IV SA/Po 830/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H.S. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości. Inspektor Ochrony Środowiska, po przeprowadzeniu kontroli, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, skierował do H. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A. , zarządzenie pokontrolne z dnia [...] lipca 2021 roku (nr [...]), w którym nakazał adresatowi: - na bieżąco prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów, zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów, - niezwłocznie zapewnić Inspektor Ochrony Środowiska dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz objąć monitoringiem całą powierzchnię kwatery nr [...] składowiska odpadów w miejscowości C., - rzetelnie sporządzać roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami (korekta za rok 2019; dostosować do wymagań prawnych kolejne sprawozdania), - rzetelnie sporządzać zbiorcze zestawienia o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i przekazywać Marszałkowi Województwa W. (korekta za 2019 rok; dostosować do wymagań prawnych kolejne raporty), - podjąć działania w celu uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego i w zakresie odprowadzania wód gruntowych z drenażu podfoliowego do rowu melioracyjnego i dalej do cieku Struga (niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych). Organ zobowiązał adresata do przesłania, w terminie do [...] września 2021 roku, pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. H. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia zarządzenia pokontrolnego. W ocenie strony skarżącej kwestionowane zarządzenie zostało wydane z naruszeniem: 1) art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przyjęcie ustalenia, że to skarżący w związku z funkcjonowaniem składowiska odpadów C. powinien legitymować się pozwoleniem wodnoprawnym dotyczącym wprowadzania ścieków przemysłowych do kanalizacji innych podmiotów, gdy ścieki są wprowadzane przez Gminę W. do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących własność tej Gminy, a tym samym skarżący nie musi legitymować się wskazanym pozwoleniem, 2) art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przyjęcie ustalenia, że skarżący powinien przekazać dane dostępowe do wizyjnego systemu kontroli ponieważ składuje na składowisku C. odpady palne, w sytuacji gdy organ nie dokonał żadnych badań odpadów pod kątem ustalenia, czy są to odpady palne, a zatem nie mógł uznać, aby istniał obowiązek przekazywania danych dostępowych do wizyjnego systemu kontroli, 3) art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek wizyjnego systemu kontroli istnieje pomimo wygaśnięcia decyzji na przetwarzanie odpadów, gdy obowiązek ten może dotyczyć tylko podmiotu przetwarzającego odpady na podstawie ważnej decyzji, 4) art. 286 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wielkość emisji ustala się w oderwaniu od możliwości i obowiązku prowadzenia pomiarów, podczas gdy wielkość emisji można ustalić tylko na podstawie pomiarów obowiązkowych i możliwych do wykonania. Skarżący uznaje, że nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, bo nie jest wytwórcą ścieków. Ścieki nie są wprowadzane do kanalizacji innego podmiotu, gdyż Gmina W. jest wytwórcą ścieków i właścicielem kanalizacji. W ocenie skarżącego nie jest on obowiązany do przekazywania danych dostępowych wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów, bo na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w C. , w okresie od dnia [...] września 2019 roku do dnia [...] marca 2020 roku, nie składował odpadów palnych, o których mowa w art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach. Inspektor błędnie przyjął, że odpady o kodach 20 02 03; 20 03 03 oraz 20 03 99 są odpadami palnymi. Zdaniem strony ustalenie kodów nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia, czy są to odpady, o których mowa w art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach. Inspektor powinien dokonać badania składu odpadów. Poza tym na kwaterze nr [...] nie składowano odpadów o kodzie 20 02 03. Wymóg prowadzenia wizyjnego systemu kontroli łączyć należy tylko z posiadaniem ważnej decyzji na przetwarzanie odpadów. Jako zupełnie niezasadne skarżący postrzega zalecenie pokontrolne organu dotyczące uwzględniania emisji gazów wydobywających się ze składowiska odpadów dla celów ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska. Niemożliwe jest zmierzenie tych gazów, gdyż ich ilości są nieznaczne. Skoro nie można wykonać pomiaru, to nie można oczekiwać, że skarżący samodzielnie ustali wielkość emisji na potrzeby ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska. Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów organ wyjaśnił, że skarżący jest zarządcą składowiska odpadów w C. oraz użytkownikiem terenu, na którym ono się znajduje. To skarżący złożył wniosek o wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska. Przeprowadzona kontrola dotyczyła działalności prowadzonej przez skarżącego. Chociaż właścicielem składowiska w C. , a także oczyszczalni ścieków M. W., jest Gmina W. , to jednak skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której znajduje się składowisko oraz zawarł umowę o zarządzanie składowiskiem odpadów. Faza eksploatacyjna prowadzenia składowiska kończy się z dniem zakończenie rekultywacji. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt zakończenia działalności w zakresie przyjmowania odpadów na kwaterę nr [...] składowiska. Bez znacznie dla sprawy pozostaje także okoliczność, że z dniem [...] marca 2020 roku (z punkt II decyzji wynika, że z dniem [...] czerwca 2020 roku) utraciła ważność decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 roku ([...]) udzielająca skarżącemu zezwolenia na przetwarzanie odpadów na kwaterze nr [...] składowiska C. . Organ podkreślił, że przedstawiona podczas kontroli ewidencja odpadów (załącznik nr [...] do protokołu kontroli) w sposób jednoznaczny potwierdza, iż skarżący przyjmował odpady o kodzie 20 02 03. W ocenie organu emisję gazów ze składowiska odpadów nawet tę w ilościach minimalnych, czy występującą poniżej granicy oznaczalności, a zagospodarowywaną poprzez spalanie w pochodniach, należy uwzględniać w zestawieniach o zakresie korzystania ze środowiska na potrzeby systemu opłat za korzystanie ze środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie aktu lub stwierdzenie bezskuteczności czynności w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skarga wniesiona przez H. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A. , jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W ocenie Sądu kwestionowane zarządzenie pokontrolne odpowiada prawu. Zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawane jest ono w oparciu o wyniki kontroli i stwierdza istnienie po stronie kontrolowanego określonego obowiązku w ten sposób, że zawiera ocenę braku wykonania lub niewłaściwego wykonywania obowiązków prawnych. Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20.06.2018 r., II SA/Go 207/18, LEX nr 2516953). Badanie legalności zarządzenia pokontrolnego wiąże się z koniecznością sprawdzenia, czy istniały podstawy do stwierdzenia naruszeń. To rodzi potrzebę oceny, czy organ przyjął prawidłowe wzorce materialnoprawne (dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego), a dalej, czy potwierdzony wynikami kontroli stan faktyczny uzasadniał dokonanie stwierdzenia o braku realizacji lub nieprawidłowej realizacji obowiązków prawnych przez kontrolowanego. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należy wskazać, że sąd nie ocenia legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym przyjęcia tych ustaleń w zgodzie art. 7, art. 77 § 1 ustawą z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735). W wyniku oceny legalność zarządzenia pokontrolnego sąd może uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury bądź organ nałożył na dany podmiot obowiązki, które nie miały podstawy w treści obowiązujących przepisów prawa. Uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może mieć na celu "prawidłowego" ustalenia stanu faktycznego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że objęta skargą kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony - art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070). Organ podjął działanie w prawem przewidzianej formie, skierował je do właściwego podmiotu (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska) w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w trybie określonym w art. 9a ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w związku z art. 146 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.). Zalecenia pokontrolne znajdują oparcie w wynika kontroli oraz zostały precyzyjnie i jednoznacznie określone. Analiza dokumentów włączonych do akt sprawy wskazuje, że H. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A. wystąpił do Marszalka Województwa W. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie wyrażenia zgody na zamknięcie kwatery nr [...] składowiska odpadów C. . Właścicielem terenu składowiska jest Gmina i Miasto W. . Skarżący na podstawie umów zawieranych z Gminą W. był podmiotem zarządzającym składowiskiem odpadów w całym okresie objętym kontrolą oraz posiadał w tym okresie tytuł prawny do dysponowania nieruchomością, na której znajduje się składowisko (umowa użyczenia). Skarżący nie przedłożył dowodu na podnoszone twierdzenia, że Zakład Gospodarki Komunalnej w W., na mocy umowy podwykonawstwa z dnia [...] grudnia 2020 roku, prowadzi obsługę techniczną składowiska odpadów w C. . Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 roku (nr [...]) udzielił skarżącemu, na czas określony do dnia [...] czerwca 2020 roku, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na kwaterze nr [...] składowiska odpadów C. . Z treści rozstrzygnięcia (punkt I oraz punkt IV) wynika, że zezwolenie dotyczy przetwarzania odpadów o kodach 20 02 03; 20 03 03 oraz 20 03 99 oraz, że zezwolenie nie zwalnia z obowiązku uzyskania innych wymaganych prawem decyzji i zezwoleń. Marszałek Województwa W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku (nr [...]), po rozpatrzeniu wniosku H. S., zatwierdził opracowaną przez wnioskodawcę instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne oraz zatwierdził wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku w związku z prowadzeniem składowiska odpadów. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zarządzający składowiskiem obowiązany jest utrzymywać zatwierdzone zabezpieczenie przez okres zarządzania składowiskiem. Zwrot zabezpieczenia możliwy jest na wniosek zarządzającego po wygaśnięciu decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. W instrukcji prowadzenia składowiska (punkt 4.1, Tabela Nr [...]) wskazano, że w procesie unieszkodliwiania D-5 na kwaterze numer [...] będą przetwarzane także odpady o kodach 20 02 03; 20 03 03 oraz 20 03 99. W ramach prowadzonych czynności kontrolnych, na podstawie okazanej ewidencji odpadów, ujawniono i udokumentowano w aktach sprawy, że w okresie od stycznia do września 2019 roku skarżący unieszkodliwił na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w C. odpady o kodzie 20 02 03 w ilości [...] Mg. W karcie charakterystyki odpadów (załącznik nr [...]) wpisano, że są to odpady pochodzące z pielęgnacji ogrodów i parków, w tym cmentarzy nie ulegające biodegradacji zawierające odpady szkła, tworzyw sztucznych i metali. Zarządzający składowiskiem nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska (odcieki składowiskowe), które za pomocą drenów odprowadzone są do studni zbiorczej, przepompowywane poprzez kolektor do gminnej kanalizacji i dalej do oczyszczalni ścieków M. W., którą administruje Zakład Gospodarki Komunalnej w W.. Zarządzający składowiskiem nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Z dniem [...] sierpnia 2020 roku utraciła ważność decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2010 roku (nr [...]) udzielająca Zakładowi Gospodarki Komunalnej w W. pozwolenia na szczególne korzystanie z wód w zakresie odwadniania kwater składowiska, czyli odprowadzania wód gruntowych z drenażu podfoliowego do rowu melioracyjnego i dalej do cieku S. . Powołane powyżej okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd w całości przyjmuje jako własne ustalenia w sprawie. Treść kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, a także w treści administracyjnych aktów indywidualnych kierowanych do skarżącego (pozwolenie na przetwarzanie odpadów, zatwierdzenie instrukcji składowiska oraz wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń). Skarżący jest podmiotem, któremu Gmina W. powierzyła wykonywanie praw i obowiązków zarządzającego gminnym składowiskiem odpadów w rozumieniu art. 136 ustawy o odpadach. Skarżący posiada tytuł prawny do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną (art. 124 ust. 1 ustawy o odpadach). Zatem to skarżący, jako zarządzający składowiskiem odpadów w C. , ponosi odpowiedzialność za całokształt działalności składowiska odpadów i jest obowiązany do realizacji wszystkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów i decyzji, o których mowa w art. 128 (art. 135 ust. 1 ustawy o odpadach). Składowisko odpadów prowadzi zarządzający składowiskiem odpadów, a prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów (art. 124 ust. 3 ustawy o odpadach). Faza eksploatacyjna to okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów (art. 123 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach). Dzień zakończenia rekultywacji składowiska odpadów jest równocześnie dniem zamknięcia tego składowiska (art. 123 ust. 2 ustawy o odpadach). Zarządzający składowiskiem odpadów utrzymuje i prowadzi składowisko odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także wymagań ochrony środowiska, zgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska odpadów i decyzją zatwierdzającą tę instrukcję (art. 135 ust. 2 ustawy o odpadach). Sąd nie podziela zapatrywań autora skargi, że przepisy prawa nie określają podmiotowego zakresu obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, które ma obejmować wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Zgodnie z art. 391 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm.) wskazany powyżej obowiązek spoczywa na "wytwórcy ścieków przemysłowych". Organ trafnie przyjął, że wytwórcą ścieków jest podmiot, u którego w procesach technologicznych powstają ścieki. W okolicznościach kontrolowanej sprawy tym podmiotem jest skarżący. Podmiot prowadzący składowisko odpadów (zarządzający składowiskiem odpadów) jest wytwórcą ścieków w postaci odcieków z tego składowiska, bo o tym przesądzają bezwzględnie wiążące przepisy prawa stanowiące obowiązkach zarządzającego składowiskiem odpadów, a w okolicznościach kontrolowanej sprawy, także indywidualne akty