznacznie uniemożliwiała organowi odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 k.p.a. Według Sądu, znikomość naruszenia prawa prawidłowo oceniły orzekające w sprawie organy w kontekście podchodzenia przez skarżącą do obowiązków ustawowych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony przedstawionym w odwołaniu, z którego wynika, że nie jest obowiązana do terminowego dotrzymywania swoich obowiązków ustawowych z tego tytułu, że zbyt wysokie są stawki oferowane przez audytorów zewnętrznych za przeprowadzenie audytu zakładu przetwarzania i z tego powodu skarżąca uprawniona jest do bagatelizowania potrzeby terminowej realizacji nałożonych obowiązków ustawowych. Takie podejście Spółki, do wykonywania obowiązków podważałoby cele ustawowe administracyjnych kar pieniężnych, które mają zapewnić, że obowiązki administracyjne będą przestrzegane przez wszystkie podmioty obowiązane, niezależnie od tego jak długo funkcjonują na rynku, czy napotykają na trudności w prowadzeniu zakładu przetwarzania, lub nie mają świadomości o ciążących na nich obowiązkach. W związku z brzmieniem art. 189f § 2 k.p.a., wyjaśnić należy, że wykonanie obowiązków po terminach wskazanych w u.o.z.s.e.e., nie mogło wpłynąć na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Kara powinna oczywiście pełnić funkcję prewencji indywidualnej, ale w niniejszej sprawie szczególną wagę ma znaczenie tej kary jako prewencji ogólnej. Brak adekwatnej odpowiedzi na naruszenie dokonane przez stronę, mógłby zachęcać ją i innych do nieprzestrzegania prawa. W okolicznościach tej sprawy ocenianej indywidualnie wymierzenie stronie administracyjnej kary pieniężnej, w opinii Sądu, może wpłynąć na wykształcenie się przekonania, wśród uczestników obrotu gospodarczego, jaki i u strony, że każde naruszenie prawa administracyjnego spotka się odpowiedzią organu. Może to w przyszłości zapewnić, że do naruszeń nie dojdzie albo będzie ich mniej. Orzekające w sprawie organy działając w ramach uznania administracyjnego, które zostało im przyznanie na podstawie art. 189f §2 i 3 k.p.a., zasadnie uznały, że nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Taka możliwość jest wyjątkiem od ogólnej zasady, że każde naruszenie musi być ukarane zgodnie z zasadą legalizmu. Tylko zatem wyjątkowe okoliczności, której w niniejszej sprawie nie wystąpiły, mogą spowodować, że organ działając na podstawie uznania administracyjnego będzie mógł skorzystać z uprawnienia przyznanego mu na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a., nawet jeżeli odstąpienie od ukarania pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Sądu, w sprawie kontrolowanej przez Sąd, nie zaszły żadne przesłanki, które przemawiałyby za zastosowaniem art. 189e k.p.a., gdyż do naruszenia doszło nie na skutek działania siły wyższej, a są one skutkiem decyzji podejmowanych przez stronę. Zastosowany nie mógł być również art. 189c k.p.a., gdyż w czasie wydawania decyzji, tj. [...] grudnia 2020 r. obowiązywała ta sama u.o.z.s.e.e., która obowiązywała w czasie naruszenia, którym było nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowe przekazanie sprawozdania z audytu zewnętrznego [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...], gdyż terminy tych obowiązków przypadały odpowiednio na 30 kwietnia 2019 r. i 15 maja 2019 r. Według Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły również podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., ponieważ strona nie przedstawiła organowi dowodów i okoliczności wskazujących, że dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Za dowody takie nie można było uznać wyjaśnienia strony, gdzie wskazała ona na zbyt wysokie koszty proponowane przez niektórych audytorów. Przedstawiono jedynie propozycje przeprowadzenia audytu przez dwie firmy audytujące, natomiast w tym czasie, jak twierdzi sama strona, na rynku funkcjonowało od 6 do 8 przedsiębiorstw zajmujących się prowadzeniem audytów zewnętrznych w zakładach przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Rozsądnym wydaje się oczekiwać, aby do wszystkich z nich zostały wysłane zapytania ofertowe. Ponadto strona jako prowadząca zakład przetwarzania winna była, zająć się organizacją audytu zewnętrznego długo wcześniej niż pod koniec terminu na jego przeprowadzenie. Tylko takie postępowanie mogłoby zapewnić terminową realizację obowiązku przeprowadzenia audytu zewnętrznego za rok 2018. Spółka winna była również, bezzwłocznie (po wykonaniu audytu) przesłać sprawozdanie z audytu do [...] WIOŚ i Marszałka Województwa [...], a usprawiedliwieniem na