III SA/Wr 820/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Asesor WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi E. J. i A. J. na rozstrzygnięcie Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu bez rozpatrzenia oddala skargę. Do wyroku zgłoszono zdanie odrębne. Przedmiotem skargi E. J. i A. J. (dalej: strona, skarżący) – wspólników spółki cywilnej "A s.c." z siedzibą w G. - jest rozstrzygnięcie D. Instytucji Pośredniczącej (dalej: organ, IP) z [...] października 2021 r. nr [...] informujące skarżących o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie nr [...] realizacji projektu pn. "[...]" z powodu niespełnienia warunków formalnych mimo wezwania do ich uzupełnienia. Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że IP, której Zarząd Województwa D. w dniu [...] maja 2015 r. powierzył zadania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020 - ogłosiła w dniu [...] kwietnia 2020 r. nabór nr [...] wniosków o dofinansowanie realizacji projektów ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Oś priorytetowa 3 Gospodarka niskoemisyjna, Działanie 3.1 Produkcja i dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych – konkurs horyzontalny, Schemat 3.1 A Przedsięwzięcia, mające na celu produkcję energii elektrycznej i/lub cieplnej (wraz z podłączeniem tych źródeł do sieci dystrybucyjnej/przesyłowej), polegające na budowie oraz modernizacji (w tym zakup niezbędnych urządzeń) infrastruktury służącej wytwarzaniu energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych (w tym mikroinstalacji). Z Regulaminu Konkursu wynika, że celem konkursu jest wyłonienie projektów, które w największym stopniu przyczynia się do osiągnięcia celów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. (dalej: RPO WD) oraz celów Działania 3.1. określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych (SZOOP) RPO WD, do których należy w szczególności zwiększenie poziomu produkcji energii ze źródeł odnawialnych w województwie d. Konkurs jest skierowany do klastrów energii posiadających Certyfikaty Pilotażowego Klastra Energii wystawione przez Ministra Energii i wpisane na dzień składania wniosku do załącznika 1b do Kontraktu Terytorialnego dla Województwa D. Początkowo termin składania wniosków wyznaczony został od godz. 8.00 dnia 18.05.2020 r. do godz. 15.00 dnia 31.08.2020 r. Następnie termin ten był przesuwany (na dzień pozostawienia wniosku skarżących bez rozpatrzenia - od godz. 8.00 dnia 18.05.2020 r. do godz. 15.00 dnia 28.01.2021 r.). W dniu 28 stycznia 2021 r. złożyli wniosek o dofinansowanie nr [...] projektu pn.: "[...]". Z przedstawionych akt wynika, że skarżący są wspólnikami spółki cywilnej "A s.c.", która jest jednocześnie partnerem wiodącym z umowy o partnerstwie na rzecz realizacji projektu "[...]", zawartej w dniu [...] października 2020 r. w oparciu o art. 33 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"). Pozostałymi partnerami projektu są: "B" spółka z o.o. spółka kom., "C" sp. z o.o., "G"., "H", "I"., "F" w O., "E". sp. z o.o., "C". Pismem z dnia 28 czerwca 2021 r. IP poinformowała skarżących jako partnera wiodącego, że złożony wniosek zawiera braki w zakresie warunków formalnych szczegółowo je wymieniając oraz opisując sposób uzupełnienia. Braki dotyczyły warunku formalnego nr 3 – Kompletność (opisanego w Regulaminie Konkursu), a także kryteriów formalnych (ogólnych i specyficznych) wyboru projektu zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020" zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WD. IP wskazała, że uzupełnienie/poprawienie wniosku powinno nastąpić w terminie 7 dni roboczych licząc od dnia następującego po dniu wysłania pisma informującego o brakach w systemie SNOW. Pismem z 5 lipca 2021 r. skarżący zawnioskowali o wydłużenie terminu (do 30 dni kalendarzowych) na uzupełnienie wniosku z powodu szerokiego zakresu uzupełnień/wyjaśnień. Następnie, pismem z 27 lipca 2021 r. złożyli poprawiony wniosek i wyjaśnienia. Pismem z dnia [...] października 2021 r. IP poinformowała stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, ponieważ pomimo wezwania do uzupełnień w dalszym ciągu wniosek ten nie spełnia warunków formalnych, tj. w zakresie Warunku formalnego nr 3 – Kompletność. Wyjaśniła, że strona została wezwana do uzupełnienia wniosku m.in. w zakresie: 1) "Formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" (należy