I SA/Bd 422/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] K. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] K. . w W. kwotę [...]zł (słownie: siedem tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Wójt Gminy C. określił [...] S.A. w W. (dalej także: Skarżąca, Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: Kolegium, SKO, organ) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu na wstępie organ zauważył, że strona na etapie odwołania nie kwestionowała nieobjęcia w decyzji gruntów linii kolejowej nr [...] na odcinku C. - K. P. zwolnieniem na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."). Zasadnicza część odwołania, a zarazem sporu sprowadza się zatem do ustalenia czy grunty linii kolejowej nr [...] na odcinku C. - K. P. powinny podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów pozostałych oraz jaki podmiot winien zostać uznany za podatnika. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii podatnika podatku od nieruchomości w zakresie gruntów zlokalizowanych pod linią kolejową nr [...] Kolegium stwierdziło, że na podstawie informacji oraz dokumentów uzyskanych przez organ podatkowy w trakcie postępowania w sprawie określenia [...] [...] S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., w szczególności w związku z zapisami w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy prawidłowo stwierdził, iż użytkownikiem wieczystym lub użytkownikiem gruntów, na których zlokalizowana jest linia kolejowa nr [...] na odcinku C. - K. P., położonym na terenie gminy C., jest [...] S.A. Odnośnie kwestii, czy grunty linii kolejowej nr [...] na odcinku C. - K. P. powinny podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów pozostałych organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe grunty winny być opodatkowane według stawki podatkowej właściwej jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium wyjaśniło, że w wyniku nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadzonej ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1045), dotychczasowy zapis zawarty w art. 1a ust. pkt 3 u.p.o.l. nakazujący wyłączenie z pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przedmiotów opodatkowania, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych został zniesiony, dlatego zarzuty strony odnoszące się do interpretacji i zastosowania pojęcia "względów technicznych", które od dnia [...] stycznia 2016 r. utraciło znaczenie prawne, należało, zdaniem organu, uznać za oczywiście chybione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu co do braku możliwości wykorzystania dowodu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2016 r. bez udziału strony oraz braku miarodajności oględzin przeprowadzonych w 2016 r. i 2017 r., organ wskazał, że z uwagi na tożsamość przedmiotu opodatkowania oraz art. 180 § 1 i art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy mógł wykorzystać dowody zgromadzone w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec [...] [...] S.A. Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Wójt Gminy C. włączył w poczet niniejszego postępowania akta postępowania prowadzonego wobec [...] [...] S.A. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony. Ponadto przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznaczył stronie, stosownie do treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym strona i jej pełnomocnik mieli możliwość zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium podało, że w toku postępowania prowadzonego wobec [...] S.A. przeprowadzone zostały też w dniu [...] września 2017 r. oględziny linii kolejowej nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że w ramach linii kolejowej nr [...] na odcinku C. - K. P. został zawieszony ruch kolejowy osobowy i towarowy, a z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, iż linia kolejowa jest nieużywana, a pozostałości po infrastrukturze kolejowej są porośnięte roślinnością. Ponadto z protokołów badania technicznego linii nr [...] wynika, iż szlak ten jest zamknięty dla ruchu kolejowego od [...] września 2011 r., z powodu braku przytwierdzeń do podkładów na długości 40 m. Tym samym prowadzenie ruchu kolejowego w oparciu o linię kolejową nr [...] na tym odcinku nie było możliwe. Jednakże powyższe okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, nie mogą wyłączyć zastosowania wyższej stawki podatkowej. Kolegium podniosło, że wprawdzie na etapie odwołania strona nie kwestionuje nieobjęcia w decyzji gruntów linii kolejowej nr [...] na odcinku C. - K. P. zwolnieniem na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jednakże odnosząc się do tego zagadnienia stanęło na stanowisku, że kwestia zwolnienia została w sposób prawidłowy wyjaśniona i omówiona przez organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu objęcia obowiązkiem podatkowym działki nr [...] i nr [...], obręb [...], objętej księgą wieczystą [...] mimo, iż w dziale II wpisany jest Skarb Państwa - Starosta T., organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2016 r. działki nr [...] i nr [...] wpisane były w księdze wieczystej [...] tom I karta 2, jako właściciel wpisany był Skarb Państwa [...] - Dyrekcja Kolei Państwowych. Księga Wieczysta [...] tom I karta 2 została zamknięta, a jej treść przeniesiono do KW [...] w 2017 r. Wszelkie wnioski w sprawach wieczysto-księgowych były składane przez [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w B.. Do dnia zamknięcia księgi i przeniesienia jej treści w dziale II jako właściciel wpisany był Skarb Państwa [...] [...]. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę T. jako właściciel w 2016 r. wpisany był również Skarb Państwa, a jako użytkownik [...]. Zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, działki nr [...] i nr [...] znajdowały się w rejestrze środków trwałych Spółki w 2016 r., z uwagi na jej posiadanie. W skardze do tut. Sądu Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. przez wadliwe uznanie, że grunty po zlikwidowanych prawnie i częściowo faktycznie liniach kolejowych podlegają opodatkowaniu jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, zamiast prawidłowo opodatkowaniu ich według stawki jak dla gruntów pozostałych; - art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie mimo tego, że budowle kolejowe po zlikwidowanych liniach kolejowych nie są już związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; - braku zastosowania w sprawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, tj. § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 151, poz. 987) zawierającego definicję “budowla kolejowa" rozumianą jako całość techniczno-użytkową wraz z gruntem, na którym jest usytuowana oraz instalacjami i urządzeniami służącymi do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania ruchem, umożliwiającą dokonywanie przewozów osób lub rzeczy; - braku zastosowania w sprawie definicji linii kolejowej zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. Nr 86, poz. 789 ze zm.); - braku zastosowania w sprawie definicji linii kolejowej zawartej w ustawie z dnia 6 lipca 1995 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe (Dz.U. Nr 95, poz. 474 ze zm. - art. 2 pkt 1); - nieuwzględnienie, że działki nr [...] obręb G. , nr [...] obręb K. , nr [...] i 774 obręb [...], część działki nr [...] obręb [...] przeszły na podstawie umowy [...] (umowa [...]) w posiadaniu [...] [...] S.A., co oznacza, że to ta spółka stała się podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 59/20 tut. Sąd oddalił wniesioną skargę. Rozpoznając skargę kasacyjną Skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3205/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19"). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2022 r. (k. 128 akt sądowych). Wcześniej Skarżąca została poinformowana także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. W pierwszym rzędzie wskazać należy jednak na skutki, jakie dla oceny niniejszej sprawy wynikają z faktu uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3205/21 skargi kasacyjnej Spółki i w konsekwencji tego uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów sąd ponownie rozpoznający sprawę i będący związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a wydane rozstrzygnięcie musi uwzględniać zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne niż wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Z tych też względów w ramach obecnego, ponownego rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne, muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, aczkolwiek z innych przyczyn niż wynikające z zarzutów skargi. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności wymierzenia Skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł w związku z zakwalifikowaniem gruntów pod linią kolejową nr [...] na odcinku C. K. P. jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny analizując zarzuty skargi kasacyjnej Skarżącej w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia [...] kwietnia 2021 r. skoncentrował się na przedstawionej przez nią argumentacji, że o związku z działalnością gospodarczą nie może decydować sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Argument ten nawiązuje do regulacji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, iż grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Sąd kasacyjny wziąwszy pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 wskazał, że fakt posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, sam w sobie nie zaświadcza o tym, iż nieruchomość jest związana z taką działalnością. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Dalej Trybunał uznał, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Trybunał stanął na stanowisku, że zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, a to prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał przypisał brakowi precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do ustaleń poczynionych w sprawie zauważył, że Sąd I instancji przyjął z jednej strony, że na linii kolejowej nr [...] na odcinku C. – K. P. w 2016 r. nie odbywał się ruch kolejowy, to nie ma to wpływu na opodatkowanie gruntów przez które linia ta przebiega, ponieważ nie przestaje bowiem być ona nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, jako że nie jest niemożliwe przywrócenie np. nowocześniejszej linii kolejowej, albo wykorzystanie gruntu i pozostałej infrastruktury do innych celów, aniżeli transport kolejowy. Z drugiej zaś strony WSA w Bydgoszczy przyjmując, że Skarżąca oprócz podstawowej działalności, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek nie stwierdził, czy sporna nieruchomość była wykorzystywana w 2016 r. przez Spółkę do działalności gospodarczej w jednej z tych form. Wobec powyższego NSA wskazał na konieczność dokonania oceny czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala mu na zajęcie stanowiska poprzez pryzmat art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu jakie powinno być zastosowane przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19. Mając zatem na uwadze powyższe wskazania należy zauważyć, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu m.in. dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w tym celu zebrać i w sposób wyczerpujący, wnikliwy rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W aktach sprawy, którymi dysponował Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie można odnaleźć dowodów pozwalających na przyjęcie, że Skarżąca w oparciu o sporną nieruchomość prowadziła działalność gospodarczą, w zakresie o którym wyżej mowa. W uzasadnieniu decyzji (str. 9 i nast.) z dnia [...] grudnia 2019 r. Kolegium koncentruje się na wykorzystaniu nieruchomości do ruchu kolejowego, wskazując jednocześnie na nie budzący wątpliwości status Skarżącej "jako podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców i posiadanie przez nią gruntów objętych zaskarżoną decyzją, co jest wystarczającą przesłanką do uznania tych gruntów za grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą". W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy i przeanalizuje zgromadzone dowody, w sposób pozwalający na ustalenie, czy będąca przedmiotem rozważań nieruchomość była lub potencjalnie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd bowiem w toku prowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji nie może zastąpić organu w dokonywaniu ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie. Na obecnym etapie Sąd tej okoliczności nie może z tego powodu wykluczyć. Jednocześnie należy zauważyć, że NSA podzielił pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji na tle wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. zatem adekwatnym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że od dnia [...] stycznia 2016 r. względy techniczne straciły znaczenie, jako okoliczność wyłączająca grunty, budynki i budowle posiadane przez przedsiębiorcę z kategorii związanych z działalnością gospodarczą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). T. Wójcik A. Olesińska U. Wiśniewska