II GSK 1306/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4210/21 w zakresie odrzucenia skargi M. Sp. z o.o. w Ł. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 czerwca 2021 r., nr BŻ.UE.442.192.2020.3 w przedmiocie uznania produktu za niespełniający definicji dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4210/21, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę M. sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca, spółka) na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) z 24 czerwca 2021 r. nr BŻ.UE.442.192.2020.3 w przedmiocie uznania produktu za niespełniający definicji dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu WSA wskazał, że skarżąca wystąpiła do organu z powiadomieniem o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Polski produktu o nazwie "B." w postaci kapsułek zakwalifikowanego przez spółkę jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Następnie GIS zawiadomił skarżącą o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2021 ze zm.; dalej jako: u.b.ż.ż.). Zaskarżonym pismem z 24 czerwca 2021 r. GIS poinformował spółkę, że przedmiotowy produkt nie spełnia definicji określonej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. oraz wymagań ustalonych dla dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego w przepisach prawa żywnościowego, w szczególności przewidzianych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. Jednocześnie GIS przypomniał, że w świetle art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub prezentacji i reklamie ponosi producent bądź przedsiębiorca wprowadzający środek spożywczy do obrotu. Wyjaśniając motywy odrzucenia skargi z powodu uznania jej za niedopuszczalną sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z przepisami u.b.ż.ż., w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium RP, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3, jest obowiązany powiadomić o tym GIS w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1. Po otrzymaniu powiadomienia, GIS może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie: jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego (art. 30 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż.). Zgodnie z art. 30 ust. 2 i 4 u.b.ż.ż. GIS powiadamia niezwłocznie podmiot zgłaszający o rozpoczęciu postępowania oraz o wynikach przeprowadzonego postępowania. WSA wskazał, że skargą zostało objęte pisemne powiadomienie o wynikach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, skierowane do skarżącej zgodnie z art. 30 ust. 4 u.b.ż.ż. W ocenie sądu pierwszej instancji zaskarżone pismo GIS nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. kategorii spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Z pewnością nie jest ono decyzją administracyjną, postanowieniem, pisemną interpretacją podatkową, ani również aktem prawa miejscowego, czy też aktem nadzoru nad działalnością jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem WSA, zaskarżone pismo nie jest również innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem nie nakłada na skarżącą jakichkolwiek obowiązków, ani nie nadaje jej jakichkolwiek uprawnień. W ocenie sądu pierwszej instancji zaskarżone pismo nie jest władczą formą działania z zakresu administracji publicznej, rozstrzygającą w sposób jednostronny o prawach i obowiązkach zgłaszającego. Sąd podkreślił, że pismo to ma charakter informacyjny i jedynie relacjonuje rezultaty przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem należy do czynności o charakterze materialno-technicznym. WSA wskazał ponadto, że prowadzone prze GIS w trybie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. postępowanie wyjaśniające może stanowić podstawę do wydania decyzji w trybie art. 32 u.b.ż.ż. o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego; lub doprowadzić do wydania decyzji określonej w art. 8 u.b.ż.ż. w zakresie definitywnego zakazu wprowadzania lub nakazu wycofania produktu z obrotu. Jednak w obu tych przypadkach organem kompetentnym do wydania decyzji nie jest GIS, lecz właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny (art. 8 i art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż.). W ocenie WSA, dopiero w razie wydania wobec skarżącej tego rodzaju decyzji, będą jej przysługiwały środki odwoławcze, w tym skarga do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła spółka zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości przez WSA na podstawie art. 179a p.p.s.a. i rozpoznanie sprawy z uwagi na oczywiście usprawiedliwione podstawy skargi kasacyjnej. Ewentualnie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie przez NSA w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponadto spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych. Skarżąca kasacyjnie wniosła również, na zasadzie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 264 p.p.s.a., o skierowanie przez sąd wniosku o podjęcie uchwały przez poszerzony skład NSA, zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w niniejszej sprawie, a wyjaśniającej następujące zagadnienie: "Czy czynność GIS w postaci pisma zawiadamiającego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, prowadzonego na zasadzie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., w którym to piśmie GIS zajmuje stanowisko w zakresie kwalifikacji produktu, może zostać uznana za czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w rezultacie, czy na taką czynność, jako że dotyczy ona bezpośrednio obowiązków podmiotu wprowadzającego żywność specjalnego przeznaczenia medycznego do obrotu, przysługuje skarga do sądu administracyjnego? Jeżeli zaś pismo takie nie może zostać uznane za czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w jaki sposób zagwarantowane zostało stronie prawo do sądowej kontroli stanowiska GIS, jako że jest to czynność kończąca postępowanie prowadzone na zasadzie art. 30 ust. 1?" Zdaniem spółki, wyjaśnienie tego zagadnienia jest niezbędne z uwagi na rozbieżności orzecznicze w tej materii, również w obrębie rożnych wydziałów tego samego sądu (WSA w Warszawie), jak również inne toczące się obecnie zbieżne postępowania. Ewentualnie skarżąca kasacyjnie wniosła, na zasadzie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 264 p.p.s.a., o skierowanie przez skład orzekający wniosku do Prezesa NSA o podjęcie przez sąd uchwały mającej na celu wyjaśnienie powyższego zagadnienia prawnego. Skarżąca wniosła również o połączenie na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. tej sprawy z ze sprawami toczącymi się przed sądem pierwszej instancji pod sygn. akt: V SA/Wa 4232/21 i V SA/Wa 4276/21. Zaskarżonemu postanowieniu spółka, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przejawiające się w mylnym uznaniu przez sąd pierwszej instancji, że czynność GIS, stanowiąca pismo informujące o zakończeniu postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS na zasadzie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. nie stanowi innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego obowiązków wynikających z przepisów prawa, podczas gdy w piśmie kończącym postępowanie wyjaśniające GIS zajął jednoznaczne stanowisko w zakresie kwalifikacji produktu skarżącej – [B.] i czynność ta na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż w sposób władczy i jednostronny kształtowała sytuację prawną skarżącej i dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdyż w następstwie stanowiska wydanego przez GIS, wydana zostaje przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) decyzja o zakazie wprowadzania produktu do obrotu, gdzie PPIS nie bada ponownie kwalifikacji, a opiera się wyłącznie na kwalifikacji określonej przez GIS, wobec tego jest to czynność z zakresu administracji publicznej i dotyczy jego praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), poprzez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji naruszenia obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej w toku postępowania stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również pozbawienia strony prawa do sprawiedliwego oraz jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a także prawa do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw, tj. dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw skarżącej, a przede wszystkim prawa do kontroli sądowoadministracyjnej czynności, która wprost dotyczy obowiązków spółki wynikających z przepisów prawa; c) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony; d) art. 47 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przez pozbawienie Skarżącej prawa do skutecznego środka prawnego oraz dostępu do bezstronnego sądu; e) art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez pozbawienie skarżącej prawa do rzetelnego postępowania sądowego, poprzez stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, iż czynność GIS w postaci powiadomienia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, prowadzonego na zasadzie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., to czynność jedynie materialno-techniczna, podczas gdy prawidłowa interpretacja tej czynności jednoznacznie wskazuje na to, iż wprost związana jest ona z obowiązkami spółki i powinna podlegać kontroli sądowoadministracyjnej; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), poprzez bezpodstawne uchylenie się przez sąd pierwszej instancji od kontroli działalności GIS pod względem jej zgodności z prawem, legalności zaskarżonej czynności i w konsekwencji brak jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. poprzez błędną wykładnię tego przepisu przez sąd pierwszej instancji i uznanie, że przedłożone skarżącej pismo GIS kończące postępowanie wyjaśniające dotyczące kwalifikacji produktu [B.], nie stanowi innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązków wynikających z przepisów prawa, podczas gdy pismo to rozstrzyga wprost o kwalifikacji produktu skarżącej, ponadto prowadzi do wydania przez PPIS decyzji o zakazie wprowadzania produktu do obrotu bez ponownego badania kwestii tej kwalifikacji, a więc dotyczy obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa, która na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż w sposób władczy i jednostronny kształtowało sytuację prawną skarżącej i przedłożone pismo jest faktycznie i prawnie indywidualnym aktem lub czynnością o charakterze władczym, ponieważ skierowane zostało do skarżącej, dotyczy jej produktu i w sposób jednoznaczny zawiera sprzeciw co do przyjętej kwalifikacji, stanowiąc wprost, iż nie jest to żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, co pociąga za sobą szereg obowiązków po stronie skarżącej i wobec tego jest to czynność z zakresu administracji publicznej i dotyczy jej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIS wniósł o jej oddalenie w całości. Pismami z 11 października oraz z 18 października 2022 r. skarżąca kasacyjnie spółka uzupełniła swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z 21 października 2022 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: Rzecznik MŚP) zawiadomił sąd o wstąpieniu do toczącego się postępowania przedkładając stanowisko w sprawie. Rzecznik MŚP poparł skargę kasacyjną spółki oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA, przedstawiając argumentację w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. NSA może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona od postanowienia WSA o odrzuceniu skargi, wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., które niewątpliwie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Uznając, że nie ma konieczności przeprowadzania rozprawy, NSA skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 182 § 1 p.p.s.a. i rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna spółki zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie NSA trafnie bowiem zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że WSA błędnie ocenił, że nie podlega kognicji sądów administracyjnych sprawa ze skargi na pismo GIS z 24 czerwca 2021 r. o uznaniu produktu za niespełniający definicji dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w postanowieniach: z 17 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 42/22 oraz z 13 października 2022 r. sygn. akt II GSK 891/22 NSA, uchylając postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi na pismo GIS w przedmiocie informacji o wyniku postępowania wyjaśniającego, odniósł się do analogicznego w istocie problemu, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wskazanych wyżej postanowień NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, co czyni zasadnym odwołanie się do motywów przywołanych wyżej rozstrzygnięć. Skarżąca kasacyjnie wskazując na naruszenie m.in. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 58 § 1 p.p.s.a., zmierza do wykazania, że WSA błędnie odrzucił skargę, w sytuacji gdy zaskarżone pismo GIS jest podlegającym kognicji sądów administracyjnych aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skutkiem tego było naruszenie prawa do sądu. Zarzuty te są uzasadnione. Prawo do sądu jest bezspornie jednym z fundamentalnych uprawnień jednostki, mającym swoje źródło zarówno w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2), jak i w normach prawa międzynarodowego (art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Ograniczenie prawa do sądu może zostać oczywiście ustanowione ze względu na inne wartości. Jak stwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka w decyzji z 10 czerwca 2014 r., sygn. 60606/11 (LEX nr 1477698), prawo dostępu do sądu zapewnione w art. 6 ust. 1 Konwencji nie jest bezwzględne i może podlegać ograniczeniom. Te są dozwolone w sposób dorozumiany, jako że prawo dostępu ze swej istoty wymaga uregulowania przez Państwo, które to uregulowanie może być różne w zależności od czasu i miejsca, zgodnie z potrzebami i środkami po stronie społeczeństwa i jednostek. (...) Ograniczenia prawa do sądu są zgodne z art. 6 jedynie wówczas, jeżeli nie ograniczają ani nie zmniejszają dostępu pozostawionego stronie postępowania sądowego w taki sposób lub w takim zakresie, iż sama istota dostępu do sądu staje się upośledzona. Ograniczenia takie ponadto nie będą zgodne z art. 6 ust. 1 Konwencji, jeżeli nie realizują uzasadnionego prawnie celu lub jeżeli nie zachodzi rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać osiągnięty. Stosowanie przepisów ustanawiających takie ograniczenia wymaga od sądu rozważenia, czy chronione w ten sposób wartości przeważają nad konstytucyjnym i konwencyjnym uprawnieniem do rozpatrzenia sprawy przez sąd. W ocenie NSA, takiego dogłębnego rozważenia, z uwzględnieniem aksjologii zastosowanych przez sąd pierwszej instancji przepisów, zabrakło w zaskarżonym postanowieniu, co skutkowało nieuprawnionym ograniczeniem wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa jednostki do sądu. W sprawie niesporne jest, że przedmiotowe postępowanie zakończone pismem GIS z 24 czerwca 2021 r. toczyło się na podstawie przepisów rozdziału 8 u.b.ż.ż. dotyczących żywności wprowadzanej po raz pierwszy do obrotu. Zaskarżonym pismem GIS – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. – poinformował skarżącą, że produkt, którego dotyczyło powiadomienie, nie spełnia przesłanek do kwalifikacji jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Formułując takie stanowisko, GIS ograniczył się do stwierdzenia, że produkt nie spełnia definicji określonej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała /.../ oraz wymagań ustalonych dla dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego w przepisach prawa żywnościowego, w szczególności w art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 /.../, nie wskazując jednocześnie właściwej – jego zdaniem – kwalifikacji produktu. Ponadto, co spółka podkreśliła w skardze, organ nie uwzględnił uprzednio toczącego się postępowania o sygn. akt: GIS ŻP-SP-4230-13/BR/13/1 w sprawie kwalifikacji produktu, w którym to postępowaniu nie kwestionował zgłoszonej kwalifikacji, zaś obecnie skład produktu oraz jego przeznaczenie nie uległy zmianie. Z przepisów art. 29 i następnych u.b.ż.ż. wynika, że podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu wskazane w art. 29 ust. 1 produkty, jest obowiązany powiadomić o tym GIS. Powyższe dokonywane jest w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy, organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 30 ust. 1. Natomiast z art. 30 ust. 4 u.b.