II GSK 1753/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Anna Stec Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 498/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia17 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 498/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi R. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej, w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję; w punkcie II. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej 400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 1 listopada 2019 r. na autostradzie A4 poddany został kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z pojazdu marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Wielton o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem, którym kierował A. S., wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli o nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kara pieniężna za naruszenia stwierdzone w sprawie wyniosła 12.600 zł jednakże zgodnie z artykułem 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 50 ze zm. - zwana dalej u.t.d.) suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12.000 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. W związku z czym bezpodstawne jest twierdzenie strony dotyczące braku miejsca parkingowego. Zauważył ponadto, że nawet jeżeli naruszenia z zakresu czasu pracy spowodowane były spóźnieniem odebrania odpoczynku przez kontrolowanego kierowcę, to winę za popełnione przez kierowcę naruszenia ponosi przedsiębiorca. Podkreślił również, że w przepisach prawa nie ma pojęcia 15 minutowej tolerancji dotyczącej czasu pracy kierowcy. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł do WSA skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga okazała się uzasadniona, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, Sąd I instancji podkreślił, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji. W ocenie Sądu I instancji, organy te należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, w okolicznościach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, nie budzi wątpliwości prawidłowość wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł za na ruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, określonego w lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W sprawie kontrola została przeprowadzona w dniu 1 listopada 2019 r. Niewątpliwie przewóz odbywał się w okresie obowiązywania zakazu ruchu lub okresowych ograniczeń w ruchu drogowym określonej kategorii pojazdów. Okoliczność ta zresztą nie była kwestionowana przez skarżącego, który jedynie twierdził, że do naruszenia doszło z powodów od niego niezależnych, na które ani on, ani kierowca nie mieli wpływu, bowiem w tym dniu były problemy ze znalezieniem miejsca na parkingu, a zatem organy powinny były zastosować art. 92c u.t.d. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie organy obu instancji słusznie przyjęły, że nie było podstaw do zastosowania powołanego wyżej przepisu. Mając wiedzę dotyczącą trudności, występujących w transporcie drogowym w dni wolne, skarżący powinien był odpowiednio zaplanować przejazd, tak by do stwierdzonego naruszenia nie doszło. W ocenie Sądu I instancji, materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz ustalony stan faktyczny, pozwalają także stwierdzić, że doszło do naruszeń związanych z czasem pracy i odpoczynku kierowcy. W szczególności potwierdza to protokół kontroli, a także przeanalizowane przez organy dane z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego. Odnośnie do odstępstw od czasu pracy kierowcy, należy wskazać, że co prawda art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wprowadza na zasadzie wyjątku odstępstwo od przepisów w zakresie minimalnego okresu odpoczynku i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w celu znalezienia odpowiedniego miejsca postojowego, jednak zdaniem Sądu I instancji, do zadań przedsiębiorstwa transportowego należy takie organizowanie pracy kierowcy, aby mógł on przestrzegać przepisów rozporządzenia. Przepis ten może znaleźć zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, kierowca jest ponadto obowiązany wskazać powody odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W sprawie kierowca nie okazał dokumentów usprawiedliwiających odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy. Pomimo prawidłowych ustaleń co do stwierdzonych naruszeń związanych z przestrzeganiem norm czasowych, w ocenie Sądu I instancji, organy w sposób nieprawidłowy ustaliły wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia sankcjonowane przez lp. 5.1, l.p. 5.2, l.p. 5.6, l.p. 5.7 i l.p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd I instancji wskazał, że naruszenia zawarte są w wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a opisane zostały szczegółowo w części obejmującej czas pracy kierowców (lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d.). W zakresie naruszenia sankcjonowanego przez l.p. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organy stwierdziły, że doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 48 minut. Wymierzyły w tym zakresie karę pieniężną w wysokości 400 zł na podstawie l.p. 5.1.1, l.p. 5.1.2 i l.p. 5.1.3. Zdaniem Sądu I instancji nieuprawnione było zakwalifikowanie wyłącznie jednego ujawnionego naruszenia do trzech różnych naruszeń opisanych i sankcjonowanych odrębnie w trzech różnych jednostkach redakcyjnych lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazać należy, że w l.p. 5.1. zawarte są trzy odrębne w omawianym zakresie kategorie naruszeń: w lp. 5.1.1 (o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny – kara 50 zł), lp. 5.1.2 ( o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – kara 150 zł), lp. 5.1.3 (za każda rozpoczętą godzinę od 2 godzin – kara 200 zł). W rozpoznawanej sprawie wysokość kary nie może obejmować sumy kar określonych w pkt 1, 2 i 3 lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., bo przede wszystkim nie wynika to z treści obu tych jednostek redakcyjnych i sposobu redakcji całości tego uregulowania. Naruszenie za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin mieści się w l.p. 5.1.3 i podlega karze w wysokości 200 zł. Powyższe dotyczy również innych naruszeń sankcjonowanych w pkt 5 złącznika nr 3 do u.t.d. Kolejnym, w ocenie WSA, stwierdzonym przez organy naruszeniem było przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin (lp. 5.2, załącznika nr 3 u.t.d.). Stwierdzone naruszenie w poszczególnych dniach wynosiło: 3 godziny i 38 minut, 1 godzinę i 40 minut, 49 minut. Naruszenie wynoszące 3 godziny i 38 minut sankcjonowane jest przez l.p. 5.2.3 (za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – kara 250 zł), w konsekwencji nieuprawnione było nałożenie na skarżącego kary za to naruszenie również na podstawie l.p. 5.2.1 i 5.2.2 Naruszenie wynoszące 1 godzinę i 40 minut podlega jedynie sankcji wskazanej w l.p. 5.2.2, a nie jak chciał organ l.p.5.2.1 i 5.2.2. Naruszenie wynoszące 49 minut zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ według l.p. 5.2.1 W zakresie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.) stwierdzono w pierwszym przypadku, że do normy 9-godzinnego odpoczynku zabrakło 3 godzin i 39 minut. Organy nałożyły z tego tytułu karę na podstawie l.p. 5.6.1, 5.6.2 i 5.6.3 (1.000 zł), podczas, gdy stwierdzone naruszenie podlegało tylko sankcji z l.p. 5.5.3 przewidującego karę w wysokości 350 zł za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin. W drugim przypadku stwierdzono, że do 9-godzinnego odpoczynku zabrakło 1 godziny i 18 minut, a zatem było to naruszenie podlegające jedynie l.p. 5.6.2 (kara 200 zł), a nie jak przyjęły organy l.p. 5.6.1 i 5.6.2. Kolejne naruszenie dotyczyło skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). W tym zakresie organy ustaliły, że do 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego w poszczególnych dniach zabrakło 4 godzin i 19 minut, 5 godzin i 44 minut, 2 godzin i 30 minut. Każde z tych naruszeń zostało określone w l.p. 5.7.3. – za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin kara 550 zł, a nie jak wskazały organy w l.p. 5.7.1, lp. 5.7.2, l.p. 5.7.3. Dodatkowo organy ustaliły, że doszło do naruszenia polegającego na braku do 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego 26 minut. W tym zakresie, w ocenie Sądu I instancji, prawidłowo zastosowały l.p. 5.7.1. Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut; 2) o czas od 30 min. do mniej niż 1 godzina i 30 min (lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d.), Sąd I instancji wskazał, że odnośnie do naruszeń stwierdzonych w dniu [...] października 2019 r. – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 53 minuty, w dniu 25 października 2019 r. – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 42 minuty, w dniu 29 października – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 32 minuty organy nieprawidłowo wymierzyły kary na podstawie l.p. 5.11.1 i l.p. 5.11.2, podczas gdy powinny zastosować jedynie l.p. 5.11.2 Reasumując WSA stwierdził, że prawidłowa wykładnia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących czasu pracy lub skrócenia okresu odpoczynku kierowców, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając : 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.3, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. przez ich błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie mimo, że na podstawie przepisu lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.1.3, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w niniejszej sprawie zasadnym jest nałożenie kary w łącznej wysokości 12.600,00 zł ograniczonej do kwoty 12.000,00 zł z uwagi na brzmienie art. 92a ust. 3 u.t.d., bowiem przyjęcie za Sądem I instancji, że w przypadku ukarania za naruszenia z jednego z pkt danego lp. nie nakładamy również kary na podstawie innych pkt danego lp. prowadziłby do braku ukarania za część naruszeń co jest sprzeczne z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., gdzie mowa jest o karze za każde stwierdzone naruszenie; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.1.3, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1, ust. 7 u.t.d. i w zw. z art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1 i 2 oraz pkt 26 preambuły rozporządzenia z dnia 15 marca 2006 r. nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L Nr 102, str. 1, zwane dalej rozporządzeniem nr 561/2006) przez ich błędną wykładnię a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji, że nie ma podstaw do jednoczesnego nakładania kary przewidzianej w: lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.1.3; lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3; lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3; lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3; lp. 5.11.1, lp. 5.11.2; podczas gdy literalna, celowościowa i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, spór prawny w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska WSA, który w zaskarżonym wyroku, kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów materialnoprawnych, to jest art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w związku z l.p.5.1, l.p.5.2., l.p. 5.6, l.p. 5.7, l.p. