III SA/Wr 528/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Asesor WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska, Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Przedmiotem skargi O. sp. z o.o. w L. (dalej jako: Wnioskodawca, strona skarżąca) jest uchwała Zarządu Województwa Dolnośląskiego (dalej jako: ZWD, IZ) z dnia 21 lipca 2021 r. nr 4032VI/21 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "Stworzenie Inkubatora A.". Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca w dniu 19 lutego 2021 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Stworzenie Inkubatora A." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020, Oś Priorytetowa 1 Przedsiębiorstwa i innowacje, Działanie 1.3 Rozwój przedsiębiorczości, Podziałanie 1.3.1 Rozwój przedsiębiorczości – konkurs horyzontalny, Typ 1.3 B Wsparcie infrastruktury przeznaczonej dla przedsiębiorców. Dolnośląska Instytucja Pośrednicząca (dalej: DIP) pismem z dnia 10 maja 2021 r. poinformowała Wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej przedmiotowego wniosku, ponieważ nie spełnił następujących kryteriów formalnych ogólnych (uzupełniających) zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020", tj. kryterium – "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" oraz kryterium – "Kwalifikowalność wydatków w projekcie". W zakresie kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" strona skarżąca zgodnie z uwagą DIP zawartą pkt. 13 Sekcja Planowane wydatki tabela P.3 lit. e została zobligowana do usunięcia wydatków zawartych w poz. 87 "poprzez wpisanie wartości 0,00 w kolumnie "wydatki kwalifikowane". Organ wskazał, że taka uwaga została zawarta w uzasadnieniach kart oceny formalnej obu Oceniających w ramach przedmiotowego kryterium. Wnioskodawca w dniu 6 kwietnia 2021 r. przedłożył skorygowaną dokumentację aplikacyjną wraz z pismem przewodnim w zakresie dokonanych korekt "wraz z wyjaśnieniami". W odpowiedzi na uwagę DIP wskazaną w punkcie 13 lit e. pisma z dnia 18 marca 2021 r., wyjaśnił, że "(...) nie widzi zasadności uznania tego wydatku za niekwalifikowalny. Instytucja nie wskazała podstaw takiej informacji. Wskazał, że konieczność uwzględnienia alternatywnych instalacji zasilających wynika z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 t.j.); szczególnie 5328,5329. Podniósł, że przepis ten został zaostrzony od 31 grudnia 2020 r. i skutkuje to koniecznością zastosowania odnawialnych źródeł energii na cele ogrzewania, wentylacji lub przygotowania ciepłej wody użytkowej. Przykładem takich rozwiązań są panele fotowoltaniczne, panele solarne, pompy ciepła, rekuperacja itp. Podkreślił, że alternatywne instalacje zasilające są niezbędne do podtrzymania prawidłowego funkcjonowania laboratorium oraz serwerowni w przypadku przerwy w dostawie prądu np. na skutek awarii. Analiza skorygowanej dokumentacji aplikacyjnej wykazała, że nie wszystkie wskazane w kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" uchybienia zostały przez Wnioskodawcą skorygowane/poprawione co zostało odnotowane przez Oceniających w kartach oceny formalnej wniosku. Następnie DIP podkreśliła, że zgodnie z art. 56 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r., str. 1, dalej Rozporządzenie nr 651/2014) finansowanie przeznaczone na zbudowanie lub modernizację lokalnej infrastruktury przyczyniającej się na poziomie lokalnym do poprawy otoczenia biznesu (...) nie ma zastosowania do pomocy na infrastrukturę, która jest przedmiotem innych sekcji rozdziału III niniejszego rozporządzenia (...). Z uwagi na powyższe pomoc udzielona na podstawie art. 56 ust 2 rozporządzenia nr 651/2014 może być udzielona na dofinansowanie wyłącznie takiej infrastruktury, dla której nie są dedykowane inne zakresy przeznaczenia pomocy (np. pomoc na infrastrukturę badawczą, pomoc na infrastrukturę energetyczną, pomoc na infrastrukturę szerokopasmową lub pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną). Organ podkreślił, że z uwagi na fakt, iż instalacje fotowoltaiczne, które są przedmiotem wydatku niekwalifikowalnego opisanego w sekcji P.3 poz. 87 mogą być przedmiotem pomocy na infrastrukturę energetyczną, nie mogą być finansowane w ramach art. 56 ww. Rozporządzenia. W odpowiedzi, pismem z dnia 24 maja 2021 r. strona skarżąca wniosła protest, w którym nie zgodziła się z negatywną oceną formalną i zarzuciła, że narusza m.in. "1. art. 37 ust 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności realizowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej jako: ustawa wdrożeniowa) w zw. z art. 41 ust 1 i ust 2 pkt 7 tej ustawy poprzez brak zdefiniowania pojęcia "infrastruktury" w