niepodjęcie tego działania nie może być brak świadomości o ciążącym na Spółce obowiązku. Strona jako profesjonalista powinna zdawać sobie sprawę z obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa i dopełnić te obowiązki. Wyjaśnić należy, że art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przed powstaniem naruszenia strona dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz przedstawić w tym zakresie organowi stosowne dowody. Tylko w takiej sytuacji organ może wszczęte postępowanie umorzyć, lub też nie wszczynać postępowania w tym zakresie w ogóle. Na podstawie art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., nie jest więc istotna skala naruszenia: fakt czy zaprzestano naruszenia bądź usunięto naruszenie prawa, czy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna, a raczej działania jakie podejmowała strona, aby do tych naruszeń nie doszło oraz dowody przedstawione przez stronę. Treść art. 189f k.p.a. odnosi się do: znikomej wagi naruszenia; zaprzestania naruszenia prawa przez stronę bądź usunięcia naruszenia prawa, oraz faktu czy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna, czego w ogóle nie bierze się pod uwagę przy umorzeniu postępowania z zastosowaniem art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e. Zdaniem Sądu, nie można mówić o kolizji przepisów art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e. oraz art. 189f k.p.a., ponieważ zakres i podstawa do zastosowania obu "ulg" przy zastosowaniu tych przepisów są odmienne i wymagają zbadania innego stanu faktycznego. W każdym przypadku wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów u.o.z.s.e.e., organ ma obowiązek badać zasadność zastosowania art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., oraz art. 189f k.p.a. Należy zwrócić też uwagę, że art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e. odnosi się do działań strony, które nastąpiły przed powstaniem naruszenia i okoliczności ich wystąpienia, których strona nie mogła przewidzieć. Podobne przesłanki wynikają z art. 189e, k.p.a., który stanowi, że strona nie podlega ukaraniu jeżeli do naruszenia doszło wskutek działania siły wyższej. Uwzględnienie przepisów art. 189f k.p.a., które w niniejszej sprawie nie miały zastosowania, stanowiło również wypełnieniem przez GIOŚ zasady wynikającej z art. 7a, k.p.a., którego intencją jest rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony. Z punktu widzenia strony korzystne było aby organ prowadząc postępowanie uwzględnił zarówno przesłanki do jego umorzenia na postawie art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., jak również przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na jej pouczeniu. Wskazać należy, że oba ww. przepisy dotyczą zupełnie innych stanów prawnych, a przy ich zastosowaniu niezbędny jest do zgromadzenia i rozpatrzenia zupełnie inny materiał dowodowy. Odnosząc się do stanowiska skarżącej dotyczącego znikomości naruszenia, którego się dopuściła i nieuwzględnienia tego przy rozpatrywaniu możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., wskazać należy, że do naruszeń, które wzięto pod uwagę wymierzając Spółce administracyjna karę pieniężną należało nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowe przekazanie kopii sprawozdania z przeprowadzonego audytu [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...]. Kara dotyczyła naruszenia przepisów u.o.z.s.e.e. wskazanych w podstawie prawnej decyzji [...] WIOŚ z [...] grudnia 2020 r., znak [...] i wymierzono ją w łącznej wysokości 15 000 zł. Utrzymując w mocy ww. decyzję [...] WIOŚ, GIOŚ uwzględnił więc fakt, że strona dopuściła się niejednego, a dwóch naruszeń, jak również uwzględniono fakt, że w roku za który z opóźnieniem przeprowadziła audyt zewnętrzny i też z opóźnieniem przesłała z niego sprawozdanie, przetworzyła ponad 16 000 ton odpadów zużytego sprzętu. Terminowe przeprowadzenia audytu zewnętrznego oraz terminowe przesłanie sprawozdania z takiego audytu powinny więc być dla prowadzącego zakład przetwarzania o takiej skali zadaniem priorytetowym. Celem przeprowadzenia audytu zewnętrznego w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska działalności prowadzącego zakład przetwarzania, w szczególności w zakresie gospodarowania zużytym sprzętem, w tym procesów przetwarzania prowadzonych przez prowadzącego zakład przetwarzania. Zignorowanie takiego obowiązku może prowadzić do sytuacji, w której przedsiębiorcy prowadzący zakład przetwarzania przetwarza zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny niezgodnie z posiadanymi zezwoleniami, lub niezgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie. Do takiej też sytuacji doszło w kontrolowanej przez Sąd sprawie, gdzie audyt zewnętrzny wykazał, że skarżąca dopuściła się uchybień, wbrew twierdzeniom w skardze jakoby audyt nie stwierdził naruszeń, które wykazały, że przekroczono dopuszczone do odzysku ilości odpadów, dla odpadów o kodach 20 01 36, 19 12 05, 19 12 04, 19 12 03, 19 12 02 i 16 02 16. Nieterminowe wywiązywanie się prowadzącego zakład przetwarzania z nałożonych na niego obowiązków może więc prowadzić do sytuacji, w której przedsiębiorca ten wykonując swe obowiązki z przekroczeniem wyznaczonych terminów może dopuścić do sytuacji, w której pewne naruszenia nie będą możliwe do wykrycia i w następstwie odpowiedniej reakcji organów administracji. Podkreślenia wymaga, że GIOŚ zauważył także, że strona już po raz drugi dopuściła się naruszenia polegającego na nieterminowym przesłaniu [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] sprawozdania z przeprowadzonego audytu zewnętrznego (wcześniej naruszenie dotyczyło roku 2017). Wskazać należy, że okoliczność ta nie jest kwestionowana przez stronę. Orzekające organy prawidłowo zatem stwierdziły, że znikomość naruszenia należy również oceniać w kontekście podejścia przez stronę do obowiązków ustawowych. Skarżąca podnosi, że nie była świadoma, że to ona musi przesłać sprawozdanie z audytu (choć za rok wcześniejszy - także obowiązana była do jego przedłożenia, czy że nie mogła znaleźć audytora, który wykonałby audyt zewnętrzny w cenie, która byłaby dla niej akceptowalna. W ocenie Sądu, z powyższych względów naruszenia polegające na nieterminowym przeprowadzeniu audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowym przekazaniu kopii sprawozdania z przeprowadzonego audytu [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...], nie mogły zostać uznane za naruszenia o znikomej wadze. Według Sądu wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów obejmujących art. 91 pkt 46 i 47, 92 pkt oraz pkt 3 u.o.z.s.e.e. Zdaniem Sądu, nie doszło także do naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wysokość kary jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia i zapewnia realizację wobec strony funkcji prewencyjnej i zapobiegawczej, jaką powinna pełnić przedmiotowa kara pieniężna. Kara pieniężna wymierzona Spółce w niniejszej sprawie jest sankcją administracyjną za nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowe przekazanie [...] WIOŚ oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018. W ocenie Sądu, sankcja wymierzona skarżącej poza wymiarem indywidualnym w stosunku do strony tego postępowania, realizuje także funkcję prewencyjną o charakterze ogólnym. Cele prewencyjne administracyjnej kary pieniężnej funkcjonują w dziedzinach systemu prawa ochrony środowiska i są regulowane głównie w ustawach takich jak u.o.z.s.e.e. Ich normatywny charakter powoduje, że prawo ochrony środowiska jako całość może realizować funkcję prewencyjną. Na funkcję prewencyjną administracyjnej kary pieniężnej wymierzoną skarżącej, składają się różne szczegółowe cele prewencyjne. Cele w systemie prawa ochrony środowiska obejmują to wszystko, do czego powinny dążyć organy ochrony środowiska realizujące zadania publiczne związane z ochroną środowiska. Wyjaśnić należy, że pojęcie sankcji administracyjnej nie jest zdefiniowane jednoznacznie ani w doktrynie, ani w orzecznictwie TK i orzecznictwie sądowym. Sankcji administracyjnych jest tak wiele i są tak zróżnicowane (pieniężne i niepieniężne, obligatoryjne i fakultatywne, uznaniowe i związane), że jednoznaczne wyróżnienie wszystkich ich rodzajów uznawane jest za trudne czy wręcz niemożliwe. Pojęcie sankcji prawnej (w tym także administracyjnej) wiązane jest z odpowiedzialnością ustaloną w konkretnej normie za naruszenie lub niewykonanie normy prawnej i wynikającą z niej dolegliwością – majątkową, osobistą, polegającą na utracie praw (cofnięciu lub wygaśnięciu), nieważności czynności lub aktu lub innych niekorzystnych dla określonego podmiotu skutkach prawnych, ekonomicznych, osobistych. Trybunał Konstytucyjny w licznych orzeczeniach uznaje represyjny charakter sankcji za ich immanentną cechę i ocenia je najczęściej w nawiązaniu do sankcji karnych bądź instytucji cywilnoprawnych kar umownych. Brak jednak dotąd w orzecznictwie TK pogłębionej analizy szeroko rozumianej sankcji administracyjnej "jako takiej", wskazuje się jednak na wiele jej cech: 1) nakładanie sankcji musi mieć ustawową podstawę prawną, 2) sankcja musi stanowić konsekwencję niezgodnego z