I OSK 2366/22

Dnia 10 kwietnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] oraz Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 159/21 w sprawie ze skarg Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] oraz Powiatu [...] na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2022 r. (sygn. akt I SA/Wa 159/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – oddalił skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] oraz Powiatu [...] na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 listopada 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 29 lipca 2020 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...], a którą organ nadzoru uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 30 września 2010 r. nr [...] i stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 16 marca 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 26 stycznia 1989 r. w przedmiocie wywłaszczenia za odszkodowaniem działki nr [...] o powierzchni [...] ha zapisanej w księdze wieczystej nr [...] stanowiącej własność M. H. i K. H. oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w [...] zapisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność M.H.. Od w/w wyroku zostały wniesione dwie skargi kasacyjne a które wnieśli: Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] i Powiat [...]. Zaskarżając powyższy wyrok całości, Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej jako p.u.s.a.) - polegające na dokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieprawidłowy kontroli legalności działalności organu administracji publicznej, który w przedmiotowym wyroku stwierdził, że Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpatrując i oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikały nowe okoliczności w sprawie, tj. dokumenty dotyczące rokowań z M. H., b) art. 50 § 1 p.p.s.a. - polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarżący nie posiadał legitymacji do wniesienia skargi, a zatem nie posiadał interesu prawnego, co w rezultacie mylnie skutkowało oddaleniem skargi, c) art. 151 p.p.s.a. - polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 listopada 2020 r. nr DO -11.7612.112.2020.MT naruszało art. 28 w zw. z art. 77 i 145 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U, z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) - poprzez niekompletne i niedokładne zebranie materiału dowodowego przez organ administracji oraz pominięcie nowych okoliczności faktycznych, które miały istotny wpływ na sprawę tj. stanowiły podstawę do wznowienia postępowania, co powinno skutkować jej uchyleniem na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., d) art. 170 p.p.s.a - polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, że dana kwestia prawna w odniesieniu do skarżącego kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt: I OSK 179/14), tj, skarżący nie posiadał interesu prawnego i nie mógł być uznany za stronę postępowania na podstawie art. 28 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło, do uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż organ administracji w rzeczonym postanowieniu wykazał brak podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego; 2. przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 54 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 22 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. - o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 633) (zwanej dalej: u.d.l.) - poprzez niezastosowanie ich przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w odniesieniu do władania nieruchomością przez skarżącego oraz wymogów, jakie spełniać musi skarżący, jako podmiot leczniczy w zakresie pomieszczeń, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez sąd, że skarżący nie posiada w powyżej sprawie interesu prawnego, co za tym idzie, nie może być uznany, za stronę postępowania, b) art. 114 ust. 1 w zw. z art.128 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.) - poprzez ich niezastosowanie, a w rezultacie błędne przyjęcie, że Skarżący posiadając ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości nie mógł być uznany za stronę postępowania. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawnie przepisanych, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Ponadto skarżący oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Natomiast Powiat [...], również zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1) prawa materialnego, a to: a) art 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a. - polegające na tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku dokonania nieprawidłowej i wadliwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, stwierdził, że Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, rozpatrując i oceniając cały materiał dowodowy, w konsekwencji zasadnie nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania, podczas gdy właściwa i rzetelna analiza materiału zebranego w przedmiotowym postępowaniu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w związku z odnalezieniem dokumentów dotyczących przeprowadzonych rokowań z M. H. zasadnym jest wznowienie rzeczonego postępowania, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. - poprzez przyjęcie, że (cyt.): "zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 listopada 2020 r. znak [...] o utrzymaniu, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 lipca 2020 r., znak [...], odpowiadają przepisom prawa, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania tego przepisu", c) art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art 77 § 1 k.p.a. - poprzez nieuchylenie (cyt.): "zaskarżonych decyzji, które zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.", w rezultacie czego w toku postępowania administracyjnego nie ustalono w sposób właściwy i wyczerpujący istotnych okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o wznowienie postępowania, d) art. 153 p.p.s.a. - poprzez niewykonanie w pełni zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdyż w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Wa 2969/18 zawarta jest dyspozycja zobowiązująca organ administracji do ponownego dokonania oceny wniosku o wznowienie postępowania, e) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia uniemożliwiające normalne i prawidłowe sformułowanie zarzutów oraz prawidłowe przeprowadzenie kontroli kasacyjnej przez NSA. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący Powiat [...] wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto Powiat [...] oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargi kasacyjne nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej ( skarg kasacyjnych) biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skargach. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wniesionej przez Powiat [...], wyjaśnić należy, że wprawdzie - zdaniem autora tej skargi – została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to jest na obrazie prawa materialnego oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania, w istocie rzeczy jednak była oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Przepis bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. stanowi wyłącznie procesową podstawę prawną dla wydania przez sąd administracyjny wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeśli sąd, kontrolując tego rodzaju zaskarżony akt, stwierdzi, że został on wydany z naruszeniem prawa materialnego. Niezasadne przy tym okazały się zarzuty kasacyjne oparte wyłącznie na przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., gdyż przepisy te mają tylko charakter wynikowy a zatem ich zastosowanie jest uzależnione od wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej Objęcie zarzutem kasacyjnym jedynie wskazanych wyżej przepisów mogłoby więc odnieść skutek tylko w sytuacji, gdyby sąd oparł sentencję wyroku na podstawie jednego z tych przepisów a z treści uzasadnienia wyroku ewidentnie wynikałoby, że rozstrzygnięcie powinno być w tym przypadku oparte na przepisie zupełnie innym. Dodatkowo należy także zwrócić uwagę, że całkowicie niezrozumiałym było utożsamianie przez autora tej skargi kasacyjnej zaskarżonego postanowienia z pojęciem decyzji administracyjnej, gdyż są to zupełnie odrębne, niezależne od siebie rodzaje orzeczeń organu. Nie był również uzasadniony zarzut kasacyjny dotyczący art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż, zaskarżony wyrok odwoływał się nie tyle do ustaleń faktycznych, dokonanych w postępowaniu administracyjnym a do oceny prawnej, wynikającej z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2969/18). Wyrokiem tym bowiem Sąd Wojewódzki uchylił poprzednio wydane w tej sprawie decyzje Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 grudnia 2017 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 września 2017 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 21 grudnia 2012 r., którą organ nadzoru uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 30 września 2010 r. i stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 16 marca 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 26 stycznia 1989 r. w przedmiocie wywłaszczenia za odszkodowaniem działki nr [...]o powierzchni [...]ha zapisanej w księdze wieczystej nr [...] stanowiącej własność M.H. i K. H. oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w [...] zapisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność M.H.. Ponadto Sąd Wojewódzki, w/w wyrokiem, uchylił także postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. W wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2969/18) Sąd Wojewódzki wyraził bowiem pogląd, iż (cyt.) "... należy jednoznacznie stwierdzić, że SP ZOZ nie posiadał interesu prawnego aby skutecznie zainicjować postępowanie wznowieniowe od decyzji ostatecznej z 21 grudnia 2012 r. a w konsekwencji nie posiadał legitymacji procesowej do zaskarżenia kolejnych decyzji Ministra. W świetle powyższej argumentacji, bez wątpienia organ orzekający w sprawie błędnie uznał, że skarżący posiadał legitymację procesową, czego skutkiem było niezasadne wznowienie postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej z 21 grudnia 2012 r., przeprowadzenie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia (...). W związku z powyższym, z uwagi na charakter naruszeń i stopień naruszeń przepisów postępowania, Sąd uznał nie tylko za zasadne, ale również konieczne wyeliminowanie decyzji Ministra z dnia 21 grudnia 2017 r. jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia 28 września 2017 r. i postanowienia tegoż samego Ministra z dnia 6 lipca 2017 r. o wznowieniu postępowania". W zaleceniach zaś dla organu, co sposobu dalszego prowadzenia sprawy, Sąd Wojewódzki polecił by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister wziął pod uwagę powyższą ocenę prawną i ponownie dokonał oceny wniosku skarżącego SP ZOZ o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. i wydał stosowne rozstrzygnięcie w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej. Jak zatem z powyższego wynika, Sąd Wojewódzki, uchylając, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., wcześniejsze decyzje organu, nie widział w tym przypadku potrzeby uzupełniania w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego i dokonywania w nim dalszych ustaleń faktycznych, a uchylił wówczas wydane decyzje merytoryczne wyłącznie ze względów procesowych. Zdaniem bowiem ówcześnie orzekającego Sądu, podmiot wnoszący wniosek o wznowienie postępowania nie miał w tym postępowaniu interesu prawnego – w rozumieniu art. 28 k.p.a. W związku z tym, aktualne oddalenie przez Sąd Wojewódzki skarg Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] oraz Powiatu [...] na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 listopada 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 29 lipca 2020 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 21 grudnia 2012 r. nie narusza prawa w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 153 p.p.s.a. Nie można było również zgodzić się ze skarżącym Powiatem [...], że zaskarżony wyrok naruszał art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...). Wymagania te spełnia zaś w pełni uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a w szczególności – wbrew stanowisku autora analizowanej skargi kasacyjnej – uzasadnienie to świadczy właśnie o prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd Wojewódzki kontroli zaskarżonego postanowienia. Nieusprawiedliwiona okazała się również skarga kasacyjna wniesiona przez Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...]. Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przy czym zarzut oparty na art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jako zarzut oparty na przepisie ustrojowym, miał charakter prawnomaterialny. Zarzut ten nie był przy tym usprawiedliwiony, gdyż zgodnie z jego treścią, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis ten zatem mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd Wojewódzki rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Skoro też skarga Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] została merytorycznie rozpoznana przez Sąd I instancji, (a nie odrzucona) to nie można też było zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 50 § 1 p.p.s.a. Nieusprawiedliwione okazały się również zarzuty oparte na art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 77 i art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jak również zarzut oparty na art. 170 p.p.s.a. Wyjaśnienie powyższego stanowiska jest przy tym analogiczne do tego, które zostało wyżej przedstawione w odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej Powiatu [...] a opartych na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 153 p.p.s.a. Dodać też trzeba, że zasadnie Sąd I instancji zwrócił także uwagę, iż w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 179/14), którym oddalono skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2013 r. ( sygn. akt I SA/Wa 358/13) oddalającego skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 21 grudnia 2012 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] nie był w tym przypadku legitymowany do złożenia skargi kasacyjnej, bo nie miał w tej sprawie interesu prawnego a wiec nie mógł być stroną tego postępowania administracyjnego. Skoro bowiem – jak kontynuował Naczelny Sąd Administracyjny - nie było możliwe wywiedzenie legitymacji procesowej Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] z żadnego przepisu kodeksu cywilnego, to dla ochrony administracyjnoprawnej sytuacji takie podmiotu (jako podmiotu ograniczonego prawa rzeczowego) konieczne byłoby wskazanie odpowiedniej normy prawa administracyjnego, taką ochronę przewidującej. Normy takiej strona skarżąca kasacyjnie natomiast nie wskazała, a Sąd z urzędu takiej normy - mającej zastosowanie w niniejsze sprawie - nie znalazł w obowiązującym porządku prawnym. Zdaniem bowiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacjach, w których ustawodawca zamierza objąć ochroną administracyjnoprawną podmioty ograniczonych praw rzeczowych, wprowadza w tym zakresie odpowiednią regulację prawną, jak ma to miejsce np. w Prawie Budowlanym a której to regulacji w analizowany m stanie faktycznym było brak. W związku z tym, zdaniem składu orzekającego, skoro zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, to odwoływanie się w zaskarżonym wyroku do oceny prawnej, wyrażonej w prawomocnym wyroku dotyczącym decyzji wydanej w postępowaniu , którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, było w pełni prawidłowe. Z treści zaś skargi kasacyjnej Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] i jej uzasadnienia wynikało zaś, że skarżący nie tylko nie przedstawił argumentacji świadczącej o istotnym naruszeniu przez Sąd Wojewódzki art. 170 p.p.s.a., ale przede wszystkim, powołując się na możliwość wyprowadzenia w tej sprawie swojego interesu prawnego z tzw. prawa refleksowego, w istocie rzeczy, kwestionował ocenę prawną, wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 179/14). Ocena ta jednak nie podlegała aktualnie weryfikacji, gdyż po wydaniu tego wyroku nie nastąpiła w tym zakresie ani zmiana prawa, ani zmiana stanu faktycznego. Skoro natomiast nadal pozostawał aktualnym i wiążącym w tej sprawie pogląd prawny, iż Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] nie ma interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 16 marca 1989 r., to tym samym, nieskuteczne były zarzuty niezastosowania przez Sąd Wojewódzki art. 54 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 22 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. - o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 633) a także art. 114 ust. 1 w zw. z art.128 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899). W rezultacie należało zatem uznać, że obie skargi kasacyjne nie były usprawiedliwione a to skutkowało wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.