II GSK 1618/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 215/21 w sprawie ze skarg Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie na: - uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2020 r. nr XXI/661/20 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania; - uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 26 stycznia 2021 r. nr XXV/739/21 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 215/21, oddalił skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie na: uchwałę Rady Miasta Szczecina z dnia 22 września 2020 r. nr XXI/661/20 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Rady Miasta Szczecina z dnia 26 stycznia 2021 r. nr XXV/739/21 w przedmiocie zmiany uchwały nr XXI/661/20. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej Szczecin – Niebuszewo złożył na uchwałę Rady Miasta Szczecina z dnia 22 września 2020 r. nr XXI/661/20 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 2 Konstytucji RP w zw. z § 131 ust. 1 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283, powoływanego dalej jako z.t.p.), przez niedostateczne uzasadnienie uchwały w zakresie wysokości podwyższenia opłat jednorazowych w podstrefie A i B, opłaty za abonament miesięczny w podstrefie A i B, opłat zryczałtowanych i opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za postój pojazdu, w zakresie wysokości abonamentu na określoną liczbę dni roboczych oraz znacznego rozszerzenia obszaru Strefy Płatnego Parkowania, w wyniku czego doszło do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady "dobrej legislacji", bowiem nie jest możliwe ustalenie powodów dokonanych zmian i wprowadzonych regulacji; 2. art. 7, art. 2, art. 94, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., powoływanej dalej jako u.s.g.), art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.p.), poprzez ustanowienie w § 4 ust. 2 pkt 1 i § 5 ust. 9 załącznika nr 5 do uchwały, wbrew zasadzie równości, abonamentu miesięcznego oraz opłaty zryczałtowanej dla posiadaczy pojazdów hybrydowych jedynie dla osób fizycznych rozliczających podatek dochodowy od osób fizycznych w mieście Szczecin; 3. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 13b ust. 4 u.d.p., poprzez określenie w § 7 załącznika nr 5 do uchwały, stanowiącego Regulamin Strefy Płatnego Parkowania, trybu reklamacyjnego, tj. wskazanie, że podmiot, któremu powierzono administrowanie Strefą Płatnego Parkowania (dalej "SPP") rozpatruje reklamacje związane z funkcjonowaniem SPP; 4. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., art. 13f ust. 1 u.d.p., poprzez określenie w § 6 ust. 13 załącznika nr 5 do uchwały, iż błędnie wprowadzona podstrefa lub numer rejestracyjny pojazdu przy dokonaniu płatności oznacza niewniesienie opłaty za postój, co w konsekwencji doprowadziło do rozszerzenia obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej na sytuacje, gdy opłata za postój została wniesiona w rzeczywistości, lecz dowód na potwierdzenie spełnienia tego obowiązku nie został sporządzony w prawidłowy sposób. Rada Miasta Szczecina wydała w dniu 26 stycznia 2021 r. uchwałę nr XXV/739/21 zmieniającą uchwałę nr XXI/661/20. Prokurator złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę nr XXV/739/21, zarzucając Radzie Miasta Szczecina naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z § 131 ust. 1 w zw. z § 143 z.t.p., przez niedostateczne uzasadnienie uchwały w zakresie znacznego rozszerzenia obszaru SPP, w wyniku czego doszło do naruszenia zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady "dobrej legislacji", bowiem nie jest możliwe ustalenie powodów dokonanych zmian i wprowadzonych regulacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg prokuratora na obydwie uchwały, a następnie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargi, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji przytoczył przepisy ustawy o drogach publicznych dotyczące stref płatnego parkowania i stwierdził, że