I OSK 41/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1713/17 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1713/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 3 listopada 2014 r. Starosta Ostrowski wszczął na wniosek M. M. postępowanie administracyjne w sprawie rozłożenia na raty zwrotu wypłaconych jej środków na podjęcie działalności gospodarczej. Po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Ostrowski orzekł o rozłożeniu na raty zwrotu udzielonych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w ten sposób, że podlegająca do zwrotu należność w kwocie 20.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi wynoszącymi 926,03 zł rozłożył na 21 rat miesięcznych, które należało spłacać zgodnie z harmonogramem płatności stanowiącym załącznik do decyzji. W harmonogramie spłat zawarto warunek wynikający z art. 76 ust. 9b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), że jeżeli zapłata rozłożonej na raty należności nie zostanie dokonana w określonym terminie, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od 30-dniowcgo terminu płatności określonego w art. 46 ust. 3 ustawy. Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania, natomiast zwróciła się z wnioskiem o umorzenie całej należności ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Starosta Ostrowski odmówił w umorzenia całości zadłużenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., a skarga M. M. na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1096/16. Starosta Ostrowski decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. wygasił własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie rozłożenia na 21 rat nienależnie pobranego świadczenia z tytułu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej z uwagi na to, że decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, a strona warunku tego nie dopełniła. Od tej decyzji M. M. wniosła odwołanie. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. i na konsekwencję niedopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, który nadto wynikał z treści art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach tynku pracy. M. M. nie dopełniła warunku terminowej spłaty rat określonych w decyzji Starosty Ostrowskiego instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. - nie wpłaciła żadnej z rat w ustalonym okresie, tj. od 10 stycznia 2015 r, do 10 września 2016 r. Zgodnie z harmonogramem spłat, stanowiącym załącznik do decyzji, spłata pierwszej raty w inna nastąpić do 10 stycznia 2015 r., a ostatniej (21 raty) do 10 września 2016 r. Niewywiązanie się strony z powyższego warunku skutkuje wygaszeniem ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. W ocenie organu podnoszona w odwołaniu kwestia wygaszenia przedmiotową decyzją ugody zawartej w dniu 17 października 2016 r. pomiędzy stroną a Starostą Ostrowskim w sprawie spłaty należności w 43 ratach nie nastąpiła niniejszą decyzją i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wygaszenie dotyczy tylko decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat, nie dotyczy zaś ustaleń dokonywanych pomiędzy Starostą a stroną w podpisanej ugodzie. M. M. w skardze na powyższą decyzję zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a.; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.; 3) art. 80 K.p.a.; 4) art. 81 K.p.a.; 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że skarżąca nie dopełniła warunku terminowej spłaty rat określonych w decyzji Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. (nie spłaciła żadnej z rat) i okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje. W tej sytuacji inne rozstrzygniecie nie było możliwe, jak wygaszenie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzji o rozłożeniu należności na raty. Zdaniem Sądu rozstrzygając sprawę Wojewoda Mazowiecki prawidłowo i wszechstronnie rozpatrzył i ocenił całość dokumentacji dotyczącej okoliczności wygaszenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał podstawę prawną decyzji. Przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa, mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Dlatego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuty skargi są chybione. Podnoszona przez skarżącą kwestia wygaszenia przedmiotową decyzją ugody cywilno-prawnej zawartej ze Starostą Ostrowskim w dniu 17 października 2016 r. w sprawie spłaty należności w 43 ratach, nie była i nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego i nie mogła też stanowić rozstrzygnięcia organów obu instancji. Wygaszenie dotyczyło tylko decyzji Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat. Nie dotyczyło zaś ustaleń dokonywanych pomiędzy Starostą Ostrowskim a stroną w ugodzie cywilnoprawnej z dnia 17 października 2016 r. Wskazano, że w postępowaniu o wygaszenie decyzji Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat istotny był jedynie brak uiszczenia przez skarżąca jakiejkolwiek rat, stanowiący o niewykonaniu warunków dla których organ rozłożył należność na raty. Na tym etapie postępowania badanie przyczyn braku spłat rat nie ma znaczenia. Były one natomiast przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat. Skarżąca była świadoma obowiązku spłaty rat i nadto sama o takie załatwienie sprawy wnosiła, gdy składała wniosek o rozłożenie na raty zwrotu wypłaconych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Sąd stwierdził przy tym, że nie ma kognicji do oceny cywilnoprawnej ugody z dnia 17 października 2016 r. zawartej przez skarżącą i Starostę Ostrowskiego. Nie wchodząc zatem w zakres tej ugody, stwierdzono jedynie, że w obrocie prawnym nie może istnieć taka sytuacja, gdy zagadnienie zwrotu należności jest uregulowane jednocześnie w trybie administracyjnym (decyzja Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat) i w drodze cywilnoprawnej ugody. Dlatego, z tej także przyczyny, zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego i poprzedzająca ją decyzja Starosty Ostrowskiego z dnia [...] lipca 2017 r. są uzasadnione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej powoływanej jako "P.u.s.a." w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 76 ust. 9b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), polegające na wygaszeniu decyzji Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. wobec błędnego uznania o braku możliwości zastosowania innego rozstrzygnięcia wobec wadliwego uznania przez organ administracji I i II instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy wygaszenie decyzji wynika z mocy samego prawa; 2) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 2 K.p.a. w zw. z art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy z okoliczności niniejszej sprawy w postaci braku dokonania przez stronę czynności w wyznaczonym terminie winien skutkować uchylenie orzeczenia z dnia [...] grudnia 2014 r. i umorzeniem postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość wobec objęcia zobowiązania skarżącej, którego tyczyło się w całości ww. orzeczenie, ugodą cywilnoprawną zawartą prawie rok wcześniej niż data wydania decyzji organu I instancji o wygaszeniu ww. orzeczenia administracyjnego; 3) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że organ II instancji w sposób naruszający przepisy postępowania administracyjnego zamiast dokonać wnikliwej analizy stanu faktycznego oparł swoje rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego, w którym pominął w zupełności wpływ i konsekwencje zaistniałej ugody cywilnoprawnej zawartej dnia 17 października 2016 r. przez Starostę Ostrowskiego i skarżącą zaś sąd meriti w zasadzie ograniczył się do podzielenia stanowiska organu administracji II instancji, podważając tym samym zaufanie do organów administracji publicznej; 4) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 P.u.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi, podczas gdy decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80, 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegającym na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać decyzję organu I instancji za prawidłową. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) zasądzenie na rzecz pełnomocnik skarżącej kosztów pomocy prawnej przyznanej z urzędu, nieopłaconej ani w części ani w całości, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w sprawie istniały podstawy do skierowania rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów w celu przyspieszenia jej rozpoznania. Taką możliwość z uwagi na obowiązujący stan epidemii wprowadził art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej powinno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro strony zostały o tym powiadomione i miały możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przy czym ich istota sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Wojewody Mazowieckiego wydanej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o rozłożeniu na raty zwrotu udzielonych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem. W ocenie skarżącej kasacyjnie, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, powinien mieć natomiast zastosowanie art. 162 § 2 K.p.a. skutkujący uchyleniem decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., nie zaś art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że pozbawione są one usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określone zostały przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest udzielanie ulg, o których mowa w tym przepisie, tj. odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty lub umorzenie należności, natomiast regulacja zawarta w art. 76 ust. 9b wskazuje na konsekwencje związane m.in. z nierealizowaniem przez stronę zobowiązaną układu ratalnego, jako ulgi w rozłożonej spłacie należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych środków. Zgodnie z art. 76 ust. 9b ww. ustawy, jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w