III SA/Wa 3609/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kot, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2016 r., określił Skarżącemu – R.L. prowadzącemu działalność pod nazwą F., kwotę do przeniesienia, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177. poz. 1054. z późn. zm.), za maj i czerwiec 2011 r. oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2011 r. Decyzja nie została odebrana przez Skarżącego i zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613. z późn. zm., dalej: "O.p."), uznana za doręczoną w dniu 2 czerwca 2016 r. w sposób określony w art. 150 § 1 pkt 1 i § 4 O.p. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z dnia 20 lipca 2016 r. złożył odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. art. 228 § 1 pkt 2. art. 216 § 1, art. 223 O.p., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przywołując treść art. 12, art. 150, art. 223, art. 228 O.p. stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. została przyjęta do wysyłki w dniu 17 maja 2016 r. i wysłana za pośrednictwem poczty na adres Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F., tj. ul. [...]. Z adnotacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki wynika, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej [...]. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 27 maja 2016 r. Zwrot awizowanej przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 3 czerwca 2016 r. W konsekwencji organ przyjął, że ww. decyzja została skutecznie doręczona zastępczo w dniu 2 czerwca 2016 r. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 3 czerwca 2016 r. i upłynął w dniu 16 czerwca 2016 r. Natomiast nadanie przez Skarżącego odwołania z dnia 20 lipca 2016 r. w placówce pocztowej [...] w dniu 21 lipca 2016 r. nastąpiło z uchybieniem ww. terminu. Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] września 2016 r . odmówiono Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia ww. odwołania. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżanemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 150 § 1 - 4 w związku z art. 148 § 1 O.p. w związku z art. 31 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720. z późn. zm., dalej: "u.k.s."), przez uznanie, że decyzja z dnia 16 maja 2016 r. została Skarżącemu prawidłowo doręczona mimo, że Skarżący nie zamieszkiwał pod adresem, na który skierowana została decyzja ani nie prowadził pod tym adresem działalności gospodarczej, a w konsekwencji uznanie, że otworzył się ustawowy termin do wniesienia odwołania i doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, 2) art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 31 § 1 i 2 u.k.s. przez dokonanie wadliwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, pominięcie przedstawionych przez Skarżącego okoliczności i błędne uznanie, że zachowane zostały procedury dotyczące doręczenia przewidziane w Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości oraz nakazanie doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. na jego adres zamieszkania, tj. ul. [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że w chwili wszczęcia postępowania kontrolnego oraz w dacie doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nie zamieszkiwał pod adresem, na który organ skierował decyzję, ani nie prowadził pod nim działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 czerwca 2017; I SA/Go 124/17) Rozpatrując w pierwszej kolejności kwestię prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji na wstępie należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżącego miał on wiedzę o toczącym się postępowaniu kontrolnym. O powyższym świadczy okoliczność osobistego odbioru przez Skarżącego w dniu 28 września 2015 r. w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego. Ponadto, z adnotacji z dnia 23 października 2015 r. sporządzonej przez inspektora kontroli skarbowej wynika, że Skarżący nie stawił się na umówione z pracownikami Urzędu Kontroli Skarbowej spotkanie w Biurze Rachunkowym prowadzącym jego księgi podatkowe, którego celem było m.in. podpisanie dokumentów wszczynających postępowanie kontrolne. Nieskuteczne okazały się także próby kontaktu telefonicznego ze Skarżącym. Ponadto pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w W. udali się pod adres przy ul. [...] ale nikogo nie zastali w mieszkaniu. Skarżący zatem mając świadomość, że organ kontroli skarbowej wszcznie postępowanie kontrolne celowo zaczął unikać kontaktów z organem. Podkreślić należy, że adres przy ul. [...] jako adres zamieszkania Skarżącego wynika z złożonych w 2011 r deklaracji VAT-7 a także z wydruku "adresy zapisane lokalne" (karta 294 akt administracyjnych). Również Skarżący w skardze nie zaprzecza, że adres przy ul. [...] był jego adresem zamieszkania. Natomiast ww. adres nie był jego adresem zamieszkania, jak wynika ze skargi, w dniu doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Należy zatem uznać, że nawet jeżeli Skarżący zmienił adres zamieszkania w trakcie postępowania kontrolnego to zgodnie z art. 146 § 1 O.p. miał obowiązek zawiadomić organ kontroli skarbowej o zmianie adresu, pod którym należy dokonać doręczeń pism. Skarżący powyższego obowiązku nie dopełnił. Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 O.p. w razie niedopełnienia powyższego obowiązku w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Podzielić należy także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia z dnia 18 października 2017 r. (sygn. akt II FSK 1116/17), że zaniechanie dokonania przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres; mogące stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika, a nie organ podatkowy. Nie zasadny jest zatem zarzut Skarżącego, że organ nie podjął próby doręczenia decyzji na podstawie art. 148 § 1 O.p pod adresem miejsca zamieszkania Skarżącego. Organ podjął powyższą próbę, ale ponieważ Skarżący zaniechał wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 146 § 1 O.p. doręczenie nastąpiła na znany organowi kontroli skarbowej adres zamieszkania Skarżącego. Mają na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło prawidłowo. Dokonując analizy zgromadzone w sprawie materiału dowodowego Sąd nie dopatrzył się również naruszenia terminów a także procedury doręczenia pism wynikających z art. 150 O.p. Jeżeli więc doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło prawidłowo na podstawie art. 150 O.p w dniu 2 czerwca 2016 r. to wniesienie odwołania przez Skarżącego w dniu 20 lipca 2016 r. nastąpiło z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 223 § 2 pkt 1 O.p zatem skarżone postanowienie jest prawidłowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.