wynika z nich, iż Rada Miasta Szczecina posiadała umocowanie do wyznaczenia SPP, określenia wysokości opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. Mogła też zróżnicować stawki tych opłat w zależności od miejsca postoju w SPP, przy czym wysokość ww. opłat, a także wysokość opłaty dodatkowej nie przekroczyła granic ustalonych w przepisach u.d.p. Sąd I instancji podkreślił, że kontrolowane uchwały jako akty prawa miejscowe były poprzedzone konsultacjami społecznymi, analizami badawczymi, dyskusją w trakcje ich podejmowania, co wynika z dokumentów przedłożonych przez organ. Projekty obu uchwał poddano dyskusji i głosowaniu na sesjach Rady Miasta Szczecin, zawierały one także uzasadnienia. W ocenie Sądu I instancji, Rada Miasta, ustalając granice SPP na drogach publicznych, nie naruszyła przepisów u.d.p. SPP ustala się bowiem na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p., rada gminy może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi. Przepis ten nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi warunkami dla rady gminy w celu ustalenia tych opłat. Przepis ten wprowadza możliwość ustalenia opłat abonamentowych i opłat zryczałtowanych dla posiadaczy pojazdów hybrydowych, a nie obowiązek ich ustalenia przez Radę Miasta Szczecina. Oznacza to, że Rada Miasta może działać w tym zakresie na zasadzie uznaniowości, jednakże w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę co do celu, jakiemu generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie. Zdaniem Sądu I instancji, przyznanie przywileju (ulgi) w postaci zakupu abonamentu miesięcznego tylko niektórym korzystającym z drogi, tj. mieszkańcom Szczecina, rozliczającym podatek dochodowy od osób fizycznych w mieście Szczecin oraz osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającymi osobowości prawnej, mającymi siedzibę w mieście Szczecin nie stanowi naruszenia zasady równości, wyrażonej w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Po pierwsze, już sam ustawodawca zezwolił w art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. na wprowadzanie zróżnicowania. Jest to rodzaj ulgi przeznaczony dla osób, których dochody przyczyniają się do wzrostu dochodów miasta Szczecin, które z kolei pozwalają miastu na realizowanie nałożonych na niego zadań, w tym związanych z utrzymaniem infrastruktury drogowej. Po drugie, stanowisko swoje w tym zakresie organ uzasadnił w sposób przekonujący. Powyższe dotyczy też opłaty ryczałtowej dla posiadaczy pojazdów o napędzie hybrydowym. Zdaniem Sądu I instancji, przepis § 7 załącznika nr 5 zaskarżonej uchwały, z którego wynika, że podmiot, któremu powierzono administrowanie SPP rozpatruje reklamacje związane z funkcjonowaniem SPP, jest jedynie informacją o jednostce, która rozpoznaje reklamacje związane z funkcjonowaniem SPP. Przedmiot reklamacji nie został określony, co oznacza, że mogą to być różne kwestie, np. błędy w oznakowaniu SPP; zgłoszenie nieprawidłowo działającego parkomatu; awarie systemu elektronicznego za pomocą którego uiszcza się opłaty; pobranie przez automat parkingowy więcej środków pieniężnych z karty płatniczej niż należna opłata. Także w sytuacji, gdy konkretna osoba otrzyma informację o nieuiszczeniu opłaty za postój samochodu w SPP wraz z koniecznością wniesienia opłaty dodatkowej w przypadku, gdy było to niezasadne (np. osoba posiada dowód opłecania opłaty za postój w SPP), będzie mogła tę kwestię wyjaśnić w jednostce zarządzającej SPP. Wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości nie jest natomiast elementem poprzedzającym dochodzenie opłaty dodatkowej na drodze egzekucji administracyjnej. Sąd I instancji uznał zatem, że zakwestionowana przez Prokuratora regulacja nie ma charakteru normotwórczego, w szczególności nie wprowadza procesowego trybu kwestionowania opłat związanych z funkcjonowaniem strefy. Podstawę prawną dla Rady Miasta Szczecina wprowadzenia zakwestionowanego przepisu, według Sądu I instancji, należy upatrywać