Regulaminie Konkursu oraz innych dokumentach, stanowiących podstawę sporządzenia i oceny wniosków w Konkursie" oraz "2. art 56 ust 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, poprzez błędną wykładnię pojęcia infrastruktury lokalnej, jak również art. 37 ust 2 w zw. z art. 41 ust 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zdefiniowania pojęcia "lokalny" w Regulaminie Konkursu oraz innych dokumentach, stanowiących podstawę sporządzenia i oceny wniosków w Konkursie". Wnioskodawca wskazał także, że "w literaturze znajdują się różne definicje infrastruktury, które charakteryzują infrastrukturę w różnych aspektach. Autorzy zmieniają zakres pojęciowy i dopasowują definicje do celów własnych opracowań" i na dowód swoich twierdzeń przytoczył szereg definicji pojęcia infrastruktury. Następnie cytując zapisy zawarte w Regulaminie Konkursu i dokonując ich analizy wywodził, że skoro infrastrukturą jest kompleksowy obiekt (inkubator przedsiębiorczości, park biznesu), zaś pomoc nie może być udzielona m.in. na infrastrukturę efektywną energetycznie systemów ciepłowniczych i chłodniczych, energetyczną w tym infrastrukturę dotyczącej odnawialnych źródeł energii oraz kogeneracji, przyjąć należy, że pojęcia te, odnoszą się do całej inwestycji jako infrastruktury, nie zaś jej fragmentów. Nie jest bowiem zasadne (ani na gruncie logiki ani na gruncie wykładni funkcjonalnej), by za infrastrukturę uznawać jednocześnie (a tym bardziej na gruncie jednego dokumentu jakim jest Regulamin konkursu) raz całości inwestycji, raz jej fragmentu nawet najmniejszego. Zdaniem strony skarżącej opisane w treści Regulaminu wyłączenie dotyczą sytuacji, kiedy cała inwestycja na infrastrukturę może być udzielona z innego źródła, nie zaś kiedy jest mowa o ułamkowej części inwestycji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy ZWD wydał uchwałę nr 4032/VI/20 z dnia 21 lipca 2021 roku, w której nie uwzględnił złożonego przez stronę skarżącą protestu. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z zapisami zawartymi w Regulaminie Konkursu "Przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez Wnioskodawcę postanowień Regulaminu" (vide postanowienia ogólne). W punkcie 14 Regulaminu Konkursu wskazano, że DIP dokona wyboru wniosków o dofinansowanie projektu na podstawie zatwierdzonych Uchwałą Nr 155/20 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 z dnia 29-12-2020 r. "Kryteriów wyboru projektów w ramach RPO WD 2014-2020, stanowiących zat. 3 do SZOOP RPO WD, Kryteria dla Działania 1.3, Podziałania 1.3.1, Typ/Schemat 1.3 B zostały wyodrębnione i stanowią załącznik nr 2 do niniejszego Regulaminu". Natomiast w punkcie 21 Regulaminu Konkursu dotyczącym formy i sposobu udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu Instytucja Organizująca Konkurs wskazała, iż "W przypadku konieczności udzielenia wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu oraz pomocy w interpretacji postanowień Regulaminu, DIP udziela indywidualnie odpowiedzi na pytania wnioskodawcy. Następnie wskazał, że z poczynionych przez niego ustaleń wynika, że Wnioskodawca nie zwracał się z zapytaniem do IOK w zakresie zapisów zawartych w dokumentacji konkursowej i dopiero na etapie procedury odwoławczej podnosi, że w Regulaminie Konkursu "brak jest jakiejkolwiek definicji infrastruktury, podobnie jak definicji inwestycji na infrastrukturę" ostatecznie stwierdzając, że "spełnił wymogi formalne stawiane przez Regulamin". ZWD podkreślił ponadto, że w Regulaminie konkursu zostały też wskazane podstawy prawne mające zastosowanie w przedmiotowym naborze, w tym Rozporządzenie Nr 651/2014, którego art. 56 ust. 2 wyraźnie wskazuje, że "Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy na infrastrukturę, która jest przedmiotem innych sekcji rozdziału III niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem sekcji 1 — Pomoc regionalna. (...)." Wobec powyższego, IZ zauważyła, że rozdział III Rozporządzenia nr 651/2014 obejmuje zapisy artykułu 41 Pomoc inwestycyjna na propagowanie energii ze źródeł odnawialnych. Tym samym instalacja fotowoltaiczna ujęta we wniosku o dofinansowanie wpisuje się w pomoc o której mowa w art. 41 ww. rozporządzenia. Oznacza to, że pomoc udzielana na podstawie art. 56 ww. rozporządzenia może zostać udzielona na dofinansowanie wyłącznie takiej infrastruktury, dla której nie jest przeznaczona inna pomoc. Z tego powodu wydatek na instalacje fotowoltaiczne wskazany w dokumentacji aplikacyjnej Wnioskodawcy jest wydatkiem niekwalifikowalnym, co słusznie zauważyli obaj Oceniający. Zaś każdy wniosek obejmujący taki wydatek nie mógł zostać zakwalifikowany do dofinansowania. ZWD