administracyjne wydawane na wniosek i adresowane do skarżącego oraz zawarte przez skarżącego umowy. Stąd okolicznością bez znaczenie w sprawie jest fakt, że Gmina W. pozostaje właścicielem gruntu użyczonego skarżącemu na prowadzenie składowiska odpadów oraz właścicielem urządzeń kanalizacyjnych, do których odcieki składowiskowe są wprowadzane. Z uwagi na powyższe skarżony organ także trafnie przyjmuje, że na skarżącym, jako podmiocie prowadzącym składowisko odpadów, spoczywa obowiązek posiadania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, które w kontrolowanej sprawie obejmuje odwadnianie kwater składowiska w zakresie odprowadzania wód gruntowych z drenażu podfoliowego (art. 389 pkt 2 w związku z art. 34 pkt 1 ustawy Prawo wodne). Z chwilą, gdy skarżący stał się zarządzającym składowiskiem odpadów (tj. [...] stycznia 2014 roku) powinno nastąpić przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Zakładowi Gospodarki Komunalne w W. w trybie art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.). Nie ma usprawiedliwionych podstaw ocena skarżącego, że ocena istnienia obowiązku przekazania Inspektor Ochrony Środowiska danych dostępowych do wizyjnego systemu kontroli dokonana została z naruszeniu przepisów prawa. W treści art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach jednoznacznie wskazuje się, że zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów na warunkach określonych w art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach. Zatem w przypadku składowania następujących odpadów palnych zarządzający składowiskiem odpadów ma obowiązek zapewnić wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. Wbrew argumentacji powołanej w treści skargi podstawą ustalenia istnienia obowiązku określonego w art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach nie były jedynie kody odpadów wskazane w pozwoleniu na ich przetwarzanie, czy też kody wskazane w decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Fakt przyjmowania i składowania odpadów łatwopalnych potwierdza sporządzona przez skarżącego podstawowa charakterystyka odpadów o kodzie [...]. Skoro dokumentacja sporządzana przez zarządzającego składowiskiem dowodzi przyjmowania odpadów palnych w rozumieniu art. 25 6f ustawy o odpadach, to całkowicie nieuzasadnione jest oczekiwanie, że stwierdzenie obowiązku udostępnienia organowi danych dostępowych do wizyjnego systemu kontroli, będzie poprzedzone określeniem składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. W ocenie Sądu przedstawione wyniki kontroli są w tym zakresie całkowicie wystarczające. Skarżony organ zgodnie z prawem uznaje, że takie okoliczności, jak zaprzestanie przyjmowania odpadów, czy wygaśnięcie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na kwaterze nr [...] składowiska w C. (decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...]), są indyferentne dla obowiązku udostępnienia organowi danych dostępowych do wizyjnego systemu kontroli. Ustawodawca nakłada przedmiotowy obowiązek na zarządzającego składowiskiem w sytuacji składowania odpadów palnych wyliczonych art. 25 ust. 6f pkt 1-8 ustawy o odpadach. Skoro skarżący nie utracił statusu zarządzającego składowiskiem odpadów, na którym składowane są odpady palne w rozumieniu art. 25 ust. 6f pkt 1-8 ustawy o odpadach, to nie może być mowy o ustaniu obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli, czy też ustaniu obowiązku zapewnienia organowi dostępu do tego systemu. O niezgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia nie stanowi zarzut naruszenia art. 286 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1077 z późn. zm.). Wskazać w tym zakresie należy, że stwierdzone naruszenie dotyczyło obowiązków prawnych w zakresie sprawozdawczości na potrzeby ustalania opłat za korzystanie ze środowiska. Nieprawidłowo realizowany obowiązek prawny dotyczył braku ujawnienia emisji gazów składowiskowych w zbiorczym zestawieniu informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat. Sąd podziela stanowisko, że brak ujawnienia organom właściwym do rozstrzygania spraw w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oczywistej dla składowisk odpadów emisji gazów składowiskowych, nawet wówczas, gdy ma ona miejsce w ilościach minimalnych, czy poniżej granic oznaczalności, stanowi o nierzetelnym sporządzeniu zestawienia. Kwestie dotyczące naliczenia opłaty środowiskowej wykraczają poza granice sprawy załatwionej skarżonym zarządzeniem pokontrolnym. Sąd wskazuje jednak, że organ przekazał do akt sprawy informację skarżącego z dnia [...] września 2021 roku o podjętych i zrealizowanych działaniach służących wyeliminowaniu naruszeń stwierdzonych w skarżonym zarządzeniu pokontrolnym. W punkcie 4 pisma skarżący zawarł informację o złożeniu korekty zestawienia o zakresie korzystania ze środowiska oraz uiszczeniu kwoty [...]zł, jako różnicy w opłatach wynikającej z tej korekty. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.