przedłożyć formularz dla wszystkich tych podmiotów, które ubiegają się o pomoc de minimis. Do formularza de minimis należy przedłożyć potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie otrzymanych Zaświadczeń o pomocy de minimis, tj. wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiegał się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie) - nie dołączyła do uzupełnionego wniosku kopii ww. zaświadczeń lub oświadczeń podmiotów: "A" s.c., "D", "E" spółka z o.o., "F" spółka z o.o. w O.. Obowiązek dołączenia jego z tych dokumentów wynika z ustawy o pomocy publicznej, a ich brak powoduje, że wniosek nie zawiera wszystkich obligatoryjnych załączników i w dalszym ciągu nie spełnia warunków formalnych; 2) "Analiza finansowa- pełna księgowość" lub "Analiza finansowa – uproszczona księgowość" (brak tabel skarżących oraz partnerów. Należy uzupełnić zgodnie z wymogami instrukcji wypełnienia wniosku) - nie dołączyła analiz finansowych własnych i partnerów, co wynika z pkt 14 Regulaminu Konkursu ("Dodatkowo każdy z partnerów projektu dołącza sporządzoną przez siebie na wzorze DIP analizę finansową. Nie dokonuje się zbiorczej analizy finansowej dla całości projektu") i powoduje, że wniosek w dalszym ciągu nie spełnia warunków formalnych; 3) "Oświadczenie, że w ramach danego konkursu wnioskodawca/partnerzy nie ubiegają się o finansowanie jako wnioskodawcy/partnerzy w innych projektach" (brak oświadczeń dla wnioskodawcy oraz partnerów, należy dostarczyć brakujący załącznik) – nie dołączyła oświadczenia podmiotu "B" sp. z o.o. sp. k. w tym zakresie; 4) Brak obligatoryjnego załącznika "Rekomendacja klastra" (należy dostarczyć brakujący załącznik. Pozytywna rekomendacja właściwego klastra, reprezentowanego przez umocowany w dokumentach powołujących klaster organ klastra ze wskazaniem, że rekomendacja dotyczy projektu składanego w konkursie) – dołączyła rekomendację podpisaną przez Przewodniczącego Komitetu Sterującego. Tymczasem zgodnie z § 4 ust. 1 organami klastra są Rada Partnerów Klastra, Komitet Sterujący, Koordynator Klastra, z których Komitet Sterujący jest organem wykonawczym, a nie decyzyjnym. Z tego powodu rekomendacja Przewodniczącego Komitetu Sterującego jest niewystarczająca, bowiem strona nie przedłożyła dokumentu pochodzącego od organu decyzyjnego, tj. Rady Partnerów Klastra w zakresie przystąpienia do realizacji projektu i jego zakresu; 5) Strona została wezwana do wypełnienia pola formularza wniosku o dofinansowanie "Pozostałe informacje" zgodnie z wymogami instrukcji – strona uzupełniła pole wpisując " nie dotyczy". Zgodnie z instrukcja w polu tym należało wykazać zgodność z polityką ochrony środowiska oraz efektywność kosztową w zakresie określonym instrukcja wypełnienia wniosku. Brak odpowiedniego uzasadnienia powoduje, ze wniosek w dalszym ciągu nie spełnia warunków formalnych; 6) Brak plików "Analiza finansowa" partnerów powoduje, że nie jest możliwa ocena, czy modele finansowe partnerów projektu zostały zapisane w formacie "xls", "xlsx" lub "xlsm" z aktywnymi (odblokowanymi) formułami, co powoduje, ze pomimo wezwania do uzupełnienia, wniosek w dalszym ciągu nie spełnia tego warunku formalnego. W pouczeniu o środkach zaskarżenia IP wskazał, że stronie nie służy protest w rozumieniu rozdziału 15 ustawy wdrożeniowej, natomiast służy jej prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 ust. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na zasadach określonych w art. 61 ustawy wdrożeniowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący - działając w imieniu własnym oraz jako partner wiodący projektu reprezentujący partnerów na podstawie ww. umowy o partnerstwie z 21 października 2020 r., zarzucili: 1) błędy w ustaleniach faktycznych, polegające w szczególności na: a. błędnym ustaleniu, że wnioskodawcy (skarżący) dokonali nieprawidłowej korekty wniosku o dofinansowanie, podczas gdy w rzeczywistości skarżący dokonali wszelkich koniecznych korekt i poprawek, a złożony przez nich wniosek o dofinansowanie jest wolny od wskazanych przez organ błędów lub braków; b. błędnym ustaleniu, że skarżący nie dołączyli analiz finansowych wnioskodawcy i poszczególnych partnerów, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na braki formalne, podczas gdy załącznik nr 7 Regulaminu Konkursu stanowiący wykaz załączników do wniosku o dofinansowanie nie wskazywał na konieczność dołączenia do wniosku