art. 46 ust. 2 i 3. Z powołanego przepisu wynika zatem, że nieopłacanie przez zobowiązanego w ustalonym terminie rat należności skutkuje tym, że ich niezapłacona kwota staje się wymagalna. Powyższe oznacza, że z mocy prawa przestaje obowiązywać układ ratalny, a zatem dezaktualizuje się on w związku z jego nierealizowaniem przez dłużnika. Skoro zaś tego rodzaju ulga w spłacie należności jest udzielana decyzją administracyjną, to nie ulega wątpliwości, że ziszczenie się warunków objętych hipotezą omawianego przepisu rodzi konsekwencje w postaci obowiązku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, którą ulga ta została przyznana. Powyższe wynika z treści art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Ostrowski orzekł o rozłożeniu na raty M. M. udzielonych jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, tj. należności w kwocie 20.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od zobowiązania, które na dzień wydania decyzji wynosiły 926,03 zł, co stanowiło łączną kwotę 20.926,03 zł w ten sposób, że: 1) pierwszą ratę stanowić miały odsetki; 2) kolejne raty stanowiły zobowiązanie główne, które to należało spłacać zgodnie z harmonogramem płatności stanowiącym załącznik do decyzji. Nie budzi również wątpliwości, że na skutek określonych zdarzeń związanych z niedokonaniem przez skarżącą kasacyjnie wpłat ustalonych rat należności, rozłożona na raty kwota stała się - w świetle art. 76 ust. 9b ustawy - natychmiast wymagalna. W tej sytuacji, gdy doszło z mocy prawa do rozwiązania układu ratalnego, a tym samym do tego, że decyzja, którą przyznano ulgę w postaci rozłożenia należności na raty stała się wymagalna, to należało stwierdzić jej wygaśnięcie. Jak zasadnie zwrócił przy tym uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, która toczyła się w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty Ostrowskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu na 21 rat należności nie miało znaczenia zawarcie w dniu 17 października 2016 r. ugody pomiędzy skarżącą a organem I instancji. Wygaszenie, jak wskazano powyżej, dotyczyło bowiem jedynie ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. i nie mogło obejmować ustaleń dokonywanych na drodze cywilnoprawnej. Odnosząc się do powoływanych w skardze kasacyjnej argumentów związanych z nieprawidłowym zastosowaniem przez orzekające organy art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. i stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji na podstawie ww. przepisu, zamiast uchyleniem decyzji w oparciu o art. 162 § 2 K.p.a. wskazać należy, że przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a.) jest niedopełnienie przez stronę nałożonego na nią warunku, a przesłanką uchylenia decyzji na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. jest niedopełnienie zlecenia w wyznaczonym terminie. Klauzula zlecenia jest klauzulą dodatkową, która jest wprowadzana do treści decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Zlecenie jest w rzeczywistości nałożeniem dodatkowych obowiązków na adresata aktu, które wiążą się czy też są warunkiem uprawnienia przyznanego w rozstrzygnięciu decyzji. Te dodatkowe obowiązki mogą polegać na spowodowaniu pewnego zdarzenia, wywołaniu określonego skutku lub podjęciu określonych działań albo powstrzymaniu się przed pewnymi działaniami (zob. K. Klonowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 162). W doktrynie i orzecznictwie ponadto przyjmuje się, że realizacja obowiązków określonych w zleceniu powinna nastąpić równocześnie z realizacją uprawnień lub nawet dopiero po realizacji uprawnień wynikających z decyzji. Podkreśla się przy tym, że związanie zlecenia z decyzją następuje na innych zasadach niż w przypadku warunku pozostającego w ścisłym związku z treścią i prawnym bytem decyzji (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 701 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 699/14; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja rozkładająca na raty należność pieniężną z zastrzeżeniem dopełnienia zapłaty rat w określonej wysokości i terminie nie jest decyzją, o której mowa w art. 162 § 2 K.p.a. Należy bowiem stwierdzić, że obowiązek zapłaty należności w określonej wysokości i w ustalonych terminach jest obowiązkiem wynikającym z istoty decyzji ratalnej, nie zaś klauzulą dodatkową decyzji administracyjnej. Z powyższych względów należy stwierdzić, że obowiązek uregulowania zobowiązania ratalnego w odpowiedniej kwocie i wysokości nie stanowi dopełnienia określonych czynności, o których mowa w art. 162 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 2 K.p.a. w zw. z art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należało uznać za niezasadne. Okoliczność ta przekładała się zaś na ocenę zarzutów procesowych zawartych w pkt 3 i 4 skargi kasacyjnej, tj. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 P.u.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 - 261 P.p.s.a.