III SAB/Gl 118/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi A. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania Rady [...] Uniwersytetu [...] w K. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania habilitacyjnego 1) stwierdza, że Rada [...] Uniwersytetu [...] w K. dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania habilitacyjnego, 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) oddala skargę w pozostałym zakresie, 4) zasądza od Uniwersytetu [...] w K. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 8 maja 2020 r., uzupełnionym 23 czerwca 2020 r. A.N. (skarżąca, habilitantka) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dziekana Wydziału Prawa i Administracji/Przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych Uniwersytetu [...] (dalej Rada, Rada Naukowa) w okresie od 13 sierpnia 2018 r. do 1 marca 2020 r. oraz uchwały z [...] r. Postępowanie dotyczyło habilitacji skarżącej i trwało 20 miesięcy od daty złożenia wniosku do daty podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia, która została podjęta nie tylko z uchybieniem terminu ale także z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej kpa), co do ilości podjętych uchwał, interpretacji wyników głosowania na szkodę skarżącej oraz naruszeniem właściwości organu odwoławczego. Skarżąca podkreśliła, że czynności podejmowane w kwietniu 2020 r. były pozorowane i nie miały uzasadnienia faktycznego ani prawnego, zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania habilitacyjnego oraz nieprzekazania odwołania do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych. Do dnia wniesienia skargi ostatnia uchwała o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego nie została jej doręczona. W szczególności skarżąca zarzuciła obrazę art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 w zw. z art. 37 § 1 kpa oraz terminów określonych w art. 18a pkt 5, pkt 7, pkt 8, pkt 11 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2017 r., poz.1789, a skrócie usn). W konsekwencji skarżąca wniosła o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, zabezpieczenie materiału dowodowego w postaci nagrań przebiegu posiedzenia Rady z 25 lutego i 28 kwietnia 2020 r., wymierzenie organowi grzywny w kwocie 10 000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podkreśliła, że postępowanie habilitacyjne zostało wszczęte jej wnioskiem z 13 sierpnia 2018 r., a Komisja habilitacyjna (dalej Komisja) powołana została 4 grudnia 2018 r. Zaznaczyła, że początkowo postępowanie było prowadzone przez Wydział Prawa i Administracji AA, a następnie w związku ze zmianą stanu prawnego, przez Radę Naukową Instytutu Nauk Prawnych (INP). Z niewyjaśnionych powodów posiedzenie Komisji odbyło się dopiero 19 listopada 2019 r. a skarżąca nie otrzymała żadnego pisma ani wiadomości o przyczynach przewlekłości postępowania i wyjaśnienia powodów niezałatwienia sprawy w terminie zakreślonym ustawą. Dalej skarżąca stwierdziła, że w związku brakiem wymaganej większości w głosowaniu za nadaniem jej stopnia doktora habilitowanego Rada Naukowa INP powinna była przeprowadzić drugie głosowanie w sprawie odmowy nadania jej tego stopnia, czego nie zrobiła. Zatem nie dokończyła procedury w zakresie nadania lub odmowy nadania jej stopnia naukowego. Skarżąca zarzucił też, że doręczono jej akta sprawy dopiero 27 stycznia 2020 r., czyli po upływie prawie dwóch miesięcy. Podniosła także, że początkowo jej odwołanie miało być rozpoznane przez Radę Naukową 25 lutego 2020 r., lecz w ramach tego posiedzenia nie podjęto w jej sprawie żadnej uchwały. Na skierowane w tej sprawie pytanie do Przewodniczącego Rady, dlaczego po raz kolejny rozpoznanie sprawy jest odraczane, skarżąca otrzymała drogą mailową wyjaśnienie, że "ujawniła się konieczność zwrócenia się do pozostałych recenzentów o ustosunkowanie się do treści odwołania", co skarżąca uznała za działanie nieprawidłowe, niemające żadnego uzasadnienia ani podstaw prawnych, zmierzające jedynie do przedłużania postępowania habilitacyjnego. Dalej skarżąca podniosła, że Rada Naukowa niezasadnie wielokrotnie głosowała w jej sprawie, bowiem "w sytuacji nieuwzględnienia odwołania nie było podstaw prawnych do głosowania w sprawie nadania/odmowy nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego." Tymczasem czynność głosowania nad uchwałą w przedmiocie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego, a następnie głosowania nad odmową nadania stopnia, została z niewiadomych powodów powtórzona. Zatem w postępowaniu podjęto dwie uchwały w sprawie odmowy nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Z uwagi na rażącą przewlekłość i trudne do wyjaśnienia błędy proceduralne skarżąca uznała, że postępowanie będzie dalej przedłużane. Podkreśliła, że władze Instytutu i Rada Naukowa nie kierują się w tej sprawie przepisami prawa, nie respektują terminów i zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Od złożenia wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego minęło 20 miesięcy, a odmowa nadania jej stopnia naukowego skutkuje zniesławieniem habilitantki oraz że "zachowanie organu świadczy o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania, co