dokumentu opisanego jako "analiza finansowa dla wnioskodawcy i partnerów", a więc na etapie jego składania nie mieli świadomości o konieczności składania analiz finansowych dla wszystkich partnerów; c. błędnym ustaleniu, że skarżący nie uzupełnili pola formularza wniosku o dofinansowanie wykazując zgodność projektu z polityką ochrony środowiska oraz efektywność kosztową w zakresie określonym instrukcja wypełnienia wniosku, podczas gdy wnioskodawcy przedstawili wszystkie informacje, które nie zostały zawarte we wcześniejszych punktach wniosku o dofinansowanie; d. błędnej, a także przedwczesnej ocenie merytorycznej dokumentu "Rekomendacja klastra", gdyż dokument ten został przedłożony zgodnie z wezwaniem organu do uzupełnienia braku w tym zakresie, a ewentualna ocena prawidłowości sporządzenia dokumentu powinna zostać dokonana na dalszym etapie, tj. podczas oceny merytorycznej wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na braki formalne; e. błędnym ustaleniu, że wniosek nie zawiera wszystkich obligatoryjnych załączników, a w konsekwencji nie spełnia warunków formalnych z uwagi na brak oświadczeń o pomocy de minimis dla poszczególnych partnerów, podczas gdy dla każdego z podmiotów wchodzących w skład klastra został wyliczony możliwy poziom wsparcia, który uwzględniał wykorzystaną pomoc de minimis lub zawierał informację o niekorzystaniu z tej formy przez przedsiębiorcę, a poprawność wyliczeń i podanych informacji jest możliwy do zweryfikowania przez organ poprzez przeznaczony do tego rządowy, ogólnodostępny portal internetowy. 2) Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 37 ust. 1 i ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny projektu z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności, co zaburzyło skarżącym jako wnioskodawcom równy dostęp do warunków i sposobu wyboru ich projektu do finansowania, w tym poprzez wymaganie od skarżących informacji i dokumentów, których pozyskania nie przewidują expressis verbis powszechnie obowiązując przepisy prawa; b. art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak ponownego wezwania wnioskodawców (skarżących) do uzupełnienia wniosku, w odpowiedzi na wykonanie przez wnioskodawców (skarżących) nałożonego na nich zobowiązania, które w ocenie organu, doprowadziło do uznania, że wniosek nie spełniał w dalszym ciągu wymaganych kryteriów, podczas gdy skarżący w dobrej wierze podjęli starania celem uzupełnienia brakujących w ocenie organu elementów formalnych; c. art. 50a ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie od skarżących zaświadczeń czy dokumentów na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego znanych instytucji z urzędu lub możliwych przez nią do uzyskania poprzez wymianę informacji z innym podmiotem publicznym lub poprzez skorzystanie z ogólnodostępnych rejestrów, bez uprzedniego należytego zweryfikowania stanu sprawy; d. art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuzasadnioną ocenę, że projekt wnioskodawców (skarżących) nie spełnia kryteriów wyboru projektu na skutek czego nie został skierowany do kolejnego etapu oceny w sytuacji, kiedy projekt w rzeczywistości spełnia te kryteria. Wedle skarżących naruszenia te doprowadziły do: 1) przeprowadzenia oceny wniosku w sposób naruszający prawo; 2) bezzasadnego i bezpodstawnego pozostawienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu bez rozpatrzenia; 3) braku udzielenia skarżącym prawidłowych, jednoznacznych i wyczerpujących pouczeń w przedmiocie ewentualnych braków, błędów lub uchybień stwierdzonych przez organy we wniosku o dofinansowanie oraz w przedmiocie wskazania, w jaki sposób te braki, błędy i uchybienia powinny były zostać – w ocenie organu – uzupełnione/poprawione, a ponadto – również poprzez dokonywanie wskazania ewentualnych uchybień, braków lub błędów, jakie zdaniem organu były zawarte we wniosku o dofinansowanie – w sposób niejasny, nieprecyzyjny, a także nieuwzględniający specyfiki i ograniczeń funkcjonalności programu informatycznego Generator wniosków – co w konsekwencji doprowadziło do tego, że wskazania organu były mylące i wprowadzające w błąd. Wskazując na te zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, które miało wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Wnieśli też o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania wywołanych skargą. W uzasadnieniu skargi umotywowali prawo do