II SA/Kr 1207/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r, [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 czerwca 2021r., nr [...] (znak sprawy: [...]) orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Strefa Aktywności Gospodarczej ("SAG") - I. P. (część zachodnia) obejmująca zagospodarowanie terenów inwestycyjnych poprzez budowę zespołu budynków biurowo-magazynowych, wolnostojących wraz z wewnętrznym układem komunikacyjnym (drogi, parkingi, chodniki) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że dla inwestycji konieczna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia, której inwestor - mimo nałożenia na niego takiego obowiązku - nie przedłożył. Po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A., wniesionego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 sierpnia 2021 r., znak [...] - działając na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2020, poz. 293) art. 72 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. 2021 poz. 247) w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z2019r. poz. 1839) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 poz. 735) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło merytorycznie w ten sposób, że odmówiło ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno dotyczyć również zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem wskazanej powyżej zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzania Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 poz. 1893) pod pojęciem powierzchnia zabudowy, należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 54 w/w rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy (lit. a powołanego przepisu) oraz 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit, a (lit. b powołanego przepisu). Jak wskazuje organ - powierzchnia podlegająca przekształceniu będzie większa niż 1 hektar, tym samym zasadnym jest pozyskanie decyzji środowiskowej. Następnie organ powołuje się na pisma Urzędu Miasta K. Wydział Kształtowania Środowiska z dnia 28 stycznia 2021 r., z dnia 28 maja 2021 r. oraz z dnia 16 czerwca 2021 r. – z których wynika, że pod pojęciem "powierzchnia przeznaczona do przekształcenia" należy rozumieć powierzchnię przewidzianą do przekształcenia, na której zrealizowane będą parkingi i drogi dojazdowe, zostanie usunięta roślinność, teren zostanie utwardzona itd. Na uwadze należy mieć zagospodarowanie terenu pod kątem urządzenia zieleni, która również podlegać będzie przekształceniu. Powyższe zostało poparte orzecznictwem sądów administracyjnych. Kolegium zauważyło, iż jak wynika z wniosku o ustalenie wz oraz wyjaśnień Inwestora dokonanych w piśmie z dnia 9 czerwca 2021 r., przy realizacji inwestycji przekształceniu ma ulec powierzchnia: 3400 m kw przy zabudowie projektowanych budynków 1 375 m kw przy realizacji dróg oraz 665 m kw przy realizacji ciągów pieszych. Tym samym z wniosku wynika, że powierzchnia zabudowy nie będzie przekraczała 1 ha. Jednakże trafne są wywody organu I instancji, iż mając na względzie art. 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, na uwadze należy mieć całość terenu inwestycji, jaki podlegać będzie przekształceniu. Niewątpliwie z załącznika graficznego wniosku wynika, że teren ten zostanie podzielony siecią dróg wewnętrznych i ciągów pieszych, które stanowić będą obsługę komunikacyjną dla planowanych siedmiu budynków biurowo-magazynowych. Cały teren objęty zainwestowaniem wskazany we wniosku, tj. działka nr [...] obr. [...] ma powierzchnię około 2,359 ha stanowi teren niezabudowany, w znacznej części porośnięty zielenią nieurządzoną. Kolegium dostrzega okoliczność, iż jedynie ok 0,53 ha podlegać będzie "zabudowie", jednakże na uwadze należy mieć okoliczność, iż faktycznie cały obszar ujęty we wniosku, o pow. ponad 2 ha niewątpliwie podlegać będzie przekształceniu. Tym samym interpretację § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, dokonaną przez UMK Wydział Kształtowania Środowiska, a następnie powtórzoną w treści decyzji, należy uznać za trafną. Kolegium podkreśliło, że poza obiektami budowlanymi przepis rozporządzenia definiuje jako pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2016r" sygn. akt: IV/Wa 2498/16: na ile zatem cała powierzchnia działki ulegnie przeobrażeniu i przekształceniu, zdaniem sądu uzależnione jest od konkretnej i w każdym wypadku indywidualnej sytuacji. Może się bowiem zdarzyć, że ze względu na konkretne uwarunkowania nie cała powierzchnia działki ewidencyjnej ulegnie przeobrażeniu wskutek realizacji zabudowy mieszkaniowej. Pozostawienie natomiast części działki bez żadnych przeobrażeń związanych z budową zabudowy mieszkaniowej powoduje, że część ta nie może zostać zakwalifikowana jako "pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia". W badanej sprawie, mając na uwadze przyjęte rozwiązania komunikacyjne, konieczność przeprowadzenia ciągów pieszych oraz realizacji samej inwestycji, zdaniem organu II instancji nie ulega wątpliwości, że obszar podlegający zmianom będzie znacznie większy, niż wskazany w części tekstowej obszar poddany zabudowie. Jak wskazuje organ, mając na uwadze przepisy art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia - w sprawie konieczne było pozyskanie na etapie inwestycyjnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium podzieliło w całości stanowisko organu I instancji, w tym zakresie. Z kolei mając na uwadze wyraźne oświadczenie Inwestora, iż w sprawie nie jest konieczne pozyskanie decyzji środowiskowej - do czego został zobowiązany na mocy postanowienia organu I instancji 31 marca 2021 r. - sprawa nie mogła zostać załatwiona po myśli Spółki, tj. zakończona ustaleniem warunków zabudowy dla objętej wnioskiem o ustalenie wz inwestycji. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w zakresie wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości w niniejszym postępowaniu, która skutkowała koniecznością jego umorzenia. Kolegium wskazuje, iż wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze swej istoty stanowi żądanie określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Tym samym kwestia, czy określona we wniosku inwestycja w sposób znaczący oddziaływać będzie na środowisko, a co za tym idzie wiązać się musi z koniecznością przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest elementem zagadnienia merytorycznego, którego oceny dokonuje organ rozpoznający wniosek w decyzji. Nieprzedłożenie zaś takowej decyzji wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi braku formalnego w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. (powyższe stanowisko pochodzi z wyroku NSA z dnia 18 marca 2014r., sygn. akt: II OSK 2893/13). Tym samym, Kolegium stanęło na stanowisku, iż w badanej sprawie zasadnym jest uchylenie decyzji organu I instancji - z uwagi na brak przesłanek do umorzenia postępowania i orzeczenie merytoryczne o odmowie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak spełnienia w sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] S.A. w K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 735; "k.p.a.") poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnych i niemających oparcia w materiale dowodowym sprawy ustaleń, że powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji przekracza 1 ha, w sytuacji gdy prawidłowe ustalenia powinny prowadzić do wniosku, że powierzchnia zabudowy (w tym pozostała powierzchnia podlegająca przekształceniu) wyniesie ok. 0,5430 ha, co wyklucza konieczność uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem nie daje podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. polegające na: a) arbitralnym przyjęciu, bez należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz bez powołania się na dowody, na podstawie których zostało ustalone, że przekształceniu będzie podlegał obszar o powierzchni ponad 2 ha, stanowiący prawie w całości teren zieleni nieurządzonej, skoro Inwestor wskazywał, że powierzchnia biologicznie czynna niepodlegająca przekształceniu to obszar o powierzchni 1,816 ha, a tym samym bez podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a co za tym idzie bez wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; b) braku wyjaśnienia przez Organy administracji czy Inwestor będzie faktycznie podejmował jakiekolwiek działania inwestycyjne związane z urządzeniem zieleni w obszarach występowania zieleni nieurządzonej poza obszarem faktycznej zabudowy; c) braku wyjaśnienia, na jakiej podstawie Organ II instancji ustalił, że na obszarze ponad 2 ha występuje faktycznie zieleń nieurządzona, co Organ rozumie pod tym pojęciem, ani też na jakiej podstawie Organ II instancji przyjął, że to właśnie obszar ponad 2 ha powierzchni będzie podlegał przekształceniu; 3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie i zmianę decyzji Organu I instancji poprzez orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247; "u.u.i.ś.") oraz § 1 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 54 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839; "Rozporządzenie OOŚ"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi zamierzenie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy brak jest podstaw do takiego przyjęcia, kierując się: a) kryteriami określonymi we wskazanym przepisie ustawy, w szczególności biorąc pod uwagę kryterium skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) treścią powołanych przepisów Rozporządzenia OOŚ, a w szczególności mając na uwadze, że powierzchnia zabudowy zgodnie z wnioskiem WZ wynosi 0,5430 ha, nie przekraczając tym samym progu ustawowego dla wskazanego we wniosku charakteru inwestycji -1 ha, co w konsekwencji spowodowało niezasadną odmowę ustalenia warunków zabudowy; 2. § 1 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia OOŚ poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że do powierzchni do przekształcenia w ramach powierzchni zabudowy należy zaliczyć również obszar biologicznie czynny w postaci zieleni nieurządzonej, tym bardziej w sytuacji, gdy Organy prowadzące postępowanie nie wyjaśniły, czy Inwestor będzie w zakresie tej zieleni podejmował faktycznie prace związane z jej urządzeniem, ingerując tym samym w ten obszar. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: 1. uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 grudnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę według tych kryteriów stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na podstawie art. 56 w zw. z art. 64 nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z tych przepisów wynika prawo podmiotowe właściciela nieruchomości do jej zagospodarowania, jednakże sposób tego zagospodarowania nie jest dowolny. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje przy planowaniu nowej zabudowy uwzględniać między innymi wymagania ładu przestrzennego (w tym urbanistyki i architektury), a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie parametrów nowej zabudowy odbywa się w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Sposób ustalania tych parametrów określają przepisy art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 71 ust 2 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2021.2373 t.j. z dnia 2021.12.21) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1)przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2)przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.(ust 2) Art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 wprowadza obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. (art. 72 ust 3) Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) w § 3 stanowi, że : 1. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 54) zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; 58) garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: 1) powierzchnia użytkowa - sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu poziomego obiektu budowlanego; 2) powierzchnia zabudowy - powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (§ 1. ust 2. Rozporządzenia). Jak trafnie wskazują organy obu instancji – w rozpoznawanym i ustalonym stanie faktycznym sprawy - powierzchnia podlegająca przekształceniu przy realizacji inwestycji : Strefa Aktywności Gospodarczej I. P., obejmująca budowę zespołu budynków biurowo - magazynowych, wolnostojących wraz z wewnętrznym układem komunikacyjnym (drogi , parkingi, chodniki) oraz niezbędną infrastruktura techniczna na działce nr [...], obr [...] przy ul. [...] w K. będzie większa niż 1 hektar, więc wystąpienie o decyzję środowiskową jest obowiązkowe. Pojęcie : "powierzchnia przeznaczona do przekształcenia" - należy rozumieć szeroko, również z tą częścią nieruchomości na której zrealizowane będą parkingi i drogi dojazdowe, z której zostanie usunięta roślinność, na której teren zostanie utwardzony. Zagospodarowanie terenu pod kątem urządzenia zieleni, również związane będzie z przekształceniem powierzchni. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r, sygn. akt II OSK1833/18 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że :"pod pojęciem powierzchni przeznaczonej do przekształcenia należy rozumieć powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w wyniku realizacji inwestycji. Powyższe wskazuje, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia obejmuje zarówno powierzchnię zabudowy pod planowanymi obiektami budowlanymi, jak również powierzchnię pod realizację infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem ww. obiektów, czyli należy uwzględnić powierzchnię pod: parkingi, drogi dojazdowe, chodniki, place budowy, place składowe, podjazdy oraz inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie zakrzewień, zadrzewień, zbiorowisk łąkowych)". Analogiczne stanowisko zajął NSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r,II OSK 1847/17. Już z samego wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz wyjaśnień inwestora dokonanych w piśmie z dnia 9 czerwca 2021 r., wnosić należy, o charakterze planowanej inwestycji. Inwestor stwierdza w szczególności, że przy realizacji inwestycji przekształceniu ma ulec powierzchnia: 3400 m kw przy zabudowie projektowanych budynków 1 375 m kw przy realizacji projektowanych dróg oraz 665 m kw przy realizacji ciągów pieszych. Choć inwestor twierdzi, że wskazana powierzchnia zabudowy nie będzie przekraczała 1 ha , jednak trafne są wywody organów obu instancji, że mając na względzie art. 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, na uwadze należy mieć całość terenu inwestycji, jaki podlegać będzie przekształceniu i sam charakter przedsięwzięcia zmierzający do budowy zespołu 8 wolnostojących budynków biurowo magazynowych z wewnętrznym układem komunikacyjnym (drogi, parkingi, chodniki). I. P. (część zachodnia) jest tylko częścią o wiele większego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zagospodarowaniu terenów przeznaczonych na Strefy Aktywności Gospodarczej w podobszarach: I. P., I. P., I. Z.. Całość dużego założenia inwestycyjnego składa się z poszczególnych stref SAG, które stanowią odrębne elementy całości. Całość przedsięwzięcia została podzielona na 4 etapy inwestycyjne. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 27 marca 2018 r , [...] z dnia 27 marca 2018 r dotyczącej etapu II polegającego na kompleksowym przygotowaniu terenów pod inwestycje wraz z budową dróg wewnętrznych i połączeniem ich z istniejącym układem komunikacyjnym , uzbrojeniu terenu z wybudowaniem instalacji i przyłączy kanalizacji deszczowej, sanitarnej i wodociągowej oraz sieci elektrycznej i teletechnicznej ( k – 131-153 akt adm. ) - wielkość terenów pod inwestycje wynosi : Południe – ok 15,6 ha, Północ ok 17,4 ha, Zachód ok. 6,8 ha (łącznie ok 39,8 ha). Z załącznika graficznego wniosku (k - 11) wynika, że teren całej nieruchomości zostanie podzielony siecią dróg wewnętrznych i ciągów pieszych, które stanowić będą obsługę komunikacyjną dla planowanych ośmiu budynków biurowo-magazynowych na nieruchomości. Ponadto zamierzenie obejmuje zagospodarowanie terenu w urządzoną zieleń przy budynkach. Cały teren objęty zainwestowaniem wskazany we wniosku, tj. działka nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 2,359 ha, stanowi teren niezabudowany, w znacznej części porośnięty zielenią nieurządzoną. Organy obu instancji prawidłowo dostrzegły szczególne okoliczności sprawy (cztery etapy inwestycyjne) i rozmiar samej inwestycji a następnie wyprowadziły prawidłowe wnioski. Choć (zgodnie z wnioskiem inwestora) około 0,53 ha terenu podlegać będzie rzeczywistej zabudowie, to faktycznie cały obszar nieruchomości inwestycyjnej, o powierzchni zdecydowanie ponad 1 ha podlegać będzie zmianom, przekształceniom i przestrzennemu zagospodarowaniu. Organ administracyjny w ramach swych obowiązków musi dokonać całościowej oceny zakresu przedsięwzięcia i rozważyć wszelkie aspekty środowiskowe związane z możliwymi oddziaływaniami inwestycji. Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 , art. 80 oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Organy obu instancji dokonały ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i przeprowadziły wszechstronnie postępowanie dowodowe, aby ostatecznie stwierdzić spełnienie przesłanek ustawy do konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( celem zbadania czy określona we wniosku inwestycja w sposób znaczący oddziaływać będzie na środowisko). Obowiązek złożenia decyzji (nałożony postanowieniem z dnia 31 marca 2021 r.) jest elementem merytorycznym i w konsekwencji przy jej braku prawidłowo odmówiono ustalenia warunków zabudowy (decyzją organu II instancji). W świetle powyższych rozważań należało oddalić skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).