podniósł, że strona skarżąca zdaje się nie zauważać, iż w treści Regulaminu Konkursu został zawarty zapis wskazujący na brak możliwości kwalifikowania w projektach ww. wydatków (cyt.) "Należy pamiętać, że pomoc inwestycyjna na infrastrukturę lokalną nie może obejmować infrastruktury, która jest przedmiotem dofinansowania w ramach innego rodzaju pomocy, z wyjątkiem pomocy regionalnej, tj., infrastruktury: 1) badawczo - rozwojowej, 2) klastry Innowacyjne, 3) efektywnie energetycznie systemów ciepłowniczych / chłodniczych, 4) energetycznej w tym infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii, oraz kogeneracji, 5) dedykowanej recyclingowi / ponownemu wykorzystaniu odpadów, 6) szerokopasmowej, 7) służącej zachowaniu kultury i dziedzictwa kulturowego, 8) sportowej oraz wielofunkcyjnej infrastruktury rekreacyjnej; 9) portów lotniczych, infrastruktura portów morskich, 10) dedykowanej (specjalnej), tj. infrastruktury, która została zbudowana dla możliwych do ustalenia z góry przedsiębiorstw i dostosowania do ich potrzeb". W związku z powyższym, organ podkreślił, że instalacje fotowoltaiczne (zaplanowane w projekcie w poz. 87 sekcji Planowane wydatki P.3) stanowią zakup infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii, niezależnie od tego czy jest to ułamkowa część projektu czy jej większy fragment. Tym samym nie uznał argumentacji Wnioskodawcy za zasadną, iż infrastrukturą jest kompleksowy obiekt (inkubator przedsiębiorczości, park biznesu), a zawarte w Regulaminie Konkursu pojęcia odnoszą się do całej inwestycji jako infrastruktury, nie zaś jej fragmentów. Dalej podniósł, iż w Regulaminie Konkursu nie wskazano, że jakaś część projektu mogłaby stanowić wydatki na instalacje fotowoltaniczne oraz nie ma zapisów mówiących o tym, że wykluczenia te nie obowiązują np. do określonego limitu w kosztach. Wykluczenie zostało jasno określone i odnosi się do infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii, a takimi bezsprzecznie są instalacje fotowoltaiczne niezależnie od tego czy ich wartość stanowi 212,175 tyś zł i stanowi ułamkową część na tle całej inwestycji. Wobec tego ZWD nie zgodził się z Wnioskodawcą, iż zapisy Regulaminu należy interpretować w taki sposób, że "opisane wyłączenia dotyczą sytuacji, kiedy cała inwestycja na infrastrukturę może być udzielona z innego źródła, nie zaś kiedy" dotyczy to części inwestycji tj. w tym przypadku zakup infrastruktury energetycznej/infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii byłby wyłączony ze wsparcia tylko w sytuacji gdy będzie stanowić całość projektu. Takie założenie jest bezzasadne, ponieważ przedmiotowy nabór dotyczy utworzenia infrastruktury przeznaczonej dla przedsiębiorców, więc projekt z tym niezwiązany co do zasady nie mógłby uzyskać dofinansowania, a powyższe wykluczenie w ogóle nie byłoby konieczne do uwzględnienia w Regulaminie Konkursu. Następnie odnosząc się do podniesionego w proteście zarzutu braku wskazania w dokumentacji konkursowej definicji "infrastruktury", "infrastruktury lokalnej", czy też pojęcia "lokalny", IZ stwierdziła, po pierwsze, iż zapisy dokumentacji konkursowej nie mogą definiować każdego pojęcia. Po drugie, zauważyła, że w Regulaminie Konkursu w punkcie 1 zostały wskazane podstawy prawne mające zastosowanie w ramach konkursu, natomiast w punkcie "4. Przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu" zapisy o wykluczeniu możliwości finansowania infrastruktury energetycznej, w tym infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii. Skoro zaś w dokumentacji (Regulaminie Konkursu) nie zostało zdefiniowane pojęcie "infrastruktura lokalna" w związku z czym nie można mówić o jego błędnej wykładni. Organ podkreśl, że cały nabór opiera się przede wszystkim na brzmieniu art. 56 Rozporządzenia nr 651/2014 i dotyczy udzielenia wsparcia na utworzenie infrastruktury przeznaczonej dla przedsiębiorców, zapisy te dotyczą wszystkich Wnioskodawców chcących wziąć udział w naborze. ZWD ustalił jednocześnie, że DIP zastosował wyłączenie dotyczące instalacji fotowoltaicznych dla wszystkich Wnioskodawców biorących udział w przedmiotowym konkursie. Wszyscy uczestnicy konkursu, którzy otrzymali uwagi dotyczące konieczności usunięcia tych wydatków z dokumentacji aplikacyjnej zastosowali się do poleceń DIP za wyjątkiem strony skarżącej. ZWD zauważył następnie, że wezwanie do korekty wniosku zostało przez IOK sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych. Polecenie wykazania omawianego wydatku jako niekwalifikowalnego nie zawierało informacji dotyczącej traktowania infrastruktury fotowoltaicznej jako odrębnej infrastruktury, Wnioskodawca w