IV SA/Po 611/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółki A (zwanej dalej również "Inwestorem" lub "skarżącą Spółką") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...], obręb [...] w miejscowości W.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. P. podnosząc, iż planowana inwestycja wpłynie negatywnie na środowisko, a organ I instancji nie wyjaśnił, czy prace budowlane polegająca na budowie stacji bazowej mogą oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Nie jest bowiem wiadome, czy przedsięwzięcie to można zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie. Zdaniem odwołującego się organ I instancji wskazał jedynie lakonicznie, że zmierzenie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co przedmiotowa decyzja narusza art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 j. t.; zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.; zwanej dalej "p.b.") uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia o przedstawienie sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie oraz przedłożenia kopii mapy zasadniczej przedstawiającej widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, ze wskazaniem na warunki zabudowy na działkach gruntu, nad którymi wyżej wymienione osie przechodzą z określeniem: czy przy maksymalnym nachyleniu wiązek promieniowania anten jest możliwa zabudowa na działkach, nad którymi zostały przedstawione ww. osie przy uwzględnieniu warunków zabudowy na sąsiednich nieruchomościach. W odpowiedzi Inwestor stwierdził, że organ może żądać uzupełnienia tylko takiej dokumentacji, która jest wymagana przepisami odrębnymi. Żądanie sformułowane przez organ odwoławczy jest w świetle obowiązujących przepisów nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał, że nieruchomość, której dotyczy wniosek objęta jest ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r.. znak: [...] ustalającą na rzecz Inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży kratowej posadowionej na fundamentach wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi (16 anten sektorowych, anteny paraboliczne) oraz linii energetycznej zasilającej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] W., gm. S.. Zapisy ust. II pkt 2 ppkt b ww. decyzji lokalizacyjnej wskazują, iż oddziaływanie stacji nie może powodować zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska. Zdaniem Wojewody obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest ocena, czy prace budowlane polegające na budowie stacji bazowej mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 j.t.; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r.") wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowaniena obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych. Jak wskazał Wojewoda, w opisie technicznym obiektu wskazano, iż na wieży zostaną zawieszone: 4 anteny sektorowe [...], 4 anteny sektorowe [...], 4 anteny sektorowe [...] i 4 anteny sektorowe AS 191 [...] oraz 6 anten [...]. Łącznie będzie zawieszonych 16 anten sektorowych (po 4 anteny sektorowe na azymucie 80°, 170°, 270° oraz 350°) i 20 urządzeń [...]. Jak wynika z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" moc EIRP dla poszczególnych anten wynosi: na częstotliwości 2100 podano 1149 (W), na częstotliwości 900 podano 871 (W); na częstotliwości 1800 podano 1048 (W), na częstotliwości 800 podano 742 (W). W wyniku przeprowadzonych obliczeń i wykonanych rysunków (zasięg głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych, analizy maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych) mieści się w przedziale EIRP<2000 oraz zasięgu w osi głównej wiązki promieniowania 70 m oraz maksymalnym dopuszczalnym nachyleniu 10°. Wojewoda zauważył, iż "Kwalifikacja przedsięwzięcia" mimo że obejmuje 16 anten sektorowych, po cztery na każdym z azymutów, to zawiera odpowiednie obliczenia dla każdej z anten oddzielnie. Dokument ten nie pozwalał organowi rzetelnie odnieść się do ewentualnego nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny dla określonych kierunków promieniowania. Zdaniem organu odwoławczego wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest wiec dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia powinna zatem uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie. W ocenie Wojewody z danych przedstawionych w kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż sumaryczna moc EIRP/anten na każdym azymucie wynosi - 3810 W, co świadczy o nie spełnieniu progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia. Z tego powodu Wojewoda wezwał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o załączenie kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiającej sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie. Inwestor nie uzupełnił wskazanych braków, co zdaniem Wojewody stanowi podstawę, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Inwestor zarzucił decyzji Wojewody naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uchylenie zgodnej z prawem decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb [...] w miejscowości W.; - art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podczas gdy Inwestor spełnił wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., a zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę; - § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, mimo braku ku temu podstaw. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania. W ocenie Inwestora stanowisko organu II instancji nie zasługuje na uwzględnienie, a przedstawiona wraz z wnioskiem analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, iż dla przedstawionej przez skarżącą Spółkę konfiguracji anten planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza ta stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych. W ocenie Inwestora aby uznać jakiekolwiek przedsięwzięcie stanowiące instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy bezsprzecznie stwierdzić, że w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, która to odległość ma być liczona od środka elektrycznego anteny, występują miejsca dostępne dla ludności. W przywołanych § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie znajduje zastosowania w przypadku inwestycji radiokomunikacyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważy, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do klasyfikacji przedmiotowej inwestycji jako oddziałującej na środowisko w sposób określony w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405; zwanej dalej "u.o.u.i.ś."). W ocenie Sądu rozstrzygnięcia tego zagadnienia kwestii dokonano już w decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r.. znak: [...] ustalającą na rzecz inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego, a Wojewoda nie był uprawniony do dokonania odmiennej klasyfikacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Dokonując oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć na uwadze, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz 1073; zwanej dalej "u.p.z.p.") jest on związany treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z przywołanego we wstępnej części tego uzasadnia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie tych warunków w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ architektoniczno-budowlany w sprawie o pozwolenie na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji (por, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2017 r. II OSK 2639/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze u.o.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W sytuacji braku planu miejscowego inwestor może ubiegać się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie w myśl art.72 ust.1 pkt 3 u.o.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (patrz art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Jak wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 111/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w przypadku kiedy na określonym terenie obowiązuje plan miejscowy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach sprawdzająca postanowienia prawa miejscowego wydawana jest przed podjęciem rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś.). Natomiast w sytuacji gdy brak jest miejscowego planu i sposób zagospodarowania określa decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, to wówczas przed wydaniem takiej decyzji podejmuje się rozstrzygnięcie o środowiskowych uwarunkowaniach (art.72 ust.1 pkt 3 u.o.u.i.ś.). W rozpoznawanej sprawie Inwestor dysponował ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży kratowej posadowionej na fundamentach wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi (16 anten sektorowych, anteny paraboliczne) oraz linii energetycznej zasilającej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] W., gm. S.. Na stronie trzeciej decyzji Wójta stwierdzono, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub tez mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zgodnie z art. 55 u.p.z.p. Wojewoda stanowiskiem tym był związany. Oznacza to, że w stanie fatycznym rozpoznawanej sprawy, na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę Wojewoda nie był uprawniony do ponownej oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także do formułowania tez, odmiennych niż w przywołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli natomiast Wojewoda w jakikolwiek sposób chciałby podważyć ocenę dokonaną na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to mógł zawiadomić właściwy organ o zasadności wszczęcia postępowania zmierzającego do wzruszenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 760/15 oraz z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 596/16 http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, art. 35 Nb 1). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewoda ignorując treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonał własnej oceny w zakresie odziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu Wojewoda nie miał podstaw do żądania od Inwestora dokumentacji niezbędnej organowi do dokonania oceny, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub tez mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takiej oceny w rozpoznawanej sprawie dokonał już bowiem Wójt Gminy S. w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a Wojewoda na mocy art. 55 u.p.z.p., oceną tą był związany. Z powyżej wskazanych powodów zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda raz jeszcze dokona oceny przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego w oparciu o kryteria określone w art. 35 ust. 1 p.b. W sytuacji gdyby Wojewoda uznał, iż wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego naruszała prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, powinien on zwrócić się do właściwego organu o rozważenie wszczęcia stosownego postępowania w trybie nadzwyczajnym. W tym stanie rzeczy Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dna [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy zasądzając na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).