I SAB/Kr 14/21

Kraków, dnia 21 stycznia 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Zarządu Województwa w zakresie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej; postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zarządzić na rzecz skarżącej zwrot wpisu w kwocie 100 zł (sto złotych). J. M. w dniu 13 kwietnia 2021 roku złożyła wniosek o przyznanie pomocy na "Otwarcie mobilnego studia innowacyjnego treningu EMS" w ramach działania: "Rozwój przedsiębiorczości na obszarze wiejskim objętym strategią rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność - podejmowanie działalności gospodarczej" w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 w naborze 1/2021. W dniu 26 sierpnia 2021 r. Zarząd Województwa skierował do J. M. pismo o usunięcie braków wniosku i pismem z 30 września 2021r. na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz. U. 2018, poz. 140) pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, pouczając o możliwości złożenia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Pismem z 29 października 2021r. J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, żądając uchylenia czynności Zarządu Województwa z dnia 30 września 2021 r. polegającej na pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku z dnia 13 kwietnia 2021 roku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 i stwierdzenie bezczynności tego organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z regulacją zawartą w 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a w/w przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 w/w przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Zarządu Województwa informujące o pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym. Ustawa o rozwoju lokalnym nie przewiduje żadnego środka odwoławczego od informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wymogów formalnych. Na podstawie regulacji zawartej w art. 10 ust. 2 tej ustawy w razie stwierdzenia, że wniosek o wybór LSR zawiera braki inne, niż określone w ust. 1 lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa LGD do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W świetle art. 10 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym tylko w sytuacji odrzucenia LSR skarżącemu przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaś zgodnie z regulacją zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o rozwoju regionalnym wybór LSR dokonywany jest w drodze uchwały, stosownie do ust. 6 art. 11 od uchwały komisji LGD przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwość złożenia skargi związana jest z oceną wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej nie podlegał ocenie komisji pod kątem spełnienia kryteriów wyboru, ponieważ, jak uznał organ, wniosek zawierał braki formalne, zaś skarżąca ich nie uzupełniła. Wniosek nie został także odrzucony na podstawie art. 10 ust. 4. Skarżącej nie przysługiwało także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § p.p.s.a., a co za tym idzie zaskarżenia pisma z dnia 30 września 2021r. na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że pozostawienie podania (wniosku, pisma) bez rozpoznania nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym. Natomiast pozostawienie podania bez rozpoznania wywołuje wyłącznie skutki procesowe (por. stanowisko NSA w uchwale 7 sędziów z 3 września 2013r. sygn. akt: I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014/1/2). Skarga w sprawie niniejszej kwestionująca de facto treść pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, nie mieści się zatem w zakresie kognicji sądu administracyjnego, stąd tenże sąd nie jest właściwy do jej rozpatrzenia. Kwestionowane w skardze pismo nie jest więc rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie, w szczególności nie jest decyzją administracyjną, dlatego nie może być przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego. Również w świetle w/w art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a. skarżona bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Ustawa o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności zasadniczo wyłącza stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego, za wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń, udostępniania akt, skarg i wniosków, a także wezwań - w przypadku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 12 ust. 1). Na podstawie tej ustawy droga sądowa przewidziana została w przepisach art. 22, przy czym połączona ona została z uprzednim wniesieniem protestu, w przypadkach ściśle w nim określonych. Zatem przedmiotem skargi (kontroli sądu administracyjnego) nie może być każdy przejaw działalności właściwej instytucji uczestniczącej w przyznawaniu wsparcia z funduszy unijnych, lecz tylko ten, który został wyraźnie określony w ustawie szczególnej, jeżeli nie jest on decyzją administracyjną albo innym aktem określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2017 r. sygn. II GSK 2679/17). Przedstawiona analiza przepisów prawa znajdujących zastosowanie w toku procedury naboru wniosków, do której aplikowała skarżąca, nie daje podstaw do przyjęcia, że skarga na bezczynność Zarządu Województwa w postępowaniu o przyznanie środków unijnych na rozpoczęcie działalności gospodarczej jest dopuszczalna. Postępowanie to mogło zakończyć się zawarciem umowy albo informacją o nieprzyznaniu pomocy. Brak natomiast regulacji prawa pozytywnego kwalifikującej te formy działania właściwej instytucji do aktów lub czynności, o których mowa w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. albo regulacji dopuszczającej w tego typu sprawach sądową kontrolę sprawowaną przez sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. W powołanych aktach prawnych nie przewidziano możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego tego, czy właściwa instytucja nie pozostaje bezczynna w procedurze naboru wniosków. Postępowanie to nie było prowadzone w trybie postępowania administracyjnego, albo do którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdowałyby zastosowanie, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia O zwrocie kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.