prawem zachowania się jednostki lub innego podmiotu, 3) sankcja ma prewencyjno-represyjny charakter, 4) nakładanie sankcji następuje w formie aktu administracyjnego lub władczej czynności faktycznej, czyli, ogólnie biorąc, w formie autorytatywnego, władczego rozstrzygnięcia (czynności) podmiotu administrującego, 5) wprowadzanie i stosowanie sankcji administracyjnej musi uwzględniać zasadę proporcjonalności (czyli sankcja musi być konieczna, niezbędna i niezbyt dolegliwa), 6) nałożenie sankcji musi podlegać sądowej kontroli. Sankcja w niniejszej sprawie jest wyłącznie skutkiem braku wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Powstanie odpowiedzialności administracyjnej Spółki w niniejszej sprawie związane jest wyłącznie z zaistnieniem zdarzenia, które kwalifikowane w przepisach u.o.z.s.e.e. jako naruszenie obowiązujących norm prawnych. Przypisanie odpowiedzialności sprowadza się więc do ustalenia, czy dane zdarzenie wyczerpuje znamiona oznaczone w ustawie i pozostaje w związku przyczynowym z zachowaniem konkretnego podmiotu, bez względu na możliwość przypisania i stopień zawinienia tego podmiotu. Zdaniem M. Górskiego, "Pod określeniem «odpowiedzialność za odpady» kryje się szczególna konstrukcja prawna, będąca rozwinięciem jednej z podstawowych zasad ogólnych systemu prawa o ochronie środowiska, zawartej w prawie polskim w art. 7 p.o.ś., czyli zasady odpowiedzialności sprawcy za spowodowane przez niego (jego działalnością) negatywne skutki dla człowieka i środowiska (zasada «zanieczyszczający płaci» – art. 191 ust. 2 TFUE). Wspomniana zasada ma charakter zasady prawa (ogólnej zasady prawa) i powinna być generalną wytyczną podczas interpretowania i stosowania przepisów z tymi kwestiami związanych. Przepisy o usuwaniu odpadów są jednym z narzędzi prawnych realizujących odpowiedzialność za odpady. Na gruncie ustawy o odpadach rozwinięciem zasady odpowiedzialności sprawcy są przepisy regulujące «odpowiedzialność za odpady» – powstałe (wytworzone) odpady muszą być zagospodarowane w zgodzie z wymaganiami określonymi prawem (art. 17), w tym w szczególności z wymaganiami ochrony ludzi i środowiska (art. 16). Koszty gospodarowania odpadami są ponoszone przez pierwotnego wytwórcę odpadów lub przez obecnego bądź poprzedniego posiadacza odpadów (art. 22). Odpowiedzialność za wykonanie tych obowiązków obciąża w pierwszym rzędzie pierwotnego wytwórcę odpadów, a następnie, w przypadku przekazania odpadów innym podmiotom, każdego kolejnego posiadacza odpadów (art. 27 ust. 1). Wytwórca bądź posiadacz odpadów może tę odpowiedzialność przenieść na innego (kolejnego) posiadacza odpadów, jednak musi spełniać wymagania stawiane prawem (w szczególności gdy przenosi tę odpowiedzialność tylko na tzw. posiadacza legalnego – art. 27 ust. 2). Niedopełnienie tych wymagań pozostawia odpowiedzialność po jego stronie (art. 27 ust. 3), co oznacza, że dalej to na posiadaczu niedotrzymującym zasad przekazania odpadów (w tym wytwórcy) ciąży obowiązek zagospodarowania odpadów w zgodzie z prawem i obowiązek poniesienia kosztów niezbędnych działań. Zlecający gospodarowanie odpadami z naruszeniem ustalonych wymagań podlega także odpowiedzialności karnej, ten czyn ma bowiem charakter wykroczenia (art. 175 u.o. 2012). Dla porządku trzeba tutaj też dodać, że posiadacz odpadów (w tym ich wytwórca) w określonych sytuacjach jest także, w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, podmiotem korzystającym ze środowiska (o ile spełnia cechy takiego podmiotu wskazane w definicji z art. 3 pkt 20 p.o.ś.), z czym się może wiązać obowiązek uzyskania zgody na wytwarzanie odpadów i przestrzegania wymagań tzw. prawa emisyjnego (ochrona środowiska przed zanieczyszczeniem) w trakcie przetwarzania odpadów". (zob. M. Górski, Usuwanie odpadów, Wydawnictwo Wolteres Kluwer, Warszawa 2021, s. 62-63). Wszystkie te uwagi prowadzą do wniosku, że podstawą zastosowania sankcji administracyjnej w niniejszej sprawie wobec Spółki jest obiektywne naruszenie przepisów u.o.z.s.e.e. Są to: art. 91 pkt 46 i 47, 92 pkt oraz pkt 3 u.o.z.s.e.e. Organ inspekcji ochrony środowiska nie miał obowiązku wykazania stronie zawinionego działania. Wyjaśnić należy, że wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...], stwierdzono, że Firma zajmuje się m.in. przetwarzaniem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz że odpady takie przetwarzano m.in. w roku 2018. W trakcie kontroli przedłożono audyt zewnętrzny kontrolowanego zakładu przetwarzania. Pojęcie kontroli na gruncie nauki prawa administracyjnego nie budzi większych kontrowersji. Jest