złożenia skargi w sprawie oraz uszczegółowili uzasadnienie jej zarzutów. W zakresie braku zaświadczeń o pomocy de minimis wyjaśnili, że do wniosku o dofinansowanie dołączyli tabelę "3_Planowane_wydatki_P_R_T_3.1.A_[...].xlsm" z wyliczonym możliwym poziomem wsparcia z udziałem pomocy de minimis, które jest możliwe do zweryfikowania poprzez portal rządowy sudop.uokik.gov.pl., na co też wskazywała informacja zawarta w Regulaminie Konkursu. Ponadto odrzucenie wniosku o dofinansowanie z tego powodu było przedwczesne, gdyż to przed podpisaniem umowy o dofinansowanie należało (zgodnie z Regulaminem Konkursu) przedstawić ww. zaświadczenia, a przedstawione przez skarżących załączniki nr 15 i 16 pozwalały na ocenę poprawności wyliczenia poziomu dofinansowania. W zakresie braku analiz finansowych skarżący argumentowali, że w wyznaczonym przez organ terminie 30 dni na uzupełnienie wniosku o analizy finansowe wszystkich partnerów projektu (9) nie było możliwe sporządzenie ich rzetelnie. W zakresie braku obligatoryjnego załącznika "Rekomendacja kastra" skarżący wskazali, że przedstawiona na wezwanie rekomendacja Przewodniczącego Komitetu Sterującego jest wystarczająca, bowiem kompetencją Komitetu Sterującego jest pozyskiwanie źródeł finansowania na realizacje projektów zgodnych ze strategią Klastra, a uczestnictwo w konkursie było zgodne z strategią klastra, co nie może budzić wątpliwości. Ponadto ocena doniosłości prawnej tego dokumentu powinna być oceniona na dalszym etapie, tj. oceny merytorycznej wniosku i analiza go była zbędna na tym etapie rozpatrywania wniosku. W zakresie niedołączenia wniosku "B" sp. z o.o. sp. k. potwierdzającego, że w ramach konkursu nie ubiega się jako wnioskodawca/partner o dofinansowanie w innych projektach skarżący podali, że w oparciu o art. 50a ustawy wdrożeniowej organ mógł okoliczność tę ustalić na podstawie posiadanych danych skoro informacja ta zamieszczona była w innym miejscu wniosku (oświadczenie wszystkich partnerów w umowie partnerstwa, że zapoznali się z Regulaminem Konkursu i nie podlegają wykluczeniu). W zakresie wypełnienia pola formularza "Pozostałe informacje" strona wskazała, że wskazane w instrukcji wypełnienia formularza informacje zawarte zostały we wcześniejszych punktach, np. C5 Realizacja polityk horyzontalnych – zrównoważony rozwój, załącznik "Analiza wykonalności i analiza opcji". Dodatkowo skarżący argumentowali, że pismem z 22 lipca 2021 r. zwrócili się do organu o potwierdzenie poprawności interpretacji zapisów w przedmiocie analizy zadań pod kątem zgodności z efektem zachęty, gdyż od niej, zdaniem strony, zależała realizacja projektu – co pozostało bez odpowiedzi. Zaniechanie organu w tym zakresie było na tyle istotne, że doprowadziło w konsekwencji do pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu szczegółowo ustosunkował się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) dokonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ustawą szczególną w stosunku p.p.s.a. jest ustawa wdrożeniowa, która przewiduje kontrolę sądową spraw dotyczących projektów objętych dofinansowaniem Unii Europejskiej jednego z funduszy strukturalnych albo Funduszu Spójności w ramach programu operacyjnego. Zgodnie z jej art. 61 ust. 1 w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Na mocy art. 61 ust. 8 w wyniku rozpoznania skargi sad może 1) uwzględnić skargę stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwa instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1; b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast, zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Poddana kontroli sądowej sprawa to pisemna informacja IP z [...] października 2021 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżących o dofinansowanie projektu pn. "[...]" zgłoszonego do konkursu horyzontalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020 Oś Priorytetowa 3 Gospodarka Niskoemisyjna, Działanie 3.1. "Produkcja i dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych", Poddziałanie 3.1.A Przedsięwzięcia, mające na celu produkcję energii elektrycznej i/lub cieplnej (wraz z podłączeniem tych źródeł do sieci dystrybucyjnej/przesyłowej), polegające na budowie oraz modernizacji (w tym zakup niezbędnych urządzeń) infrastruktury służącej wytwarzaniu energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych (w tym mikroinstalacji). Podstawę prawną do wydania takiej pisemnej informacji z powodu nie uzupełnienia w terminie stwierdzonych braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu stanowi art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Ustawa wdrożeniowa nie przewiduje środków odwoławczych od takiego rozstrzygnięcia. W art. 61 ustawy wdrożeniowej ustawodawca bowiem zawarł katalog rozstrzygnięć wydawanych w trybie przepisów tej ustawy i podlegających kontroli administracyjnego. Jednoznaczny i jasny w swej treści zakres normowania art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej dotyczy takich rozstrzygnięć jak nieuwzględnienie protestu, negatywna ponowna ocena projektu lub pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Zanim zatem Sąd przystąpi do kontroli sądowej w zakresie istoty sprawy, najpierw winien rozważyć dopuszczalność drogi sądowej. Sąd dostrzega, że nie jest to oś sporu w sprawie. W ww. informacji pisemnej IP z [...] października 2021 r. o pozostawieniu wniosku skarżących o dofinansowanie zawarte zostało pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konsekwntnie z Regulaminu Konkursu (punkt 11 "Sposób uzupełnienia braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania oczywistych omyłek", pkt 18 "Środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy") wynika, że konsekwencją pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest niedopuszczenie projektu do dalszej oceny bez prawa do środka odwoławczego. Skarżąca z kolei przedstawiła argumentację uzasadniającą prawo skargi w tym zakresie. Kontrola legalności przedmiotu skargi obejmuje także to zagadnienie. Sądowi znana jest linia orzecznicza, zgodnie z którą pozostawienie wniosku o dofinansowanie nie podlega w ogóle kontroli sądów administracyjnych (postanowienie NSA z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 2641/18, CBOSA), że na pozostawienie wniosku bez rozparzenia na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 1289/20, CBOSA), a także - że pozostawienie wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia podlega kontroli sądowej jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 3 i zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej (postanowienia NSA 4 marca 2021 r., I GSK 139/21, z 7 kwietnia 2021 r., I GSK 211/21, z 22 lipca 2021 r., sygn. akt I GSK 512/21; CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd prawny wyrażony w prawomocnych wyrokach tut. Sądu z 21 listopada 2019 o sygn. akt III SA/Wr 376/19 (powtórzony w wyroku WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2020 r. o sygn. akt III SA/Wr 519/19, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), zgodnie z którym ukształtowanie procedury dofinansowania projektu ze środków funduszy unijnych (EFSI) prowadzące do wyłączenia z kontroli sądowej jednego z jej etapów, tj. pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia, narusza zasady wynikające z art. 19 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 Nr 90, poz. 864/30 z dnia 30 kwietnia 2004 r.; dalej: TUE) i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1 z dnia 14 grudnia 2007 r.; dalej: KPP) oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Jak wynika z treści art. 74 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1303/2006 (dalej: rozporządzenie nr 1303/2013) - stanowiącego podstawę prawną konkursu, którego sprawa dotyczy - państwa członkowskie zapewniają, aby systemy zarządzania i kontroli programów były ustanawiane zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy oraz aby systemy te funkcjonowały skutecznie (ust. 2). Państwa członkowskie zapewniają skuteczne rozwiązania w zakresie badania skarg dotyczących EFSI. Za określenie zakresu, przepisów i procedur dotyczących tych rozwiązań odpowiadają państwa członkowskie stosownie do ich ram prawnych i instytucjonalnych. Na wniosek Komisji państwa członkowskie badają skargi złożone do Komisji, jeśli skargi te mieszczą się w zakresie określonych przez nie rozwiązań. Państwa członkowskie informują Komisję o wynikach tych badań na jej wniosek (ust. 3). W wykonaniu ciążących na niej obowiązków Rzeczpospolita Polska przygotowała m.in. przepisy regulujące wspólne zasady dotyczące procedur przyznawania środków w ramach programów operacyjnych (ustawa wdrożeniowa). Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE nakłada na państwo członkowskie obowiązek ustanowienia środków niezbędnych dla zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii. Powołanie się w sprawie na zasady wynikające z art. 19 TUE oraz art. 47 KPP uwarunkowane jest uprzednim potwierdzeniem, że stosowanie przez IP regulacji krajowych, tj. art. 43 ustawy wdrożeniowej i punktu 11 Regulaminu Konkursu, może być uznane za stosowanie prawa Unii w rozumieniu art. 51 KPP. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem TSUE, pojęcie "stosowania prawa Unii", o jakim mowa w art. 51 KPP wymaga istnienia powiązania określonego stopnia, wykraczającego poza bliskość danych dziedzin lub pośredni wpływ danej dziedziny na drugą (wyrok Kremzow, C-299/95, EU:C:1997:254, pkt 16). Co do warunków potwierdzenia istnienia takiego związku wypowiedział się TSUE m.in. w wyroku z 17 września 2014 r., w sprawie C-562/12 Liivimaa Lihaveis MTÜ (ECLI:EU:C:2014:2229), zapadłym na gruncie zbliżonej sprawy, bo dotyczącej tego, czy narusza art. 47 KPP brak możliwości wniesienia środka prawnego od decyzji instytucji pełniącej funkcje komitetu monitorującego, odrzucającej wniosek o dofinansowanie. Ustanowienie w ustawie wdrożeniowej oraz w Regulaminie Konkursu określonych procedur dotyczących składania i rozpoznawania wniosków o dofinansowanie projektów ze środków funduszy europejskich – obejmujące przyjęcie w art. 43 i art. 61 ustawy wdrożeniowej zasady braku drogi odwoławczej od pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia - leży w obszarze stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 KPP. W konsekwencji, regulacje te powinny być tworzone i stosowane w sposób, który zapewni przestrzeganie postanowień Karty Praw Podstawowych. Wyrażona w art. 47 zdanie pierwsze KPP zasada skutecznej ochrony sądowej stanowi, że każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Wyrażone w art. 47 KPP prawo dostępu do sądu nie ma charakteru bezwzględnego i uznaje się, że - tak jak pozostałe prawa i wolności ustanowione w KPP - może ono podlegać ograniczeniom. Przy czym, w orzecznictwie TSUE podkreśla się, że zgodnie z art. 52 KPP, ograniczenia tego prawa nie mogą naruszać jego istoty, muszą być przewidziane ustawą oraz powinny uwzględniać zasadę proporcjonalności – tj. mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy jest to konieczne i gdy faktycznie odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób (por. wyroki: z 28 lipca 2011r., C-69/10 Brahim Samba Diouf, ECLI:EU:C:2011:524 i powołane tam orzecznictwo oraz powołany wyrok z 17 września 2014 r., w sprawie C-562/12). Możliwość pozbawienia udziału w konkursie wnioskodawców w oparciu o potencjalnie arbitralną ocenę przesłanek pozostawienia wniosku bez rozpoznania, niepoddaną żadnej kontroli, podważa wartość i znaczenie całego postępowania konkursowego, a w konsekwencji – stanowi też zagrożenie dla zapewnienia prawidłowości wydatkowania środków pochodzących z funduszy unijnych, co może naruszać cel programu operacyjnego i związany z tym interes Unii. W tym kontekście sens kontroli sądowej procesu przyznawania poszczególnym beneficjentom środków w ramach programu operacyjnego wymaga, by objęta nią była cała procedura konkursowa, począwszy od złożenia wniosku. Wyłączenie spod tej kontroli jednego z etapów procedury wyboru beneficjenta – na którym może dojść do ostatecznego wyeliminowania go z udziału w konkursie - godzi w istotę prawa do skutecznej ochrony sądowej. Zgodnie z orzecznictwem TSUE, poszanowanie prawa do obrony stanowi ogólną zasadę prawa Unii, która powinna być stosowana wówczas, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję wiążącą się z niekorzystnymi dla niej skutkami. Zgodnie z tą zasadą adresaci decyzji, która w sposób odczuwalny oddziałuje na ich interesy, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko odnośnie do elementów, na których organ administracyjny zamierza oprzeć swoją decyzję. Obowiązek ten ciąży na organach państw członkowskich w chwili, gdy podejmują one decyzje należące do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe przepisy prawa Unii nie przewidują wyraźnie takiej formalności (wyroki TSUE z dnia: 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses, C-419/14, EU:C:2015:832, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo; 18 grudnia 2008 r., Sopropé, C-349/07, EU:C:2008:746, pkt 37). Nie budzi wątpliwości Sądu, że zasadniczym celem wprowadzenia wspomnianego ograniczenia było zapewnienie szybkości postępowania konkursowego i