II SA/Gl 513/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi "A: sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...] , po przeprowadzeniu na wniosek "A" M. K., I. K. J. Z. sp.j. w K. (skarżąca) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], którą orzeczono "o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie centrum magazynowo - produkcyjnego z częściami socjalno-biurowymi wraz z niezbędną infrastrukturą w K., obręb [...] na działkach o nr ew.: 1 , 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 , 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36", która następnie decyzją Prezydenta Miasta K. (organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...], została przeniesiona ze spółki B Sp. z o.o. w W. (B) na rzecz C Sp. z o.o. w W. (C) - odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzją organu I instancji z dnia [...]r., orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Od wskazanej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Następnie decyzją organu I instancji z dnia [...]r., przeniesiono decyzję z dnia [...] r. z B na rzecz C . Na tę decyzję również nie zostało wniesione odwołanie. Pismem z dnia 30 listopada 2020 r. skarżąca, będąca stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., wystąpiła do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji organu I instancji. Jako postawę stwierdzenia nieważności skarżąca wskazała art. 156 § 1 pkt. 2 i 6 K.p.a. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa ze względu na stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez organ I instancji, pomimo podania przez wnioskodawcę nieprawdziwych faktów w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP). Zdaniem skarżącej informacje zawarte w KIP były możliwe do zweryfikowania przy znajomości terenu lub po przeprowadzeniu oględzin. Nadto skarżąca stwierdziła, że wykonanie decyzji z dnia [...] r. w obecnym stanie prawnym wywołało czyn zagrożony karą tj. usuwanie drzew bez wymaganego prawem pozwolenia na terenie objętym przedmiotową decyzją, na dowód czego skarżąca przedłożyła dokumentację fotograficzną oraz kopię wniosku o wycinkę drzew z dnia 15 kwietnia 2020 r. Skarżąca zauważyła, że treść decyzji środowiskowej z dnia [...] r. pozostaje w sprzeczności z wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2020 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Wskazała także, iż obowiązkiem organu I instancji było dokonanie analizy czy usunięcie drzew rosnących poza obszarami "naturowymi" nie będzie wywierało wpływu na konkretne obszary Natura 2000 - w tym przypadku na Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Torfowisko S. [...] czy też Zespól Przyrodniczo-Krajobrazowy "[...] ". W ocenie skarżącej mylne informacje wskazane w KIP przez wnioskodawcę mogły mieć istotny wpływ na odmowę przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Prezydent Miasta K. odmówił przeprowadzenia postępowania pomimo pozytywnej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r. SKO wskazało na przepisy K.p.a. znajdujące zastosowanie w sprawie. Zauważyło, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją prawa mającą na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji — ostatecznych bądź nieostatecznych dotkniętych wadami kwalifikowanymi, określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Podkreśliło, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności bada prawidłowość decyzji w dacie jej wydania. Wskazało, że regulacja prawna odnośnie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obowiązująca w dniu wydania decyzji organu I instancji, została zawarta w ustawie z dnia [...] r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2017 r, poz. 1405 ze zm.- dalej "ustawa"). Dalej wyjaśniło, że przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b), § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b), § 3 ust. 1 pkt 37, § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz 71 ze zm.), jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonało analizy przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji z dnia [...] r. Dalej SKO odniosło się do treści wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2020 r. Przeprowadziło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania tej decyzji i stwierdziło, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie wyczerpują znamion przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 i 6 K.p.a. W pierwszej kolejności, SKO stwierdziło, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. została wydana przez właściwy organ. Przy jej wydawaniu nie zostały naruszone przepisy o właściwości, jak również nie stwierdzono by decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto decyzja nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Stwierdziło dalej, że powyższa decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Nie zawiera ona również żadnej wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Wobec powyższego SKO uznało, że uzasadnione stało się pozostawienie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., zmienionej tego organu z dnia [...] r., w obrocie prawnym gdyż w jej przypadku nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutów skarżącej SKO wyjaśniło, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia została sporządzona KIP, która stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny. Zauważyło, że szczegółowa i specjalistyczna treść KIP oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Podważenie ustaleń KIP mogłoby nastąpić, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w KIP. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów. SKO zauważyło, że organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 K.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie, przedłożona przez inwestora KIP była przedmiotem analizy zarówno przez organ I instancji jak i organy współdziałające, a żaden z organów nie zakwestionował istotnych elementów tego opracowania. Po wtóre z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jakakolwiek ze stron postępowania przedłożyła odmienną, nową analizę środowiskowych uwarunkowań, sporządzona przez uprawnione podmioty, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w KIP. SKO uznało, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej w zakresie stwierdzonego przez organ I instancji braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczność w tym względzie nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 i 6 K.p.a. Przedłożona przez inwestora KIP była przedmiotem analizy na okoliczność potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zarówno przez organ I instancji jak i organy współdziałające, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w K., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że dokonał analizy wymogów środowiskowych przewidzianych w art. 63 ust. 1 ustawy, a także wziął pod uwagę opinie organów współdziałających i stwierdził, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie pociąga za sobą zagrożeń, nie ma zatem potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. SKO podkreśliło, że opinie organów współdziałających odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżącej w zakresie zamiaru usunięcia drzew rosnących na terenie nieruchomości objętej decyzją organu I instancji z dnia [...] r., SKO wskazało, że zarzut w tym względzie nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 i 6 K.p.a. Stwierdziło, że istotnie w KIP wskazano, że w związku z planowanym przez inwestora przedsięwzięciem nie przewiduje się usuwania drzew. Z kolei pismem z dnia 15 kwietnia 2020 r. C , wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie nieruchomości objętej decyzją organu I instancji z dnia [...] r. jednakże usunięcie drzew podlega odrębnej procedurze przewidzianej w ustawie o ochronie przyrody. Zatem okoliczność co do zasadności wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew będzie dopiero przedmiotem badania przez właściwy organ w oparciu o przepis art. 83 i następne ustawy o ochronie przyrody. Po wtóre SKO stwierdziło, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dokonuje się oceny ważności decyzji administracyjnej w oparciu o zgromadzony przed jej wydaniem materiał dowodowy i na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Natomiast na dzień wydania decyzji z dnia [...] r., nie toczyło się postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew z terenu objętego zamierzeniem inwestora. SKO nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa tj. art. 7 oraz art. 77 K.p.a. przez organ I instancji, ani też przekroczenia przez ten organ zasady swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji powyższego SKO wydało decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 156 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a., a to poprzez stwierdzenie, że z ówcześnie zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikał obowiązek wycinki drzew - gdy tymczasem taki obowiązek z dokumentacji tej wynikał oraz był znany organowi z urzędu oraz art. 7 K.p.a. art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 K.p.a., a to poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy w szczególności podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania według chronologii zdarzeń stwierdzając następnie, że argumentacja SKO opiera się o twierdzenia, że wycinka drzew jest przedmiotem odrębnego postępowania, a ze zgromadzonego "w ówczesnej sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby teren był porośnięty drzewami". Nie zgodziła się także z twierdzeniami SKO, iż organy opiniujące nie dopatrzyły się uchybień w KIP. Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. akcentując, że sama wycinka drzew nie jest przez nią kwestionowane, ale wprowadzenie w błąd organu przez zawarcie w KIP informacji, że inwestycja nie koliduje z drzewami było przesłanką wadliwego orzeczenia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko o argumentację prawną. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2021 r. C i B reprezentowane przez adwokata P. G. wniosły o oddalenie skargi w całości. Pełnomocnik uczestników postępowania wskazał, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji nie istniały przesłanki skutkujące nieważnością decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu przedstawił argumenty na poparcie prezentowanego stanowiska. Przy piśmie z dnia 19 października 2021 r. zgłoszono pełnomocnika substytucyjnego uczestników postępowania – adwokat A. K. W piśmie z dnia 23 listopada 2021 r. pełnomocnik substytucyjny wniosła o odroczenie rozprawy wskazując, iż możliwe jest zawarcie porozumienia ze skarżącą, a przeprowadzenie rozprawy w wyznaczonym terminie na obecnym etapie negocjacji "może okazać się zbędne i nie będzie stanowić realizacji interesu Skarżącej, ani Spółki". W piśmie z dnia 29 listopada 2021 r. również skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy wskazując na fakt, iż podjęła negocjacje "w przedmiocie kompleksowego uregulowania wzajemnych relacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.- dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie p.p.s.a. Na wstępie rozważań celowe jest przypomnienie, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., którą orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena Sądu sprowadzała się zatem do rozważenia podstaw stwierdzenia nieważności w odniesieniu do decyzji objętej tym trybem i prawidłowości przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż tut. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku o odroczenie rozprawy zgłoszonego zarówno przez skarżącą, jak i przez pełnomocnika uczestników postępowania. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. We wnioskach o odroczenie rozprawy zarówno skarżąca jak i uczestnicy postępowania wskazywali na toczące się pomiędzy nimi rozmowy, które mogą zakończyć się zawarciem porozumienia, a zatem nie zostały spełnione przesłanki określone przywołanym przepisem. Sąd nie jest zaś związany wnioskami stron. Sąd wyjaśnia, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny tryb postępowania, którego celem jest wyłącznie skontrolowanie, czy określona decyzja jest dotknięta jedną z wadliwości wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to jest przy tym samodzielne i całkowicie odrębne w stosunku do postępowania, w którym następuje merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Nie służy ono rozpoznaniu sprawy objętej weryfikowaną decyzją w jej zasadniczym przedmiocie. Dopiero stwierdzenie nieważności powoduje przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, który wydał wadliwy akt i do rozpoznania istoty sprawy. Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wskazane przez ustawodawcę przesłanki stwierdzenia nieważności mają charakter wyczerpujący, co oznacza brak możliwości stosowania w tym zakresie wykładni rozszerzającej i stwierdzania nieważności z innych przyczyn niż określone w art. 156 § 1 K.p.a. Odnotowania też wymaga, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana stanu prawnego czy zmiana okoliczności faktycznych nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Organ, co do zasady, nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie lub kwestionowanie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu zakończonym decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym. Domaganie się stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Rażące naruszenie prawa to wada oczywista i niedająca się pogodzić ze standardami państwa prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie tzw. kwalifikowane, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste, czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Przy czym chodzi o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy, niepozwalający i nierodzący rozbieżności w wykładni. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przeto nie jest rażącym naruszeniem prawa błędna wykładnia danego przepisu (por. wyrok NSA z 26 października 2018 r., I OSK 257/17). Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Sąd wskazuje, że skarżąca była stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] r. Zasadnie SKO wskazało, że podważenie ustaleń KIP mogłoby nastąpić, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w KIP. Nie jest sporne w sprawie, że takiej analizy skarżąca nie przedstawiła. Nie złożyła też odwołania od decyzji środowiskowej organu I instancji. Dopiero wniosek C z dnia 15 kwietnia 2020 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie nieruchomości objętej decyzją organu I instancji z dnia [...] r. spowodował wystąpienie przez skarżącą z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji. Wobec powyższego Sąd zauważa, że postępowanie nadzwyczajne nie zmierza do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją kończącą postępowanie zwykłe. W postępowaniu tym organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. Natomiast z treści art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. wynika, że obejmuje on wyłącznie sytuację, w której samo podjęcie czynności wykonawczych realizowałoby znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary. Wobec powyższego Sąd wskazuje, że zarzuty oparte na tej przesłance nie mogą być dodatkowym sposobem weryfikacji legalności decyzji i innych aktów administracyjnych. W okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że SKO zasadnie stwierdziło, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja jest wystarczająca dla uznania poprawności zaprezentowanego przez SKO stanowiska. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa zarzucanych w skardze, ani też innych naruszeń skutkujących uchyleniem decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.