I GSK 833/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1424/20 w sprawie ze skargi B.A. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1424/20, oddalił skargę B. A. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez B. A., Dyrektor Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) przekazał w dniu 26 marca 2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Iławie tytuł wykonawczy o nr [...], obejmujący na dzień 26 marca 2020 r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 roku do listopada 2019 roku w kwocie 1324,90 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 17,70 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł. Skarżący złożył zarzuty do organu egzekucyjnego pismem z dnia 18 maja 2020 r. (data wpływu 19 maja 2020 r.), w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które mieściły się w katalogu zawartym w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. Dz.U.2020.1427, dalej: u.p.e.a.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zgierzu pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. przekazał wierzycielowi na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. pismo skarżącego, zakwalifikowane jako zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Stanowisko wierzyciela na wniesione przez skarżącego zarzuty zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora z dnia [...] sierpnia 2020 r., w którym uznano za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Postanowieniem z [...] września 2020 r. Dyrektor utrzymał w mocy ww. postanowienie z [...] sierpnia 2020 r. Odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, wierzyciel wskazał, że na skarżącego została zgłoszona rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Dowód w postaci kserokopii "Wniosku o rejestracje odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia [...] kwietnia 2001 r. dosłano wraz z zaskarżonym postanowieniem. Zdaniem Dyrektora, nie jest on uprawniony do kwestionowania wiarygodności wniosku. Nie jest też obowiązany przez przepisy prawa do zasięgania opinii biegłego grafologa w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje prawdziwość swojego podpisu. Udowodnienie tej kwestii leży po stronie skarżącego, albowiem to on kwestionuje prawdziwość podpisu. W przypadku zgłoszenia sprawy właściwym organom należy poinformować Pocztę Polską S.A. o podjętych krokach i końcowych ustaleniach. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr. 187 z 2007 r. poz. 1342) skarżącemu przyporządkowany został jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. załączono do postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. Rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomień, jednak nie wskazał, że zawiadomienia należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Zawiadomienie nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Nie stanowi ono rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych W zaskarżonym postanowieniu wierzyciel zasadnie wskazał również, że wyłącznie podjęcie działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, opisanego w powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu opłat abonamentowych. Tymczasem Dyrektor nie posiada dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Wierzyciel nie posiada także dokumentu potwierdzającego dopełnienie przez skarżącego formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych. W tych okolicznościach Dyrektora stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowym tytule wykonawczym wierzyciel prawidłowo uznał za nieuzasadniony. W kwestii zarzutu braku doręczenia upomnienia, Dyrektor wskazał, że wierzyciel, wypełniając nałożony w przepisie art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, przesłał 2 grudnia 2019 r. (za potwierdzeniem odbioru), na adres zameldowania skarżącego upomnienie [...]. Zostało ono odebrane przez skarżącego w dniu 5 grudnia 2019 r. Zatem i ten zarzut należało uznać za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na powyższą decyzję. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym, Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie wierzyciel wykazał, iż rejestracja odbiornika telewizyjnego została zgłoszona na imię i nazwisko zobowiązanego (wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2001 r., przy postanowieniu organu I instancji). Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat RTV stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników. Nadto, w chwili wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nadany został numer indywidualny identyfikacyjny abonenta ([...]). Znajdujący się w aktach sprawy duplikat zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego opatrzony został podpisem Kierownika Wydziału Abonamentu RTV – I. F. i datą [...] sierpnia 2008 r. Chybiony jest zatem zarzut, iż w niniejszej sprawie nie zgłoszono wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego. Sąd podzielił pogląd Dyrektora, że skarżący nie wykazał, aby to nie on podpisał wniosek. Jednocześnie zaznaczył, iż obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Skutkiem rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. była bowiem utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Poza tym, zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Użyte w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wyrażenie "powiadomienie" oznacza, iż przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w tym przepisie. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. WSA podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2262/15, stwierdzając, że Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia przedmiotowego zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomień, nadto nie wskazał, że zawiadomienia należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Tym samym wniosek skarżącego o przedłożenie oryginału wniosku o rejestrację odbiornika uznać należało za bezzasadny. WSA zgodził się z wierzycielem, że rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych Jak słusznie akcentował wierzyciel, zgodnie z § 4 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia – obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia. Tożsame rozwiązanie prawne w tym zakresie przewiduje także § 11 oraz § 12 obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodu uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych, które mógł uzyskać. Mając na uwadze powyższe, w ocenie WSA, zasadnie organy obu instancji uznały, że skarżący zarejestrował odbiornik telewizyjny, w związku z czym zobowiązany był do uiszczania opłat abonamentowych. Zdaniem Sądu również stanowisko Dyrektora w odniesieniu do zarzutu braku doręczenia upomnienia jest prawidłowe. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wierzyciel wypełniając nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek przesłał 2 grudnia 2019 r. (za potwierdzeniem odbioru), na adres zameldowania skarżącego upomnienie UPZ [...]. Upomnienie odebrane zostało przez skarżącego 5 grudnia 2019 r. Dowód w postaci kserokopii upomnienia z dnia 2 grudnia 2019 r. oraz kserokopia dokumentu wygenerowanego z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego odbiór przesyłki poleconej zawierającej przedmiotowe upomnienie załączono do zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy grafologicznej na okoliczność tego, iż skarżący nie złożył podpisu na wniosku o rejestrację odbiornika, a wobec czego nie powstał po jego stronie obowiązek do uiszczania abonamentu, Sąd wskazał, że wniosek ten dotyczy w istocie powołania biegłego na wskazaną przez skarżącego okoliczność. Tymczasem z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym wniosek dowodowy Sąd uznał za bezprzedmiotowy. Podsumowując, WSA stwierdził, że organy obu instancji w niniejszej sprawie działały na podstawie przepisów prawa Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione i spełnia wymogi określone przepisami prawa. Tym samym nie doszło do naruszenie przepisów postępowania art. 6-9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 10 § 1 i § 3 k.p.a., art. 14 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 k.p.a., art. 68 § 1 § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a., poprzez brak należytego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy, w ty, prawdy obiektywnej co doprowadziło do utraty zaufania obywatela do organów administracyjnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył B. A., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] sierpnia 2020 r., zawierającego stanowisko wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, a co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez niezasadne zastosowanie i uznanie, że na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej, mimo iż skarżący nie dokonał rejestracji odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, tj. podważył autentyczność podpisu złożonego pod ww. wnioskiem, a w świetle przedłożonych dowodów nie mógł go złożyć, gdyż w tym okresie przebywał poza granicami kraju, tj. w Kanadzie; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie przeprowadził postępowania dowodowego w kierunku zbadania prawdziwości podpisu dokumentów, co przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogło przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony, czego konsekwencją jest przyjęcie do orzekania błędnego stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji w toku postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że skarżący podpisał wniosek o rejestrację, a przez co powinien uiszczać opłatę abonamentową rtv. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. Z powołanych zarzutów procesowych oraz prawa materialnego przez niezasadne zastosowanie art. 2 ust.3 ustawy o opłatach abonamentowych wynika, że zobowiązany kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, który zaakceptował pogląd organu o istnieniu po stronie wnoszącego skargę kasacyjną obowiązku z tytułu opłat abonamentowych wskazanych w tytule wykonawczym z dnia [...] marca 2020 r. Według skarżącego kasacyjnie jest to stanowisko błędne, gdyż nie przeprowadzono z urzędu postępowania dowodowego w kierunku zbadania prawdziwości podpisu skarżącego na wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego, co przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogło przechylić szalę na korzyść skarżącego. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów stwierdzić przede wszystkim należy, że rację ma Sąd I instancji, że skarżący nie podważył skutecznie domniemania, iż podpis na wniosku z dnia [...] kwietnia 2001 r. o zarejestrowanie odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego (dalej RTV) nie jest jego. Wbrew temu co twierdzi skarżący kasacyjnie, organ nie miał obowiązku powołania biegłego z zakresu grafologii celem wykazania, że wzmiankowany podpis nie pochodzi od skarżącego. Organ dysponował bowiem m.in. kopią wniosku o zarejestrowanie RTV z widniejącym na nim podpisem skarżącego kasacyjnie, co zasadnie uznał w świetle innych zgromadzonych dowodów za dokument sporządzony przez skarżącego. Jeżeli skarżący twierdzi, że podpis nie jest jego (wg strony został podrobiony) to na nim spoczywał obowiązek wykazania tej okoliczności. Tymczasem poza stwierdzeniem, że ponieważ w dacie widniejącej na wniosku na stałe przebywał z rodziną w Kanadzie nielogiczne byłoby rejestrowanie RTV w Polsce, skarżący nie poczynił żadnych kroków prawnych w celu wykazania, że miał miejsce wskazywany przez niego czyn zabroniony. Tym samym, wobec braku obalenia domniemania, że wniosek o zarejestrowanie RTV pochodził od skarżącego kasacyjnie za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż skarżący zarejestrował RTV, co oznacza, że był on zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych w okresie wskazanym w tytule wykonawczym tj. za okres od [...] stycznia 1991 r. do [...] grudnia 2013 r. Zarejestrowanie bowiem odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że rejestrujący posiada i używa ten odbiornik, a w konsekwencji do potwierdzenia istnienia wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Powyższe stanowisko było wyrażane już w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, WSA w Gliwicach 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13). W świetle przedstawionych rozważań zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.