treści pisma z dnia 6 kwietnia 2021 r. w zakresie spornych wydatków wskazał m.in. że "nie widzi zasadności uznania tego wydatku za niekwalifikowalny. (...)" przedstawiając swoją argumentację. Tym samym bezsprzecznie należy uznać, że nie zastosował się do wskazań DIP zawartych w piśmie z dnia 18 marca 2021 r. W odniesieniu do argumentów strony skarżącej dotyczących nieprawidłowego zakwalifikowania przez DIP wydatków w projekcie do infrastruktury energetycznej, której dotyczy art. 48 Rozporządzenia nr 651/2014, IZ podniosła, że w infrastrukturze energetycznej zawiera się infrastruktura dotycząca odnawialnych źródeł energii, choć w Rozporządzeniu zostały dla nich przeznaczone inne artykuły, odpowiednio art. 48 oraz art. 41. Odnosząc się natomiast do zarzutu "naruszenia §§ 328 i 329 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, organ wskazał, że warunki te można spełnić wykorzystując np. odpowiednie materiały w celu nieprzegrzewania się budynku, okna z niskim współczynnikiem przenikania ciepła, odpowiednie materiały itp., a nie jak twierdzi Wnioskodawca wyłącznie poprzez zastosowanie instalacji fotowoltaicznych. Ponadto samo spełnienie obowiązku wynikającego z tego Rozporządzenia nie oznacza, że wszystkie wydatki zaplanowane w projekcie winny być uznane za koszty kwalifikowalne w projekcie. W zakresie Kryterium – "Kwalifikowalność wydatków w ramach projektu", IZ zauważyła, że w piśmie DIP z dnia 10 maja 2021 r. w uzasadnieniu niespełnienia przedmiotowego kryterium wskazano, iż "Wnioskodawca nie zastosował się do uwag w zakresie kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu i nie usunął z katalogu wydatków kwalifikowalnych wydatku przeznaczonego na instalację fotowoltaiczną w Sekcji Planowane wydatki tabela P.3 poz. 87 co jest niezgodne z wymogami art. 56 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014". Organ wyjaśnił jednocześnie, że kryterium "Kwalifikowalność wydatków w ramach projektu" jest kryterium powiązanym z kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" i niespełnienie spornego kryterium jest konsekwencją niespełnienia kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu". Końcowo IZ stwierdziła, że w rozpoznawanej sprawie, IOK uczyniła zadość wskazanym regułom postępowania wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dokonana ocena projektu nie była dowolna, tj. mieściła się w granicach logicznego rozumowania, była spójna, odpowiadała założeniom systemu realizacji programu operacyjnego, pozostawała w związku z przyjętymi regułami określonymi w dokumentacji konkursowej, w tym z ustalonymi kryteriami, prezentując przesłanki wyboru dokonanej oceny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 37 ust 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 tej ustawy poprzez brak zdefiniowania pojęcia "infrastruktury" w Regulaminie Konkursu oraz innych dokumentach, stanowiących podstawę sporządzenia i oceny wniosków w Konkursie; 2. art. 56 ust 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez błędną wykładnię pojęcia infrastruktury lokalnej, jak również art. 37 ust. 2 w z w. z art. 41 ust 1 i ust 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zdefiniowania pojęcia "lokalny" w Regulaminie Konkursu oraz innych dokumentach, stanowiących podstawę sporządzenia i oceny wniosków w Konkursie; 3. art. 2 pkt 130 w zw. z art. 48 ust. Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ma ono zastosowanie do niniejszej sprawy; 4. art. 56 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż ma on zastosowanie dla protestującego, w sytuacji kiedy otrzymującym pomoc publiczną jest beneficjent końcowy; 5. art. 37 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez sporządzenie wezwania do korekty wniosku w sposób nierzetelny, z pominięciem jakiejkolwiek informacji dotyczącej traktowania drobnej (z punktu widzenia całości projektu) infrastruktury fotowoltaicznej jako odrębnej infrastruktury; 6. §§ 328 i 329 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie. Ponadto strona skarżąca zrzuciła: 7. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia (dokonanego również z przekroczeniem kompetencji oraz wiedzy IZ), polegające na ustaleniu i uznaniu, że skarżąca miała technicznie inne możliwości wykonania budynku niż zastosowanie instalacji fotowoltanicznej, przy czym uwagi te odnoszą się do innego stanu faktycznego, tj. termomodernizacji budynku, a nie jego budowy na podstawie obowiązujących i aktualnych przepisów prawa, a nadto, że brak możliwości ujęcia instalacji fotowoltanicznej w kosztach projektu wynika z planów termomodernizacji budynku, gdy tymczasem skarżąca w ramach naboru wniosku ubiega się o dofinansowanie projektu związane z wybudowaniem obiektu. - w zakresie w jakim organ błędnie je zastosował i uznał, że Wnioskodawca nie spełnił wymagań formalnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia protestu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. od organu kosztów postępowania, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powieliła argumentację zawartą w proteście, zmierzającą do wykazania, że instalacja fotowoltaniczna, wskazana w poz. 87 winna być w jej ocenie objęta dofinansowaniem. Ponownie podkreśliła nieostrą definicję infrastruktury oraz powołała się na obowiązki prawne w zakresie wyposażenia budynku i wskazała, że dofinansowaniem winien być objęty cały obiekt. W odpowiedzi na skargę, ZWD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą pn. "Stworzenie Inkubatora A." przeprowadzona została w sposób zgodny z prawem, w związku z czym nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi. Z treści art. 61 ust. 8 ww. ustawy wdrożeniowej wynika, iż sąd administracyjny weryfikuje zatem ocenę projektu w zakresie wynikającym z procedury odwoławczej, której wynik podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, biorąc pod uwagę przepisy powszechnie obowiązujące oraz akty które stosował organ przy ocenie projektu. Punktem odniesienia są zatem przepisy prawa materialnego - przede wszystkim ww. ustawy (w stanie prawnym z daty rozstrzygania przez ZWD) oraz przepisy zawarte w systemie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 oraz Kryteriach wyboru projektów w ramach RPO WD 2014-2020 zatwierdzone uchwałą nr 155/20 z dnia 29 grudnia 2020 r. Komitetu Monitorującego RPO WD 2014-2020. W świetle przepisów ustawy wdrożeniowej ocena merytoryczna wniosku ma na celu dokonanie rzetelnej i bezstronnej oceny projektu w procesie jego wyboru i w tym właśnie celu przeprowadzona ma być przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, a jej wyniki mają być udokumentowane i uzasadnione w sposób przejrzysty poprzez umieszczenie ich w kartach oceny projektu. Podkreślić należy, że sąd administracyjny co do zasady nie jest uprawniony do weryfikacji oceny projektu dokonanej przez organ, jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono prawo w zakresie procedury konkursowej, a także jeśli nie zostanie stwierdzone naruszenie norm wynikających z ustawy wdrożeniowej. Kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest więc ograniczona. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji dokonanej przez ekspertów oceny pod względem merytorycznym, np. przez odmienną ocenę założeń projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także kompletności tej oceny i jasności przyjętych kryteriów. Sądowa ocena opinii eksperta polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2011 r., II GSK 1115/10). Dalej wskazać należy, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wynikające z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasady mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przystępując do konkursu strona skarżąca powinna znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Uczestnikom konkursu znane są zasady oceny poszczególnych kryteriów. Wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia we wniosku informacji w sposób wyczerpujący, konkretny i czytelny. Tryb konkursowy wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania konkursowego rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek. Braki w złożonej aplikacji, czy jej niespójność z zapisami regulaminu powinny zostać ocenione negatywnie (tak w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24.05.2018 r., IV SA/Gl 235/18, Lex nr 2506362). Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę i brak jest podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. Wskazać przy tym należy, że korzystanie z dotacji unijnych nie jest obowiązkowe. Dlatego podmiot, który zamierza z dofinansowania skorzystać winien dostosować się do zasad udzielania pomocy i wypełnić wszystkie wymogi wynikające z dokumentacji konkursowej. Konkurs został przeprowadzony na podstawie Regulaminu, ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020, Oś priorytetowa 1 "Przedsiębiorstwa i innowacje", Działanie 1.3 "Rozwój przedsiębiorczości", Poddziałanie 1.3.1 Rozwój przedsiębiorczości – konkurs horyzontalny, Typ 1.3.B Wsparcie infrastruktury przeznaczonej dla przedsiębiorców, którego celem szczegółowym jest ulepszenie warunków dla rozwoju MŚP. W Regulaminie tym wskazano, że w zakresie projektów inwestycyjnych dotyczących tworzenia infrastruktury przeznaczonej dla przedsiębiorców (np. inkubatorów przedsiębiorczości, parków biznesu) możliwe są: - budowa/rozbudowa/przebudowa infrastruktury, wraz z kompleksowym uzbrojeniem terenu przeznaczonego pod działalność gospodarczą i infrastrukturą towarzyszącą (np. parkingi, drogi wewnętrzne itp.); - zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania wspieranej infrastruktury. Dalej w treści Regulaminu Konkursu został zawarty zapis "Należy pamiętać, że pomoc inwestycyjna na infrastrukturę lokalną nie może obejmować infrastruktury, która jest przedmiotem dofinansowania w ramach innego rodzaju pomocy, z wyjątkiem pomocy regionalnej, tj., infrastruktury: 1) badawczo - rozwojowej, 2) klastry Innowacyjne, 3) efektywnie energetycznie systemów ciepłowniczych / chłodniczych, 4) energetycznej w tym infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii, oraz kogeneracji, 5) dedykowanej recyclingowi / ponownemu wykorzystaniu odpadów, 6) szerokopasmowej, 7) służącej zachowaniu kultury i dziedzictwa kulturowego, 8) sportowej oraz wielofunkcyjnej infrastruktury rekreacyjnej; 9) portów lotniczych, infrastruktura portów morskich, 10) dedykowanej1 (specjalnej), tj. infrastruktury, która została zbudowana dla możliwych do ustalenia z góry przedsiębiorstw i dostosowania do ich potrzeb". Ponadto, co wymaga podkreślenia, w Regulaminie Konkursu zostały też wskazane podstawy prawne mające zastosowanie w przedmiotowym naborze, w tym rozporządzenie Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Art. 56 ust. 2 tego Rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że "Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy na infrastrukturę, która jest przedmiotem innych sekcji rozdziału III niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem sekcji 1 — Pomoc regionalna. (...)." Oznacza to, że pomoc udzielana na podstawie art. 56 w/w rozporządzenia może zostać udzielona na dofinansowanie wyłącznie takiej infrastruktury, dla której nie jest przeznaczona inna pomoc. Wreszcie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z zapisami zawartymi w Regulaminie Konkursu "W przypadku niektórych kryteriów formalnych istnieje możliwość dokonania jednorazowej korekty kryterium. Odbywa się to na wezwanie instytucji oceniającej projekt oraz w terminie przez nią podanym. W przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów formalnych obligatoryjnych w których nie przewidziano możliwości dokonania korekty, lub niespełnienia kryterium formalnego obligatoryjnego po dokonaniu jego poprawy przez wnioskodawcę - wnioskodawca nie ma możliwości poprawy wniosku, a projekt jest negatywnie oceniany. Przechodząc do kryteriów wyboru projektów, z oceną których strona skarżąca się nie zgadza, po przeanalizowaniu zapisów dokumentacji projektowej i konkursowej oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem skargi (także protestu), Sąd uznał za prawidłowe stanowisko (oceny) organów w tym zakresie. Co do Kryterium p/n "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu", Sąd zauważa, że w ramach tego kryterium weryfikowana jest spójność wewnętrzna projektu pomiędzy poszczególnymi polami, sekcjami Wniosku o dofinansowanie (WNOD) i załącznikami, oraz prawidłowość przedstawionych w nich treści w odniesieniu w szczególności do zapisów Instrukcji wypełniania WNOD i Regulaminu Konkursu. Jak wynika z opisu tego kryterium jest to kryterium obligatoryjne (spełnienie jest niezbędne dla możliwości otrzymania dofinansowania). Dopuszcza się skierowanie projektu do poprawy/uzupełnienia w zakresie skutkującym uzupełnieniem kryterium. Niespełnienie kryterium po wezwaniu do uzupełnienia/poprawy skutkuje jego odrzuceniem. Możliwość jednorazowej korekty. W przedmiotowej sprawie, jak ustalił organ w trakcie weryfikacji dokumentacji aplikacyjnej Wnioskodawcy (w tym weryfikacji w zakresie braków formalnych i oceny formalnej) obaj Oceniający stwierdzili liczne braki i błędy, a swoje uwagi zawarli w Listach sprawdzających projekt do dofinansowania w zakresie warunków formalnych i oczywistych omyłek w trybie art, 43 ustawy wdrożeniowej oraz w Kartach oceny formalnej wniosku o dofinansowanie. Wnioskodawca m.in. zaplanował w projekcie w poz. 87 sekcji Planowane wydatki P.3 "Roboty i materiały budowlane" wydatek na instalację fotowoltaiczną. W związku z tym pismem z dnia 18 marca 2021 r. DIP zobowiązała stronę skarżącą m.in. do usunięcia wydatków zawartych w poz. 87 "poprzez wpisanie wartości 0,00 w kolumnie "wydatki kwalifikowane" (uwaga zawarta w pkt. 13 Sekcji Planowane wydatki tabela P.3 lit. e). Jak wskazał organ, Wnioskodawca w dniu 6 kwietnia 2021 r. przedłożył skorygowaną dokumentację aplikacyjną wraz z pismem przewodnim. Jednak zdecydował o pozostawieniu wydatku z poz. 87 na instalację fotowoltaiczną, wyjaśniając, że "nie widzi zasadności uznania tego wydatku za niekwalifikowalny. Instytucja nie wskazała podstaw takiej informacji. Konieczność uwzględnienia alternatywnych instalacji zasilających wynika z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...)". Tym samym bezsprzecznie należy uznać, że nie zastosował się do wskazań zawartych w piśmie DIP z dnia 18 marca 2021 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że skoro uczestnik konkursu obowiązany jest bezwzględnie podporządkować się regulaminowi postępowania konkursowego, to jego obowiązkiem było prawidłowe skorygowanie wniosku. Powtórzyć trzeba, że do uczestnika konkursu należy bowiem obowiązek skonstruowania takiego projektu i dostosowania się do zasad postępowania konkursowego w oparciu o aparaturę zdefiniowaną na potrzeby konkursu, aby była spójna i zachowała jednolite standardy podlegające ocenie konkursowej w oparciu o zasadę równości kryteriów oceny (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2884/16). Sąd zgadza się jednocześnie ze stanowiskiem ZWD, że wezwanie do korekty wniosku zostało przez organ w sposób jasny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności co do polecenia wykazania omawianego wydatku jako niekwalifikowalnego. Wskazać następnie należy, że pomoc udzielona na podstawie powołanego wcześniej art. 56 ust. 2 Rozporządzenia nr 651/2014 może być udzielona wyłącznie na dofinansowanie takiej infrastruktury, dla której nie są dedykowane inne zakresy przeznaczenia pomocy (np. pomoc na infrastrukturę badawczą, pomoc na infrastrukturę energetyczną, pomoc na infrastrukturę szerokopasmową lub pomoc na infrastrukturę sportową itp.). W Regulaminie konkursu zaś wprost wskazano "wyłączenie infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii oraz kogeneracji." Jednocześnie zauważyć należy, że w Regulaminie konkursu nie wskazano, że jakaś część projektu mogłaby stanowić wydatki na instalacje fotowoltaniczne oraz nie ma zapisów mówiących o tym, że wykluczenia te nie obowiązują np. do określonego limitu w kosztach. Wykluczenie zostało jasno określone i odnosi się do infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii, a takimi bezsprzecznie są instalacje fotowoltaiczne niezależnie od tego czy ich wartość stanowi 212.175,00 zł i stanowi ułamkową część na tle całej inwestycji. Wobec tego nie sposób zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, iż zapisy Regulaminu należy interpretować w taki sposób, że "opisane wyłączenia dotyczą sytuacji, kiedy cała inwestycja na infrastrukturę może być udzielona z innego źródła, nie zaś kiedy" dotyczy to części inwestycji tj. w tym przypadku zakup infrastruktury energetycznej/infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii byłby wyłączony ze wsparcia tylko w sytuacji gdy będzie stanowić całość projektu. Prawidłowo wywiódł ZWD, iż wydatek na instalacje fotowoltaiczne wskazany w dokumentacji aplikacyjnej Wnioskodawcy jest wydatkiem niekwalifikowanym, co zauważyli także obaj Oceniający. Zaś każdy wniosek obejmujący taki wydatek nie mógł zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Jak zauważył pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia 13 października 2021 r. takie stanowisko potwierdzone zostało przez Komisję Europejską, która w analogicznej kwestii, na platformie State Aid Wiki wskazała jednoznacznie, iż "w sytuacji gdy część działań realizowanych w ramach projektu dotyczy efektywności energetycznej, to koszty kwalifikowalne w tym zakresie są wyłączone ze wsparcia w ramach art. 56 GBER "Pomoc na infrastrukturę lokalną". Na tego rodzaju koszty przedsiębiorca może uzyskać pomoc jedynie na podstawie art. 38 GBER (tj. Rozporządzenia nr 651/2014) "Pomoc inwestycyjna na środki wspierające efektywność energetyczną", zgodnie z warunkami wskazanymi w tym przepisie. Powyższe wynika z treści art. 56 ust. 2, który wskazuje, iż pomoc na infrastrukturę lokalną jest udzielana jedynie w sytuacji gdy dana infrastruktura nie jest przedmiotem innej sekcji rozdziału III GBER, w wyjątkiem regionalnej pomocy inwestycyjnej". Jak dalej wywodził pełnomocnik, pomoc inwestycyjna na środki wspierające efektywność energetyczną (art. 38 GBER) oraz pomoc inwestycyjna na propagowanie energii ze źródeł odnawialnych (art. 41 GBER) są częścią sekcji 7 Pomoc na ochronę środowiska rozdziału III GBER, natomiast pomoc inwestycyjna na infrastrukturę lokalną z art. 56 jest osobnym rodzajem pomocy w sekcji 13, rozdziału III GBER. Wobec tego za nieuzasadniony należy uznać zarzut strony skarżącej naruszenia art. 56 ust. 1 i 2 Rozporządzenia nr 651/2014. Jednocześnie zaakcentować