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie stwierdził, że prawidłowa wykładnia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących czasu pracy lub skrócenia okresu odpoczynku kierowców, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna, oparta na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., kwestionuje to stanowisko, zarzucając WSA, że dokonał błędnej wykładni i błędnego niezastosowania ww. przepisów. Według kasatora przedmiotowe kary pieniężne podlegają sumowaniu. Wysokość kar pieniężnych nakładanych w jednej decyzji administracyjnej stanowi sumę poszczególnych kar jednostkowych, z zastrzeżeniem ograniczeń wymienionych w art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, a ocena zaskarżonej decyzji dokonana przez WSA, nie może zostać uznana za niezgodną z prawem. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej pozostają w związku funkcjonalnym, co przemawia za ich łącznym rozpoznaniem. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią l.p. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny - 50 zł, 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin - 150 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – 200 zł, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut – 550 zł. W myśl l.p. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: 1) o czas do mniej niż 1 godziny – 100 zł, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – 200 zł, 2) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – 250 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut - 550 zł. W przypadku naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., przewidziano następujące kary pieniężne za : 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny - 100 zł, 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 200 zł,3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – 350 zł. Zgodnie z treścią l.p. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d. za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej przewidziano kary pieniężne za skrócenie: 1) o czas do 1 godziny – 150 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 350 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – 550 zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d. przewidziano kary pieniężne za przekroczenie: 1) o czas do mniej niż 30 minut – 100 zł, 2) o czas od 30 min. do mniej niż 1 godzina i 30 min – 250 zł, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – 350 zł. Odnosząc się do kluczowej, w świetle zarzutów skargi kasacyjnej, kwestii wykładni wskazanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji. Brak jest w przepisach u.t.d. podstaw do sumowania kar jednostkowych, przewidzianych w l.p.5.1, l.p.5.2., l.p. 5.6, l.p. 5.7, l.p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Przedmiotowego sumowania nie można także tłumaczyć koniecznością zapewnienia skuteczności i proporcjonalności kar, w celu osiągnięcia odstraszającego ich celu, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z rozporządzenia nr 561/2006, gdyż po pierwsze, państwa członkowskie mogą osiągnąć ten cel, poprzez odpowiednie (progresywne) określenie stawek kar, za poszczególne okresy naruszeń. Poza tym, kumulatywne wymierzanie kar, która również może prowadzić do tego celu, musiałoby mieć konkretną podstawę prawną. Tej jednak nie sposób stwierdzić. Wobec czego przyjąć należy, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz zasadami prawniczej argumentacji, że mniejsza skala naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, w przypadku przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin (l.p.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), czy też z każdego innego naruszenia wyżej wskazanego, zawierają się w większym – właściwym jej przedziale. Dlatego w tych wypadkach właściwa jest stawka kary, przewidziana właśnie dla rzeczywistego okresu przekroczenia. Tak więc jedno stwierdzone naruszenie w każdym z wyżej wymienionych wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji (określonego jej punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że w każdym przypadku przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej – to bowiem zależy od regulacji wprowadzonej przez ustawodawcę. Wbrew twierdzeniom kasatora, Sąd I instancji rozpoznał prawidłowo skargę, uznając, że w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w związku z l.p.5.1, l.p.5.2., l.p. 5.6, l.p. 5.7, l.p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną