II SA/Sz 929/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B. D. i M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Starosta S., w ponownie prowadzonym postępowaniu, działając na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.- dalej "u.g.n."), po rozpoznaniu wniosku z dnia 25 marca 2020 r. złożonego przez E. S.A. z siedzibą w G. (dalej: "inwestor", "spółka"), ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w obrębie [...] miasta S., gmina S., powiat [...], o całkowitej powierzchni zajęcia [...] m2 (długość projektowanej trasy linii na działce wynosi 50,00 m po osi linii, zaś szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 15,9 m), w tym wraz z demontażem jednego słupa i posadowieniem nowego słupa na działce nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej obecnie współwłasność B. D. i M. D. (dalej: "skarżący, "strona skarżąca") i zezwolił inwestorowi, na realizację inwestycji pn. "Przebudowa odgałęzienia linii 110 kV B. - L. do stacji GPZ S. na linię dwutorową 110kV", tj. założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie odgałęzienia od istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji B. - L. do stacji GPZ S. na linię dwutorową. Odnośnie demontażu jednego słupa i posadowieniem nowego dodano, że z uwagi na technologiczne ograniczenia w wykonywaniu przebudowy linii, nowe stanowisko słupowe zostanie zlokalizowane obok istniejącego. W związku z powyższym, trasa nowej linii ulegnie niewielkim korektom. W sentencji decyzji wskazano również, że przebieg linii oraz pasa ograniczenia na działce dla w/w przedsięwzięcia oznaczono na załączonej mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralną część decyzji (załącznik nr 1) oraz na czym ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości opisanej powyżej będzie polegać. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji po przytoczeniu analizy materiału dowodowego w szczególności zawartości wniosku inwestora w tym załączników, a także odnosząc się do jego uzasadnienia oraz po przywołaniu art. 124 ust. 1 u.g.n. odniósł się do konieczności spełnienia dwóch przesłanek warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości : 1) przeprowadzenia rokowań i 2) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie spełnienia pierwszej przesłanki stwierdził, że inwestor m.in. spotkał się z M. D. właścicielem nieruchomości w dniu 17.10.2019 r. i przedstawił propozycję wynagrodzenia w kwocie [...]zł za ustanowienie służebności. Współwłaściciel nie wyraził zgody na lokalizacje słupa i proponowane wynagrodzenie i odmówił podpisania notatki ze spotkania. Właściciele nie wyrazili również zgody na ponowną ostateczną propozycję finansową inwestora w wysokości [...] zł, co skutkowało wszczęciem procedury ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. Tym samym organ stwierdził, że rokowania zakończyły się niepowodzeniem bowiem strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznane one zostały za niemożliwe do spełnienia. Organ skonkludował, że skoro nie doszło do zawarcia umowy, to uznać należało, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na realizację inwestycji. Dodał, przywołując art. 112 ust. 3 u.g.n., że przesłanka niemożności ograniczenia prawa w drodze umowy cywilnoprawnej została spełniona i udowodniona. Odnosząc się do drugiej przesłanki z art. 124 ust 1 u.g.n. Organ stwierdził, że inwestycja zgodna jest - w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości - z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta S., przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...].07.2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru V - obręb [...] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] września 2005r. Nr [...], poz. [...] ze zm. oraz z uchwałami zmieniającymi zapisy przedmiotowego planu. Według Organu zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w aspekcie powierzchni zajęcia (pasa ograniczenia) oraz celu na jaki mają one zostać wykorzystane w związku z realizacją planowanej inwestycji mieści się w przywołanych ustaleniach planu oraz jest z nimi zgodny. Organ dodał, że inwestycja stanowi cel publiczny o znaczeniu ponadlokalnym zgodny z decyzją o lokalizacji celu publicznego i nie może być zrealizowana w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy, zaś inwestor zobowiązany będzie po jej realizacji do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego lub zapłaty odszkodowania, tym samym Organ uznał, że zostały spełnione