niewątpliwie narusza powołane w skardze zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz przepisy szczegółowe". Rada skargę na przewlekłość postępowania habilitacyjnego, co wynika z uzasadnienia uchwały nr [...], uznała za niezasadną zwłaszcza w części dotyczącej oceny przewlekłości postępowania jako rażąco naruszającego prawo, co uzasadniałoby nałożenie kary pieniężnej. Opóźnienie rozstrzygnięcia tej sprawy nie leżało też po stronie Rady Naukowej, ale złożyło się na to wiele przyczyn, w tym spóźnione nadesłanie jednej z recenzji, a także wybuch pandemii. Za w pełni usprawiedliwioną uznała natomiast nieobecność Sekretarza Komisji, spowodowanej wyjazdem zagranicznym. Podkreśliła, że skarga dotyczy "zbiorczo" dwóch okresów prowadzenia postępowania przez różne organy. Radę Wydziału Prawa i Administracji AA (dalej Rada Wydziału) oraz drugiego, gdy właściwość ta "przeszła" na Radę Naukową INP AA. Cezurą czasową jest dzień 1 października 2019 r., kiedy przestała istnieć Rada Wydziału, co wynika z § 218 ust. 1 Statutu AA w K. uchwalonego przez Senat Uniwersytetu [...] w K. w dniu 28 maja 2019 r. Oba organy były ciałami kolegialnymi, co wydłuża ich pracę. W ocenie Rady Naukowej nie ma wyraźnych przepisów o sukcesji praw i obowiązków Rady Wydziału i nie może odpowiadać za działania/zaniechania Rady Wydziału, która przestała istnieć a pierwszy okres postępowania przed tym organem trwał od 13 sierpnia 2018 r. do 30 października 2019 r. W tym czasie powołana została Komisja habilitacyjna (4.12.2018 r.), wysłano dokumenty recenzentom i pozostałym członkom Komisji (8 stycznia 2019) i wpłynęły recenzje (pierwsza 28.28.2019 – prof. D.S., druga – 12.03.2019, – prof. K.G., przekazane mailowo skarżącej 25 marca 2019 oraz Sekretarz Komisji 2 kwietnia 2019 r. Trzecia i ostatnia recenzja wpłynęła 4 września 2019 r. – prof. P.P.), a posiedzenie Komisji zostało wyznaczone na dzień 19 listopada 2019 r. Ustalenie tego terminu wynikało z faktu, że do 22 października 2019 r. prof. M.J. (Sekretarz Komisji) przebywała na stażu zagranicznym, trwającym 3 miesiące i odbyło się, kiedy Rada Wydziału została już zniesiona. Z przedstawionego kalendarium jednoznacznie wynika, że w tym czasie doszło do naruszenia terminów zakreślonych ustawą dla postępowania habilitacyjnego w art.18a. Przewlekłość postępowania była spowodowana przewlekłością sporządzania recenzji, (które trwało ok. ośmiu miesięcy) zamiast 6 tygodni, a także wybuchem pandemii koronawirusa. Organ podkreślił również, że w ówczesnym stanie prawnym nie posiadał jakichkolwiek instrumentów za pomocą których mógłby "wymusić" dochowanie terminów przez recenzentów. Przewodnicząca Komisji (prof. T.M.), jak i Sekretarz (prof. M.J.) monitowały w sprawie przyspieszenia prac nad recenzją. Trudno zatem zarzucać Radzie Naukowej rażące naruszenie prawa w tym zakresie. Rada podkreśliła, że zgodnie z art. 29 ust. 1 usn w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego nie można wprost stosować regulacji zawartej w art. 35 § 1-3a kpa wedle których organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy (bez zbędnej zwłoki) Postępowanie to ma swoja odrębność, specyfikę oraz tradycję i ustawodawca uznał, że sprawa nadania stopnia naukowego nie może być załatwiona w ciągu miesiąca lub dwóch miesięcy. Jeśli nawet uznać, że w przypadku skarżącej nastąpiło przekroczenie zwyczajowo przyjętych terminów zakończenia postępowania, to w żadnym wypadku nie może być tu mowy o rażącym naruszeniu prawa, ani o tym, że winę za to ponosi organ prowadzący postępowanie habilitacyjne. Co więcej, praktyka dowodzi, że w niektórych przypadkach np. ponaglania recenzentów, zgłaszają oni rezygnację z powierzonej im funkcji, co skutkuje koniecznością wyznaczenia nowego recenzenta, a to z kolei znacząco przedłuża postępowanie. Nadto skarżąca miała świadomość przyczyny przewlekłości postępowania, gdyż otrzymywała sukcesywnie nasyłane recenzje. Opóźnienie dotyczyło wyłącznie jednej z nich. Zatem przyczyny te leżały głównie po stronie jednego z recenzentów, natomiast skarżąca otrzymywała sukcesywnie nadsyłane recenzje, wiedziała więc jak sprawa się toczy. Rada nie podziela poglądu Centralnej Komisji, że powinna na posiedzeniu 13 grudnia 2019 r. przeprowadzić dwa głosowania. Uznaje bowiem, że skoro głosowała w sprawie nadania skarżącej stopnia naukowego, a uchwała ta nie uzyskała wymaganej większości, to tym samym Rada opowiedziała się przeciw nadaniu jej tego stopnia. Należy też zaznaczyć, że Rada Naukowa, wychodząc naprzeciw żądaniu skarżącej, przeprowadziła taki tryb głosowania w dniu 28 kwietnia 2020 r. Głosowaniu początkowo poddana została uchwała w sprawie nadania jej stopnia naukowego, a wobec faktu, że uchwała ta nie uzyskała wymaganej większości, w kolejnym głosowaniu podjęto uchwałę w sprawie odmowy nadania jej tego stopnia. Również otrzymanie akta sprawy przez skarżącą dopiero 27 stycznia 2020 r., czyli po upływie prawie dwóch miesięcy od chwili jej podjęcia wynikało z faktu konieczności zatwierdzenia treść uzasadnienia uchwały, jak i protokołu z posiedzenia przez wszystkich członków Rady oraz prawie 3 tygodniowej przerwy świątecznej na przełomie roku 2019 i 2020. Natomiast