II SA/Sz 1161/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na zarządzenie nr 193/2021 Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia sposobu prowadzenia zajęć dydaktycznych i innych form aktywności w roku akademickim [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 29 września 2021 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zarządzenie nr [...] Rektora Uniwersytetu S. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia sposobu prowadzenia zajęć dydaktycznych i innych form aktywności w roku akademickim [...], żądając jego uchylenia bądź uznania bezskuteczności. Jak wskazał, celem skargi jest przywrócenie rozwiązań prawnych nie naruszających praw skarżącego poprzez umożliwienie nauki zdalnej jako podstawowej. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu S. wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż jest niedopuszczalna, gdyż ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przewiduje odrębny i szczególny tryb zaskarżania aktów organów uczelni, w tym zarządzeń Rektora, określony w jej artykule 427, który nie został w niniejszej sprawie wyczerpany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Jak wynika z art. 52 § 1 i § 2 (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych przepisów wynika, że każdorazowo przed przystąpieniem do rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności jest zobligowany do zbadania czy spełnia ona wymogi formalne. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarga M. W. dotyczy zarządzenia Rektora wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 z późn. zm.). Wniesienie przedmiotowej skargi nie zostało poprzedzone ani wezwaniem Rektora do usunięcia naruszenia prawa, ani też nie było przez skarżącego w inny sposób zaskarżane. Sąd stwierdza (na obecnym, wstępnym etapie badania skargi i jej dopuszczalności), że zaskarżone zarządzenie jako akt wydany przez organ uczelni (rektora), podlega weryfikacji w trybie art. 427 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie treścią powyższego przepisu, minister (właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki) stwierdza nieważność aktu wydanego przez organy uczelni, z wyłączeniem uchwały, o której mowa w art. 192 ust. 2 i 3 oraz art. 221 ust. 14, i decyzji administracyjnej. Na rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu służy, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, skarga do sądu administracyjnego. Przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji administracyjnych stosuje się odpowiednio. W tym stanie rzeczy uznać należy, że dla wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie Rektora wymagane jest zachowanie przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie drogi jego zaskarżenia, tj. najpierw do właściwego ministra, a następnie w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia do sądu (podobnie postanowienie WSA w Krakowie z 9 listopada 2021 roku sygn. akt. III SA/Kr 1061/21 – publ. www.orzecznia.nsa.gov.pl.) Stwierdziwszy zatem, że ze względu na brak wyczerpania środków zaskarżenia, kontrola zaskarżonego aktu przez Sąd jest na aktualnym etapie sprawy niedopuszczalna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.