przesłanki konstytucyjnej dopuszczalności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z art. 124 u.g.n. w zw. z art. 21 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. B. D. i M. D. wnieśli pismem z dnia 6 maja 2021 r. odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] kwietnia 2021 r. uzupełnione pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. Zdaniem skarżących zezwolenie inwestorowi na wstęp na nieruchomość i prowadzenie tam bez ich zgody budowy linii dwutorowej jest krzywdzące. W ocenie odwołujących się przedmiotowa inwestycja jest budową, a nie przebudową linii 110 kV, polegającą na posadowieniu nowego słupa podtrzymującego linie wysokiego napięcia na nowych fundamentach na środku nieruchomości oraz powodującą znaczną utratę wartości nieruchomości. Zdaniem odwołujących się inwestycja nie jest ujęta w planie zagospodarowania przestrzennego miasta S., a działka nr [...] jest nieruchomością z zakazem zabudowy kubaturowej, którą jest także słup energetyczny, ponadto działka jest objęta ochroną archeologiczną. Odwołujący się wskazali, że nie otrzymali odpowiedzi od inwestora na sugestie i propozycje dotyczące zmiany lokalizacji słupa, wnieśli także uwagi do przeprowadzonych rokowań. W ocenie odwołujących się budowa linii dwutorowej za symboliczną jednorazową opłatę jest nie do zaakceptowania. Według odwołujących się by uznać wycenę za wiarygodną należałoby opracować operat szacunkowy biorąc pod uwagę chociażby ceny jednostkowe gruntów przyległych. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 9a u.g.n., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołując się do poglądów orzecznictwa sądowego zauważył m.in., że plan miejscowy, by stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Ponadto organ II instancji dodał, że w judykaturze podkreśla się jednak również, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu, co wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru V - obręb [...] miasta S.. O zgodności projektowanej inwestycji przesądzają ustalenia planu w zakresie elektroenergetyki oraz wyrys z planu. Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. wydanego przez Burmistrza S. w dniu 5 marca 2020 r. jak również pisma Burmistrza Miasta S. z dnia 18 listopada 2020 r. wynika, że przedmiotowa działka w części planowanej inwestycji oznaczona jest symbolem 168 RP, co oznacza, że jest położona na ternach rolniczych z zakazem zabudowy. W pkt 5 dla ww. terenów ustala się zachowanie istniejących sieci infrastruktury technicznej. W § 10 Ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej w pkt 5 Elektroenergetyka ustala się m.in. rozbudowę istniejącej stacji 110/15 kV, w tym: budowa dwóch pól liniowych 110 kV, zasilanie na poziomie napięcia 110 kV napowietrzną linią dwutorową wcinką z linii 110kV [...], wyprowadzenie linii napowietrznej 110 kV [...]. Z wyrysu z planu wydanego przez Burmistrza Miasta Ś. oraz z mapy z przebiegiem planowanej inwestycji dołączonej do wniosku (stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji) odczytać można, że planowana inwestycja mieści się w obszarze oznaczonym jako linia elektroenergetyczna napowietrzna WN: istniejąca, projektowana. Zdaniem Wojewody powyższe świadczy o spełnieniu przesłanki zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wnioskiem spółki istniejąca na przedmiotowej działce sieć miałaby zostać zdemontowana, a dotychczasowy przebieg sieci miałby ulec nieznacznej modyfikacji, jednakże w swym zasadniczym kierunku pozostawałby zbieżny z już istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną. W szczególności w dalszym ciągu infrastruktura ta obejmowałaby teren działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) znajdując oparcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w jego części tekstowej i graficznej. W odniesieniu do rokowań organ II instancji stanął na stanowisku, iż wymóg ten został spełniony co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materialne dowodowym. Inwestor przeprowadził rokowania z właścicielami nieruchomości, jednakże negocjacje pomiędzy stronami nie odniosły skutku. Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. Rokowania miały charakter rzeczywisty (nie pozorny), o czym świadczy treść zgromadzonych w aktach sprawy materiałów. Z przedłożonych pism wynika, że inwestor wyjaśnił właścicielom, na czym będzie polegała inwestycja, przedstawił mapę dotyczącą przebiegu projektowanej linii na terenie działki nr [...] oraz warunki finansowe ewentualnej zgody. Właściciele otrzymali kierowaną do nich korespondencję, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru pism. Według organu II instancji z akt sprawy wynika także, że strony nie doszły do porozumienia - zgody na proponowane warunki umowy nie wyrazili skarżący. Podjęto próby przeprowadzenia rokowań w celu zawarcia stosownej ugody w tym zakresie, lecz zaproponowane przez inwestora warunki nie zostały zaakceptowane przez Państwa D. . Z akt postępowania wynika, że nie doszło do porozumienia i zawarcia ugody. Organ odwoławczy zaznaczył, "że nie świadczy o porozumieniu sam fakt wyrażenia przez skarżącego co do zasady zgody na realizację zaplanowanej inwestycji na działce nr [...], skoro skarżący i uczestnik postępowania nie doszli do porozumienia w kwestii kwoty proponowanego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu". Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do podpisania umowy, co w niniejszej sprawie jest bezsporne, a właściciele nieruchomości odmawiają przyjęcia warunków finansowych zaproponowanych przez inwestora, to tym samym, w ocenie Wojewody, uznać należało, że właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na wykonanie prac, a pomiędzy stronami nie doszło do umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele planowanej inwestycji, co wyczerpuje jedną z przesłanek koniecznych do wystąpienia przez inwestora do organu administracyjnego o wydanie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, co stanowiło przedmiot rokowań i jaki był ich zakres. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału bezsprzeczne jest, że właściciele nieruchomości nie udzielili zgody, na podstawie której podmiot wykonujący inwestycję uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszym przypadku należało więc uznać, że wyczerpana została przesłanka przeprowadzenia rokowań, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Wojewoda dodał, że ustawa nie nakłada obowiązku uzyskania w rokowaniach wyniku pozytywnego, mówi jedynie o konieczności przeprowadzenia takich rokowań, natomiast w treści art. 124 ust. 1 u.g.n. przewiduje prawo domagania się wydania decyzji w sytuacji gdy właściciel odmawia wyrażenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Skrajnie różne stanowiska stron rokowań nie mogą stanowić pozytywnego prognostyku przy ocenie możliwości ustalenia na drodze umowy zasad korzystania z nieruchomości. Jeżeli zatem nie dochodzi do zawarcia umowy mimo prowadzonych rokowań, to należy uznać, że właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac na nieruchomości. Według Organu II instancji w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ bada, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji i jej utrzymanie. Nie podlega jednak kontroli sam tryb prowadzenia tych rokowań, które powinny być rzeczowe i pozbawione pozorności, natomiast powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy pozostają poza zakresem kontroli organu administracji. Negatywne rokowania w przedmiocie uzyskania zgody na wykonanie prac nie mają związku z ustanowieniem służebności przesyłu czy ustaleniem konkretnej kwoty odszkodowania za szkody powstałe na skutek realizacji inwestycji. Zagadnienia te nie mieszczą się w granicach sprawy rozstrzyganej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. i nie podlegały ocenie w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania z dnia 6 maja 2021 r. Wojewoda podkreślił, odnośnie twierdzeń współwłaścicieli, że przedmiotowa inwestycja jest budową, a nie przebudową linii 110 kV, polegającą na posadowieniu nowego słupa podtrzymującego linie wysokiego napięcia na nowych fundamentach na środku ich nieruchomości, że z treści załączonej do akt sprawy dokumentacji w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynika, że żądanie inwestora o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy przebudowy już istniejącej linii elektroenergetycznej. Inwestor precyzuje przy tym jakie konkretnie roboty mają zostać wykonane. Nie budzi zatem wątpliwości Organu wyższego stopnia fakt, że przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy robót planowanych do realizacji na istniejącym obiekcie, a nie wykonania nowej inwestycji. Niemniej jednak, powołując się na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. (vide: wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16). Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc okoliczność istnienia linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Odnosząc się do zarzutu odwołania w kwestii położenia działki na terenie objętym ochroną archeologiczną organ odwoławczy uznał go za bezzasadny, wskazując, że Burmistrz Miasta S. w piśmie z 12 marca 2021 r. znak: [...] poinformował, że przedmiotowa działka, projektowana linia 110 kV i obszar pasa ograniczenia znajdują się w strefie "W Ill" ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych. Zgodnie z § 7 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W III" jest strefą ograniczonej ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych i obowiązują tam stosowne ustalenia. Zdaniem organu II instancji omawiana jednostka redakcyjna planu nie wyklucza możliwości realizacji inwestycji budowlanych w strefie "W Ill" ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych. Regulacja zastrzega jednak, że rozpoczęcie prac ziemnych musi być poprzedzone uzyskaniem stosownych zezwoleń służb konserwatorskich. Organ odwoławczy w replice do twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu, że nie otrzymali odpowiedzi od inwestora na sugestie dotyczące zmiany lokalizacji słupa wskazał, że z akt zgromadzonych w sprawie wynika, że w trakcie prowadzonych rokowań inwestor, w piśmie z dnia 19 lutego 2020 r,. znak: [...], odpowiadając na przedstawione przez Państwa D. w piśmie z 4 lutego 2020 r. kwestie zmiany lokalizacji stanowiska słupowego czy też okablowania linii wyjaśnił, że przedmiotem zadania jest przebudowa napowietrznej linii 110 kV B. - L. na linię napowietrzną po istniejącej trasie. Z uwagi na technologiczne ograniczenia w wykonywaniu przebudowy linii nowe stanowisko słupowe zostanie zlokalizowane obok istniejącego (w odległości około 8 metrów). Natomiast zmiana lokalizacji stanowiska słupowego nie jest możliwa. Odnosząc się do roszczeń odszkodowawczych, o których mowa w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że nie mogły być one przedmiotem prowadzonego postępowania. Organ wydający decyzję w sprawie ograniczenia nieruchomości, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ustala od razu odszkodowania, gdyż na jednostce organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na dokonanie określonych czynności ciąży, stosownie do ust. 4 art. 124 u.g.n., obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n. za szkody powstałe w skutek zdarzeń, o których mowa m.in. w art. 124, przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Jednak roszczenie odszkodowawcze określone w art. 128 ust. 4 u.g.n. może być dochodzone dopiero po wybudowaniu przewodów lub urządzeń i nie można go określić w decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż nie wiadomo, czy sytuacja uzasadniająca zgłoszenie takiego roszczenia faktycznie wystąpi. Ponadto organ II instancji stwierdził odwołując się do judykatu tut. Sądu, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny właścicieli nieruchomości, ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego. Choć wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami właścicieli, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Powołując się na przepisy art. 64 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) Wojewoda podkreślił, że prawo własności można ograniczyć tylko ze względu na ważną wartość mocniej chronioną. W przedmiotowej sprawie wartością wyżej chronioną jest, zdaniem organu odwoławczego interes publiczny, jako że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości strony skarżącej nastąpiło na cele publiczne. Starosta uznał prymat interesu inwestora, co nie oznacza, że nie analizował sytuacji właścicieli nieruchomości. Końcowo po zaznaczeniu, że organ I instancji nie załatwił sprawy w terminie i stwierdzeniu, że uchybienie to nie miało wpływu na decyzję wydaną w pierwszej instancji, Wojewoda wskazał m.in., że przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy Starosta nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa formalnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Decyzja jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez przedmiotową nieruchomość oraz zakres uszczuplenia władztwa właściciela - zakres ograniczenia został precyzyjnie określony w sentencji zaskarżonej decyzji oraz w załączniku graficznym do decyzji - mapie w skali 1:1000, stanowiącym integralną część decyzji. B. D. i M. D. zaskarżyli decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażając niezadowolenie z uzasadnień obu decyzji zapadłych w sprawie. Skarżący dodali, że organ II instancji w najmniejszy sposób nie ustosunkował się do przedstawionych przez nich argumentów, stanowiących podstawę braku zezwolenia i wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy jest dla nich krzywdzące. Ponadto skarżący wnieśli w skardze o rozpatrzenie ich uwag i propozycji satysfakcjonujących obie strony sporu, deklarując polubowne załatwienie sprawy. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 16 listopada 2021 r. skarżący przesłali oświadczenie woli o nieodpłatnym udostępnieniu swojej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] (dz. nr [...] – przed podziałem: dopisek WSA) w celu posadowienia linii kablowych SN-15kV o dl. 300 mb do zasilania sześciu linii 15kV [...],[...] (zał. nr 1). Skarżący wskazali, że właściciel tych urządzeń nie był zainteresowany wykupem ich działki, na której była bardzo duża ilość przewodów energetycznych oraz podtrzymujących je słupów trój i czteronożnych, o czym poinformowano ich w piśmie z dnia 20 stycznia 2009 r., zgodzili się na nieodpłatne położenie kabli pod ziemią licząc na jej przekształcenie pod cele inwestycyjne. Właściciel urządzeń poinformował również stronę skarżącą, że w najbliższych latach nie planuje budowy jakichkolwiek urządzeń energetycznych. W ocenie strony skarżącej kiedy pojawiła się możliwość położenia pod ziemią kabli, nie patrząc na gratyfikacje związanie z przekopem działki od strony północnej, południowej, wschodniej i zachodniej, w przeciwieństwie do sąsiadów zgodzili się na nieodpłatne położenie kabli pod ziemią, rezygnując tym samym z należnych korzyści pieniężnych. Skarżący oświadczyli, że od początku sporu z inwestorem proponowali położenie przewodów pod ziemią do drugiego słupa. Za takie rozwiązanie są gotowi zrezygnować z jakichkolwiek należności finansowych. W ocenie Skarżących niejednokrotnie proponowali również inne rozwiązania, w tym posadowienie słupa przy granicy działki od strony pasa technicznego, przy płocie okalającym stację GPZ. Gotowi byli i są na inne propozycje. Skarżący dodali, iż nie wiedzą ile gruntu będzie zajmował słup czteronożny i kto będzie płacił podatki od zajętej powierzchni. Końcowo skarżący wyrazili zainteresowanie osobistym bądź za pomocą środków komunikacji na odległość uczestnictwem w rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. poz. 861), wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 poz. 1845 ze zm.) w § 1 ustaliło, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazanie dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii nastąpiło w treści rozporządzenia. W okolicznościach tej sprawy należy stwierdzić wypełnienie warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta S. będącego siedzibą tutejszego sądu oraz niemożliwość przeprowadzenia rozprawy na odległość wynikającą z momentu złożenia wniosku oraz powinności podejmowania przez sąd administracyjny czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a."). Ponadto zgodnie ze wskazaną regulacją ustawy o COVID-19 brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Niemożliwy jest bowiem do przewidzenia termin, w którym mogłoby nastąpić rozpatrzenie sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1745/18 dostępne w Internecie, w bazie orzeczeń NSA, jak i wszystkie pozostałe powołane judykaty). Ponadto zauważyć należy, że skarżący skorzystali z możliwości przedłożenia Sądowi dodatkowego stanowiska w sprawie, przed wyznaczonym terminem posiedzenia niejawnego. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody, którą to utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących, poprzez udzielenie zezwolenia E. S.A. z siedzibą w G., na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie odgałęzienia od istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji B. - L. do stacji GPZ S. na linię dwutorową, w tym na demontaż jednego słupa i posadowieniu nowego w południowo zachodniej części działki z korektą trasy nowej linii. Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami zgodnie z którym "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Stosownie do ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Omawiany przepis wprowadza dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W ocenie Sądu, okoliczności te w kontrolowanej sprawie wystąpiły, co umożliwiło organom administracyjnym obu instancji pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Bezsporne jest w sprawie, że rokowania co do przeprowadzenia planowanej inwestycji miały miejsce, spór dotyczy natomiast zakresu rokowań, zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustawodawstwem miejscowym, argumentacji zaskarżonego rozstrzygnięcia odnośnie zarzutów odwołania, a także czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest budową czy przebudową. Ponadto skarżący wnieśli w skardze o rozpatrzenie ich uwag i propozycji satysfakcjonujących obie strony sporu. Jak wynika z akt sprawy inwestor zwrócił się do Starosty o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w gminie S., obr. [...] miasta S. oznaczonej w ewidencji budynków nr [...], poprzez zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Zdaniem Sądu, słusznie wywiedziono w uzasadnieniu decyzji, że przedsięwzięcie to stanowi cel publiczny, który jednocześnie zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy założenia i przeprowadzenia budowy przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej - linii napowietrznej 110 kV relacji B. - L. do stacji GPZ S. oraz posadowienia na części działki należącej do skarżących słupa wraz z fundamentami w innym miejscu niż dotychczasowy, podlegający usunięciu, uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. Zgodnie bowiem z treścią uchwały nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...] lipca 2005 r., nie zmienionej w tym zakresie kolejnymi uchwałami z lat 2008, 2010 2012 i 2015, działka nr [...] w części, której dotyczy planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 168 RP – "tereny użytkowane rolniczo i wody otwarte", a w ustaleniach dla terenu o tym symbolu w tabeli nr 137 w punkcie 1 – przeznaczenie terenu wskazano, że są to tereny rolnicze z zakazem zabudowy. W punkcie 5 – ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej znajduje się zapis: "zachowuje się istniejące na terenie sieci infrastruktury technicznej". Zgodnie natomiast z § 10 ust. 5 pkt 1 planu zatytułowanym "Elektroenergatyka" ustalono rozbudowę istniejącej stacji 110/15kV: a) budowę dwóch pól liniowych 110 kV, b) zasilanie na poziomie napięcia 110 kV napowietrzną linią dwutorową wcinką z linii 110 kV [...], c) wyprowadzenie linii napowietrznej 110 kV [...]. Natomiast z arkusza nr 10 planu wynika naniesienie istniejących linii elektroenergetycznych. Odpowiednio w tym względzie odmawiając racji skarżącym, wypowiedział się organ II instancji analizując stanowisko skarżących wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując nie tylko na powołane wyżej przepisy prawa miejscowego niewymagające specjalnych zabiegów interpretacyjnych, ale i opierając się na materiale dowodowym sprawy, m.in. załącznik graficzny do decyzji pierwszoinstancyjnej, będący jednocześnie załącznikiem do wniosku inwestora, w którym ten ostatni precyzuje jakie roboty mają zostać wykonane. Słusznie też Wojewoda doszedł do przekonania, że prowadzone postępowanie administracyjne dotyczyło robót planowanych do realizacji na istniejącym obiekcie, a nie wykonania nowej inwestycji. Organ odwoławczy wypowiedział się również co do innych podnoszonych przez stronę skarżącą kwestii wskazywanych w odwołaniu m.in. co do zagadnienia odszkodowania i ochrony konserwatorskiej. Zgodzić należy się też z organem II instancji, że charakter planowanych prac mieści się w dyspozycji art. 124 ust. 1 u.g.n. Przy tym, wbrew stanowisku skarżących, bez znaczenia dla tej oceny pozostaje, czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy przebudowę infrastruktury już istniejącej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest bowiem pogląd, że art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (por. wyrok NSA z 7 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2376/18 oraz wyrok NSA z 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16). Sąd pogląd ten w pełni podziela, stąd też powołana przez skarżących okoliczność, że na moment wystąpienia przez inwestora z wnioskiem, istniała linia służąca do przesyłania energii elektrycznej, a inwestycja polegać miała na jej modernizacji, nie może stać na przeszkodzie zastosowaniu art. 124 ust. 1 ustawy. Niewątpliwie bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się nie tylko do budowy, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ale także przebudowy zdefiniowanej w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Innymi słowy rzecz ujmując z założeniem i przeprowadzeniem na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej będziemy mieli do czynienia tak w przypadku budowy linii jak i jej przebudowy. Warunkiem dopuszczalności wydania omawianej decyzji jest zarówno ustalenie lokalizacji inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji lokalizacyjnej, ale także brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego gruntu na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie na jej powierzchni stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Ostatni z tych warunków znajduje rozwinięcie w art. 124 ust. 3 u.g.n. w myśl którego, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, zaś spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia zachodzi gdy inwestor zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznacza jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W rezultacie z brakiem możność uzyskania zgody właściciela będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, bądź sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w okolicznościach badanej sprawy na akceptacje zasługuje stanowisko organu o spełnieniu obowiązku przez inwestora przeprowadzenia rokowań. Do akt sprawy inwestor przedłożył notatkę ze spotkania z dnia 17 października 2019 r. oraz pisma z dnia 15 stycznia 2020 r., z załącznikiem stanowiącym projekt umowy, z których wynika, że zaprosił skarżących do rokowań i zwrócił się do ww. o wyrażenie zgody na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznych i urządzeń w formie ustanowienia służebności przesyłu, proponując tytułem wynagrodzenia wskazaną w nim kwotę. Skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2020 r. nie zgodzili się na zaproponowane przez inwestora warunki finansowe, wskazując swoje wymagania dotyczące poprowadzenie inwestycji pod powierzchnią ziemi, w tym względzie wskazując na przeprowadzoną w przeszłości inwestycję, jak można się domyślać z załącznika nr 4 do uzupełnienia skargi, dotyczącą infrastruktury PKP i nie zgadzając się na lokalizację słupa, według nich planowanego na środku działki. W odpowiedzi z dnia 19 lutego 2020 r. inwestor nieznacznie podwyższył kwotę jednorazowego wynagrodzenia podtrzymując propozycję ustanowienia służebności przesyłu na warunkach przedstawionych w zaproszeniu do rokowań oraz wskazał dalsze możliwe kroki zmierzające w kierunku uzyskania zezwolenia z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skarżący nie wypowiadając się jednoznacznie co do podanej przez inwestora kwoty w piśmie z dnia 5 marca 2020 r. wskazali oczekiwane warunki odnośnie posadowienia słupa oraz utraty wartości działki w związku z planowanym przekształceniem jej północnej części pod działki budowlane. Inwestor stojąc na stanowisku, że zaproponowana przez niego kwota stanowi odpowiednie wynagrodzenie przyjął, iż nie zostanie osiągnięte porozumienie i pismem z dnia 25 marca 2020 r. złożył wniosek na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Powyższe potwierdza ustalenia organów obu instancji, że inwestor podjął próbę uzyskania zgody skarżących na zajęcie ich nieruchomości celem posadowienia stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Pomiędzy inwestorem a skarżącymi doszło do wymiany korespondencji, w której każda ze stron zaproponowana własne warunki zgody na realizację prac budowlanych. Żadna z przedstawionych propozycji nie została przyjęta przez drugą stronę, co czyni rokowania nieskutecznymi. Należy uznać, że również okoliczność, że inwestor w zaproszeniu do rokowań załączył projekt umowy cywilnoprawnej ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu potwierdza tezę, że rokowania nie miały charakteru pozorności (fikcji). Negocjacje miały miejsce, a ich spornym punktem były warunki finansowe i zakresu inwestycji, które każda ze stron uznała za niemożliwe do przyjęcia. Podobnie ocenić należy fakt, że inwestor jednostronnie zdecydował o zakończeniu rokowań. Rokowania mogą zostać zakończone w każdym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 970/17). Jak już wyżej wskazano, rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wręcz przeciwnie sam fakt braku osiągnięcia konsensusu pomiędzy stronami negocjacji wyczerpuje sporną przesłankę. Przy czym organy nie mogą badać przyczyn, a tym bardziej zasadności braku zgody stron. W szczególności nie jest rzeczą organów dokonywanie analizy przedstawionych przez strony operatów szacunkowych, czy też doprowadzenie do ich sporządzenia. Istotny dla spełnienia przesłanki wynikającej z art. 124 ust. 3 u.g.n. jest stwierdzenie wyłącznie istnienia faktu przeprowadzenia rokowań i ich negatywnego wyniku. Na ocenę prawidłowości rokowań nie mają wpływu same warunki negocjacji czy proponowana kwota wynagrodzenia. Dlatego też organy nie mogą