brak podjęcia uchwały 25 lutego 2020 r. i odroczenie załatwienia sprawy na następne posiedzenie spowodowany był koniecznością ponownego, pełnego wyjaśnienia całości sprawy, wobec podjęcia postępowania mającego na celu ewentualną zmianę uchwały w trybie autokontroli. Głosowanie jest tajne i 28 kwietnia w praktyce powtórzono głosowanie, jednak i tym razem Rada Naukowa odmówiła nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego. Nie sposób uznać dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy za celowe działania opóźniające. Sam termin kolejnego głosowania był również opóźniony przez wybuch pandemii koronawirusa. Przed wniesieniem skargi skarżąca wniosła 6 maja 2020 r. ponaglenie. W odpowiedzi na skargę z 5 czerwca 2020 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu podkreślił, że podtrzymuje stanowisko zawarte w uchwale nr [...] Rady z 2 czerwca 2020 r. i poinformował, że oryginały akt postępowania habilitacyjnego znajdują się w Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych w Warszawie w związku z wniesieniem środka odwoławczego od niekorzystnej dla skarżącej uchwały. Z akt sprawy i pism skarżącej nie wynika aby odwołanie zostało rozpatrzone i uchwała o odmowie nadania stopnia doktora habilitacyjnego była ostateczna i prawomocna. Jak wynika z uzasadnienia uchwały Rady nr [...] z dnia 2 czerwca 2020 r. w sprawie opinii Rady Naukowej Instytutu dotyczącej odwołania skarżącej 17 lutego 2020 r. wydanej na podstawie § 70 ust. 4 Statutu AA w K. (załącznik do uchwały nr [...] Senatu AA z dnia 28 maja 2019 r.) skarżąca zarzuciła Radzie: 1) obrazę zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, polegającą w szczególności na nieuprawnionym wpływaniu przez recenzentkę dr hab. K.G., prof. AA na przebieg posiedzenia Rady Naukowej; 2) nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu habilitacyjnym, a także przekroczenie granic swobodnej oceny materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu habilitacyjnym; 3) naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z 18a ust. 11 usn oraz przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) poprzez odmowę nadania stopnia doktora habilitacyjnego, pomimo spełniania – zdaniem Habilitantki - kryterium znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz wykazania się istotną aktywnością naukową w tej dyscyplinie; 4) naruszenie art. 18 a ust. 11 usn poprzez niepodjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; 5) sprzeczność z uchwałą Komisji habilitacyjnej z 19 listopada 2019 r. oraz sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia skarżonej uchwały. Zarzuty te uznano za niezasadne i przesłano odwołanie do rozpatrzenia Centralnej Komisji, jako organu odwoławczego (art. 21a ust. 2usn). Wcześniej jednak, na co wskazuje skarżąca jej odwołanie było przedmiotem rozważań Rady na posiedzeniu 25 lutego i 28 kwietnia 2020 r. Rada dyskutowała ponownie nad przedstawioną przez skarżącą rozprawą pt. Przedmiot prawa autorskiego (utwór) w ujęciu kognitywnym i rozważała zasadność podniesionych zarzutów odwołania w kontekście możliwości jego uwzględnienia w trybie art. 132 kpa. Głosowanie tej kwestii miało miejsce 28 kwietnia i wynika z niego, że organ kolegialny nie podzielił zasadności odwołania, gdyż nie podjął rozstrzygnięcia korzystnego dla skarżącej. W uzasadnieniu uchwały Rada przedstawiła cały przebieg postępowania habilitacyjnego z uwzględnieniem kolejnych jego czynności. Podkreśliła, że podejmując uchwałę w sprawie nadanie stopnia doktora habilitowanego nie jest związana treścią uchwały Komisji habilitacyjnej, a w uzasadnieniu do uchwały z 3 grudnia 2019 r. jednoznacznie wskazano, co jest podstawą odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych ("praca habilitacyjna powinna być opracowaniem konkretnego problemu i wskazaniem rozwiązania, tego zaś przedstawiona do oceny monografia nie zawierała"). Stanowisko to zostało podtrzymane. Zarzuty te stanowiły podstawę rozważań o jego uwzględnieniu w trybie autokontroli i uchwały z 28 kwietnia 2020 r. Jednocześnie ze skargi oraz jej uzupełnienia z 23 czerwca i 5 października 2020 r. wynika, że kwestia nieprawidłowości postępowania habilitacyjnego była przedmiotem kontroli Rzecznika Praw Obywatelskich (pismo z 5.05.2020 r., 22.05.2020 r.) oraz Prokuratura Rejonowa K. prowadzi dwa śledztwa w sprawie, m.in. o niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień, poświadczenie nieprawdy w recenzji. Na AA prowadzone są też postępowania wyjaśniające - dyscyplinarne. W sprawie interweniowała ponadto A, działająca na rzecz przestrzegania prawa na uczelniach oraz przewlekłość postępowania została opisana w artykule z 23 września 2010 r. w "B" pt. "[...]". Sąd z urzędu zapoznał się z jego treścią, gdyż skarżąca przedstawiła tylko polemikę organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania habilitacyjnego okazała się zasadna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz.1302, w skrócie ppsa) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanej w indywidualnych sprawach. Przedmiotem skargi rozpatrywanej w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania habilitacyjnego prowadzonego przez kolejne