III SA/Wa 1154/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska, Sędziowie sędzia del.SO Agnieszka Baran(sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.R. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "naczelnik", "organ pierwszej instancji") postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. R. ("skarżący", "strona"), wraz z drugim członkiem zarządu oraz z R. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r., odsetek od niezapłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014r. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Nr [...] (VAT), [...] (CIT) organ pierwszej orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony, wraz z drugim członkiem zarządu A. C. oraz z R. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu: • podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r. w łącznej kwocie należności głównej 30.386,67 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 12.291,00 zł oraz za koszty egzekucyjne w kwocie 1.665,80 zł, • odsetek od niezapłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014r. w kwocie 870,00 zł oraz za koszty egzekucyjne w kwocie 56,70 zł. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji pismem z [...] września 2019 r. strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnym przyjęciu, że: • postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie umorzenia egzekucji jedynie z niektórych składników majątkowych spółki potwierdza bezskuteczność egzekucji w dniu 23 grudnia 2014 r., jak i w latach następnych, • wobec R. Sp. z o.o. w dniu złożenia przez stronę rezygnacji zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości pomimo posiadania przez spółkę aktywów pieniężnych w kwocie 220.194,00 zł, a zatem mienia wystarczającego na zaspokojenie zobowiązań podatkowych, • prawidłowe było rozstrzygnięcie o solidarnej odpowiedzialności strony z A. C., pomimo nie orzeczenia wobec A. C. odpowiedzialności za zobowiązania R. Sp. z o. o. w tym samym postępowaniu oraz pomimo pominięcia Pana K. S. i Y. T., którzy pełnili obowiązki członków zarządu Spółki w okresie późniejszym niż strona, 2) art. 122 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ podatkowy przesłuchania strony, A. C., K. S. i Y. T., na okoliczność posiadanych przez Spółkę aktywów, w tym środków pieniężnych w kwocie 220,194,00 zł. Skarżący wskazał również na naruszenie dyspozycji: • art. 210 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie w kwestii solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania R. Sp. z o.o. A. C., który nie był stroną niniejszego postępowania, • art. 113 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ podatkowy wezwania A. C. do udziału w niniejszej sprawie, a w konsekwencji zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 240 § 1 pkt. 4 ordynacji podatkowej Decyzją z [...] marca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] (VAT), [...] (CIT). DIAS wskazał, że podstawę orzeczenia odpowiedzialności podatkowej wobec osób trzecich stanowią przepisy rozdziału 15 Działu III ustawy Ordynacja podatkowa. W odniesieniu do zaległości R. Sp. z o.o. objętych zaskarżoną decyzją zastosowanie znajdą przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2015 roku. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przed oceną wystąpienia przesłanek odpowiedzialności członków zarządu wynikających z art. 108 i art. 116 ordynacji podatkowej, koniecznym jest poczynienie w postępowaniu odwoławczym ustaleń co do istnienia i wymagalności zaległości podatkowych objętych decyzją naczelnika z dnia [...] sierpnia 2019 roku. Orzeczona zaskarżoną decyzją odpowiedzialność strony dotyczy zaległości R. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r. i z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014r. Dalej DIAS zaznaczył, że terminy płatności podatku od towarów i usług za 01,03,06-10/2014r. upływały od 25 lutego 2014 r. do 25 listopada 2014 r., zatem – wobec treści art. 70 § 1 ordynacji podatkowej - zobowiązania podatkowe za te okresy uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019 roku. Terminy płatności zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014 r. upływały od 20 lutego 2014 r. do 20 listopada 2014 r., zatem również zobowiązania podatkowe za te okresy uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019 roku. DIAS wskazał, że stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych R. Sp. z o.o. objętych zaskarżoną decyzją został przerwany w dniu 23.02.2016r. na skutek doręczenia do banku zawiadomienia z dnia 12 lutego 2016 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności w F. Bank, dokonanego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...], [...], [...], [...],[...] [...], [...]