w art. 13b ust. 3 u.d.p. upoważniającego Radę do ustanowienia SPP, w tym zasad jej funkcjonowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu stawianego przez prokuratora, Sąd I instancji stwierdził, że aby uznać, iż opłata za postój pojazdu na terenie SPP została uiszczona, korzystający z drogi musi opłacić ją w odpowiedniej wysokości, która zależna jest od miejsca pozostawienia samochodu w SPP, np. w konkretnej podstrefie. Oznacza to, że pozostawienie pojazdu w podstrefie A, a uiszczenie opłaty za postój samochodu, jak w podstrefie B, w której opłaty są niższe, skutkuje uznaniem, że opłata za postój pojazdu nie została wniesiona, gdyż taka opłata nie była prawidłowa. Również wprowadzenie błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu powoduje, że nie sposób uznać, że opłata została uiszczona od samochodu, który został zaparkowany na terenie SPP przez korzystającego z drogi. Opłata w takim wypadku została uiszczona od pojazdu o innym numerze rejestracyjnym, który został wprowadzony przy jej opłaceniu w parkometrze. Prokurator Rejonowy Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonych uchwał. Prokurator oświadczył ponadto, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi Prokurator zarzucił naruszenie prawa materialnego: a. art. 15 ust. 4 u.d.p. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że uregulowanie wskazujące, iż podmiot któremu powierzono administrowanie Strefą Płatnego Parkowania rozpatruje reklamacje związane z funkcjonowaniem strefy nie ma charakteru prawotwórczego, a stanowi jedynie informacje o jednostce, która rozpatruje reklamacje związane z funkcjonowaniem strefy i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że § 7 Załącznika nr 5 do uchwały Rady Miasta Szczecina nr XXI/661/20 z dnia 22 września 2020 r. istotnie nie narusza prawa, podczas gdy ustawa o drogach publicznych w ogóle nie przewiduje trybu reklamacyjnego, a powyższy zapis uchwały, przewidując wprost możliwość wniesienia reklamacji bez określenia jej przedmiotu, stanowi normę prawną upoważniającą podmiot, któremu powierzono administrowania strefą, do jego wdrożenia; b. art. 13f ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegają na przyjęciu, że błędnie wprowadzona podstrefa lub numer rejestracyjny pojazdu przy dokonywaniu płatności za parking oznacza niewniesienie opłaty za postój i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że § 6 ust. 13 Załącznika nr 5 do uchwały Rady Miasta Szczecina nr XXI/661/20 z dnia 22 września 2020 r. istotnie nie narusza prawa, podczas gdy przepis art. 13f ust. 1 u.d.p. przewiduje możliwość pobrania opłaty dodatkowej wyłącznie za nieuiszczenie opłaty za postój, nie zaś za niewłaściwe udokumentowanie faktu jej uiszczenia; c. art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 2, 7, 32 ust. 1 i art. 94 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustanowienie abonamentu miesięcznego oraz opłaty zryczałtowanej dla posiadaczy pojazdów hybrydowych jedynie w odniesieniu do osób fizycznych rozliczających podatek dochodowy od osób fizycznych w Mieście Szczecin nie stanowi naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 2 i 32 Konstytucji RP i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego określonego w art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p, a w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że § 4 ust. 2 pkt 1 i § 5 ust. 9 Załącznika nr 5 do uchwały Rady Miasta Szczecina nr XXI/661/20 z dnia 22 września 2020 r. istotnie nie naruszają prawa, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. prowadzi do wniosku, że nie zawiera on upoważnienia do uchwalenia ulg w opłatach ze względu na miejsce odprowadzania podatku dochodowego i zróżnicowanie osób korzystających ze strefy w oparciu o to kryterium narusza zasadę równości wobec prawa. Prokurator postawił również zarzut naruszenia prawa procesowego: art. 134 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie z urzędu dokonanego przez Radę Miasta Szczecina istotnego naruszenia prawa, tj. art. 13 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 1a, ust. 2 i art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. w zw. z art. 7 i art. 94 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i § 131 ust. 1 w zw. z art. 143 z.t.p. poprzez istotne, nieuzasadnione aktualnymi okolicznościami podwyższenie opłat jednorazowych za parkowanie pojazdu w podstrefie A i B, opłaty za abonament miesięczny w podstrefie A i B, opłat zryczałtowanych i opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za postój pojazdu, w zakresie wysokości abonamentu na określoną liczbę dni roboczych oraz rozszerzenie obszaru strefy płatnego parkowania, co stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a tym samym również właściwych norm regulujących stanowienie aktów prawa miejscowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator przedstawił argumenty na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że kontrola kasacyjna przebiega wyłącznie w obszarze zakreślonym skargą kasacyjną, co wynika z art. 183 § 1 i § 2 p.p.s.a., co oznacza, że związany podstawami kasacyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny nie może objąć kontrolą kasacyjną wyroku w zakresie wykraczającym poza wskazane podstawy i podniesione w ich ramach zarzuty. Nie może również w żaden sposób uzupełnić lub skorygować podstaw kasacyjnych, na których skargę oparto. Sąd kasacyjny bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 art. 183 p.p.s.a., z których żadna w sprawie nie wystąpiła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony skarżonym kasacyjnie wyrokiem pogląd Sądu I instancji, że Rada Miasta Szczecin, wyznaczając Strefę Płatnego Parkowania (SPP) oraz ustalając wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych i zasady ich pobierania, działała zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, jest prawidłowy i nie narusza żadnego z przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej w ramach przewidzianej art. 174 pkt 1) p.p.s.a. podstawy. W szczególności żaden z przepisów zaskarżonej uchwały nie narusza art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez działanie bez podstawy prawnej i poza granicami prawa. Należy stwierdzić, iż przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a), art. 13b ust. 3 i ust. 4 i art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.) stanowią, wymagane przepisem art. 40 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, ustawowe upoważnienie organu stanowiącego gminy do uregulowania aktem prawa miejscowego kwestii opłat związanych z ustawowym obowiązkiem ich ponoszenia za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, przy czym art. 13b u.d.p. określa podstawowe zasady i granice w jakich rada gminy może ustalać opłaty za parkowanie pojazdów. Co warte podkreślenia, ustalenie na podstawie art. 13b ust. 2 i 3 u.d.p. strefy płatnego parkowania wiąże się, z mocy art. 13 ust. 1 pkt 1a tej ustawy, z obowiązkiem ponoszenia opłat za parkowanie w tej strefie, co oznacza dla organu stanowiącego gminy konieczność podjęcia uchwały w tym przedmiocie z zachowaniem rygorów określonych art. 13b ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 5 u.d.p. Co wymaga zaznaczenia, uchwała w sprawie opłat podejmowana jest na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. oraz art. 13b ust. 4 u.d.p. w związku z art. 40 ust. 1 u.s.g. Nie znajduje tym samym zastosowania wskazywany jako naruszony w skardze kasacyjnej art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., który to przepis reguluje kompetencje rady gminy w innych zastrzeżonych ustawami sprawach. Nie można zgodzić się ze sformułowanym w pkt b. petitum skargi kasacyjnej zarzutem dotyczącym prawa do pobrania opłaty dodatkowej w związku z nieprawidłowo wprowadzoną podstrefą lub numerem rejestracyjnym pojazdu. Podniesione zarzuty naruszenia wskazanych w tym punkcie kasacji przepisów są nieuzasadnione. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że opłata za parkowanie wiąże się z zajęciem miejsca parkingowego w wyznaczonej właściwymi znakami drogowymi części strefy płatnego parkowania przez konkretny pojazd identyfikowany przypisanym mu numerem rejestracyjnym. Jeśli zaś tak, to oczywistym jawi się przewidziany § 6 pkt 13 Regulaminu skutek umieszczenia w pojeździe biletu parkingowego z danymi nie odpowiadającymi danym rzeczywistym; taki stan rzeczy oznacza, że dany pojazd ma nieopłacony postój, co z kolei wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej przewidzianej § 1 ust. 4 uchwały Nr XXI/661/20 Rady Miasta Szczecin na zasadach określonych w zał. Nr 4 do tej uchwały. Nie narusza również żadnego z przepisów wymienionych w pkt a. petitum skargi kasacyjnej przepis przewidujący nie tyle "tryb reklamacyjny" jak to określa skarżący kasacyjnie Prokurator, co możliwość rozpatrzenia ewentualnych reklamacji. Powyższe uregulowanie w ocenie Sądu kasacyjnego, poza tym, że mieści się w dyspozycji art. 13b ust. 4 pkt 1), 2) i 3) u.d.p. ustalania wysokości i możliwych rodzajów opłat oraz sposobu ich pobierania, to może zapobiegać niejasnościom w korzystaniu z miejsc postojowych, ale również może przyczyniać się do eliminacji ewentualnego postępowania egzekucyjnego związanego z nieuiszczeniem opłaty w sytuacji, gdy w rzeczywistości została ona uiszczona. Jak trafnie podsumował Sąd I instancji, kwestionowana przez Prokuratora regulacja nie wprowadza żadnego trybu procesowego kwestionowania opłat związanych z funkcjonowaniem strefy, umożliwiając jedynie wyjaśnienie wątpliwej kwestii ze strefą lub opłatą związanej. Taki stan rzeczy prawa nie narusza, a jest co najmniej pożądany. Wreszcie nie jest uzasadniony zarzut z pkt c. petitum skargi kasacyjnej. Ustanowienie abonamentu miesięcznego oraz opłaty zryczałtowanej dla posiadaczy pojazdów hybrydowych jedynie w odniesieniu do osób fizycznych rozliczających podatek dochodowy w Mieście Szczecin mieści się w granicach upoważnienia ustawowego i nie narusza ustanowionej art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości. Jak wynika z art. 13b ust. 4 pkt 2) u.d.p., który stanowi że rada gminy, ustalając strefę płatnego parkowania (...) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, wyłącznie organ stanowiący gminy decyduje czy wprowadzi opłaty tego rodzaju oraz jakie podmioty będą mogły z nich skorzystać. Przywołany przepis nie formułuje żadnych kryteriów wyboru użytkowników dróg mogących skorzystać z opłaty zryczałtowanej bądź abonamentu, pozostawiając to włodarzowi gminy na szczeblu organu stanowiącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno zarzucić naruszenie prawa Radzie Miasta Szczecin, która wskazując uprawnionych do tej formy uiszczania opłaty za parkowanie, wyłączność dała podmiotom przyczyniającym się poprzez płacone podatki do utrzymania i rozwoju dróg miejskich, a także do utrzymania związanych z tymi drogami urządzeń. Jak przyjęło się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego nie ma podstaw, by z Konstytucji wydobywać nakaz równego traktowania przez prawo podmiotów odmiennych. Jak wyjaśniał Trybunał, równość wobec prawa to zasadność wybrania określonego kryterium zróżnicowania podmiotów prawa, które oznacza uznanie konkretnej cechy za istotną i uzasadnioną w regulowanej dziedzinie prawa, a tym samym dopuszczającą różnicowanie (por. orzeczenie TK z 29.09 1997 r. OTK ZU 1997, Nr 3-4, poz. 37; orzeczenie TK z 9.03.1988 r., OTK 1988, Nr 1, poz. 17). Oznaczenie grupy podmiotów użytkujących samochody o hybrydowym napędzie, korzystających z miejsc postojowych oznaczonej strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Szczecina jako płatników podatku dochodowego na rzecz tej wspólnoty samorządowej, uzasadnia przyznane im z tego tytułu prawo do korzystania z abonamentu lub ryczałtu i w związku z tym nie może zostać uznane za naruszające konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.