II OSK 821/22

Dnia 25 lipca 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 1009/21 w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2021 r., WOA.7722.207.2021.MO w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 20 stycznia 2022 r., IV SA/Po 1009/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu w sprawie ze skargi R.S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WWINB) z 22 października 2021 r., WOA.7722.207.2021.MO, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (PINB, organ egzekucyjny) z 7 września 2021 r., PINB 522.1.2019; w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, R.S. (zobowiązany) wystąpił do PINB z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego argumentując, że nałożono na niego obowiązki, których z przyczyn obiektywnych nie mógł dopełnić; obowiązki polegały na wykonaniu oznaczonych robót budowlanych. Zobowiązany we wniosku eksponował, że obiekt jest zabytkowy, a konserwator zabytków sprzeciwił się miał możliwości przeprowadzenia robót nakazanych przez organ. Po konsultacji z konserwatorem zobowiązany dokonał prac naprawczych zgodnych z prawem i ze sztuką budowlaną, ponadto złożył wniosek o zmianę nakazowej decyzji ostatecznej wraz z alternatywnym wnioskiem o wstrzymanie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Dalej w wyroku IV SA/Po 1009/21 przywołano, że postanowieniem z 7 sierpnia 2021 r. organ egzekucyjny postanowił odmówić zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej nr ewid. gruntów [...] przy ul. [...] w K., stanowiącego własność R.S. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia PINB podał art. 56 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019, poz. 1438 ze zm., Upea). Zdaniem organu I instancji Upea nie przewiduje, aby wniosek zobowiązanego stanowił podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Kolejno w wyroku wskazano, że zażalenie na w/w postanowienie PINB złożył zobowiązany, w którym zarzucił pominięcie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego i nie wyważenie słusznego interesu obywateli, w szczególności pominięcie opinii biegłego z zakresu budownictwa M.R., a także wyroku Sądu Rejonowego w K. o sygn. akt [...] wraz z jego uzasadnieniem znajdujących się w aktach sprawy (sąd wojewódzki zauważył, że w aktach administracyjnych organu I instancji brak jest tego wyroku i opinii biegłego powołanego w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w K.). Sąd pierwszej instancji wskazał, że powołanym na wstępie postanowieniem WWINB – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.) w zw. z art. 18 Upea – uchylił postanowienie organu egzekucyjnego w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł: "Na podstawie art. 56 § 3 Upea oraz art. 123 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 Upea", a w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie PINB w mocy. W wyroku zrekapitulowano motywy postanowienia organu II instancji, który przytoczył dotychczasowy stan postępowań dotyczących obiektu budowlanego będącego własnością żalącego się. I tak, PINB decyzją z 16 listopada 2017 r. nakazał R.S. – właścicielowi budynku w K. przy ul. [...] (działka nr [...]), wykonać w terminie do 30 maja 2018 r. oznaczone prace naprawcze (decyzja nakazowa). WWINB decyzją z 28 sierpnia 2018 r. uchylił powyższą decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i w tej części wskazał termin do 30 listopada 2018 r., w pozostałym zakresie utrzymał decyzję nakazową w mocy. WSA w Poznaniu wyrokiem z 20 grudnia 2018 r., IV SA/Po 968/18, oddalił skargę na w/w decyzję WWINB, wyrok ten stał się prawomocny. W dniach 26 czerwca 2019 r. i 19 sierpnia 2019 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrole, podczas których ustalono, że nałożone obowiązki nie zostały wykonane, w następstwie PINB wystawił upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nakazowej. Pismem z 7 września 2019 r. zobowiązany poinformował PINB, że złożył w Starostwie Powiatowym w K. projekt budowlany obejmujący przebudowę budynku, który to projekt przewiduje wykonanie nakazanych prac. W dniu 19 września 2019 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy. Następnie organ egzekucyjny wydał 25 września 2019 r. postanowienie, którym nałożył na R.S. grzywnę w celu przymuszenia i wezwał do jej wpłacenia w oznaczonym terminie, oraz wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. WWINB postanowieniem z 14 listopada 2019 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB, zaś skargę zobowiązanego na powyższe postanowienie WWINB oddalił WSA w Poznaniu wyrokiem z 4 czerwca 2020 r., IV SA/Po 19/20, który się uprawomocnił. W dalszej części aktualnie kontrolowanego wyroku przywołano kolejne wywody organu wojewódzkiego, który wskazał, że działając na wniosek R.S. wszczął postępowanie nadzwyczajne w sprawie zmiany ostatecznej decyzji WWINB z 28 sierpnia 2018 r. Podano dalej, że WWINB decyzją z 18 sierpnia 2021 r., znak WOA.771.26.2021.MO, odmówił zmiany ostatecznej decyzji WWINB z 28 sierpnia 2018 r. Od decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej R.S. wniósł odwołanie. Organ II instancji wyjaśnił w dalszej części uzasadnienia swego postanowienia z 22 października 2021 r., że trafnie wskazał organ egzekucyjny, iż nie wstrzymano wykonania, ani nie odroczono terminu wykonania egzekwowanego obowiązku, nie nastąpiła śmierć zobowiązanego, zobowiązany nie utracił zdolności do czynności prawnych, z żądaniem zawieszenia nie wystąpił wierzyciel obowiązku oraz nie zachodzi przypadek określony w innych ustawach. Zatem, w ocenie organu II instancji organ egzekucyjny rozpatrując wniosek R.S. prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Według WWINB wnioski z opinii biegłego sporządzonej w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w K. ([...]) oraz wykonane już prace naprawcze przy obiekcie nie wypełniają żadnej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 Upea. WWINB uzasadnił dodatkowo, że konieczność skorygowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji, stanowiła przyczynę zastosowania przezeń art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 Upea. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego winien był być przepis art. 56 § 3 Upea, zamiast art. 56 § 1 tej ustawy, a dodatkowo pominięte zostały przez organ I instancji przepisy proceduralne – K.p.a. – mające odpowiednie zastosowanie z uwagi na brzmienie art. 18 Upea. W skardze na postanowienie WWINB z 22 października 2021 r. R.S. zarzucił naruszenie art. 56 § 1 pkt 5 Upea, w szczególności poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zachodzą inne przesłanki przewidziane w ustawach do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie "zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji", zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu orzekając w trybie uproszczonym skargę uwzględnił. W motywach tego wyroku z dezaprobatą sądu pierwszej instancji spotkała się ta część uzasadnienia postanowienia organu I instancji, w której organ egzekucyjny wskazując na przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji i przywołując stosowny wyrok WSA w Poznaniu, eksponował ich zamknięty i enumeratywny charakter, podkreślając iż zgodnie z art. 56 § 1 pkt 4) Upea postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części na żądanie wierzyciela. Sąd pierwszej instancji wskazuje, że istnieją poważne wątpliwości podniesione zasadnie przez skarżącego, a związane z tym, że w toku postępowania, które toczyło się przed Sądem Rejonowym w K. Wydziale II Karnym pod sygn. akt [...], wszczęte przeciwko skarżącemu o wykroczenie z ustawy Prawo budowlane, przeprowadzono opinię biegłego z dziedziny budownictwa. W sporządzonej opinii biegły sądowy wskazał, że ekspertyza z 2012 r. na którą powoływał się organ budowlany była przestarzała i nie pokrywa się ze stanem technicznym budynku zastanym przez biegłego na oględzinach. Ponadto, biegły sądowy w w/w opinii wskazywał, że z uwagi na nieokreślone przyczyny prowadzące do pęknięć ścian – rozwiązania wskazane w ekspertyzie (także w decyzjach ostatecznych) – nie gwarantują skuteczności naprawy budynku. Skarżący podał, że podjął zgodne z prawem prace naprawcze i wykonane przez niego roboty poprawiły stan techniczny budynku i są zgodne ze sztuką budowlaną, systematycznie poprawiany jest przez skarżącego stan techniczny jego budynku. Sąd pierwszej instancji uwypuklił, że stanowisko to podzielił Sąd Rejonowy w K., który wyrokiem z 31 marca 2021 r. – jak podał skarżący – uniewinnił go od zarzucanego mu czynu. Zdaniem sądu wojewódzkiego, jeżeli jak podaje skarżący, organ nie zaskarżył powyższego wyroku, nie kwestionował także opinii biegłego w przeprowadzonej sprawie, to tym bardziej PINB powinien zastosować się do zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego w administracji i dokonać "pogłębionej refleksji nad tym, czy egzekwowanie obowiązków wyszczególnionych w przestarzałej ekspertyzie jest zgodne z celem, funkcją i zasadami postępowania egzekucyjnego". Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zwrócił szczególną uwagę na to, że organ II instancji "kurczowo" trzymając się przepisu art. 56 § 1 pkt 5 Upea, nie dokonał oceny całokształtu sprawy (a także nawet nie weryfikował stanu faktycznego i twierdzeń skarżącego), a jedynie zdawkowo odniósł się w uzasadnieniu postanowienia do kwestii postępowania, które toczyło się przed Sądem Rejonowym, Wydział Karny w K. Z tego względów sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością jego uchylenia, sąd orzekł również o uchyleniu postanowienia organu I instancji, gdyż w jego ocenie jest to niezbędne dla właściwego końcowego załatwienia sprawy. Sąd wojewódzki uznał, że sytuacja w tej sprawie jest szczególna, zaś z uwagi na procesowe ograniczenia (tu wskazano na art. 29 Upea – uwaga Sądu) nie może w sposób wiążący nakazać organowi podjęcia pewnych czynności, jednakże uznał za zasadne zasygnalizowanie organowi możliwości podjęcia kroków w celu praworządnego i sprawiedliwego załatwienia sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zdaniem sądu a quo, należy postulować, szczególnie w sprawie takiej jak ta (i w jej stanie faktycznym), aby organ nie stosował mechanicznie szczegółowych przepisów egzekucyjnych, ale przy ich zastosowaniu uwzględniał zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a także pod rozwagę organu należy poddać możliwość zastosowania art. 56 § 1 pkt 4 Upea. Ponadto, zdaniem sądu pierwszej instancji w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ nie powinien abstrahować od wyroku Sądu Rejonowego w K. wydanego w sprawie sygn. akt [...] i przeprowadzonej w ramach tego postępowania opinii biegłego z zakresu budownictwa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł WWINB, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) w zw. z art. 29 § 1 Upea poprzez zalecenie organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, 2. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 56 § 1 pkt 4 Upea poprzez nakazanie przez sąd, aby wierzyciel – PINB – zażądał zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wojewódzki wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 182 § 2 Ppsa oświadcza, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie WWINB wyrok sądu karnego oraz opinia biegłego powołanego w tym postępowaniu nie mają jakiegokolwiek związku z toczonym postępowaniem egzekucyjnym w stosunku do decyzji PINB z 16 listopada 2017 r. W ocenie WWINB niedopuszczalne jest nakazywanie wierzycielowi (PINB), aby zawiesił postępowanie na zasadzie art. 56 § 1 pkt 4 Upea bez istnienia jakichkolwiek obiektywnych ku temu przyczyn. Za takie – zdaniem organu wojewódzkiego – nie może uchodzić uruchomienie trybu nadzwyczajnego zmierzającego do eliminacji obowiązku objętego tytułem wykonawczym czy opinia biegłego sądowego powołanego w sądzie karnym na potrzeby tamtego postępowania. Skarżący nie wnosił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna została oparta na częściowo uzasadnionych podstawach. A. Usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 29 Upea. Przedmiotem zaskarżenia podlegało postanowienie WWINB w części reformujące podstawę prawną, w pozostałej części utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Nietrafne – w ocenie Sądu Naczelnego – było zarzucenie organowi II instancji "kurczowe" trzymanie się przepisu art. 56 § 1 pkt 5 Upea, nadto zarzucanie braku dokonania oceny całokształtu sprawy, brak weryfikowania stanu faktycznego i twierdzeń skarżącego (zobowiązanego), zdawkowe odniesienie się do postępowania toczącego się w innej sprawie przed sądem karnym. W motywach zaskarżonego wyroku zarzucono ponadto organowi wojewódzkiemu, iż powinien mieć wiedzę, że "egzekwowanie obowiązków nałożonych na skarżącego na podstawie przestarzałej ekspertyzy (w tym z nałożeniem obowiązków użycia niewłaściwych technik) jest niezgodne z zasadą rządzącą postępowaniem egzekucyjnym stosowania środka egzekucyjnego o najmniejszej uciążliwości". B. Odkodowanie przyczyn uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji jest nieco utrudnione, albowiem sąd ten – powołując się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa – dość ogólnie zarzucił, że "organ I instancji naruszył (co najmniej) przepisy proceduralne postępowania egzekucyjnego w administracji" (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) nie wskazując szczegółowo, które konkretnie przepisy miały zostać naruszone, z dalszych zaś wywodów sądu a quo wynikać ma, że uwzględnił on skargę z uwagi na potrzebę wzięcia pod rozwagę zasady stosowania środka egzekucyjnego o najmniejszej uciążliwości. Rzecz jednak w tym, że sąd pierwszej instancji wadliwie nie dostrzegł, że granice sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie, wyznaczyło żądanie zobowiązanego i odpowiadające mu rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego odmawiające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Sąd administracyjny