II SA/Po 390/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] znak [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium", "organ odwoławczy" albo "organ II instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], znak: [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - handlowo - usługowego z parkingiem podziemnym, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. [...] i [...], ark. 02, obr. [...], położonych w P. przy ul. [...]. Rozstrzygniecie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym. Inwestor M. B. w dniu [...] listopada 2019 r. wystąpił do Urzędu Miasta P. Wydziału Urbanistyki i Architektury z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - handlowo - usługowego z parkingiem podziemnym w P. przy ul. [...], na terenie działek nr [...], [...], obr. [...] (dalej również jako: "inwestycja"). W toku prowadzonego postępowania pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] Miejska Pracownia Urbanistyczna wskazała, że przedmiotowe działki nr [...] i [...] (ark. [...], obr. [...]) znajdują się w granicach projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rejon ul. [...] w P., na terenach dróg publicznych, oznaczonych symbolami [...] i KD-G. Również Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] wskazał, że działki na których planowana jest inwestycja są położone, według opracowywanego przez Miejską Pracownię Urbanistyczną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ul. [...]" na terenach dróg publicznych, oznaczonych symbolami [...] i KD-G, co powoduje, ze inwestycja powyższa pozostaje w kolizji z planowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent Miasta P. zawiesił z urzędu na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku przedmiotowe postępowanie administracyjne. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta P. podjął przedmiotowe postępowanie administracyjne, a decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując, że nie spełnia ona wymogu dobrego sąsiedztwa – planowana linia zabudowy jest niezgodna z istniejącą linią zabudowy dla ulicy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. B. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczło w pierwszej kolejności treść przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., 741 ze zm., dalej również jako: "u.p.z.p." albo "ustawa"), w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a następnie wskazało, że zgodnie z wnioskiem projektowany budynek przewidziano w odległości ok. 31 m od frontowej granicy terenu inwestycji z pasem drogowym ul. [...]. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wskazuje, że linia zabudowy sąsiednich budynków po zachodniej stronie ul, R. M. przebiega w odległości ok. 13 – 14 m od granicy pasa drogowego ([...]) i 13-15 ([...]). Zatem zaproponowana przez inwestora linia zabudowy nie stanowi przedłużenia linii zabudowy kształtującej się na działkach sąsiednich wzdłuż ul. [...], zgodnie z zasadami wyrażonymi w § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 164, póz. 1588 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie"). Również od ul. [...] lokalizacja budynku w odległości ok. 20 m od granicy pasa drogowego nie nawiązuje do linii zabudowy żadnego z sąsiednich budynków. Tym samym decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. B. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc zarzuty rażącego naruszenia art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, jak również zarzut naruszenia art. 79a K.p.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego negatywne decyzje organów planistycznych wynikały z zapisów nieuchwalonego jeszcze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty skargi podnosząc zarzut naruszenia art. 6 i 8 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jak i § 4 ust. 1 rozporządzenia, jak również zarzut naruszenia art. 79a K.p.a. poprzez zaniechanie kontaktu z inwestorem w przedmiocie zmiany linii zabudowy inwestycji. W uzasadnieniu powyższego pisma skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujące, że nie jest prawidłowe stanowisko organów, zgodnie z którym zasada dobrego sąsiedztwa wymaga konieczności powielenie linii zabudowy w relacji jeden do jednego, a o linii zabudowy można mówić jedynie w odniesieniu do budynku sąsiedniego, z pominięciem pozostałych budynków znajdujących się na terenie analizowanym. Skarżący podkreślił, że wnosząc o ustalenie wskazanej linii dla planowanej inwestycji (działki [...] i [...]) skarżący nawiązywał do budynku handlowo-usługowego znajdującego się w analizowanym obszarze (działka nr [...]) o kubaturze (wysokość) zbliżonej do planowanej zabudowy. Tymczasem organ odwołując się do zabudowy na działce sąsiedniej zamierza kontynuować linię zabudowy małego parterowego budynku gospodarczego czy budynku mieszkalnego (działka nr [...]). W ocenie skarżącego złożony wniosek spełnia wymogi w zakresie § 4 ust. 3 rozporządzenia. Skarżący zwrócił również uwagę, że w treści decyzji organów obu instancji wskazano na brak możliwości kontynuowania linii zabudowy. Ponieważ linia zabudowy planowanej inwestycji jest okolicznością zależną od inwestora, co powoduje, że obowiązkiem organów było wykonanie obowiązku, o jakim mowa w art. 79a K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - handlowo - usługowego z parkingiem podziemnym, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. [...] i [...], ark. 02, obr. [...], położonych w P. przy ul. [...]. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wydanych decyzji należy zauważyć, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, iż ratio legis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, Baza NSA). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, Baza NSA). Przechodząc do merytorycznej oceny złożonej skargi, Sąd zauważa, że okoliczności faktyczne – opisane w części historycznej uzasadnienia, nie są przez strony kwestionowane. W szczególności żadna ze stron nie kwestionuje prawidłowości sporządzonej analizy urbanistycznej, w tym wyznaczonego obszaru analizowanego. Również Sąd nie dostrzegł w powyższym zakresie wadliwości prowadzonego postępowania, czy też wadliwości złożonego wniosku, w zakresie w jakim dyskwalifikowałoby to prowadzone postępowanie, a w konsekwencji wydane decyzje. Jak wskazują analiza akt sprawy, istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia warunki w zakresie kontynuacji linii zabudowy. Zgodnie z wnioskiem projektowany budynek przewidziano w odległości ok. 31 m od frontowej granicy terenu inwestycji z pasem drogowym ul. [...]. Natomiast przeprowadzona analiza urbanistyczna wskazuje, że linia zabudowy sąsiednich budynków po zachodniej stronie ul. [...] przebiega w odległości ok. 13 – 14 m od granicy pasa drogowego ([...]) i 13-15 ([...]). Stąd, w ocenie organów prowadzących postępowanie zaproponowana przez inwestora linia zabudowy nie stanowi przedłużenia linii zabudowy kształtującej się na działkach sąsiednich wzdłuż ul. [...]. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z zastrzeżeniem, że w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Równocześnie jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 rozporządzania). Sąd podziela przy tym stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK [...], Baza NSA, że użyte w rozporządzeniu określenie "obowiązująca linia nowej zabudowy" to w istocie taka linia zabudowy, która prawidłowo ustalona w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ architektoniczno-budowlany przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zakres związania ustaloną już ostateczną decyzją o warunkach zabudowy przyjętą w tej decyzji linią zabudowy jest uzależniony od warunków konkretnej sprawy i wynika z potrzeby realizacji podstawowego celu ustawy, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego. Przykładowo wskazać należy, iż w zależności od uwarunkowań lokalnych koniecznym będzie niekiedy przyjęcie wymogu, by nowa zabudowa powstawała wzdłuż linii zabudowy, (co może mieć miejsce chociażby w śródmiejskiej zabudowie pierzejowej), zaś w innej sytuacji wystarczającym będzie określenie linii zabudowy, jako linii nieprzekraczalnej, to jest linii wyznaczającej granicę maksymalnego zbliżenia nowej zabudowy do drogi publicznej. Określenie w decyzji charakteru ustalanej linii zabudowy powinno przy tym znajdować oparcie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz powinno respektować zasadę uwzględniania prawa własności, co oznacza, że wprowadzane restrykcje nie powinny ograniczać właściciela w prawie swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości w wymiarze większym niż jest to niezbędne dla zachowania wartości chronionej, jaką jest ład przestrzenny. Innymi słowy, dokonując oceny dopuszczalności realizacji inwestycji objętej wnioskiem strony pod kątem wymagań wynikających z konieczności zagwarantowania ładu przestrzennego organ powinien uwzględnić, że do wyznaczania linii zabudowy odnosi się § 4 rozporządzenia, to jednak normy zawarte w rozporządzeniu nie mogą ograniczać praw wynikających z przepisów ustawowych, w szczególności w sytuacji, gdy przedstawiona analiza urbanistyczna pozwala przyjąć, że na terenie analizowanym znajduje się już zabudowa, do której nawiązuje planowana inwestycja. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że w ślad za sporządzoną analiza urbanistyczną organy administracji przyjęły, że linia zabudowy dla planowanej inwestycji musi stanowić przedłużenie linii zabudowy wzdłuż ul. [...], przy uwzględnieniu zabudowy występującej na ul. [...] i ul. [...] Tymczasem skarżący wyjaśnił, że projektowana zabudowa nawiązuj do budynku handlowo-usługowego znajdującego się w analizowanym obszarze (działka nr [...]) o kubaturze (wysokość) zbliżonej do planowanej zabudowy. natomiast organy administracji, odwołując się do zabudowy na działce sąsiedniej zamierzają kontynuować linię zabudowy małego parterowego budynku gospodarczego czy budynku mieszkalnego (posadowionego na działce nr [...]). Sąd wskazuje, że istotnie na działce nr [...] znajduje się zabudowa o kubaturze (wysokość) zbliżonej do planowanej zabudowy. Jest ona cofnięta względem ul. [...] i znajduje się bliżej ul. [...]