organy kolegialne Uniwersytetu [...] w okresie od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r. pomimo podjęcia 3 grudnia 2019 r. uchwały nr [...] odmawiającej nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych skarżącej. Stosownie do treści art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 pkt 1 kpa, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa (bezczynność) lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji można wnosić w każdym czasie i zaskarżenia wiąże z wniesieniem środka zaskarżenia, a nie jego rozpatrzeniem przez organ (por. postanowienie NSA z 8.11.2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2654/13, z 7.05.2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1083/14, z 20.11.2015 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2915, WSA w Warszawie z 12.12.2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 581/19, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zostały spełnione przesłanki formalne wniesienia skargi na przewlekłość i podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu stosownie do wymogów art. 149 ppsa. Jak wskazano wyżej w niniejszej sprawie skarżąca 6 maja 2020 r. wniosła ponaglenie a 8 maja 2020 r. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie przez Radę postępowania habilitacyjnego z jej wniosku z 13 sierpnia 2018 r. W jej ocenie postępowanie to zostało zakończone podjęciem uchwały nr [...] z 3 grudnia 2019 r. o odmowie nadania jej stopnia doktora habilitowanego i mimo wniesienia 17 lutego 2020 r odwołania, do dnia wniesienia skargi nie zostało ono uwzględnione w trybie autokontroli ani przekazane organowi odwoławczemu/Centralnej Komisji. Sąd stwierdza z urzędu, że informacja o zakończeniu postępowania habilitacyjnego uchwałą z 3 grudnia 2019 r. zawarta jest na stronie internetowej Instytutu, zgodnie z art. 18a ust. 12 usn. Z akt sprawy nie wynika, kiedy odwołanie zostało przekazane Centralnej Komisji ale 2 czerwca 2020 r. Rada podjęła uchwałę nr [...] negatywnie opiniującą jego rozpatrzenie, co dowodzi, że przed tą datą odwołanie nie zostało przekazane Komisji. Natomiast w odpowiedzi na skargę z 5 czerwca pełnomocnik organu podkreślił, że akta zostały przekazane Centralnej Komisji. Stąd Sąd przyjął, że procedowanie w kwestii wniosku habilitacyjnego skarżącej trwało co najmniej od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r., przy czym przez samą Radę Naukową od 15 października 2019 r. do 2 czerwca 2020 r., chociaż samą uchwałę o odmowie przyznania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego rada Naukowa podjęła 3 grudnia 2019 r. Uchwała ta została zaskarżona odwołaniem z 17 lutego 2020 r., które zostało wniesione w terminie, gdyż został mu nadany bieg i nie zostało jeszcze rozpatrzone. Uchwała nr [...] z 3 grudnia 2019 r. o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych w dziedzinie nauk społecznych nadal nie posiada zatem przymiotu ostatecznej i prawomocnej. Powyższe ustalenie powodowało, że Sąd uznał za zasadne merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłość tego postępowania. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, z której wynika, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Jak również nie stoi na przeszkodzie w rozpoznaniu skargi uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, z której wynika, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy- organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z uzasadnienia uchwały wynika, że organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ppsa), co oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności z zakresu administracji publicznej z racji uznania wniosków, zarzutów skargi, jak i podstawy prawnej za uzasadnione. Organ przyznaje, że pozostawał w bezczynności. Nadto NSA zauważył, że przyjęcie stanowiska, że wydanie przez organ żądanego aktu po wniesieniu skargi do sądu, ale przed zamknięciem rozprawy powinno skutkować oddaleniem skargi, ponieważ organ nie pozostaje już w stanie bezczynności może w konsekwencji doprowadzić do lekceważenia przepisów wyznaczających organom administracyjnym terminy załatwienia praw (por. art. 35 kpa, art. 139 op, art. 21 ust. 1 usn). Sąd zauważa, że ostatnie stanowisko odnosi się w pełni do przewlekłości postępowania. Wskazać również należy na regulacje wynikające z ustawy z 2 marca 2010 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), w brzmieniu nadanym ustawa z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz.568), która wprowadziła art.15zzs, uchylony przez art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U., poz. 875). Wynika z nich, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego wprowadzonego w Polsce 14 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia (MZ) z 13 marca 2020 r. oraz stanu epidemii obowiązującego w kraju od 20 marca 2020 r., zgodnie z rozporządzeniem MZ w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, że terminy z uchylonego art. 15zzs dotyczącego w ust. 1 pkt 6 biegu terminów postępowania administracyjnego, rozpoczynają bieg "po upływie 7 dni’ od dnia wejścia w życie ustawy z 14.05.2020 r. Zgodnie zatem z zasadami art. 111 kc rozpoczynają one bieg od dnia 24.05.22020 r. (niedziela), co przy uwzględnieniu art. 115 kc wskazuje, że terminy rozpoczynają bieg od 25.05.2020 r.