orzeka wszak w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 Ppsa ab initio – podkr. Sądu). Z tego względu podnoszenie przez sąd pierwszej instancji dość obszernie znaczenia, dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia I instancji wyroku, sądu karnego w sprawie [...], treści sporządzonego na użytek tegoż orzeczenia opinii biegłego sądowego (a przy tym opieranie się w tym względzie na wywodach skarżącego, albowiem dokumentów w aktach brak), nie może odnosić się do przedmiotu skargi. Trafnie WWINB wskazuje na reguły wynikające z art. 29 Upea, z którego m. in. wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 Upea). Okoliczności, które sąd pierwszej instancji wyprowadzał z treści zapadłego wyroku sądu karnego przeciwko zobowiązanemu, opierając się w tym względzie wyłącznie na oświadczeniu skarżącego zawartego zażaleniu, w istocie – co słusznie wytyka WWINB w skardze kasacyjnej – zmierza do podważenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tym zaś zakresie niesporne jest, że decyzja nakazowa, będąca podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ma charakter prawomocny, podlegała ponadto kontroli sądowoadministracyjnej tegoż WSA w Poznaniu (IV SA/Po 968/18). Nie zmienia tego faktu zapadły w sprawie wyrok sądu karnego, nie mógł wszak zniweczyć podstawy prowadzenia egzekucji nałożonych obowiązków. Niesporne jest również, że zaskarżone postanowienie zapadło w momencie, w którym toczyło się postępowanie administracyjne, w ramach którego zobowiązany wnosił o zmianę decyzji nakazowej, postępowanie to było na etapie postępowania odwoławczego. C. Sąd pierwszej instancji – w ocenie Sądu Naczelnego – uchylił się w istocie od oceny trafności zasadniczego zarzutu podniesionego w skardze, a to wpływu toczącego się postępowania, którego przedmiotem jest zmiana decyzji nakazowej, na podstawie której prowadzona jest egzekucja. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poczyniono uwagi dotyczące stosowania przepisu art. 56 § 1 pkt 5 Upea oraz możliwości stosowania przepisów K.p.a. w tym kontekście (s. 8-9 uzasadnienia skarżonego wyroku), ale zabrakło jednoznacznego stanowiska sądu w tym aspekcie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, co stanowi o wadliwości kontrolowanego wyroku. D. Ubocznie wypadnie zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie przywoływano motywy wyroku WSA w Poznaniu z 6 października 2021 r., IV SA/Po 590/21, pomijając zarazem tę okoliczność, że w ich ramach wówczas orzekający sąd wojewódzki wyraźnie i stanowczo podkreślał nieskuteczność polemiki na etapie postępowania egzekucyjnego z merytoryczną zasadnością ostatecznej decyzji administracyjnej, przywołując w tym względzie art. 29 § 1 Upea. W poddanym aktualnie kontroli wyroku, znacząca część argumentacyjna na rzecz przyjęcia ziszczenia się podstawy do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa opiera się w istocie na dezawuowaniu podstawy prowadzenia egzekucji. Sąd pierwszej instancji przyjmuje przy tym bezkrytycznie pejoratywne określenie waloru ekspertyzy, na podstawie której wydawano decyzję nakazową w ślad za biegłym sądowym ("przestarzała") sporządzającym opinię na potrzeby procesu karnego, gdy nie mógł weryfikować ani jednej, ani drugiej z nich, a nawet nie zapoznał się treścią tej opinii, której brak w aktach sprawy. E. Nie jest natomiast skuteczny zarzut naruszenia art. 56 § 1 pkt 4 Upea. Skarżący kasacyjnie organ wadliwie odczytuje treść i wagę wytycznych, zawartych w zaskarżonym wyroku, gdzie zasugerowano wyłącznie (uwagi sądu pierwszej instancji wyraźnie mają charakter postulacyjny – uwaga Sądu) wzięcie pod rozwagę – w aspekcie treści wyroku sądu karnego w sprawie przeciwko zobowiązanemu –skorzystanie z treści art. 56 § 1 pkt 4 Upea przez wierzyciela. F. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Poznaniu raz jeszcze oceni legalność zaskarżonego postanowienia, uwzględniając ocenę wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. W szczególności sąd ponownie oceni legalność odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wyraźnie odnosząc się do kwestii podniesionej w skardze, a dotyczącej toczącego się postępowania o zmianę ostatecznej decyzji nakazowej. Wpierw jednak sąd wojewódzki wezwie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez własnoręczne jej podpisanie. W aktach znajduje się egzemplarz skargi opatrzony wyłącznie maszynowym (wydrukowym) imieniem i nazwiskiem skarżącego. G. Z wyłożonych względów i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 207 § 2 Ppsa uwzględniając częściowe uwzględnienie podstaw kasacyjnych i treść motywów działania sądu pierwszej instancji.