trzeba, że w przypadku niezrozumienia określonych definicji zawartych w kryteriach, każdy z wnioskodawców miał możliwość skonsultowania swoich wątpliwości z instytucją organizującą konkurs. Strona skarżąca, co już zostało zauważone, na etapie organizacji Konkursu nie wystąpiła do DIP z zapytaniem dotyczącym omawianej kwestii. W ramach poprawy wniosku Wnioskodawca uzyskał przedłużenie terminu, jednak mimo to - odmówił dokonania zmian w odniesieniu do wydatku opisanego w sekcji P3 poz. 87. Odnośnie kryterium p/n "Kwalifikowalność wydatków w ramach projektu", to w ramach tego kryterium weryfikowane jest, czy wydatki wskazane w projekcie wpisują się w rodzaje wydatków dopuszczalnych do dofinansowania (...). Jest to także kryterium obligatoryjne (jego spełnienie jest niezbędne dla możliwości otrzymania dofinansowania; niespełnienie kryterium oznacza odrzucenie wniosku; możliwość jednorazowej korekty). Zauważyć należy, że Wnioskodawca nie zastosował się do uwag w zakresie kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" i nie usunął z katalogu wydatków kwalifikowalnych wydatku przeznaczonego na instalację fotowoltaiczną w Sekcji Planowane wydatki tabela P.3 poz. 87 co jest niezgodne z wymogami art. 56 Rozporządzenia Komisji Nr 651/2014. W związku z tym, że kryterium "Kwalifikowalność wydatków w ramach projektu" jest kryterium powiązanym z kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" i niespełnienie spornego kryterium jest konsekwencją niespełnienia kryterium "Adekwatność zapisów i spójność wewnętrzna projektu" stwierdzić należy, że w zakresie koniecznej korekty wydatków dotyczących poz. 87 załącznika Sekcji Planowane wydatki P.3 Wnioskodawca jej nie dokonał. W świetle powyższego, w tym wskazanych wyżej przepisów, zdaniem Sądu, należy podzielić ocenę dokonaną przez organ, że projekt nie spełnił ww. kryteriów formalnych ogólnych (uzupełniających), co jest równoznaczne z uzyskaniem negatywnej oceny projektu. Przede wszystkim zaś, co wskazano wyżej, Wnioskodawca, mimo wezwania o poprawienie projektu w tym zakresie, sam zdecydował o pozostawieniu wskazanych wyżej kosztów w kosztach kwalifikowanych projektu, co było niezgodne w świetle przepisów wspólnotowych oraz postanowień Regulaminu konkursu. Negatywna ocena złożonego przez stronę skarżącą wniosku o dofinansowanie nie była wynikiem naruszenia przez organ przepisów czy też niejednoznaczności postanowień Regulaminu, ale wyłącznie niedostosowania się przez Wnioskodawcę do tych postanowień mimo wystosowanego wezwania i udzielonych wyjaśnień. Sąd nie znalazł podstaw, aby uznać za uzasadniony zarzut strony skarżącej, że ocena ta została przeprowadzona z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 37 ustawy wdrożeniowej, w szczególności zasady przejrzystości, rzetelności, czy zasady równego dostępu do pomocy. Ponadto, w świetle przedstawionych wyżej rozważań, Sąd podzielił argumentację organu, iż konieczność dostosowania obiektu budowlanego do wymagań w zakresie zapotrzebowania rocznego na nieodnawialną energię wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie po zmianach - również nie stanowi powodu, dla którego - wbrew przepisom wspólnotowym i postanowieniom Regulaminu konkursu – wydatek w zakresie instalacji fotowoltaicznej winien zostać uznany za kwalifikowany. Do dofinansowania w ramach projektu mogą zostać bowiem przedstawione określone kategorie wydatków - niekoniecznie muszą być to koszty wykonania robót budowlanych czy też instalacji w odniesieniu do całego obiektu. Prawidłowe jest także stanowisko ZWD, że brak zdefiniowania pojęcia "infrastruktura lokalna" tak w Rozporządzeniu nr 651/2014 jak i w dokumentacji konkursowej nie wpływały na przebieg oceny przedmiotowego wniosku, a podważanie poprawności przyjęcia jako podstawy prawnej do organizowania niniejszego konkursu m.in. art. 56 Rozporządzenia oraz sugerowanie zastosowania włączeń infrastruktury dotyczącej odnawialnych źródeł energii należy uznać za całkowicie bezzasadne. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi, bowiem organ przeprowadził konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu i Sąd nie dopatrzył się na żadnym etapie postępowania naruszenia procedury, a polemika strony skarżącej ze stanowiskiem organu, nie mogła mieć wpływu na ocenę jej legalności. Wnioskodawcy zapewniono równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wobec powyższego, zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a podnoszone w skardze zarzuty nie znalazły uzasadnienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – działając na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej – oddalił skargę.