(termin do wykonania czynności prawnych). Innymi słowy bieg terminów procesowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty uległ zawieszeniu na okres od 31 marca do 24 maja 2020 r. W okresie tym, zgodnie z art. 15zzs ust. 1 i 11 przepisów o bezczynności organów, w tym wymierzania kar grzywien nie stosuje się, a zaprzestanie wykonywania czynności przez organ nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Przewlekłe prowadzenie postępowania to prowadzenie go dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd dokonuje oceny, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia w terminie zakreślonym ustawą, a termin ten szacunkowo zakreśla art. 18a usn. W doktrynie przyjmuje się, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić, gdy organ administracji w jego toku podejmuje czynności zbędne lub też powstrzymuje się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (J. P. Tarno "Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania", Casus 2013 r., str. 11). W tym miejscu należy przywołać regulacje dotyczące postępowania habilitacyjnego wprowadzone ustawą o stopniach naukowych w art. 16 do 21 obowiązujące w sierpniu 2018 r. i mające zastosowanie w sprawie. Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, zwana dalej habilitantem składa do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wniosek (w formie elektronicznej i papierowej) o wszczęcie postępowania habilitacyjnego ze wskazaniem jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybranej przez habilitanta do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku do Centralnej Komisji, która w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokonuje oceny formalnej wniosku oraz zamieszcza wniosek wraz z autoreferatem na stronie internetowej. W przypadku uznania wniosku za niekompletny lub nieodpowiadający wymogom ustawy Centralna Komisja wzywa do jego uzupełnienia, wskazując sposób i wyznaczając termin uzupełnienia wniosku. Centralna Komisja informuję wskazaną przez habilitanta Radę o wszczęciu postępowania habilitacyjnego i wnosi o wyrażenie zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego oraz wyznaczenie 3 członków Komisji habilitacyjnej, w tym sekretarza i recenzenta. Oceny wniosku na Wydziale dokonuje Rada Naukowa INP/uprzednio Rada Wydziału, która przedkłada Centralnej Komisji swoją opinię w sprawie wyrażenia zgody na postępowanie wraz z propozycją 3 członków Komisji habilitacyjnej. Po wyrażeniu zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego na stronie internetowej Wydziału/Instytutu zamieszczany jest wniosek i autoreferat. Centralna Komisja powołuje pełny skład Komisji i przekazuje jej dokumenty uzyskane od habilitanta. Komisja habilitacyjna składa się z 7 członków: 4 członków o uznanej renomie naukowej (w tym międzynarodowej), wyznaczonych przez Centralną Komisję (w tym przewodniczący, dwóch recenzentów i jeden członek komisji); 3 członków o uznanej renomie naukowej (w tym międzynarodowej), wyznaczonych przez jednostkę prowadzącą postępowanie habilitacyjne, w tym sekretarza i recenzenta. Recenzenci powołani w przewodzie, w terminie nie dłuższym niż 6 tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej oceniają czy osiągnięcia naukowe habilitanta spełniają kryteria określone w art. 16 ustawy i opracowują recenzje. Kryteria oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego zapisane są w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 września 2011 r. Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia wpłynięcia ostatniej recenzji przedkłada Radzie Naukowej/Radzie Wydziału uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego. Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie Komisji w głosowaniu jawnym podejmują uzasadnioną uchwałę w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Głosowanie Komisji na wniosek habilitanta przeprowadza się w trybie tajnym. Podjęta przez Komisję habilitacyjną uchwała ma dla Rady status opinii. Obrady Komisji mogą odbywać się w formie wideokonferencji. Komisja nie może podejmować uchwał w składzie mniejszym niż sześć osób, przy czym dla ważnego podjęcia uchwał konieczny jest udział przewodniczącego i sekretarza. W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami Komisji, dotyczących dokumentacji osiągnięć naukowych, Komisja może przeprowadzić z habilitantem rozmowę (wideokonferencję) o jego osiągnięciach i planach naukowych. Na podstawie uchwały Komisji habilitacyjnej, w terminie miesiąca od wpłynięcia przedmiotowej opinii, Rada Naukowa podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Uchwała podejmowana jest w głosowaniu tajnym i zapada bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. W głosowaniach biorą udział jedynie członkowie Rady posiadający tytuł naukowy lub stopień doktora habilitowanego. Na posiedzenie rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne, na którym ma być podjęta uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, zaprasza się członków komisji habilitacyjnej bez prawa głosu. Na posiedzeniu Rady sekretarz Komisji habilitacyjnej, powołanej przez Centralną Komisję, w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego przedstawia harmonogram przebiegu postępowania habilitacyjnego, protokół z posiedzenia Komisji oraz recenzje, a także uchwałę Komisji habilitacyjnej zawierającą uzasadnioną opinię w sprawie nadania/odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rada podejmuje uchwałę uwzględniając: uchwałę Komisji habilitacyjnej zawierającą uzasadnioną opinię w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz pełną dokumentację postępowania habilitacyjnego, w tym recenzje osiągnięć naukowych, Po zakończeniu postępowania habilitacyjnego na stronie internetowej Wydziału, obok wniosku i autoreferatu zamieszczane są: informacja o składzie Komisji habilitacyjnej, harmonogram przebiegu postępowania oraz uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, wraz z uzasadnieniem. W terminie trzydziestu dni od dnia podjęcia uchwały o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego przewodniczący rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne przekazuje Centralnej Komisji: kopię tej uchwały, informację o składzie komisji habilitacyjnej, która podjęła uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, z podaniem imion i nazwisk członków komisji oraz nazw jednostek organizacyjnych, w których są oni zatrudnieni, kopie recenzji w postępowaniu habilitacyjnym zapisane na informatycznym nośniku danych. Uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą podjęcia. Od uchwał, jeżeli są odmowne, przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej Rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały. Rada przekazuje odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wraz ze swą opinią i aktami przewodu w terminie 3 miesięcy od daty złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, Centralna Komisja (art. 21 ust. 2), może utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę, uchylając ją przekazać sprawę Radzie do ponownego rozpatrzenia lub skierować ją do innej jednostki organizacyjnej. W przypadku utrzymania w mocy uchwały osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania habilitacyjnego po upływie 3 lat. Okres ten może zostać skrócony do 12 miesięcy (art. 21 ust. 3). Podkreślić należy, że terminy zakreślone przez ustawodawcę dla postępowania habilitacyjnego w istocie zamykają się do około 6 miesięcy i liczone są w dniach lub tygodniach, z których najdłuższy, nie licząc postępowania odwoławczego wynosi 6 tygodni. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym terminy wskazane w ustawie są prawnie wiążące, gdyż stanowią regulacje lex specjalis i są one znane wszystkim uczestnikom postępowania habilitacyjnego, w tym zwłaszcza recenzentom. Zgodzić się należy z organem, że ustawodawca nie określił sztywno terminu postępowania habilitacyjnego, ale nie można też uznać, że terminy te nie obowiązują łącznie a czas postępowania będzie oceniany odrębnie dla każdej czynności w nim prowadzonej. Postępowanie to stanowi jedną całość i wszyscy jego uczestnicy mają tego świadomość. Sami też byli poddawani takiej procedurze. Celem tego postepowania jest ocena dorobku naukowego wnioskodawcy w kontekście spełnienia kryteriów uzyskania stopnia doktora habilitowanego określonych w odrębnym rozporządzeniu. Należy zgodzić się z organem, że postępowanie habilitacyjne ma specyficzny, odmienny od postępowania określonego przepisami kodeksu administracyjnego charakter i własną procedurę. Ustawa w art. 16 do 21 reguluje postępowanie habilitacyjne całościowo. W art. 16 określa warunki dopuszczenia do postępowania habilitacyjnego. W art. 18 jednostki nadające stopień doktora habilitowanego wśród których wskazuje m.in. rady jednostki organizacyjnej szkoły wyższej. Niewątpliwie status taki posiada Rada Naukowa AA, która została powołana w związku ze zmianą Statutu AA, stanowiącego załącznik do obwieszczenia Rektora AA z 26 maja 2020 r., uchwalonego przez Senat 28 maja 2019 r. Z uchwały tej wynika, że Uniwersytet posiada organy jednoosobowe i kolegialne (§ 1, 13). Organem kolegialnym jest rada naukowa instytutu, który stanowi jednostkę organizacyjną wewnętrzną uniwersytetu (§ 34-36, § 45 ust. 1 pkt 2 i 48) uprawnioną do przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, w tym doktora habilitowanego. Zakres jej działalności określa regulamin organizacyjny AA (§ 45 ust. 2). Posiedzenia organów kolegialnych zwołują ich przewodniczący (§ 70 ust. 1). Organy mogą uchwalić regulaminy obrad. Rektor może określić w formie zarządzenia, po zasięgnięciu opinii senatu, wzorcowy regulamin obrad organów (ust. 2). Organy podejmują uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (ust. 4). Przewodniczący może zaprosić do udziału w posiedzeniu, z głosem doradczym, także inne osoby (ust. 5). Z posiedzenia organu sporządza się protokół. Natomiast z § 117 wynika, ze rada przekazuje zespołowi ds. nadzoru wszystkie wydane przez siebie akty bez zbędnej zwłoki. Sąd zapoznał się ze Statutem na stronie internetowej AA a uchwałami rady Naukowej na jej stronie internetowej. Trudno też zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu uchwały nr [...] Rady Naukowej INP, że