ono rozumiane w sposób nieodbiegający od pojmowania powszechnego, prakseologicznego, według którego kontrola to sprawdzanie stanu faktycznego, ocena i formułowanie wniosków. Pojęcie "kontrola administracji" może być używane w znaczeniu węższym – jako kontrola działania organów administracji (sensu stricto) oraz w znaczeniu szerszym – jako kontrola wykonywana również przez te organy wobec innych podmiotów. Administracja odgrywa tu dwie role: raz jest podmiotem kontrolowanym, drugi raz kontrolującym. Kontrola nie jest związana z kompetencją do władczego działania, chyba że wynika to z przepisów prawa, które dają kontrolującemu prawo do stosowania władczych środków prawnych (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 stycznia 2014 r. sygn. akt II GPS 3/13, ONSAiWSA 2014 r., Nr 4, poz. 55). Z reguły dopiero wynik kontroli może stanowić podstawę do podejmowania władczych środków wobec działania podmiotu niezgodnego z wzorcem prawidłowego działania (np. działanie z naruszeniem przepisów prawa). Przeprowadzenie kontroli przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] w Spółce miało na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie krajowym oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. Podkreślenia wymaga w okolicznościach tej sprawy, że obowiązek terminowego przeprowadzenia audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania odpadów oraz terminowego przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania jest też wyrazem funkcji organizatorskiej norm prawnych chroniących środowisko. Przejawia się ona m.in. w kształtowaniu zasad korzystania ze środowiska w ramach działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów. Główne przyczyny wprowadzenia obowiązków terminowego przeprowadzenia audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania odpadów oraz terminowego przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania to: 1) zapobieganie powstawaniu zanieczyszczeń oraz 2) redukcja zagrożeń dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi powodowanych przez nielegalne przetwarzanie odpadów. Jak wynika z treści art. 81 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm. dalej: p.o.ś.), ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie tej ustawy oraz norm szczególnych. Przepis ten wskazuje na powiązania między przepisami Prawa ochrony środowiska a przepisami ustaw szczególnych, których przedmiotem jest właśnie ochrona zasobów środowiska. Ustawodawca przepisom Prawa ochrony środowiska wyznaczył funkcję podstawową w ochronie zasobów środowiska, podporządkowując im w ten sposób inne normy ustawowe chroniące zasoby środowiska. Szczegółowe zasady ochrony zasobów środowiska regulują ustawy sektorowe. Zgodnie z art. 82 p.o.ś., ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez: 1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu; 2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III. Zdaniem M. Górskiego, w ramach funkcji organizatorskiej przepisów prawa ochrony środowiska mieści się ustalanie proekologicznych warunków prowadzenia działalności gospodarczej, określanie kryteriów "prawidłowości ekologicznej" wszelkich działań podejmowanych wobec środowiska, określanie kryteriów jakości środowiska, ustalenie zasad, form i rodzajów ograniczeń i zakazów w korzystaniu z określonych elementów środowiska, określenie zakresu i form państwowej edukacji ekologicznej (zob. M. Górski, Zagadnienia wprowadzające, [w:] M. Górski (red.), J.S. Kierzkowska, Prawo ochrony środowiska, Bydgoszcz 2006, s. 26). Główne przyczyny wprowadzenia szczegółowej reglamentacji w regulacjach prawnych dotyczących gospodarki odpadami obejmują: zapobieganie powstawaniu odpadów u źródła oraz 2) redukcję łącznej ilości odpadów. Obowiązki ustawowe w gospodarce odpadami takie jak w niniejszej sprawie terminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz terminowe przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 r., regulują i porządkują w ramach pewnych określonych wielkości ilościowych bądź jakościowych zakres gospodarki odpadami. Obowiązki ustawowe, sterując gospodarką odpadami za pomocą przepisów prawa, zmieniają wielkość lub jakość korzystania ze środowiska. Celem podstawowym obowiązków ustawowych w gospodarce odpadami jest zabezpieczanie stanu równowagi i bezpieczeństwa w gospodarce odpadami za pomocą schematu postępowania z odpadami. W ten sposób obowiązki ustawowe pełnią funkcję autoregulacji dla osiągnięcia stabilnej równowagi w gospodarce odpadami. Mechanizm przeprowadzenia audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania odpadów jest też wyrazem funkcji kontrolnych prawa ochrony środowiska regulującego sposoby i zakres legalnego postępowania z odpadami. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego: "Treść zasady «zanieczyszczający płaci» powiązana jest zasadami: 1. ponoszenia kosztów gospodarowania odpadami (art. 22 ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) oraz 2. rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkt (art. 18 ust. 1 ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach, dalej: u.o.) oraz wprowadzoną do prawa UE w art. 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19.11.2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (...). Zasada «zanieczyszczający płaci» jest kwintesencją obowiązków prawnych producentów w systemie prawa gospodarki odpadami oraz wykładni takich pojęć prawnych jak: odpad, gospodarowanie odpadami, gospodarka odpadami, ponowne użycie, przetwarzanie, przygotowanie do ponownego użycia, recykling oraz unieszkodliwianie odpadów. Te pojęcia posiadają ścisłe znaczenie normatywne i są jednocześnie instrumentem stosowania kolejnej zasady dotyczącej rozszerzonej odpowiedzialności producenta" (zob. wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1339/17, LEX nr 2678487). Decyzja GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiąca jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania, wydawana jest przez organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy oznacza zatem, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ I instancji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza przede wszystkim utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się w unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W ocenie Sądu, GIOŚ prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który wbrew stanowisku skarżącej nie wymagał uzupełnienia. GIOŚ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż w ocenie Sądu, dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej. Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające organy: art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "W procedurze administracyjnej ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa co do zasady na organie. Podważenie ustaleń organu wymaga jednak inicjatywy strony". (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1864/18, LEX 3094961). Zdaniem Sądu, skarżący nie podważył ustaleń organów w niniejszej sprawie w zakresie wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez GIOŚ w zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny zasadami doświadczenia życiowego. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku z określonych twierdzeń strony wyciągnięcia tożsamych wniosków co strona postępowania, formułująca te twierdzenia. Organ nie może się ograniczyć tylko do przyjęcia punktu widzenia przedstawionego przez stronę. Organ ma obowiązek dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, zostało to wykonane w niniejszej sprawie, ponieważ GIOŚ wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych). Wyjaśnić należy, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby dokonać rozstrzygnięcie, w którym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wymierzającą skarżącemu administracyjną karę pieniężną. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2021 r. znak [...]. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r. znak [...], pozwala - skarżącej, jak również Sądowi kontrolującemu tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu odwoławczego związany z przedmiotem postępowania jakim było wymierzenie stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) za nieterminowe przeprowadzenie audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz nieterminowe przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ z [...] kwietnia 2021 r. znak [...] opisanych wyżej elementów nie zabrakło. Wskazać należy, że obowiązek przestrzegania zasad terminowego przeprowadzenia audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018 oraz terminowego przekazanie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Marszałkowi Województwa [...] audytu zewnętrznego zakładu przetwarzania za rok 2018, jest pochodną ogólnego obowiązku ochrony środowiska unormowanego w art. 74 i 86 Konstytucji RP. Skarżąca nie wykonała nałożonego przez prawo obowiązku. W niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Chodzi więc o sytuację, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez orzekające organy był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.