VII SA/Wa 837/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej L. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Pani [...], nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z zewnętrzną linią energetyczną na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...], obr. [...] w [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego Pani [...] złożyła w ustawowym terminie odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się ze stalowej wieży typu Monobot H-51 o wysokości całkowitej 52,30 m, anten sektorowych, anten radioliniowych oraz urządzeń towarzyszących na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...], obr. [...] w [...] (Projekt budowlany. Opis techniczny - str. 34; Widok A-A - str. 47). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor - [...] Sp. z o.o. - do wniosku z 30 marca 2016 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. [...], obr. [...] w [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak wynika z akt sprawy, działka nr ewid. [...] objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2001 r., Nr [...], w sprawie zmian w planie miejsowym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla obszaru położonego na południe od ulicy [...] i na zachód od linii kolejowej [...], tzw. "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] czerwca 2001 r. Nr [...], poz. [...]). Obszar, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ewid. [...], w ww. planie miejscowym oznaczony był symbolem L13 UR,UH (tereny usług rzemiosła produkcyjnego i handlu ). Ustalenia ww. planu miejscowego nie precyzują kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej w rodzaju stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z kolei ust. 2 cyt. przepisu stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro w świetle tych przepisów plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych postanowień planu lub też w ogóle braku takich postanowień (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14). Tym samym należało uznać, że lokalizacja spornej inwestycji nie narusza rażąco ustaleń ww. planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu. Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednocześnie przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę spornego przedsięwzięcia - obejmującego swym zakresem realizację anten sektorowych - dołączono "Analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" oraz "Kwalifikację przedsięwzięcia". Z powyższych dokumentów wynika, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację: 1. 3 anten sektorowych ADU451901 (nadających w pasmach UMTS2100/LTE2600) w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1997 W; 2. 3 anten sektorowych ADU4516R0 (nadających w pasmach UMTS900/GSM900/LTE800) w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1939 W; 3. 3 anten sektorowych A19451902 (nadających w pasmach GSM1800/LTE1800) w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1928 W. Z ww. "Kwalifikacji (...)" (Rys. 2 "Rysunek przedstawiający otoczenie analizowanej stacji bazowej obrazujący brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. Widok w płaszczyźnie pionowej - s. 103) wynika, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymuty 10°, 120° i 260° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 12°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 28,6 m, 34,9 m oraz 36,5 m. Podkreślono, że zgodnie z postanowieniami ww. uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2001 r., Nr [...], jak również uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 2010 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Zmiany Miasto i Gmina [...]", obszary, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowania, oznaczone są symbolami L12 MJ,U (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczoną funkcją usługową) A.05.U,MN (tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz ww. L13 UR,UH. Zgodnie z postanowieniami ww. aktów prawa miejscowego, dla ww. obszarów ustalono maksymalną wysokość zabudowy na odpowiednio 12 m (L12 MJ,U), 10 m (A.05.U,MN - dla budynków usługowych), 12 m (A.05.U,MN - dla budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych) i 12 m (L13 UR,UH). Tym samym osie główne wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na wysokościach znacznie wyższych niż dopuszczalna w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalna wysokość zabudowy. Wskazano również, odnosząc się do zarzutów dotyczących wysokości wieży, że ww. ograniczenia wysokościowe odnoszą się jedynie do budynków. Bezsprzecznie wieża telefonii komórkowej nie jest budynkiem. Odnosząc się także do poruszonej w toku postępowania kwestii "kumulacji" czy też "sumowania" pól elektromagnetycznych emitowanych przez sporną stację bazową, wskazano, że kwestia zasięgu pól elektromagnetycznych o gęstości większej niż określona w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) ma znaczenie wyłącznie przy określeniu obszaru oddziaływania inwestycji. Tym niemniej, mając na uwadze zasadę przekonywania określoną w art. 11 k p a. należy wyjaśnić, że w ww. "Analizie (...) określono obszary pól o wartościach ponadnormatywnych zarówno w odniesieniu do pojedynczych anten, jak i ich "zasięg sumaryczny". Z przedstawionych opracowań wynika bezsprzecznie, że ww. "zasięg sumaryczny" pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych przy maksymalnym pochyleniu anten - tilt 12° - znajdować się będzie na wysokościach znacznie wyższych niż dopuszczalna w ww. planie miejscowym wysokość zabudowy (zob. "Analiza (...)