nie jest ona następcą prawnym Rady Wydziału Prawa AA, który przestał istnieć 30 września 2019 r., i przejęła w tym zakresie jej uprawnienia. Powyższe potwierdza Statut AA. Wskazać też należy, że Rada ukonstytuowała się 15 października 2019 r. w składzie 28 osób oraz dyrektora, zgodnie z § 35 ust. 1-4 Statutu AA. Zapis § 218 ust. 1 Statutu nie wyklucza następstwa prawnego Rady, gdyż potwierdza on wyłącznie zmianę stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r.,poz. 1669, dalej przepisy wprowadzające), która w art. 179 ust. 1 stanowi, ze "Przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 wejście w życie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych". Zgodnie z art.178 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających "Stopień naukowy albo stopień w zakresie sztuki nadaje, w drodze decyzji administracyjnej: w uczelni – senat lub inny organ uczelni. W tym przypadku uniwersytetu [...] od 1 października 2020 r. jest to Rada Naukowa Instytutu Nauk Prawnych AA. Potwierdzeniem powyższego jest wskazana podstawa prawna w uchwale Rady Wydziału Prawa i Administracji AA z dnia 30 października 2018 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr A.N. oraz wyznaczenia trzech członków (w tym recenzenta i sekretarza) komisji habilitacyjnej, tj. art. 18a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. 2016 r., poz. 882 z późn. zm.) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669). Tożsama podstawa prawna została wskazana w uchwale Rady Naukowej INP WPiA nr [...] r. z 3 grudnia 2020 r., tj. art. 18a ust. 1 usn w związku z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających i uchwałą Komisji habilitacyjnej z 19 listopada 2019 r. oraz uchwale Rady nr [...] z 28 kwietnia 2020 r. Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zobligowany, nie tylko do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1ppsa), ale także do rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przesądza o tym treść art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa, zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem w sytuacji ewentualnego zakończenia postępowania administracyjnego przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, obowiązkiem sądu jest dokonanie kontroli stanu sprawy na dzień wniesienia skargi, a więc określenia, czy w tej dacie organ przewlekle prowadził postępowanie. Należy przy tym zastrzec, że jedynie w wypadku, gdy bezczynność lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania trwa w momencie orzekania, sąd administracyjny jest upoważniony do zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W każdym innym przypadku orzeczenie sądu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce i oraz czy charakteryzowały się rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy postępowanie habilitacyjne przed organem I instancji prowadzone było od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r., przy czym uchwała odmawiająca nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych zapadła 3 grudnia 2019 r. W aktach brak jest dokumentu potwierdzającego datę przekazania akt sprawy z odwołaniem do Centralnej Komisji. Z przedstawionej chronologii czynności podejmowanych przez Radę Wydziały a kontynuowanych przez Radę Naukową INP wynika, że postępowanie prowadzone było przewlekle przez organy Uniwersytetu [...], w tym wskazaną Radę Naukową, która przejęła prowadzenie postępowania habilitacyjnego skarżącej z dniem 15 października 2019 r., gdyż tego dnia został ustalony jej skład osobowy. Posiedzenie Komisji habilitacyjnej, powołanej 4 grudnia 2018 r., miało miejsce 19 listopada 2019 r. Sama Komisja, zgodnie z art. 18 a ust. 7 usn miała 6 tygodni na przygotowanie recenzji a 21 dni na ich przedłożenie Radzie Naukowej (art. 18a ust.11). Wskazany organ dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy, gdyż jedna z recenzji została sporządzona 22 listopada 2019 r. Umowa o jej sporządzenie został podpisana 4 września 2019 r., czyli w dacie znacznie przekraczającej termin 6 tygodni od powołania komisji. Termin do przedłożenia opinii Radzie został dotrzymany. Termin do podjęcia uchwały również. Przewlekłość postępowania wróciła po 3 grudnia 2019 r. Nie można się zgodzić z odmiennym zdaniem organu w tej kwestii. Doręczenie uchwały 27 stycznia 2020 r., nawet przy organie kolegialnym i przerwie świątecznej było spóźnione. Skarżąca na sporządzenie odwołania miała miesiąc i odwołanie wpłynęło 17 lutego 2020 r. a organ miał 3 miesiące na przekazanie go Centralnej Komisji bądź uwzględnienie w trybie autokontroli. Termin ten zatem upływał 17 maja 2010 r., nie licząc zawieszenia jego biegu od 31 marca do 24 maja 2020 r. z racji pandemii. W tym czasie Rada jednak procedowała, co potwierdzają protokoły z 25 lutego i 28 kwietnia 2020 r. Odwołanie nie zostało uwzględnione ani nie przesłane Centralnej Komisji po 28 kwietnia 2020 r. Uczyniono to po 2 czerwca 2020 r., co potwierdza pond pól roku od podjęcia dla skarżącej negatywnej uchwały w dniu 3 grudnia 2019 r. i opublikowania jej na stronie internetowej AA, gdzie widniej do dzisiaj. Podsumowując, stwierdzić należy, że na dzień wniesienia skargi zarzut przewlekłości wobec prowadzonego postępowania habilitacyjnego przez Radę Naukową Instytutu Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] był zasadny. Postępowanie trwało od 13 sierpnia 2018 r. do 2 czerwca 2020 r. W dacie wniesienia skargi na przewlekłość, czyli 8 maja 2020 r. odwołanie od uchwały z 3 grudnia 2019 r. nie zostało przekazane CK mimo uchwały z 28 kwietnia 2020 r. Uczyniła to Rada dopiero uchwałą z 2 czerwca 2020 r. Z uwagi na fakt, że akta zostały przekazane przed wniesieniem odpowiedzi na skargę z 5 czerwca 2020 r., brak było podstaw do zobowiązania organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, do ich przekazania ani też do podjęcia odmiennej uchwały przez organ w trybie autokontroli. Sąd nie mógł też zobowiązać organu do załatwienia sprawy, gdyż ta aktualnie pozostaje w gestii Centralnej Komisji ani też dokonać kontroli merytorycznej postępowania, którego skarga na przewlekłość dotyczy. Kontrola taka będzie przedmiotem działania Centralnej Komisji ewentualnie Sądu, po wydaniu przez nią rozstrzygnięcia, jeżeli skarżąca nie podzieli jej stanowiska. Kontrola merytoryczna postępowania habilitacyjnego w ramach skargi na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna i stanowiłaby wyjście poza granice zaskarżenia. Dlatego też Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących wadliwości postępowania habilitacyjnego, w tym naruszenia jego procedury. W ocenie Sądu, czasokres prowadzonego postępowania należało uznać za przewlekły, a stwierdzona przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpatrywanie wniosku skarżącej z 13 sierpnia 2018 r. do 3 grudnia 2019 r., doręczenie uchwały 27 stycznia 2020 r. i kontrola formalna oraz analiza zarzutów odwołania z 17 lutego 2020 r. do co najmniej 2 czerwca 2020 r., nawet w obliczu pandemii nie znajduje usprawiedliwienia w realiach niniejszej sprawy. Postępowanie winno być zakończone przed jego ogłoszeniem. Jak wskazano wyżej postępowanie wszczyna wniosek, ale w istocie czynności prowadzone są od 4 grudnia 2019 r. czyli daty powołania Komisji habilitacyjnej. Należy wskazać, że przy braku wadliwości wniosku CK ma na powołanie komisji habilitacyjnej 6 tygodni, które upłynęły z końcem września 2018 r.. Z akt sprawy nie wynika czy CK wzywała wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku, zatem przekroczenie wskazanego w ustawie terminu, nawet wydłużonego (14 dni+6 tyg.) należało przypisać także CK. Natomiast czasokres od 4 grudnia 2018 r. do 19 listopada 2019 r. stanowi czas działań Komisji habilitacyjnej, zakończony pozytywnym zaopiniowaniem wniosku Radzie Naukowej INP. Wskazać jednak należy, że postępowanie habilitacyjne prowadzone było przez organy Uniwersytetu [...]. Do 30 września 2019 r. przez Radę Wydziału Prawa i Administracji (§ 218 ust. 1 Statutu AA z 28.05.2019 r.) a następnie od 1 października 2019 r. przez Radę Naukową Instytutu Nauk Prawnych Wydziału Prawa i Administracji, która z tą datą przejęła kompetencje kontynuacji postępowań habilitacyjnych. Wskazać należy, że zgodnie z terminami zakreślonymi w art. 18a ustawy postępowanie habilitacyjne winno trwać ok. 6 miesięcy, a ok. 1 roku z postępowaniem odwoławczym w ramach którego skarżąca ma 1 miesiąc na wniesienie odwołania, Rada 3 miesiące na przekazanie odwołania a CK nie dłużej niż 6 miesięcy na jego rozpatrzenie. W przypadku skarżącej postępowanie habilitacyjne pozostaje w tok do dnia wyrokowania, co nie zmienia postaci rzeczy, że postępowanie habilitacyjne do czasu przekazania odwołania w czerwcu 2020 r. trwało prawie 2 lata. Podkreślić należy, że ocena pod kątem przewlekłości dochowania terminów poszczególnych czynności przez poszczególne organy wypaczyłaby cel skargi na przewlekłe działanie organu, ale nie może usprawiedliwiać opóźnienia dalszych działań organów również z naruszeniem wskazanych w ustawie terminów. Dla strony istotnym jest przeprowadzenie postępowania w ramach czasowych zakreślonych ustawą niezależnie od podmiotów realizujących jego poszczególne etapy czy wprowadzanych zmian prawnych. w prowadzonym postępowaniu. W ocenie Sądu w konsekwencji to Uniwersytet [...] działający przez swoje organy odpowiada za przewlekłe prowadzenie postępowania habilitacyjnego skarżącej. Rada Naukowa przejmując jego prowadzenie w październiku 2019 r. miała świadomość czasokresu jego trwania a podejmowane działania nie wskazują na uwzględnienie tej okoliczności. Nie stanowi też usprawiedliwienie w tym zakresie ponaglanie recenzentów do sporządzania recenzji, które co do zasady mają być sporządzone w terminie 6 tygodni od daty powołania komisji a zostały skompletowane w październiku 2019 r. Termin do ich sporządzenia upłynął, uwzględniając przerwę świąteczną w lutym 2019 r. Również staż naukowy członka komisji 3 miesięcy w okresie jesieni 2019 r. nie usprawiedliwia długotrwałości pracy Komisji habilitacyjnej. Powyższe uzasadniało stwierdzenie przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, jak również oddalenie skargi co do wniosku o nałożenia grzywny na organ kolegialny, zgodnie z żądaniem skarżącej. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 149 § 1a ppsa, a o zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł.