II SA/Gl 503/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2020 r. J. K. – inwestor, wystąpił do Prezydenta Miasta C. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nadbudowę części budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jej użytkowania dla funkcji mieszkalnej, z konieczną przebudową, na działce nr 1, obręb [...], położonej w C., przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 30 września 2020 r., wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu 23 września 2020 r. inwestor przedłożył nową dokumentację projektową, uwzględniającą poprawki wskazane w powyższym postanowieniu. Decyzją z dnia [...] r., Prezydent Miasta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł obecnie skarżący K. K., właściciel sąsiedniej działki nr 2, zarzucając naruszenie: - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej warunkami technicznymi, poprzez wydanie decyzji pozytywnej, podczas gdy przepisy nie dopuszczają nadbudowy budynku istniejącego bezpośrednio w granicach działki; - nierzetelne i niezgodne z prawem przygotowanie projektu budowlanego, - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741), zwanej dalej u.p.z.p., gdyż realizacja inwestycji zgodnie z ustalonymi warunkami zabudowy pozostaje w ewidentnej sprzeczności z przepisami prawa; - § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem, z uwagi na fakt, iż średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku wynosi 4,5 m; - § 8 rozporządzenia z uwagi na pominięcie faktycznych gabarytów nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, co pozbawia jego nieruchomość dostępu do światła dziennego. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a nadto o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu podkreślono, iż przepisy prawa dopuszczają usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki jedynie w przypadku budowy nowego budynku. Nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, gdyż jego nieruchomość znajduje się w obszarze bezpośredniego oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia. Wskazał, iż skonsultował poprawiony projekt budowlany ze specjalistą, który stwierdził w nim wiele nieprawidłowości, m. in. w zakresie niewykonania przez projektanta kontrolnej odkrywki fundamentów, nieprawidłowości w zakresie planowanej rozbiórki, nieuwzględnienie zacienienia nieruchomości sąsiedniej, nieprawidłową szerokość elewacji frontowej. Zaakcentował fakt powstania uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej, powstałych w związku z planowaną inwestycją. Rozpoznając to odwołanie, Wojewoda Śląski zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymogi określone w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącego, został spełniony wymóg maksymalnej szerokości elewacji frontowej, gdyż po rozbudowie będzie on wynosił mniej niż dopuszczalne 8 m. Spełnione zostały również dwa pozostałe wymogi z zakresu kształtowania zabudowy, dotyczące górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po nadbudowie oraz parametry dotyczące geometrii dachu. Odniesiono się też do zarzutu skarżącego jakoby planowana inwestycja naruszała interesy osób trzecich. Zdaniem organu powyższy wymóg został zachowany przy projektowaniu spornego przedsięwzięcia. Wojewoda wskazał dalej, że sporządzony w sprawie projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami technicznymi, a szczególnie co do możliwości nadbudowy obiektów zlokalizowanych w granicy, a także zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, lokalizacji miejsc postojowych, wymagań bezpieczeństwa pożarowego, a także zapewnienia nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, został spełniony wymóg zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Dodatkowo wskazano na prawidłowość przedłożonego w sprawie projektu budowlanego, dołączonych do niego załączników oraz projektu rozbiórki części budynku gospodarczego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia art. 61 u.p.z.p. wskazano, iż kwestia ta przekracza ramy prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy nie przychylił się również do wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe. Z kolei wątpliwości co do legalności obiektów objętych wnioskiem o pozwoleniu na budowę w sytuacji nieprzedłożenia dokumentów potwierdzających samowolę budowlaną nie stanowią, zdaniem Wojewody, podstawy do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo iż realizacja inwestycji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa; - art. 8 k.p.a. z uwagi na prowadzenie postępowań o wydanie warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę z naruszeniem interesu obywatela; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do nowej dokumentacji projektowej i poprawek wniesionych przez wnioskodawcę na skutek zastrzeżeń organu; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego i przyjęcie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę bez jakiejkolwiek weryfikacji; - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania wszystkich faktów i wyjaśnienia okoliczności, które organ uznał za udowodnione, nie wyjaśnienia dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których okolicznościom i dowodom skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - § 12 warunków technicznych poprzez wydanie decyzji pozytywnej, podczas gdy przepisy nie dopuszczają nadbudowy budynku istniejącego bezpośrednio w granicy działki; - § 7 i § 8 rozporządzenia z uwagi na ustalenie w decyzji o pozwoleniu na budowę wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po nadbudowie do 6 m, mimo że analiza wskazuje na średnią wysokość 4,5 m, a także udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie geometrii dachu, z pominięciem faktycznych gabarytów nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, co spowodowało pozbawienie dostępu światła dziennego pomieszczeń należących do skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Nadto wskazał, iż inwestor nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe uzasadnia zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, iż działka inwestycyjna objęta pozwoleniem na budowę nie ma dostępu do drogi publicznej wskazano, że przy realizacji inwestycji nie jest przewidziana żadna zmiana w dotychczasowym sposobie skomunikowania przedmiotowej działki z drogą publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć przyjdzie, że przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie obejmującym zmiany istniejących już obiektów budowlanych. Pomimo sygnalizowanych przez skarżącego wątpliwości co do legalności tych istniejących już obiektów, brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów, które mogłyby potwierdzać tę okoliczność. Sam skarżący, poza gołosłownymi twierdzeniami w tym zakresie, w żaden sposób nie uwiarygodnił tych twierdzeń. Tym samym przedmiot kontrolowanego postępowania prawidłowo obejmował jedynie zakres wyznaczony wnioskiem inwestora. Wskazać też przyjdzie, że przedmiotowa inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie, dla którego nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. To z kolei oznacza, że wydanie pozwolenia na budowę musiało być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Takie postępowanie zostało przeprowadzone i zakończyło się prawomocną i ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nadmienić przy tym należy, że powołana decyzja w sprawie warunków zabudowy była przedmiotem postępowania odwoławczego, a następnie przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 20 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 691/20, tut. Sąd oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie dopatrując się przy tym naruszenia przepisów prawa w tamtym postępowaniu. Powołany wyrok jest prawomocny. Z kolei zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przedstawione wyżej uwagi wstępne są o tyle istotne, że część z podniesionych w skardze zarzutów odnosi się do przepisów znajdujących zastosowanie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, nie zaś w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie spełnienia m.in. tego warunku organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Powołana regulacja oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę jest związany ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i nie jest uprawniony do jej weryfikacji. Z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 1 rozporządzenia), a zatem zawarte w nim regulacje znajdują zastosowanie jedynie w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji zarzuty skarżącego nakierowane na ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy nie mogły zostać uwzględnione, albowiem w kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu przepisy regulujące materię objętą decyzją o warunkach zabudowy nie znajdowały zastosowania. W szczególności dotyczy to zarzutów naruszenia § 7 i § 8 powołanego rozporządzenia oraz zarzutu braku bezpośredniego dostępu działki inwestora do drogi publicznej. Ta ostatnia kwestia (dostęp do drogi publicznej) podlega badaniu również na etapie ustalania warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej jest jednym z koniecznych warunków wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. We wspomnianej już wcześniej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. warunek ten został uznany za spełniony. W pkt 2 lit. d) tiret 5 tej decyzji określono dostęp do drogi publicznej w sposób dotychczasowy, zjazdem indywidualnym z ulicy [...]. Skoro zatem działka objęta planowaną inwestycją miała już wcześniej ustalony i niekwestionowany dostęp do drogi publicznej, to brak jest podstaw do czynienia w tym zakresie skutecznego zarzutu na etapie postępowania o pozwolenia na budowę. Zresztą, jak wynika z twierdzeń skarżącego, ewentualne ograniczenie lub brak tego dostępu miałby być spowodowany okolicznością, że pomiędzy działką inwestora a drogą publiczną istnieje jeszcze inna działka gruntu, której właścicielem jest osoba trzecia. Gdyby ta okoliczność została potwierdzona, wówczas ewentualny zarzut z tego powodu mógłby polegać na braku udziału właściciela tej działki w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jednak zarzut taki może skutecznie podnieść jedynie strona dotknięta tym uchybieniem (pominięta w toku postępowania). Dodać przyjdzie w tej kwestii, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. dostęp do drogi publicznej. W przypadku rozbudowy i nadbudowy budynku, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, dostęp taki został zapewniony i to zarówno poprzez ustalenie w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak i wobec faktu, iż dostęp ten wcześniej faktycznie istniał (w odniesieniu do posesji inwestora) i nie był kwestionowany. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić przyjdzie, że kwestie objęte ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy mogłyby stanowić podstawę skutecznego zarzutu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdyby organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, która w swoim rozstrzygnięciu nie uwzględniałaby warunków zabudowy lub była z nimi sprzeczna. Taka sytuacja w niniejszym postępowaniu jednak nie zachodzi. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 12 warunków technicznych, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji zlokalizowanej w granicy działki, pomimo iż przepisy nie dopuszczają nadbudowy budynku istniejącego bezpośrednio w granicy działki, to stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z § 12 ust. 1 warunków technicznych, jeżeli z przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jednak zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy m.in. § 13, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie, co oznacza, odmiennie aniżeli twierdzi skarżący, że skoro dopuszcza się lokalizację w odległości mniejszej (bez dalszych ograniczeń), to również w granicy działki. Dodać wypadnie, że zachowane przy tym zostały warunki dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60), co potwierdza dołączona do akt analiza czasu nasłonecznienia. Również za nieuzasadnione należało uznać te twierdzenia skarżącego, które dotyczyły niezgodności kontrolowanego pozwolenia na budowę z określoną w decyzji o warunkach zabudowy szerokością elewacji frontowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego elewacją frontową budynku inwestora jest elewacja zachodnia od strony ulicy [...], nie zaś elewacja południowa. Pojęcie "szerokość elewacji frontowej" należy interpretować jako odległość w linii prostej łączącą dwa najdalej oddalone od siebie punkty w elewacji budynku widocznej od strony frontu działki. Z kolei pojęcie "frontu działki" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 5 rozporządzenia i oznacza część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1336/08; z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1485/14; z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 2529/18). W tej sytuacji parametr dotyczący szerokości elewacji frontowej nie został przekroczony. Rację ma natomiast skarżący, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz, że inwestycja ta może negatywnie wpływać na jego interesy. Należy jednak mieć na uwadze, że z treści powołanego już wyżej art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Przewidziana w tym przepisie ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi czy ograniczenia. Właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje zatem ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie faktycznie) chronionym interesem. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega więc, czy dochodzi, względnie może dojść, do naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które oddziałuje obiekt, w aspekcie ewentualnego naruszenia wymagań określonych w przepisach prawa. W ocenie Sądu, mając na uwadze wyżej rozumiane poszanowanie interesów skarżącego, nie doszło w kontrolowanym postępowaniu do ich naruszenia, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zgodne są z przepisami, które stanowiły podstawę ich wydania. Na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Jak wyżej wyjaśniono, inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. został sformułowany w sposób, który istotnie pozwala przyjąć, że skarżący mógł zostać wprowadzony w błąd w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy. Ta jednak kwestia, z przyczyn naprowadzonych na wstępie rozważań, wykracza poza granice niniejszej sprawy (art. 134 § 1 w zw. z art. 170 p.p.s.a.). Nie doszło też do istotnego naruszenia art. 10 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, ze skarżącemu nie ograniczono możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Organ I instancji doręczył skarżącemu swoje postanowienie z dnia [...] r. wzywające inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Skarżący miał zatem świadomość, że w przypadku wykonania tego postanowienia najprawdopodobniej dojdzie do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Z akt sprawy wynika też, że skarżący zapoznał się w siedzibie Urzędu Miasta z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Faktem jest, że nastąpiło to w dniu 6 października 2020 r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, jednak pozwoliło to skarżącemu na sformułowanie odpowiednich zarzutów w odwołaniu od tej decyzji. W tej sytuacji brak odrębnego zawiadomienia bezpośrednio przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jakkolwiek stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., to jednak naruszenie to pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 85 § 1 k.p.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a postulowane przez skarżącego oględziny nie przyczyniłyby się do podważenia poczynionych przez organy ustaleń. Zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. organ administracji może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, iż oględziny nieruchomości w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie są obligatoryjną czynnością organu prowadzącego to postępowanie. O potrzebie przeprowadzenia dowodu z oględzin decyduje organ, a nie subiektywne przekonanie strony o takiej potrzebie (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2260/17). Za niezasadny uznać należało też zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania o rozgraniczenie. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem prejudycjalnym w znaczeniu omawianego przepisu może być jedynie taka kwestia, która bezwzględnie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego jej rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle - brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3082/18 i powołane w nim dalsze orzeczenia). Na gruncie niniejszej sprawy kwestia rozgraniczenia nie stanowi tak rozumianego zagadnienia wstępnego. Objęte kontrolowaną decyzją roboty budowlane w żaden sposób nie zmienią usytuowania budynku inwestora względem granicy skarżącego w porównaniu z już istniejącym usytuowaniem. Brak było zatem podstaw do zawieszenia postępowania o pozwolenie na rozbudowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania o rozgraniczenie. Nie doszło też zdaniem Sądu do naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie w sposób dostateczny zgromadzono materiał dowodowy, wyjaśniono wszystkie aspekty niezbędne dla jej rozstrzygnięcia oraz dano temu odpowiedni wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ewentualne uchybienia w zakresie kompletności i przejrzystości uzasadnienia decyzji organu I instancji pozostają bez wpływu na wynik sprawy, co jak już wcześniej wskazano, nie daje podstawy do uchylenia decyzji z tego tylko powodu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl