II SA/Po 566/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. Ł. kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...]WINB" lub "organ"), po rozpatrzeniu wniosku S. Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: PINB) z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie [...]WINB, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy. Pracownicy PINB w dniu [...] października 2019 r. przeprowadzili kontrolę, podczas której ustalono, że na nieruchomości w G. przy ul. [...] (działka nr [...]) znajduje się budynek mieszkalny dwulokalowy, zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wydanej przez Starostę [...]. Wg oświadczenia właściciela budowa budynku została zakończona, a inwestor zgłosił zakończenie budowy do PINB oraz uzyskał zaświadczenie o jego zakończeniu. W dniu kontroli na terenie nieruchomości nie przebywała żadna osoba. Wg oświadczenia właściciela w budynku zamieszkują jego pracownicy. W budynku stwierdzono wykonanie dodatkowych drzwi do poszczególnych pomieszczeń, na których umieszczono numeracje 1- 8. Pomieszczenia w dniu kontroli były pozamykane. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy działki nr [...] położonej przy ul. [...] w G. . PINB zwrócił się do Starosty [...] o informację o dokumentach potwierdzających legalność ww. inwestycji, a do Burmistrza Miasta i Gminy P. o informację co do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta P. wskazał, że w rejestrach z lat 2014-2020 r. nie zarejestrowano zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku. Natomiast Burmistrz Miasta i Gminy P. w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. wskazał, że na terenie obejmującym działkę inwestycyjną obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. PINB wstrzymał użytkowanie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, dwulokalowego (kategoria I) użytkowanego na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w G. , obecnie użytkowanego jako budynek zamieszkania zbiorowego (kategoria XIV) oraz nakazał przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia wskazanych w nim dokumentów. Po bezskutecznym upływie ww. terminu i zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych dowodów i materiałów, PINB w dniu [...] kwietnia 2021 r. wydał decyzję znak [...], nakazującą S. Ł. przywrócić poprzedni sposób użytkowania budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, dwulokalowego (kategoria I) użytkowanego na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w G. , obecnie użytkowanego jako budynek zamieszkania zbiorowego (kategoria XIV). Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. PINB odmówił uzupełnienia decyzji na wniosek S. Ł.. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. S. Ł. wniósł o doręczenie decyzji z dnia [...] lutego 2021 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż przesyłki adresowane do S. Ł. doręczane były na adres ustalony przez PINB na podstawie danych zawartych w rejestrze gruntów (G. [...], [...]). Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek, pisma odbierał M. T. (dorosły domownik), który podejmował się doręczenia pism adresatowi. S. Ł. brał udział w zapowiedzianych listownie czynnościach kontrolnych. Odwołujący osobiście odebrał postanowienie PINB z dnia [...] lipca 2020 r. pod adresem [...], [...]. W dokumencie pełnomocnictwa do zapoznania się z aktami sprawy dla J. M., S. Ł. wskazał swój adres: ul. [...], [...]. Nadto, we wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] marca 2021 r. S. Ł. wskazał adres: ul. [...], [...]. W świetle powyższego organ nie uwzględnił uwagi Odwołującego dotyczącej błędnego doręczania pism na adres: ul. [...], [...]. [...]WINB wyjaśnił, iż przesyłka zawierająca decyzję PINB z dnia [...] lutego 2021 r. odebrana została pod adresem : ul. [...],[...], przez M. T., w dniu [...] marca 2021 r. Zatem od dnia [...] marca 2021 r. (piątek) należy liczyć czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, który upłynął z dniem [...] marca 2021 r. (czwartek). Nadto organ zauważył, iż S. Ł. pismem z dnia [...] marca 2021 r. (nadanym w dniu [...] marca 2021 r.) wniósł o uzupełnienie decyzji PINB Wniosek został załatwiony odmownie postanowieniem PINB z dnia [...] marca 2021 r. Jakkolwiek zgodnie z art. 111 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej jako "K.p.a.")termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia postanowienia, to jednak przyczyną odmowy uzupełnienia decyzji było złożenie wniosku po czternastodniowym terminie wskazanym w art. 111 § 1b K.p.a. Zatem, termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia odebrania decyzji, tj. od dnia [...] marca 2021 r. Natomiast, odwołanie nadane zostało za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu [...] kwietnia 2021 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, o czym świadczy pieczęć na kopercie. Oznacza to, iż odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a.