. Jednakże zauważyć należy, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że obsługa komunikacyjna powyższej zabudowy odbywa się również poprzez ul. [...] (por. zdjęcie lotnicze, k. 88 akt organu I instancji, oraz zdjęcie na k. 89, wskazujące, że dojazd do powyższej nieruchomości odbywa się przez [...]). W toku prowadzonego postępowania organy pominęły powyższą okoliczność, co powoduje, że wydane decyzje były przedwczesne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w sytuacji, gdy na terenie analizowanym znajduje się już zabudowa, do której odwołuje się bezpośrednio planowana inwestycja w taki sposób, że planowana linia zabudowy będzie stanowiła przedłużenie linii zabudowy dla budynku o zbliżonej usługowej funkcji oraz zbliżonych gabarytach, obowiązkiem organu jest odniesienie się do powyższej kwestii, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Sąd nie przesądza w tym miejscu, czy planowana inwestycja faktycznie spełnia wszystkie warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jednakże zgromadzony materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy zabudowa powyższa faktycznie nie może zostać zrealizowana, a w szczególności, czy możliwe jest skorzystanie z regulacji zawartej w § 4 ust. 3 rozporządzenia czy też ustalenie linii zabudowy jako linii nieprzekraczalnej, to jest linii wyznaczającej granicę maksymalnego zbliżenia nowej zabudowy do drogi publicznej, do czego nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku. W okolicznościach faktycznych sprawy nie można bowiem z góry przesądzić, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła kontynuacji zabudowy już występującej na terenie analizowanym z uwagi na wadliwe określenie przez inwestora linii zabudowy. Takie działanie nie służy bowiem realizacji zasady ładu przestrzennego, rozumianej jako zachowanie substancji istniejącej zabudowy, lecz stanowi naruszenie ograniczenie właściciela w prawie swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości. Sąd zauważa, że ustalenie parametrów planowanej inwestycji następuje na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, której autor ma obowiązek wyjaśnić - w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny. Jak wskazuje analiza przedłożonej analizy nie odniesiono się jednak w sposób wyczerpujący do sposoby ustalenia linii zabudowy. Tym samym dla oceny prawidłowości ustalenia linii zabudowy konieczne jest uzyskanie stanowiska urbanisty, który powinien wyczerpująco uzasadnić na jakiej podstawie uznano, że lokalizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna w świetle § 4 rozporządzenia. Za zasadne uznać również należało zarzuty naruszenia art. 79a § 1 K.p.a. Sąd podkreśla bowiem, że fakt, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym determinuje konieczność zastosowania powyższego przepisu, zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Oznacza to, że współcześnie przepisy procedury administracyjnej pozwalają na wyprzedzające poinformowanie inwestora o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach. Dzięki temu wnioskodawca ma szansę dostosować swój wniosek i nie jest zaskakiwany negatywnym rozstrzygnięciem. Z drugiej strony, jeżeli wnioskodawca podtrzyma żądanie w pierwotnej wersji, organ ma podstawę zakładać, że inwestor jest zdeterminowany, aby uzyskać warunki zabudowy dla przedsięwzięcia w konkretnym, sprecyzowanym wariancie przedstawionym we wniosku. W przedmiotowej sprawie, jak wskazuje analiza akt organu I instancji, zaniechano jednak realizacji powyższego obowiązku, na co słusznie zwraca uwagę skarżący. Konsekwentnie Na marginesie Sąd wskazuje, że dopuszczenie możliwość skorygowania wniosku na etapie postępowania odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, stanowiąc działanie obniżające poziom ochrony zarówno inwestora, jak i stron postępowania. Za bezzasadne uznano natomiast argumenty dotyczące braku wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będącym obecnie na etapie tworzenia. Okoliczność powyższa nie była bowiem uwzględniona przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały wydane przedwcześnie, bez wszechstronnego wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie istniejąca na terenie analizowanym zabudowa istotnie dopuszcza możliwość wyznaczenia linii zabudowy w oparciu o treść § 4 ust. 3 rozporządzenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznawaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej zobowiązane są do rozważania, czy w przedmiotowej sprawie istniejąca na terenie analizowanym zabudowa istotnie dopuszcza możliwość wyznaczenia linii zabudowy § 4 ust. 3 rozporządzenia czy też ustalenie linii zabudowy jako linii nieprzekraczalnej, to jest linii wyznaczającej granicę maksymalnego zbliżenia nowej zabudowy do drogi publicznej,