. W następstwie powyższego zdaniem DIAS pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych R. Sp. z o.o. rozpoczął swój bieg na nowo od dnia 24 lutego 2016r. i upłynie nie wcześniej niż z dniem 24.02.2021 roku. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy – wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że ciążące na spółce zobowiązania, których dotyczy skarżona decyzja pozostaje wymagalne. Dalej DIAS zaznaczył, że w myśl art. 108 § 3 O.p., w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz decyzji, o której mowa w art. 53a O.p. Zaległości R. Sp. z o.o., objęte zaskarżoną decyzją wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące 01,03,06-10/2014r. oraz zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r., tak więc warunkiem formalnym wszczęcia postępowania wobec osoby trzeciej było w niniejszej sprawie uprzednie wszczęcie postępowania egzekucyjnego z majątku spółki. Natomiast postępowanie egzekucyjne przeciwko R. Sp. z o.o. prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.: • [...] z dnia [...] marca 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 01/2014r. • [...] z dnia [...] maja 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 03/2014r. • [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 06/2014r. • [...] z dnia [...] września 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 07/2014 r. • [...] z dnia [...] października 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 08/2014 r. • [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 09/2014 r. • [...] z dnia [...] 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 10/2014r. • [...] z dnia [...] lipca 2015 r. obejmującego zaległości z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01,08,09/2014 r. • [...] z dnia [...] lipca 2015 r. obejmującego zaległości z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 10/2014 r. Dalej organ odwoławczy wskazał, że postępowanie podatkowe w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego zaległości podatkowe R. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r. i odsetek od niezapłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014r., zostało wszczęte przez naczelnika w dniu 26 czerwca 2019 r., z chwilą doręczenia postanowienia Nr [...], [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku. Zestawienie ww. dat dowodzi, że w rozpatrywanej sprawie warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 ordynacji podatkowej został spełniony. Następnie, odnosząc się do przesłanki odpowiedzialności określonej w art. 116 § 2 ordynacji podatkowej, DIAS wskazał, że zgodnie z odpisem pełnym z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący pozostawał wpisany jako członek zarządu R. Sp. z o.o. od dnia 11 stycznia 2012 r. (wpis nr 1) do dnia 1 lipca 2015 r. (wpis nr 5). Wpisy w KRS o powołaniu danej osoby do pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki z o.o. mają deklaratoryjny charakter, a zatem o posiadaniu mandatu w zarządzie decydują informacje wynikające ze stosownych uchwał i pism pochodzących od uprawnionych organów spółki oraz samego członka zarządu (rezygnacja). Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy Aktu Notarialnego z dnia [...] grudnia 2011 r. Repertorium A nr [...] wynika, że do pierwszego zarządu R. Sp. z o.o. wspólnicy powołali strone powierzając mu funkcję wiceprezesa. Natomiast z protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników R. Sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2014 r. wynika, że uchwałą nr 2 ww. organu odwołano skarżącego z ww. funkcji. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe dokumenty potwierdzają pełnienie przez skarżącego funkcji wiceprezesa zarządu spółki w czasie powstania zaległości podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Spełniona została zatem pierwsza z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, wymienionych w art. 116 ordynacji podatkowej. Strona była członkiem zarządu R. Sp. z o.o. w dniach upływu terminów płatności podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r. i zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014 roku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 116 § 1 ordynacji podatkowej podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ma nie tylko okoliczność powstania podczas pełnienia obowiązków członka jej zarządu zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki, ale również bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie egzekucyjne z majątku R. Sp. z o.o. prowadzone było na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. ww. wymienionych tytułów wykonawczych. Ostatnim skutecznym środkiem egzekucyjnym zastosowanym w ramach ww. postępowań egzekucyjnych – zauważył DIAS - było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w F. Bank S.A. dokonane zawiadomieniem z 6 października 2016 roku. Spółka została zawiadomiona o zastosowanym środku egzekucyjnym 31 października 2016 r. w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (w związku z niepodjęciem awizowanej przesyłki zawiadomienie zostało uznane za doręczone z upływem 14 dnia od pierwszego awizo). Pismem z 19 października 2016 r. bank poinformował, że zajęcie rachunku bankowego prowadzonego dla wskazanego podmiotu nie może zostać zrealizowane ze względu na brak środków. Dalej DIAS zaznaczył, że w celu ustalenia składników majątkowych R. Sp. z o.o., Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w trybie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystąpił do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych, bazy Ognivo oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W wyniku pozyskanych odpowiedzi nie ustalono majątku Spółki, który przyczyniłby się do zaspokojenia wierzyciela. Analiza informacji posiadanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. również nie ujawniła składników majątkowych R. Sp. z o.o. Ustalono, że spółka nie składa żadnych deklaracji oraz zeznań podatkowych. Analiza informacji w aplikacji JPK (WRO- System) nie ujawniła również wierzytelności spółki. Ponadto ustalono, że z dniem 01.08.2015r. spółka wypowiedziała umowę najmu lokalu położonego w P. przy ul. C. [...] lok. [...]. Przedmiotowy lokal nie stanowi majątku spółki. DIAS podkreślił, że postępowanie egzekucyjne, mimo podjętych czynności, okazało się bezskuteczne, w konsekwencji czego zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. Kolejny właściwy dla R. Sp. z o.o. organ podatkowy – naczelnik - w dniu 15 czerwca 2018 r. wykreślił Spółkę z rejestru podatników VAT czynnych na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. z uwagi na niemożność nawiązania kontaktu z podatnikiem. Opisane wyżej czynności egzekucyjne i ustalenia w zakresie bieżącego funkcjonowania spółki świadczą zdaniem organu odwoławczego o tym, że R. Sp. z o.o. nie posiada majątku i faktycznie nie prowadzi już działalności gospodarczej, co uprawnia do przyjęcia stanowiska o braku możliwości przeprowadzenia egzekucji. Niezasadny jest zatem zdaniem DIAS argument odwołania dotyczący naruszenia art. 116 § 1 ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnym przyjęciu, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2017 r. w przedmiocie umorzenia egzekucji jedynie z niektórych składników majątkowych Spółki potwierdza bezskuteczność egzekucji w dniu 23 grudnia 2014 r. jak i w latach następnych. Przechodząc do oceny wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit "a" i "b" oraz pkt 2 ordynacji podatkowej, DIAS stwierdził, że organ podatkowy I instancji słusznie uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby została spełniona którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe R. Sp. z o.o. W szczególności w przedmiotowej sprawie z całą pewnością nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność dotycząca terminowego zgłoszenia wniosku o upadłość, bowiem - co wynika z akt - wniosek taki nie został w ogóle złożony. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika natomiast, że w czasie, gdy funkcję w zarządzie spółki sprawował skarżący, R. Sp. z o.o. nie uregulowała zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące 01,03,06-10/2014r. oraz z tytułu zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za miesiące 01,08-10/2014r. DIAS podkreślił, że R. Sp. z o.o. zaprzestała także w czasie, gdy funkcję w zarządzie spółki sprawował skarżący, regulowania swych wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec drugiego wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu: • FUS za okres 09/2012r. - 10/2016r. w kwocie 128.004,60 zł, • FUZ za okres 11/2012r. - 10/2016r. w kwocie 31.867,34 zł, • FP i FGSP za okres ll/2014r. - 10/2016r. kwocie 2.914,92 zł. Pierwszym niewykonanym zobowiązaniem była składka na ubezpieczenie społeczne za 09/2012r., której termin płatności upłynął dnia 15 października 2012 r. Drugim wierzycielem, wobec którego spółka zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych był Naczelnik Urzędu Skarbowego począwszy od zobowiązania z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za 01/2014r., której termin płatności upłynął dnia 20.02.2014r. Sytuacja ta świadczy – w ocenie organu odwoławczego - o wystąpieniu przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W ocenie DIAS R. Sp. z o.o. stała się niewypłacalna w rozumieniu ww. przepisu wraz z utrwaleniem stanu nieregulowania ww. zobowiązań już marcu 2014 roku. Pomimo tego stosowny wniosek nie został przez skarżącego złożony. W związku z powyższym w stanie faktycznym sprawy, gdzie bezspornie zarządzana przez stronę spółka nie wykonała szeregu swoich wymagalnych zobowiązań podatkowych oraz z tytułu składek ZUS w okresie kilku lat, nie sposób zgodzić się z zasadnością przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci sprawozdań finansowych Spółki za lata 2014 - 2018 na okoliczność posiadania przez R. Sp. z o.o. środków pieniężnych w kwocie 220.194,00 zł, co w ocenie strony wskazywałoby na przesłankę egzoneracyjną wyłączającą odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe objęte zaskarżoną decyzją. Nawet bowiem, jeżeli R. Sp. z o.o. posiadała środki pieniężne w czasie, gdy winna była uregulować należności z tytułu zobowiązań podatkowych oraz z tytułu składek ZUS, a czynności tych zaniechała, to i tak należy spółkę uznać za niewypłacalną na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Dalej DIAS podkreślił, że zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ordynacji podatkowej członek zarządu spółki kapitałowej może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej, gdy wykaże, że niezgłoszenie wniosku o upadłość bądź niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy. DIAS wskazał, że brak winy konkretnego członka zarządu w niezgłoszeniu przedmiotowych wniosków jako przesłanka uwalniająca go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a zatem okoliczność jemu służąca, winna być wykazana przy jego istotnym udziale i z jego inicjatywy. Dyrektor podkreślił również, że przesłanka braku winy, o której mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, ocenianej według kryteriów prawa handlowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, ze strona kwestionuje stanowisko organu podatkowego, iż wobec R. Sp. z o.o. w dniu złożenia przez skarżącego rezygnacji zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości pomimo posiadania przez ww. spółkę aktywów pieniężnych w kwocie 220.194,00 zł, a zatem mienia wystarczającego na zaspokojenie zobowiązań podatkowych spółki. Jak wskazano już wyżej – stwierdził DIAS - z uwagi na wystąpienie pierwszej podstawowej przesłanki upadłości, którą jest nieregulowanie wymagalnych zobowiązań, bez znaczenia pozostaje okoliczność, jaki majątek posiadała spółka w czasie gdy skarżący pełnił funkcję członka jej zarządu. Zdaniem DIAS skoro zatem R. Sp. z o.o. - jak twierdzi strona - posiadała znaczne środki pieniężne w grudniu 2014 r., obowiązkiem skarżącego jako członka jej zarządu było dopilnowanie, aby wszystkie wymagalne należności spółki zostały uregulowane. Niedopełnienie tego obowiązku przed dniem złożenia rezygnacji i przekazanie kwoty 220.194,00 zł do dyspozycji nowego zarządu spółki, nie świadczy absolutnie o braku zawinienia, lecz potwierdza w ocenie organu odwoławczego zawinienie strony, nawet jeśli było ono nieumyślne. Zatem o braku winy strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości można byłoby mówić w sytuacji, gdyby nie miał możliwości złożenia takiego wniosku z przyczyn od niego niezależnych. Odpowiedzialność za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spoczywa na członkach zarządu, gdyż są oni uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów spółki oraz do zgłoszenia takiego wniosku kiedy okoliczności na to wskazują. Zgodnie z art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych, to zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. W przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy, każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki (art. 208 § 2). Następnie organ odwoławczy wskazał, że w ocenie strony ustalenia organu podatkowego dotyczące rzekomej niewypłacalności R. Sp. z o.o. w