- w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przy czym zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jedn. tekst: Dz. U. poz. 1842 ze zm.; dalej: ustawa covid-19): w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ wskazał iż przy ocenie winy organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy". Organ zaznaczył, że w złożonym wniosku o przywrócenie terminu, nie uprawdopodobniono, iż uchybienie terminu wynika z przyczyn niezależnych i niezawinionych przez wnoszącego. [...]WINB wskazał, że przytoczona przez wnioskodawcę argumentacja nie spełnia przesłanki braku własnej winy. Niepoinformowanie organu o zmianie adresu do doręczeń w toku postępowania stanowi o braku należytej staranności, jest zatem winą własną, która leży po stronie wnioskodawcy i w żaden sposób nie spełnia przesłanek art. 58 § 2 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. Ł. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 40 K.p.a. i 42 K.p.a. w zw. z art. 109 § 1 K.p.a. i 129 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] lutego 2021 r. została stronie skutecznie doręczona, a tym samym, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg i liczony był od dnia [...] marca 2021 r. - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. i 86 K.p.a. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony pomimo złożenia takiego wniosku dowodowego, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, - art. 58 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż ewentualne uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji nie nastąpiło bez winy strony, co doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uznanie, że decyzja z dnia [...] lutego 2021 r. nie została skarżącemu doręczona prawidłowo, a tym samym, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu; ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż decyzja PINB nie została skutecznie doręczona stronie, a tym samym termin do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, a skoro tak, to strona nie mogła uchybić terminowi a tym samym rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było bezprzedmiotowe. W myśl art. 40 i 42 K.p.a. pisma doręcza się stronie będącej osobą fizyczną na adres miejsca zamieszkania lub miejsca pracy, ewentualnie - tylko i wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby i w sytuacjach wyjątkowych - w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Miejscem pracy jest zakład, w którym adresat jest zatrudniony. PINB dokonał doręczenia decyzji na adres wynikający z ewidencji gruntów ([...], [...]), który to adres nie jest adresem zamieszkania skarżącego. Tymczasem, uwzględniając ww. przepisy, organ I Instancji winien dokonywać doręczeń na adres zamieszkania strony, tj. na adres: ul. [...], [...]. Stąd próba doręczenia na adres prowadzonego przez Skarżącego przedsiębiorstwa mieszącego się przy ul. [...] w P. była zdaniem Skarżącego nieprawidłowa. Nieuprawnione było też przyjęcie, iż adres ul. [...], [...] był adresem wskazanym przez stronę jako adres do doręczeń. Wskazanie tego adres w pełnomocnictwie czy wniosku o uzupełnieniu decyzji służyło tylko i wyłącznie identyfikacji strony przez organ a nie stanowiło wskazania jej adresu , w tym adresu do doręczeń. Co więcej, doręczenia decyzji dokonano do rąk M. T., nie pozostawiając jakiegokolwiek zawiadomienia w tym przedmiocie i to pod adresem: ul. [...]. 81 (dotychczas brak nadanej numeracji) w P., na terenie bazy przeładunkowej firmy transportowej strony. Poza tym Pan T. nie jest osobą ani bliską stronie, ani z nią spokrewnioną, ani spowinowaconą, nie jest też sąsiadem strony ani dozorcą nieruchomości, gdzie podejmowano próbę doręczenia. Nie jest i nie był też osobą upoważnioną do odbioru jakiejkolwiek korespondencji ani w imieniu strony, ani w imieniu prowadzonego przeze stronę przedsiębiorstwa. Przyczyną niezłożenia odwołania w terminie 14 dni - licząc od dnia następnego po dniu doręczenia p. M. T. korespondencji zwierającej odpis decyzji (co jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu [...] marca 2021 r.) - był brak wiedzy skarżącego o wydaniu decyzji. Przesyłka zawierająca decyzję wydaną przez Organ I instancji została skarżącemu wydana przez p. T. dopiero w dniu [...] marca 2021 r. Tego też dnia skarżący sporządził wniosek o uzupełnienie decyzji. O tym, że decyzja została wniesiona po terminie strona dowiedziała się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, co miało miejsce w dniu [...] kwietnia 2021 r. Zaraz po tym, strona sporządziła i wniosła odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325 zwanej dalej: "P.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Punktem wyjścia do rozważań w niniejszej sprawie jest konieczność rozstrzygnięcia istniejącego pomiędzy Skarżącym a organem spory czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji, a jeżeli tak to z jaką datą. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż za prawidłowe w niniejszej sprawie Sąd uznał wysyłanie korespondencji na adres: [...], [...]. Po pierwsze wskazać należy, iż adres ten widniał w ewidencji gruntów jako adres zameldowania Skarżącego. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, iż ewidencja gruntów i budynków oprócz danych liczbowych i opisowych dotyczących gruntów i budynków zawiera także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami w (zob. § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Pracy, Rozwoju i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2021 r., poz. 1390) w § 10 pkt 2 lit. 3 przewiduje, iż w ewidencji zamieszcza się dane podmiotowe dotyczące adresów zameldowania na pobyt stały albo siedziby właścicieli oraz przysługujących im wielkości udziałów albo samoistnych posiadaczy. Zwrócić również należy uwagę, iż obowiązek zamieszczenia w ewidencji gruntów i budynków miejsca pobytu stałego lub adresu siedziby właściciela gruntów wynika przede wszystkim z art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990). Uwadze nie może ujść również okoliczność, iż obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Warto w tym miejscu wskazać, iż wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mając powyższe na uwadze organ dysponując adresem Skarżącego wynikającym z ewidencji gruntów i budynków zasadnie dokonywał doręczeń na adres wynikający z tej ewidencji. Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż Skarżący w toku postępowania nie poinformował organu o innym adresie zamieszkania czy też o zmianie tego adresu, a wręcz przeciwnie pod tym adresem osobiście odbierał korespondencję i wskazywał go w dalszej korespondencji. Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącego nieprawidłowego wysłania korespondenci na adres [...], [...], a nie na adres zamieszkania strony, tj. na adres: ul. [...], [...]. Odnosząc się natomiast do samej kwestii prawidłowości doręczenia decyzji wskazać należy, iż zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji publicznej regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczenia" działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 K.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 K.p.a.). P. mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 K.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 2 K.p.a.). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się w trybie doręczenia zastępczego (art. 43 K.p.a.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. jest skuteczne, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczania pisma, b) pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę, c) osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, d) w razie gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę, o doręczeniu pisma tym osobom umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata. Nie budzi zatem wątpliwości, że doręczenie można uznać za dokonane, gdy przesyłkę odebrał dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu, który podjął się oddać pismo adresatowi (art. 43 K.p.a.). Co za tym idzie odebranie przesyłki przez jakąkolwiek inną osobę wyklucza uznanie za prawidłowe doręczenia decyzji w dniu, w której jej przyjęcie pokwitowała ta osoba. Zatem skoro w niniejszej sprawie przesyłkę adresowaną do Skarżącego odebrał jego pracownik, który nie jest dorosłym domownikiem, sąsiadem czy też dozorcą, to nie ma podstaw do uznania, iż przesyłka została doręczona w dniu [...] marca 2021 r. jak uczynił to organ w niniejszej sprawie. Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia [...] września 2011 r. sygn. akt II GSK [...] (CBOSA), że "adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść". Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym (E. Cisowska-Sakrajda, Doręczanie pism w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym w obrocie zagranicznym, Administracja: teoria – dydaktyka – praktyka 2010, nr 3). Innymi słowy, każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia pisemnej decyzji stronie powinna być oceniana przez sąd indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki postępowania, okoliczności sprawy, oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. Należy przy tym unikać wszelkiego rodzaju automatycznej oceny, sprowadzającej się do zastosowania ogólnych reguł postępowania bez względu na specyfikę danego postępowania (por. postanowienie NSA z 25 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 816/11, LEX nr 1081626). Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, iż decyzja nie została w ogóle doręczona i przez to nie weszła do obrotu prawnego skoro jak przyznaje sam Skarżący decyzja została mu przekazana przez pracownika w dniu [...] marca 2021 r., a więc w tym dniu doszło do doręczenia przesyłki bezpośrednio do rąk adresata. W ocenie Sądu właśnie data przekazania przesyłki jej adresatowi ma rozstrzygające znaczenie dla ustalenia początkowej daty biegu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ Skarżący skutecznie obalił domniemanie, iż doręczenie nastąpiło w dniu [...] marca 2021 r. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż organ rozpoznając sprawę ponownie, winien po raz kolejny przeanalizować czy w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż uchybienie terminowi stanowi jeden z warunków merytorycznego rozpoznania wniosku o jego przywrócenie. Rozważając kwestę terminowości złożenia środka zaskarżenia organ winien mieć przy tym na uwadze, iż podstawą odmowy uzupełnienia decyzji PINB nie była wyłącznie okoliczność złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji po terminie ale również fakt, iż w ocenie PINB decyzja jest kompletna. Powyższe zaś ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 110 K.p.a. zgodnie z którym w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Natomiast w razie ustalenia, iż pomimo powyższego odwołanie zostało wniesione po terminie organ rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu winien mieć na względzie, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji. Wobec powyższego wadliwe doręczenia decyzji jak najbardziej może stanowić przesłankę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż jest to okoliczność niezawiniona przez Skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi.