III SA/Po 1044/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] stycznia 2021 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "K.p.a.", - art. 4 pkt 22 lit. b i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 7, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58), dalej: "u.t.d.", - Ip. 1.8 i lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., - art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), dalej: "rozporządzenie 561/2006", - art. 3 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 3, i art. 34 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), dalej: "rozporządzenie 165/2014". W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, co następuje. W dniu [...] kwietnia 2019 r. na drodze krajowej dokonano kontroli drogowej zestawu drogowego składającego się z ciągnika siodłowego i naczepy ciężarowej o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Pojazdem kierował P. B., a jego właścicielem jest skarżący. Podczas kontroli drogowej dokonano analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy nr [...], która wykazała brak zapisów w następujących okresach: - [...] kwietnia 2019 r. godz. 00:00 do [...] kwietnia 2019 r. godz. 5:51 - 5:51, karta wyjęta; - [...] kwietnia 2019 r. godz. 12:44 do [...] kwietnia 2019 r. godz. 5:57 - 2d godz. 17:13, karta wyjęta; - [...] kwietnia 2019 r. godz. 10:03 do [...] kwietnia 2019 r. godz. 6:02 - 1d godz. 19:59, karta wyjęta; - [...] kwietnia 2019 r. godz. 8:09 do [...] kwietnia 2019 r. godz. 5:59 - 3d godz. 21:50, karta wyjęta; - [...] kwietnia 2019 r. godz. 15:41 do [...] kwietnia 2019 r. godz. 4:56 - 2d godz. 13:15, karta wyjęta. Przesłuchany kierowca zeznał, że: 1. w powyższych okresach odbierał odpoczynki tygodniowe, nie został wyposażony przez pracodawcę w zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za te okresy zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm., dalej: "ustawa o czasie pracy kierowców") i myślał, że za te okresy wykonał prawidłowe wpisy manualne; 2. składnikami jego wynagrodzenia są podstawa stanowiąca najniższe wynagrodzenie i dodatek uzależniony od liczby wykonanych kursów. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół, do którego kontrolowany nie zgłosił zastrzeżeń. Pismem z [...] listopada 2020 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do: 1. przedstawienia dokumentów odnoszących się do zasad wynagradzania kierowcy P. B., jak regulamin wynagradzania, imienne karty wynagrodzeń/przychodów, informacje o składnikach wynagrodzenia, premiach i dodatkach do wynagrodzenia; 2. ustosunkowania się do zeznań kierowcy, że jego wynagrodzenie uzależnione jest od liczby wykonanych kursów i podstawy (najniższej krajowej). W piśmie powyższym wskazano, że brak odpowiedzi spowoduje, że sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Strona w piśmie z [...] listopada 2020 r. wyjaśniła, że: 1. kierowców zatrudnionych w jej firmie zapoznano i przeszkolono z przepisów u.t.d., w tym rozporządzenia 561/2006, stąd każdy kierowca, w tym P. B., winien ich przestrzegać i mieć świadomość konsekwencji finansowych wynikających z niedostosowania się do norm i zasad funkcjonujących w transporcie drogowym; 2. zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 jeżeli kierowca w wyniku oddalenia się od pojazdu nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wówczas okresy jego aktywności powinny być nanoszone poprzez wpis manualny na kartę kierowcy za pomocą tachografu cyfrowego lub ręcznie na odwrocie wykresówki; powyższe rozporządzenie zwalnia zatem kierowców z konieczności przedstawiania zaświadczenia tzw. urlopówki, natomiast nakłada obowiązek nanoszenia wpisu manualnego; 3. zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia; w tym kontekście wskazano, że: a) powyższy przepis nie ustanawia bezwzględnego zakazu wynagradzania kierowców za liczbę przebytych kilometrów lub przewiezione towary, lecz jedynie za te, które byłyby zrealizowane po przekroczeniu norm rozporządzenia 561/2016; b) kierowca nie naruszył norm czasu pracy określonych w rozporządzeniu 561/2006. Pismem z [...] listopada 2020 r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego to prawa strona nie skorzystała. Karę pieniężną nałożono za: 1. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (5 x [...] zł) - naruszenie lp. 6.3.8 zał. nr [...] do u.t.d.; 2. uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli może to zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać do naruszania przepisów rozporządzenia [...] ([...] zł) - naruszenie lp. 1.8 zał. nr [...] do u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. wskazano, co następuje. Tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie 561/2006 (art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia). Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014). Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia rozporządzenia 165/2014 popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 561/2006 (art. 33 ust. 3 rozporządzenia 165/2014). Odpowiedzialność za naruszenia polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy ponosi zarówno kierowca, jak i jego pracodawca, co wynika z art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv): - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Kierowca, będący pracownikiem strony, z okresu objętego kontrolą przedstawił kartę kierowcy nr [...], na której nie ma zapisów z pięciu wyżej wymienionych okresów. Kierowca oświadczył, że w okresach tych odbierał odpoczynki tygodniowe i że nie został wyposażony przez pracodawcę w zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za te okresy myśląc, że za te okresy wykonał prawidłowe wpisy manualne. Powyższe okoliczności stanowią naruszenia opisane lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d., który karą [...] zł za każdy wpis sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. W niniejszej sprawie łączny wymiar kary za przedmiotowe naruszenia wynosi [...] zł ([...] zł x 5). Odnośnie naruszenia lp. 1.8 zał. nr 3 do u.t.d. wskazano, co następuje. Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia (art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). Kierowca zeznał, że jego wynagrodzenie uzależnione jest od liczby wykonanych kursów. Strona, mimo wezwania, nie przedstawiła dowodów wskazujących na odmienne zasady wynagradzania kierowcy, stąd uznano jego zeznania za wiarygodne. Strona w piśmie z [...] listopada 2020 r. odniosła się do wynagradzania uzależnionego od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy, wskazując jedynie, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 nie ustanawia bezwzględnego zakazu wynagradzania kierowców za liczbę przebytych kilometrów lub przewiezione towary. Celem art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 jest zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom dróg i eliminacja potencjalnych naruszeń, których mogliby dopuścić się kierowcy, gdyby byli nagradzani finansowo za przebycie większych odległości lub przewóz większej ilości towarów. Uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od liczby wykonanych kursów narusza zasady wskazane w powyższym przepisie. Zachęca go to do zwiększenia tempa pracy, podniesienia wydajności i powstania naruszeń przepisów rozporządzenia 561/2006, co może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu. Niedozwolone jest zatem ustanawianie przez przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe regulaminów wynagradzania, których treść nawet potencjalnie byłaby sprzeczna z art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006, a także faktyczne wypłacanie kierowcom np. premii za dowiezienie ładunku w czasie, który nie pozwalał na przestrzeganie przepisów rozporządzenia lub stwarzał ryzyko ich naruszenia (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 215/13). Przedsiębiorca winien stosować system wynagradzania w żaden sposób nie mogący wpływać na naruszanie przez kierowców norm w zakresie obowiązków dotyczących przerw i odpoczynków. W związku z tym okoliczność, że kierowca nie naruszył norm czasu pracy, nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary określonej w lp. 1.8 zał. nr 3 do u.t.d. Kara ta została zawarta w katalogu kar (Ip. 1 zał. nr 3 do u.t.d.) zatytułowanym "Naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i przewozów na potrzeby własne", tj. oddzielnie od kar dotyczących naruszenia przepisów odnoszących się do czasu pracy kierowców, określonych pod Ip. 5 zał. 3 do u.t.d., co oznacza, że naruszenia te są oddzielne i u.t.d. nie uzależnia nałożenia kary od ich łącznego naruszenia. Zasadne jest zatem nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 1.8 zał. nr 3 do u.t.d. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności: a) wyjaśnienia strony, że wynagrodzenie kierowcy P. B. było częściowo zależne od wykonywanych delegacji, a więc stawki niezależnej od czasu pracy czy przebytych tras, a nie - jak błędnie ustalił organ - uzależnione jedynie od przebytej odległości lub przewożonych rzeczy; b) organ nie wykazał istnienia jakiegokolwiek zagrożenia wynikającego z podobnych uzgodnień między kierowcą a pracodawcą; 2. art. 77 K.p.a. przez pominięcie okoliczności przytaczanych przez skarżącego, w tym okoliczności, że kierowca P. B. nie wywiązywał się z obowiązku wynikającego z art. 34 rozporządzenia 165/2014, co wskazano w piśmie z [...] listopada 2020 r.; 3. art. 80 K.p.a. przez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się w zakwalifikowaniu zeznań kierowcy P. B. jako okoliczności wskazującej na zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, podczas gdy nie wykazano przesłanek wskazanych w rozporządzeniu; 4. art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 przez jego błędną interpretację polegającą na założeniu, że sam fakt częściowego uzależnienia wynagrodzenia kierowcy od przebytej odległości stanowi okoliczność obciążającą skarżącego, podczas gdy zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym wynagrodzenia, uzależnionego od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń tego rozporządzenia; nie wykazano potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa ani zachęcania do naruszeń; 5. art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art. 34 rozporządzenia 165/2014 przez błędną interpretację przepisu przejawiającą się w przyjęciu, że to skarżący był odpowiedzialny za brak wpisów dotyczących okresu urlopowego kierowcy, podczas gdy zgodnie z tymi przepisami to na kierowcy ciążył obowiązek nanoszenia wpisu manualnego na odwrocie wykresówki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W związku z obszernym ich omówieniem powtarzanie ich byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaś podnieść, co następuje. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo ustalił i uzasadnił, za jakie naruszenia zał. nr 3 do u.t.d. nałożono na skarżącego kary pieniężne. Nałożona kara pieniężna stanowi sumę kar określonych w Ip. 1.8 i lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z lp. 1.8 zał. nr 3 do u.t.d. uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli może to zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać do naruszania przepisów rozporządzenia 561/2006 podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości, szybkości dostawy lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia (art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). Prawidłowe jest ustalenie organów, że system wynagradzania stosowany przez skarżącego spełnia przesłanki określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z zeznaniami kierowcy jego wynagrodzenie składa się z podstawy (najniższego wynagrodzenia) i dodatku uzależnionego od liczby wykonanych kursów. Skarżący wezwany przez organ pierwszej instancji pismem z [...] listopada 2020 r. do ustosunkowania się do tych zeznań i nadesłania stosownych dokumentów dotyczących systemu wynagradzania zaprzeczył tym zeznaniom, ale w postępowaniu administracyjnym nie nadesłał żadnych dokumentów. Podniósł, że kierowcę przeszkolono w zakresie przepisów u.t.d. i że nie naruszył on norm czasu pracy kierowców. W takiej sytuacji prawidłowo dano wiarę zeznaniom kierowcy przyjmując, że skarżący wypłaca mu dodatek do wynagrodzenia uzależniony od przebytej odległości, co może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do naruszeń rozporządzenia 561/2006 (art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia). Skarżący dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nadesłał dokumenty nazwane przez niego delegacjami, z których jednak wynika, że wynagrodzenie kierowcy jest tym wyższe im więcej kursów zostanie przez niego wykonanych. Ponadto, niezależnie od oceny tych dokumentów, przedstawiono je już po zakończeniu postępowania administracyjnego, stąd organy orzekały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, po bezskutecznym wezwaniu skarżącego do jego uzupełnienia oraz po umożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z którego skarżący nie skorzystał. Trafnie wskazał również organ, że dla przyjęcia naruszenia przez skarżącego art. 10 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 nie jest konieczne naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, gdyż kary za naruszenie tego rodzaju przepisów znajdują się w lp. 5 zał. nr 3 do u.t.d. Organ zresztą nie kwestionował, że nie naruszono przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, natomiast zasadnie podniósł, że już samo uzależnienie wysokości wynagrodzenia kierowcy od liczby wykonanych kursów może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do naruszeń rozporządzenia 561/2006. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art. 34 rozporządzenia 165/2014 przez błędną interpretację przepisu przejawiającą się w przyjęciu, że to skarżący był odpowiedzialny za brak wpisów dotyczących okresu urlopowego kierowcy, podczas gdy zgodnie z tymi przepisami to na kierowcy ciążył obowiązek nanoszenia wpisu manualnego na odwrocie wykresówki. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia rozporządzenia 165/2014 popełnione przez swoich kierowców (art. 33 ust. 3 rozporządzenia 165/2014). Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów (art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014). Zgodnie z art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv): - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia 561/2006; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie 561/2006. Skarżący nie wystawił zaświadczenia, a kierowca, będący jego pracownikiem, z okresu objętego kontrolą przedstawił kartę kierowcy nr [...], na której nie ma zapisów z wymienionych w zaskarżonej decyzji pięciu okresów, co stanowi naruszenie opisane w lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d., który karą [...] zł za każdy wpis sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. W niniejszej sprawie łączny wymiar kary za przedmiotowe naruszenia wynosi [...] zł ([...] zł x 5). Nie naruszono zatem wskazanych w skardze przepisów postępowania i prawa materialnego. Podjęto wszelkie konieczne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dano im stosowny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.