latach 2012-2014 przyjęte zostały w sposób dowolny, a stwierdzenie organu podatkowego, że przez dwa lata spółka prowadziła bieżącą działalność gospodarczą, w tym zatrudniała pracowników w warunkach niewypłacalności, należy uznać za sprzeczne z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Zdaniem DIAS nie można wprawdzie odmówić członkowi zarządu, prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny, wniosek zostałby oddalony. Jednak podjęcie takiego ryzyka musi wiązać się ze świadomością, iż w przypadku błędnej oceny sytuacji i niezaspokojenia dłużników będzie musiał sam ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową. DIAS zauważył również, że gdy powstałe zaległości są wynikiem określonych decyzji gospodarczych, stanowią element ryzyka podmiotu działalność taką podejmującego. Ryzyko związane z prowadzeniem działalności nie może być przerzucane na budżet i powodować uwolnienia od odpowiedzialności podatkowej usankcjonowanej przepisami art. 116 ordynacji podatkowej. W obliczu zaistniałego stanu faktycznego, w ocenie DIAS, za niezasadny należy uznać argument przeprowadzenia dowodów na okoliczność weryfikacji kondycji finansowej spółki i posiadanych przez nią środków pieniężnych w kwocie, 220.194,00 zł w postaci przesłuchania w charakterze świadków: A. C., K. S., Y. T. oraz z dokumentów w postaci protokołu przekazania z 23 grudnia 2014 r., oraz protokołu Zgromadzenia Wspólników R. Sp. z o.o. z dnia 30 czerwca 2016 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 192 ww. ustawy okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Tym samym w ocenie DIAS stanowisko strony wskazujące na zasadność przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie zasługuje na uwzględnienie. Następnie DIAS wskazał, że kolejną przewidzianą w przepisach ordynacji podatkowej okolicznością pozwalającą na ewentualne uwolnienie się przez członka zarządu spółki kapitałowej od odpowiedzialności za jej zaległości jest wskazanie przez niego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odnosząc się do sygnalizowanej możliwości zaspokojenia Skarbu Państwa z posiadanych przez R. Sp. z o.o. składników majątkowych, a tym samym do trzeciej z przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, DIAS podkreślił, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki kapitałowej istnieje wówczas, gdy osoba taka wskaże na aktualnie istniejący majątek spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie dochodzonych należności. Tym samym wskazanie na środki pieniężne istniejące w dniu 23 grudnia 2014r. warunku wynikającego z art. 116 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej nie spełnia. Zdaniem DIAS nie sposób zgodzić się z zasadnością argumentu dotyczącego zasadności przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków A. C., K. S., Y. T. na okoliczność kondycji finansowej spółki R. Spółka z o.o. w dniu 23 grudnia 2014 r. i posiadanych przez nią aktywów pieniężnych, które to środki wobec złożenia rezygnacji przez dotychczasowy zarząd spółki w osobach A. C. i strony przekazane zostały nowo wybranemu zarządowi spółki w osobie K. S. Fakt braku majątku R. Spółka z o.o. potwierdza bowiem – zdaniem organu odwoławczego - m.in. informacja uzyskana z Rejestrów Sądowych Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych. Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że R. Spółka z o.o. nie posiadała, wbrew twierdzeniom odwołania majątku pozwalającego na uregulowanie wymaganych zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Mienie spółki, w rozumieniu art. 116 Ordynacji, musi istnieć w czasie prowadzenia postępowania o przeniesienie odpowiedzialności. Tym samym w ocenie DIAS należało uznać, iż Strona nie wskazała na konkretne, istniejące składniki majątku, z których możliwa byłaby egzekucja. W ocenie DIAS nie sposób również zgodzić się z zarzutem naruszenia art 116 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez rozstrzygnięcie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego z A. C., pomimo nie orzeczenia wobec A. C. odpowiedzialności za zobowiązania R. Sp. z o. o, w tym samym postępowaniu oraz z pominięciem Pana K. S. i Y. T., którzy pełnili obowiązki członków zarządu Spółki w okresie późniejszym niż Strona. Jak stwierdził NSA w uchwale z dnia 09.03.2009r. sygn. akt I FPS 4/08, przepis art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nakłada obowiązek na organ podatkowy do prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność, z czego nie wynika jednak, że obowiązek ten ma być realizowany wobec wszystkich tych osób w ramach jednego postępowania. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wyrażona w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej zasada solidarnej odpowiedzialności członków zarządu znalazła odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji - w sentencji decyzji, co wskazuje, że postępowaniem w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania R. Sp. z o.o. objęty został także drugi członek zarządu A. C. Pismem z 8 maja 2020 r. M. R. złożył skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z 19 marca 2020 roku. Skarżący kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia podnosi, iż stanowisko organu podatkowego zostało oparte wyłącznie na uznaniu zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych za niecelowe. Twierdzi, iż ocenę taką organ podatkowy mógł wywnioskować dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w toku oceny dowodu. Zdaniem skarżącego ocena zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nosi cechy dowolności, pozostaje sprzeczna z logiką i doświadczeniem życiowym. Zdaniem skarżącego szczególnie kuriozalnym jest niedopuszczenie dowodu z zeznań pozostałych byłych członków zarząd R. Sp. z o.o. w osobach A. C., K. S. oraz Y. T., które to zeznania skarżący wskazywał jako dowód na okoliczność dobrej kondycji finansowej spółki w dacie ustania jego mandatu. Skarżący stwierdził również, że pomijając wskazane wyżej dowody, organy podatkowe zaniechały rozpoznania sprawy w sposób wszechstronny z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak również pozbawiły go prawa do obrony i wykazania w toku postępowania o przeniesienie odpowiedzialności podatkowej przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem dyspozycji art. 116 ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącego istotnym uchybieniem organu było pominięcie kwestii odpowiedzialności K. S. i Y. T. W ocenie skarżącego przedmiotowa decyzja powinna podlegać uchyleniu ze względu na brak orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego zarówno z A. J., jak również z K. S. i Y. T. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie – zdaniem sakrżącego, że nie sposób zaakceptować w realiach niniejszej sprawy wybiórczego i arbitralnego rozstrzygnięcia organów podatkowych, co do odpowiedzialności wyłącznie A. C. wraz ze skarżącym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 13 lipca 2020 roku, skarżący powołał się na wygaśnięcie zaległości podatkowej, której dotyczy wydana przeciwko niemu decyzja, wobec jego uregulowania w całości przez A. C.(pismo skarżącego k. 16 akt postępowania sądowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 11 lutego 2021 roku (zarządzenie k. .....akt postępowania sądowego). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego we wskazanych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaznaczyć jednocześnie należy, że nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. Podstawę prawną odpowiedzialności skarżącego stanowi przepis art. 116 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1)nie wykazał, że: a)we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b)niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2)nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl art. 116 § 2 ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści powołanych przepisów, jak zgodnie podnosi się w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych wynika, że organy podatkowe zobowiązane są do wykazania przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu. Te przesłanki, w ocenie sądu – jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego - zostały wykazane w toku postępowania w niniejszej sprawie. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu..... z 22 grudnia 2011 roku wynika, że skarżący został w tej dacie powołany w skład zarządu spółki, jako wiceprezes. Z pełnienia przedmiotowej funkcji skarżący został odwołany 22 grudnia 2014 roku, co wynika protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki R. sp. z o.o.. Skarżący był ujawniony w KRS jako członek zarządu spółki R. sp. z o.o. od 11 stycznia 2012 roku do 1 lipca 2015 roku (odpis pełny z KRS k.24-25 akt postępowania podatkowego). Z powyższego wynika, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu ww. spółki, w czasie upływu terminów płatności podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, czerwiec – październik 2014 roku oraz zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, sierpień –październik 2014 roku. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że spełniona została druga z tzw. przesłanek pozytywnych, o których mowa w przytoczonych wyżej przepisach ordynacji podatkowej. W ocenie sądu, nie budzi wątpliwości, że egzekucja ww. należności prowadzona wobec spółki R. sp. z o.o. okazała się bezskuteczna. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy postanowienie z 12 września 2017 roku o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (postanowienie k. 128 tom I akt postępowania podatkowego). W ocenie sądu, prawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym w toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1) ordynacji podatkowej. Z całą pewnością nie została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka, o której mowa w podpunkcie a) powołanego przepisu ordynacji podatkowej. Ze znajdującego się w aktach sprawy pełnego odpisu z KRS spółki P. wynika jednoznacznie, że nie było prowadzone wobec tej spółki postępowanie upadłościowe. Również skarżący, w toku całego postępowania w niniejszej sprawie nie twierdził, że – jako członek zarządu ww. spółki – składał wniosek o ogłoszenie jej upadłości. Zatem nie może budzić wątpliwości, że skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Sąd zgadza się również z organem odwoławczym, że okoliczności niniejszej sprawy wskazują jednoznacznie, że skarżący nie wykazał okoliczności, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) ordynacji podatkowej. Sąd wyjaśnia, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10). Sąd przyjmuje za własny wyrażany w orzecznictwie pogląd, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w Spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie. (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 listopada 2020 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 57/20). W toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie powoływał się na przywołane wyżej okoliczności wykazujące na brak winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, we wskazanym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Skarżący w toku pv ostępowania powoływał się jedynie na to, że – w jego ocenie – wobec kondycji finansowej zarządzanej przez niego spółki nie istniały przesłanki wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej, wbrew ocenie przedstawionej w zaskarżonej decyzji, na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe kategoryczne (jak w zaskarżonej decyzji) stwierdzenie, że nie ziściła się wobec skarżącego przesłanka egzoneracyjna, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 116 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że mienie spółki wskazywane przez członka zarządu spełnia wymogi z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uwalniając tego członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, a nadto umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części". Oznacza to, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę "znaczności" w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2020 roku w sprawie sygn. akt II FSK 900/20 i powołane w nim orzecznictwo). W toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący przedstawił majątek – który według jego twierdzeń – spełniał powyższe kryteria. W piśmie z 27 sierpnia 2019 roku (które wpłynęło do organu pierwszej instancji 29 sierpnia 2019 roku) skarżący zgłosił wniosek o przesłuchanie świadków A. C., K. S. i Y. T. – wszystkich na okoliczność kondycji finansowej spółki R. sp. z o.o.w dniu 23 grudnia 2014 roku i posiadanych przez nią wówczas i obecnie aktywów pieniężnych, w tym w szczególności kwoty 220 194 zł. W piśmie tym skarżący wskazał adresy dla doręczeń wnioskowanych świadków. Dodatkowo, w załączeniu do przedmiotowego pisma został załączony protokół przekazana z 23 grudnia 2014 roku. Zgodnie z jego treścią, 23 grudnia 2014 roku, w siedzibie spółki . Sp. z o.o. w P. nastąpiło przekazanie kasy spółki i jej dokumentacji nowemu zarządowi spółki. Zgodnie z treścią przedmiotowego protokołu skarżący M. R. oraz A. C. przekazali K. S. (jako odbierającemu): - kasę spółki w kwocie 220 194 zł, - dokumentację pracowniczą, -dokumentację finansową, Pisma i umowy z kontrahentami. Z załączonych do pisma dokumentów wynika również, że dokument w postaci ww. protokołu przekazania został po raz pierwszy poświadczony za zgodność z oryginałem 6 lipca 2015 roku. (pismo skarżącego z 17 sierpnia 2019 roku k. 50 tom II akt postępowania podatkowego, protokół przekazania wraz z poświadczeniem za zgodność z oryginałem k. 46-48 tom II akt postępowania podatkowego). Dodatkowo, do ww. pisma skarżącego został załączony protokół zwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki z 30 czerwca 2016 roku, z którego wynika, że uchwałą nr 5 zwyczajne zgromadzenie wspólników postanowiło powołać K. S. na kolejną kadencję w pełnienia funkcji w zarządzie spółki (protokół zwyczajnego zgromadzenia wspólników k. 44-45 tom II akt postępowania podatkowego). Zdaniem sądu podkreślenia wymaga, że wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków, zgłoszony w ww. piśmie skarżącego miał na celu – zgodnie z jego treścią – wykazanie istniejących obecnie w spółce aktywów pieniężnych, w szczególności w kwocie 220 194 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowy wniosek dowodowy dotyczył mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej. Przedmiotowy wniosek skarżącego nie został uwzględniony przez organ odwoławczy, co zresztą zostało przyznane w uzasadnieniu decyzji. Jednakże – zdaniem sądu – wskazane w decyzji przyczyny odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego w ww. piśmie, zdają się świadczyć o niezrozumieniu wskazanych przez skarżącego okoliczności, których dowody te dotyczą. Organ odwoławczy stwierdził, że możliwość uwolnienie się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki kapitałowej istnieje wówczas , gdy taka osoba wskaże aktualnie istniejący makatek spółki. "Tym samym wskazanie na środki pieniężne istniejące w dniu 23.12.2014r. warunku wynikającego z art. 116 § 1 pkt 2) ustawy Ordynacja podatkowa nie spełnia." – czytamy na stronie 17 zaskarżonej decyzji. Wyrażenie tego stanowiska – w ocenie sądu – świadczy o tym, że organowi odwoławczego, umknęło, że wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z 17 sierpnia 2019 roku (jak i w odwołaniu) miały na celu wykazanie posiadania przez spółkę "wówczas i obecnie" aktywów pieniężnych. Organ odwoławczy nie przeprowadził wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, nie wydając w tym przedmiocie żadnego postanowienia. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 187 § 2 ordynacji podatkowej o przeprowadzeniu dowodu organ podatkowy rozstrzyga postanowieniem. Postanowieniem rozstrzyga także wówczas, jeżeli oddala wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę. Postanowienie dowodowe ma charakter incydentalny i może być w każdym czasie zmieniane, uzupełniane lub uchylane. Dotyczy to zarówno powoływania nowych dowodów, jak i rezygnacji z dowodów już dopuszczonych w sprawie. Brak rozstrzygnięcia o żądaniu przeprowadzenia dowodu w formie postanowienia i wskazania przyczyn odmowy dopuszczenia dowodu w uzasadnieniu decyzji mogłoby stanowić uzasadniony zarzut skargi tylko wówczas, gdyby stanowiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2001 r., I SA/Łd 866/2000, niepubl.). W ocenie sądu, o ile sam fakt braku postanowienia odmawiającego przeprowadzenia omawianego, wnioskowanego przez skarżącego dowodu, nie ma wpływu na wynik postępowania w sprawie, o tyle sam fakt nieuwzględniania tego wniosku dowodowego narusza przepisy postępowania. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek ten dotyczył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – istnienia, bądź nie majątku spółki, których pozwala na zaspokojenie jej zaległości podatkowych, których dotyczy decyzja wydana w spawie niniejszej. To z kolei ma niewątpliwy wpływ na istnienie (bądź nie) przesłanki odpowiedzialności skarżącego. W związku z powyższym – w ocenie sądu – doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania. W szczególności działania, a ściślej – zaniechania organów podatkowych świadczą o naruszeniu art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, a także art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej. W ocenie sądu naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji, zaskarżona decyzja organu odwoławczego została uchylona, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ordynacji podatkowej, o czym orzeczono w punkcie 1) sentencji wyroku. W toku dalszego postępowania w niniejszej sprawie organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Kwota zasądzona z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowi uiszczony przez niego wpis od skargi. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.