oceniać treści dokumentacji z przeprowadzonych rokowań i słuszności powodów braku przyjęcia danej propozycji zgody na wykonanie prac wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2668/15). Przedłożone przez inwestora propozycje, w okolicznościach tej sprawy, obiektywnie nie były niemożliwe do przyjęcia ani też tego rodzaju, że miałyby już w zamierzeniu doprowadzić do jej odrzucenia, mimo że nie zostały oparte na ustaleniach rzeczoznawcy. Inwestor nie zbywał też milczeniem stanowiska skarżących, zaś odrzucenie ich propozycji i postąpienie wbrew oczekiwaniom strony, nie może świadczyć o niewłaściwym przeprowadzeniu rokowań. W rozpoznawanej sprawie z treści prowadzonej pomiędzy stronami sporu korespondencji, zawartej w aktach, wynika, że inwestor dokładnie określił przedmiot robót budowlanych, wskazał zakres i przebieg prac, zaproponował wysokość wynagrodzenia, oraz wskazał formę prawną uregulowania planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Poza tym, umożliwił właścicielom nieruchomości ustosunkowanie się do zaproponowanych warunków, wyznaczając w tym zakresie terminy na odpowiedź. Skarżący odpowiedzieli na pisma kierowane do nich podczas rokowań. Wskazać zatem należy, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania, zaś z przedłożonych do akt dokumentów wynika, że intencją inwestora było jej załatwienie na drodze cywilnej, jednak strony nie doszły do porozumienia. Należy podkreślić, że brak porozumienia stron w tym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji odpowiadają, co do zasady, wymogom przewidzianym powołanym przepisem. Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącym, że nie jest rolą sądu administracyjnego by na etapie postępowania sądowego rozpatrywać uwagi i propozycje skarżących dotyczące rokowań poprzedzających wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wypowiadając się co do wywodów zawartych w uzupełnieniu skargi należy podkreślić, że dotyczą one w znacznej części, jak wynika z załączonego do niego pisma z dnia 20 lipca 2016 r., innej inwestycji, a także zakończonego etapu rokowań. Pierwsza kwestia nie mogła być przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie. Natomiast drugie zagadnienie podlegało ocenie jedynie co do jego zaistnienia i braku pozorności. Odnosząc się do pozostałej argumentacji wynikającej z rzeczonego pisma skarżących w zasadzie odpowiada ona uzasadnieniu wniosku w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej, która to sprawa może toczyć się wyłącznie następczo w stosunku do rozpoznawanej obecnie. Zasygnalizować również należy, że w miejscowym planie gminy [...] dla terenów rolniczych z zakazem zabudowy ani w ustawie Prawo budowlane nie ma definicji "zabudowy kubaturowej". Poza tym nie budzi wątpliwości Sądu, że planowanego słupa linii elektroenergetycznej nie można by było uznać za obiekt kubaturowy ze względu na niemożliwość przypisania takiemu obiektowi parametru objętości, a sygnalizowane przez skarżących położenie linii elektrycznych pod ziemią w ramach inwestycji wskazanej we wniosku z dnia 25 marca 2020 r. byłoby niezgodne z przywołanymi wyżej zapisami planu miejscowego. Odrębną kwestią pozostaje niezrozumiała niespójność stanowiska skarżących dotycząca położenia planowanego słupa elektroenergetycznego. W załączniku nr 4 do pisma z dnia 16 listopada 2021 r. skarżący przedstawili rzut sytuacyjny odpowiadający w swej treści mapie sytuacyjnej planowanego przez inwestora przedsięwzięcia załączonej do wniosku i decyzji organu I instancji, podczas gdy w treści pisma wskazują, z jednej strony, że proponują posadowienie słupa przy granicy działki od strony pasa technicznego przy płocie okalającym stację GPZ, co jest rozwiązaniem zbieżnym z wnioskiem inwestora, by w dalszej treści pisma wskazywać, że planowany słup ma być, w ich ocenie, umiejscowiony przez inwestora na środku działki nr [...]. Podsumowując stwierdzić należy, że choć wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami skarżących, to zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. W szczególności w sprawie nie doszło do zarzucanego skargą naruszenia przepisów prawa proceduralnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł wad, które uzasadniałyby uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia jak i wydanego przez organ I instancji. Organy bowiem należycie wyjaśniły sprawę oraz prawidłowo oceniły istotne dla sprawy okoliczności zasadnie przyjmując, że spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.