ż.ż. wynika, że podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, jest powiadamiany pisemnie o wynikach przeprowadzonego postępowania, o którym mowa w ust. 1. Przepisy omawianego rozdziału 8 u.b.ż.ż. nie określają kompetencji GIS do wydania decyzji administracyjnej, która kończyłaby wskazane postępowanie wyjaśniające. Natomiast w art. 32 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy określona została kompetencja właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego do wydania, w przypadku spełnienia ku temu warunków, decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu tego środka z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 (prowadzonego przez GIS). Z kolei w art. 8 u.b.ż.ż. przyznaje się właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu kompetencję do wydania decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu lub nakazującej wycofanie z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w ustawie. Fakt, że pismo GIS z 24 czerwca 2021 r. nie jest decyzją administracyjną nie oznacza, że nie może ono podlegać kontroli sądowoadministracyjnej jako inna niż decyzja administracyjna forma działalności administracji publicznej określona w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zdaniem NSA, zaskarżone pismo jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a przez to podlega kognicji sądów administracyjnych. Istota regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez wprowadzenie której rozszerzono zakres kontroli sądów administracyjnych poza sferę decyzji i postanowień (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), polega na umożliwieniu kontroli działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów o charakterze publicznoprawnym. Przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem skargi na podstawie tego przepisu mogą być akty lub czynności, które: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia (bo te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.); 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, 3) muszą mieć charakter publicznoprawny, 4) dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisu prawa (zob. postanowienie NSA z 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06; dostępne na stronie internetowej CBOSA). Jak podkreśla się w doktrynie, zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają możliwość wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku lub uprawnienia (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), ZNSA 2006, nr 2, s. 12). W orzecznictwie przyjmuje się, że musi istnieć ścisły związek pomiędzy ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmową) a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa (zob. postanowienie NSA z 16 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 193/06; CBOSA). W niniejszej sprawie taki związek zachodzi. Podkreślenia bowiem wymaga, że zaskarżone pismo GIS – w związku z ustaleniem, że produkt, który był przedmiotem powiadomienia złożonego przez skarżącą na podstawie art. 29 u.b.ż.ż., nie spełnia przesłanek do kwalifikacji jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego – skutkuje brakiem możliwości dopuszczenia produktu do wprowadzenia go do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co w sposób oczywisty dotyczy praw podmiotu składającego powiadomienie o zamiarze wprowadzenia określonego produktu na polski rynek. W ocenie NSA, w takiej sytuacji skarżąca musi mieć możliwość poddania sądowej kontroli stanowiska przyjętego w zaskarżonym piśmie GIS, gdyż prowadzi ono do określonych skutków przewidzianych wprost w przepisie prawa i w sposób bezpośredni oddziałuje na uprawnienia publicznoprawne jednostki. Wprawdzie rację ma WSA, że skarżąca mogłaby kwestionować wskazane stanowisko w przypadku wydania przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 8 u.b.ż.ż., jednakże umknęło uwadze sądu pierwszej instancji, że wynik postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez GIS nie został przez przepisy u.b.ż.ż. skorelowany z kompetencją państwowego powiatowego inspektora sanitarnego określoną w art. 8 tej ustawy w ten sposób, że organ ten ma obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji na przywołanej podstawie tylko z tego powodu, że zakończone zostało postępowanie wyjaśniające prowadzone przez GIS. Podkreślenia zatem wymaga, że w sytuacji, gdy takie postępowanie administracyjne nie zostałoby wszczęte, skarżąca nie miałaby wówczas możliwości zakwestionowania stanowiska GIS i dowiedzenia, że jej produkt spełnia przesłanki do zakwalifikowania go jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności NSA stwierdza, że skoro zaskarżone pismo należało uznać za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uznania, że sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych i w efekcie odrzucenia skargi wniesionej na to pismo jako niedopuszczalnej. Skarga spółki będzie zatem podlegała ocenie WSA. Ze wskazanych powodów NSA, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że NSA w uchwale z 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/07 (publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23) wyjaśnił, że przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez NSA w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał, o czym stanowi art. 269 § 1 p.p.s.a.