- rys. 1 i 3 - s. 89 i 91). Wobec powyższego stwierdzono, że organ stopnia podstawowego nie naruszył rażąco prawa, uznając, że omawiana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tym samym na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut dotyczący konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest niezasadny. Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzono, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ww. ustawy z 3 października 2008 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów techniczno- budowlanych obowiązujących w dacie jej wydania. Bezzasadne, w ocenie organu II instancji są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Ponadto wyjaśniono, iż zgodnie art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. GINB nie stwierdził naruszenia powyższych przepisów w stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji organu wojewódzkiego, czy też stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Za niezasadne organ uznał również zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który wiąże się jedynie z określeniem kręgu stron postępowania. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zostało także rażąco naruszone rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1146, ze zm.). Uwzględniając powyższe rozważania, za niezasadne uznano także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 8, 9, 11 k.p.a., art. 2, 7 Konstytucji RP, czy też art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skargę na tę decyzję złożyła [...]. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z; 1. Art. 6 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez dokonywanie oceny wpływu części przedsięwzięcia na środowisko czego obowiązujące przepisy prawa nie przewidują z uwagi, iż w określonych przypadkach moc EIRP jest wspólna dla kilku anten co potwierdza sam inwestor. W istocie organ dokonał poza ustawowej oceny pojedynczego elementu przedsięwzięcia na środowisko stosują przepisy obejmujące wyłącznie przedsięwzięcia. 2. Art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 lit b w związku z § 3 ust 1 pkt 8 lit f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich nie uwzględnienie i tym samym dokonanie kwalifikacji pojedynczych elementów przedsięwzięcia czyli dokonano analizy czy wymagane jest w niniejszej sprawie 9 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postepowania również wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że badana decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Problem w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny czy postępowanie sprawdzające prawidłowość dokumentacji przed Starostą [...] w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przeprowadzono prawidłowo. Organy administracyjne w postępowaniu nieważnościowym uznały, że wskazana wyżej decyzja nie jest obarczona żadną wadą. W ocenie Sądu organy nie dokonały jednak pełnej kontroli postępowania przed Starostą, jak też trafności wydanej przez niego decyzji pod kątem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że GINB rozstrzygając tę kwestię oparł się na opracowaniu przedłożonym przez inwestora. Powyższe opracowanie może być oczywiście, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., dowodem w sprawie. Nie może jednak zastąpić swobodnej oceny dowodów oraz ustalenia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. Przede wszystkim nie może być przyjęty jako istotny dowód w sprawie bez przeprowadzenia jego wnikliwej analizy w kontekście przede wszystkim procesu dowodzenia, w efekcie którego autor opracowania ocenił, iż planowane przedsięwzięcie jest lub nie jest przedsięwzięciem, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podzielenie kwalifikacji dokonanej w ramach sporządzonego opracowania jest dopuszczalne ale pod warunkiem, że organ dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta jest sporządzona przez właściwe osoby, czy zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby dowód ten podlegał jakiejkolwiek weryfikacji. Weryfikacji takiej nie podlegał również w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W tym aspekcie wskazać należy, że prawidłowa ocena tego zagadnienia winna uwzględniać to, że w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a który to pogląd podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15 (wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Rzetelna analiza wskazanych wyżej okoliczności, miałaby znaczenie dla ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uznać zatem należało, że ocena Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 § 2 k.p.a. była dokonana wadliwie. Brak rzetelnej oceny przez Starostę [...] przedstawionego wyżej zagadnienia powoduje, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest przedwczesna. Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzje ją poprzedzającą, zobowiązując organy do analizy prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy.