II SA/Gl 225/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.),, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. F., J. S., M. H., T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Prezydent Miasta T. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; obecnie t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej w skrócie: "p.z.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla M. H. i K. F. (dalej: "skarżące") dla inwestycji pod nazwą: "Budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, na parcelach nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6 przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje dla obszaru pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w T. z wyłączeniem wnioskowanych działek, dla których o ustalenie warunków zabudowy wystąpiły skarżące. W konsekwencji nie obowiązuje tam plan miejscowy z uwagi na bliskie sąsiedztwo cmentarza parafialnego, gdyż strefa ochrony sanitarnej (50 m) objęła prawie cały teren działek, co wyklucza możliwość lokalizacji zabudowań mieszkalnych. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. skarżące złożyły odwołanie od powyższej decyzji, podając przy tym, że przedmiotowe nieruchomości nabyły wraz z T. D. oraz J. S. w drodze odziedziczenia po rodzicach. Działki były zabudowane budynkami, które uległy spaleniu i aktualnie pozostały na nich jedynie fundamenty budynków. Nie zgodziły się z tym, że tereny ich działek zostały wyłączone z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako strefa sanitarna cmentarza i mają charakter usługowy. W dzieciństwie mieszkały w domu rodzinnym położonym nieopodal cmentarza przy [...] i tam się wychowywały, tam też piły wodę ze studni i nikt nie chorował z powodu bliskiej do niego odległości. Zarzucając decyzji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 p.z.p. akcentowały, że cmentarz powstał przed 1959 r. i do dziś w okolicy cmentarza w odległości mniejszej niż 50 m istnieje zabudowa mieszkaniowa i usługowa (szkoła, przedszkole, sklepy spożywcze). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 p.z.p., art. 2, art. 17, art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizy zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 rozporządzenia i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. W ocenie organu odwoławczego, w tej sprawie nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 5 p.z.p., albowiem nieruchomość znajduje się w pobliżu cmentarza. Z tego powodu wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu byłoby sprzeczne z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarz (Dz. U. nr 52 poz. 315, dalej: "rozporządzenie z 1959 r."). Działki wymienione we wniosku nie są zabudowane, jednakże decyzje w sprawach warunków zabudowy nie są wydawane w oparciu o precedens lub wcześniej wydane decyzje dla działek sąsiednich, lecz wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów prawa. Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. wszystkie skarżące (M. H., K. F., T. D., J. S.) złożyły skargę na powyższą decyzję, w której obu organom orzekającym w sprawie zarzuciły naruszenie: - § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. poprzez przyjęcie założenia liczenia odległości dla sfery izolacyjnej wobec działek i zakładanej tam inwestycji od granic cmentarza, a nie od cmentarza, chociaż pojęcie "granicy" używane jest tylko w ust. 2 tego paragrafu; - art. 7, art. 77 § 1, art. 85 § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu strefy izolacyjnej 50 m od cmentarza i braku przez to możliwości zabudowy będących w ich posiadaniu działek, chociażby tylko o nr 3 i 4, na bazie analiz mapowo-geodezyjnych, a nie oględzin terenowych i dokonania pomiarów metrycznych odległości od cmentarza, tj. od miejsca najbliższych grobów do miejsca możliwego dla zabudowy. Zdaniem skarżących, jakiekolwiek wątpliwości wobec faktycznej odległości wymaganej w rozporządzeniu z 1959 r. powinny być wyjaśnione i rozstrzygnięte na ich korzyść, gdyż § 3 rozporządzenia z 1959 r. stanowi odrębną normę w stosunku do art. 61 ust. 5 p.z.p. W związku tym przywołały orzecznictwo sądowoadministracyjne i uznały, że w pełni uzasadnione jest uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, bowiem już sąsiednia działka nie należąca do skarżących w dokumentach Urzędu Miasta jest oznaczona jako działka budowlana z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe. Organ II instancji pismem z dnia [...] r. złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia [...] r., a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] r., wykazała, że wymienione decyzje zostały wydane z pełnym poszanowaniem znajdujących w tej sprawie zastosowanie norm prawa materialnego i procesowego. Podstawę ich rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej, jak dotychczas w skrócie: "p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 p.z.p. ustalenie warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w razie braku takiego aktu prawa miejscowego w decyzji o warunkach zabudowy. Konkluzję tę potwierdza brzmienie art. 59 ust. 1 p.z.p., stosownie do którego każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z art. 61 ust. 1 p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu poprzednio obowiązujących miejscowych planów (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Granice materialne rozpoznawanej sprawy wyznaczają zatem po pierwsze normy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 p.z.p., a po drugie odsyłająca do przepisów odrębnych norma art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. Szczegółowy sposób badania, czy planowana inwestycja spełnia wymóg tzw. "dobrego sąsiedztwa", o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p., został z kolei określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, zwane jak dotychczas: "rozporządzenie"). Celem powyższych norm prawa jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Oznacza to, że planowana inwestycja w sąsiedztwie zabudowanych już działek powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej, której to określenie jest obowiązkiem organu. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2020r. sygn. II SA/Gl 291/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 539/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 820/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Gl 885/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 840/18, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOS"). Jednakże, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu musi być również zgodne z odrębnymi przepisami prawa (art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p.). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Same granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. Prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa i doznaje ograniczeń, m.in. ze względu na ochronę prawa do zabudowy przysługującego właścicielom nieruchomości sąsiednich oraz ochronę przed negatywnym oddziaływaniem określonym w przepisach odrębnych. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wskazały organy obu instancji, obiektywną przesłanką wydania decyzji odmownej jest brak spełnienia wymogu art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p., czyli zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Jako przepis odrębny powołano § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. Zgodnie z tym przepisem odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić, co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Dokonując wykładni tego przepisu, należy mieć na uwadze nie tylko wykładnię gramatyczną, ale również wykładnię celowościową. Celem tego przepisu jest bezspornie zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy (por. wyrok NSA z dnia 24-05-2017 sygn. akt II OSK 2424/15, CBOS). Należy przy tym podkreślić, że obligatoryjność planu miejscowego dla obszarów przeznaczonych na założenie lub rozszerzenie cmentarzy rozciąga się, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9 p.z.p. w związku z art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1473), również na obszary stref ochrony sanitarnej cmentarza, zgodnie z § 3 rozporządzenia z 1959 r. (por. wyroki NSA z dnia: 27 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1623/11; 19 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1486/14; 24 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2331/18, CBOS). Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2331/18 (CBOS) zarzut wyłączenia działek z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza przepisów p.z.p., zwłaszcza art. 62 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 7 p.z.p. Przepisami odrębnymi w świetle art. 62 ust. 2 p.z.p. są między innymi postanowienia art. 3 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, zgodnie z którym, cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten wprowadza tryb szczególny odnoszący się do cmentarzy. W konsekwencji, sprawę lokalizacji cmentarza należy regulować poprzez plan miejscowy wyznaczający teren przewidziany pod cmentarz, jak również uwzględnić wyznaczoną strefę ochronną. Regulacja z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. jest skutkiem wykluczenia szkodliwego pod względem sanitarnym oddziaływania na otoczenie, o czym mowa w § 1 ust. 1 tego rozporządzenia ("Teren na cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie"). Inny sposób rozumienia § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. byłby sprzeczny z normą kompetencyjną zawartą w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o cmentarzach, która wprost nakazuje określić szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2452/15, CBOS). Z art. 15 ust. 2 pkt 9 p.z.p. wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy w strefie ochronnej. Powołane wyżej przepisy mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących. Co oznacza, że skoro organ I instancji stwierdził, iż działki skarżących znajdują się w odległości mniejszej, niż wymagane 50 metrów od istniejącego cmentarza, to zobowiązany był wydać decyzję odmowną. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest bowiem aktem administracyjnym związanym. Oznacza to, że ustalona przez właściwy organ administracji publicznej niezgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi determinuje wydanie decyzji odmownej. Tym bardziej, że jak słusznie wskazuje organ II instancji celem wprowadzenia tego unormowania było i jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. Prawodawca, stanowiąc ten przepis uznał, że bezpieczeństwo to będzie zapewnione, gdy między innymi budynki mieszkalne znajdować się będą w odległości, co najmniej 50 m od granicy cmentarza pod warunkiem, że są one podłączone do sieci wodociągowej. Nie sposób przyjąć, że dla bezpieczeństwa sanitarnego istotna jest jedynie odległość cmentarza od budynków mieszkalnych, zaś odległość budynków mieszkalnych od cmentarza istotna już tak nie jest. Zagrożenie sanitarne związane z lokalizacją cmentarza w określonym miejscu jest takie samo niezależnie od tego, czy chodzi o sytuowanie cmentarza, czy o sytuowanie wokół niego zabudowy. Norma z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. jest więc skutkiem wykluczenia szkodliwego pod względem sanitarnym oddziaływania na otoczenie, o czym mowa w § 1 ust. 1 tego samego rozporządzenia. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni § 3 rozporządzenia z 1959 r. Nie ulega wątpliwości, że podstawową wykładnią, którą powinien zastosować organ administracji dla odkodowania treści tego przepisu i oceny, czy będzie on miał zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym, jest wykładnia językowa. Niemniej ten rodzaj wykładni jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy nie pozostaje w sprzeczności z wykładnią celowościową i systemową. Przepisy prawa nie mają bowiem charakteru abstrakcyjnego, lecz są częścią obowiązującego systemu prawnego. Jeśli zatem wykładnia językowa (gramatyczna) doprowadziłaby do wniosku, że przepis pozostaje w sprzeczności z celem aktu normatywnego i założeniami ustawodawcy, to wówczas pierwszeństwo należy przyznać innej wykładni, to jest systemowej (celowościowej). Taka właśnie sytuacja zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że ustanowienie nakazów i zakazów wymienionych w rozporządzeniu z 1959 r. ma na celu ochronę otoczenia cmentarza przed jego szkodliwym wpływem, w szczególności związanym z bezpieczeństwem sanitarnym. Taki też cel został określony przez ustawodawcę w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, z którego wynika, że w rozporządzeniu z 1959 r., do którego wydania zobowiązano właściwy organ, określa się m.in. szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych. Inny sposób rozumienia § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. byłby sprzeczny z normą kompetencyjną zawartą w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie stwierdza naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Ustalenie warunków zabudowy jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i dochodzi w niej do zastosowania określonych przepisów prawa powszechnie obowiązującego do skonkretyzowanego indywidualnie i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Organy administracji publicznej stosują tylko i wyłącznie przepisy prawa. Nie mogą brać pod uwagę żadnych kryteriów pozaprawnych, a w szczególności tzw. "aktualnej praktyki rozstrzygania spraw", czy też sposobu rozstrzygania w sprawach o podobnym stanie faktycznym. Co prawda w procesie wykładni i stosowania prawa zwraca się uwagę na sposób interpretacji określonych norm w orzecznictwie sądowym, niemniej orzecznictwo to nie stanowi ani źródła prawa, ani podstawy orzekania. Powoływanie orzeczeń sądowych w uzasadnieniach wydawanych rozstrzygnięć służy jedynie wzbogaceniu tych uzasadnień w zakresie przedstawienia sposobu interpretacji konkretnych przepisów prawa. Nie oznacza to wątpliwości co do rozumienia tych przepisów, które należałoby rozstrzygać na korzyść strony zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7a k.p.a. Decyzja organu II instancji w sposób dokładny i wszechstronny wyjaśniła, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji została poprzedzona prawidłowo sporządzoną analizą urbanistyczną, której wyniki wykazały, że w sprawie nie spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1959 r. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.