uproszczenie jego procedury. Biorąc pod uwagę postulat sprawnego rozdysponowania środków pochodzących z EFRR, tak by możliwe szybko mogły być wykorzystane na przewidziane w programie operacyjnym działania, cel taki co do zasady zasługuje na aprobatę, jednakże musi on zostać skonfrontowany z: 1) interesem Unii, wyrażającym się m.in. w potrzebie zapewnienia wydatkowania środków zgodnie z celami funduszy oraz założeniami programu operacyjnego, objętymi uzgodnieniami pomiędzy państwem członkowskim a instytucjami unijnymi, 2) koniecznością zachowania istoty prawa do sądu w całym procesie przyznawania beneficjentom środków unijnych. Informacja o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpoznania na podstawie art. 43 ustawy wdrożeniowej nie ma co prawda na gruncie prawa krajowego formy decyzji, jednak niewątpliwie stanowi akt organu przesądzający władczo o prawach i obowiązkach uczestnika konkursu (prawie dalszego udziału w konkursie), wiążąc się dla się dla strony z negatywnymi i nieodwracalnymi konsekwencjami. Trzeba też dostrzec, że podobne w charakterze rozstrzygnięcia zapadłe na gruncie art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej oraz wydane w trybie postępowania administracyjnego, tj. na podstawie art. 64 k.p.a., podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co ma z kolei znaczenie w kontekście zasady równoważności. Z tych względów Sąd w składzie orzekającym uznał, że regulacje zawarte w art. 43 ustawy wdrożeniowej oraz w punkcie 11 Regulaminu Konkursu, w zakresie w jakim pozbawiają uczestnika postępowania konkursowego możliwości wniesienia skutecznego środka zaskarżania w przypadku pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia naruszają art. 47 KPP. Zapewnienie stronie możliwości realizacji wynikającego z tych przepisów prawa do sądu wymagało zatem przyjęcia do rozpoznania wniesionej skargi i – uwzględniając zasadę równoważności – w zależności od wyniku badania jej zasadności, wydanie orzeczenia w przedmiocie oddalenia skargi, bądź jej uwzględnienia w przypadku stwierdzenia (analogicznie do rozwiązania procesowego zawartego w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy wdrożeniowej), że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Realizacja prawa do skutecznej ochrony sądowej powinna znajdować odzwierciedlenie w odpowiednio ukształtowanym prawie krajowym, jako że to państwo członkowskie, na zasadzie autonomii proceduralnej, samodzielnie kształtuje reguły proceduralne w postępowaniach o roszczenia wynikające z prawa Unii – z zastrzeżeniem jednak ograniczeń tej autonomii, wynikających z zasad równoważności i skuteczności (wyrok TSUE z dnia 6 października 2015 r., East Sussex County Council, C-71/14, EU:C:2015:656, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). Przy tym to do sądu krajowego należy ustalenie, czy wymogi wynikające z zasady skuteczności są zachowane oraz ocena nie tylko treści właściwych krajowych przepisów proceduralnych, ale także ich konkretne zastosowanie (por. wyrok TSUE z dnia 9 listopada 2017r. Ispas, C-298/16, EU:C:2017:843, pkt 36 - 37). W odniesieniu do wymogu kontroli sądowej każdej decyzji krajowego organu władzy jako ogólnej zasady prawa Unii, TSUE w powołanym wyroku w sprawie C-562/12 (pkt 75) przypomniał, że zgodnie z tą zasadą do sądów krajowych należy rozpatrzenie legalności niekorzystnego aktu i uznanie dopuszczalności środka prawnego wniesionego w tym celu, nawet jeżeli krajowe przepisy procesowe nie przewidują takiego środka prawnego w podobnym wypadku (zob. podobnie wyrok Oleificio Borelli/Komisja, EU:C:1992:491, pkt 13, 14). Pouczenie o prawie skargi do sądu administracyjnego zawarte w pisemnej informacji z [...] października 2021 r. o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia zniosło wskazane naruszenie. Fakt ten jak również argumentacja skarżących o prawie skargi są zgodne z wyżej przytoczoną wykładnią prawa. Sąd rozważył następnie zdolność procesową skarżących w sprawie. Skarżący to wspólnicy spółki cywilnej "A s.c.", którzy są członkami Energetycznego Klastra [...] na podstawie Porozumienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. o ustanowieniu Energetycznego Klastra [...], do którego skierowany był przedmiotowy konkurs horyzontalny. Są (jako wspólnicy s.c.) także partnerem wiodącym projektu na podstawie zawartej w dniu [...] października 2020 r. w trybie art. 33 ustawy wdrożeniowej umowy o partnerstwie na rzecz realizacji projektu pn. "[...]" (dalej: umowa o partnerstwie) zgłoszonego do przedmiotowego konkursu. Z umowy o partnerstwie wynika, że partnerzy upoważniają partnera wiodącego do reprezentowania partnerstwa wobec osób trzecich w działaniach związanych z realizacją projektu, w tym do zawarcia w ich imieniu i na ich rzecz umowy o dofinansowanie projektu z IP/IZ RPO (danie pierwsze § 3 ust. 3). Zakres poszczególnych pełnomocnictw partnerskich odzwierciedla taki ogólny zakres umocowania i nie wyszczególnia reprezentacji partnerów przed sądem administracyjnym. Skarga zaś została złożona wyłącznie przez skarżących. Sąd oceniając tę okoliczność w kontekście przepisów p.p.s.a., ustawy wdrożeniowej i umowy o partnerstwie, lecz przede wszystkim wspomnianej zasady skutecznej ochrony prawnej doszedł do przekonania, że umocowanie umowne skarżących jako partnera wiodącego jest wystarczające, by uznać zdolność procesową skarżących w sprawie i prawo reprezentacji pozostałych partnerów także przed Sądem. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna. W sprawie nie jest sporne, że pierwotnie złożony przez skarżących wniosek o dofinansowanie zawierał braki wymienione w piśmie IP z [...] czerwca 2021 r., wzywającym do poprawy i uzupełnienia wniosku. Spór pomiędzy stroną, a IP sprowadza się do tego, czy w wyniku tego wezwania dokonał on uzupełnienia wszystkich wskazanych w wezwaniu braków. Wedle IP bowiem nie zostały uzupełnione braki formalne wniosku o dofinansowanie polegające na: – niedołączeniu do uzupełnionego wniosku kopii otrzymanych Zaświadczeń o pomocy de minimis albo oświadczeń o wielkości pomocy de minimis, albo oświadczeń o nieotrzymaniu takiej pomocy, które powinny pochodzić od podmiotów: "A" s.c., "D", "E". spółka z o.o., "F" spółka z o.o. w O.., – niedołączeniu analiz finansowych skarżących i partnerów, – niedołączeniu oświadczenia partnera "B" sp. z o.o. sp. k., że w ramach danego konkursu nie ubiega się o finansowanie jako wnioskodawca/partner w innych projektach; – przedłożeniu jako obligatoryjnego załącznika "Rekomendacja klastra" rekomendacji podpisanej przez Przewodniczącego Komitetu Sterującego, który jest organem wykonawczym, a nie decyzyjnym. Z tego powodu rekomendacja Przewodniczącego Komitetu Sterującego uznana została przez IP jako niewystarczająca, bowiem strona nie przedłożyła dokumentu pochodzącego od organu decyzyjnego, tj. Rady Partnerów Klastra w zakresie przystąpienia do realizacji projektu i jego zakresu; – niewypełnieniu pola formularza wniosku o dofinansowanie "Pozostałe informacje" zgodnie z wymogami instrukcji – strona uzupełniła pole wpisując "nie dotyczy" i nie wykazała zgodności z polityką ochrony środowiska oraz efektywności kosztowej w zakresie określonym instrukcją wypełnienia wniosku; – nieprzedłożeniu plików "Analiza finansowa" partnerów, co powoduje, że nie jest możliwa ocena, czy modele finansowe partnerów projektu zostały zapisane w formacie "xls", "xlsx" lub "xlsm" z aktywnymi (odblokowanymi) formułami. Z kolei skarżący uważają, że dokonali wszelkich koniecznych korekt i poprawek wniosku o dofinansowanie i jest on wolny od wskazanych przez organ błędów lub braków. Kontrola sądowa przedmiotu sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że zarówno informacje i dokumenty, których organ żądał w toku konkursu na podstawie Regulaminu Konkursu, jak i ocena organu co do nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie wskutek wezwania z [...] czerwca 2021 r. odpowiadają prawu i są uzasadnione. Przedstawione natomiast w skardze zarzuty nie mogą zostać uwzględnione, są bowiem bezzasadne. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Warunki formalne wniosku o dofinansowanie ustalał w sprawie Regulamin Konkursu, w tym te odnoszące się do kompletności wniosku. Wszystkie zarzuty skargi wiążą się z wykonaniem warunków Regulaminu Konkursu, które strona zaakceptowała przystępując do konkursu. Skutek ten wynika wprost z Regulaminu Konkursu (pkt 2 Postanowienia ogólne ppkt 3), co ponadto potwierdza umowa o partnerstwie (§ 2 ust. 2), w świetle której każdy z partnerów zapoznał się z nim szczegółowo. Analiza dokumentacji konkursowej przedłożonej Sądowi prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykonali wezwania z [...] czerwca 2021 r. organu w całości i nie uzupełnili wniosku w sposób, który pozwalałby na przejście do dalszego etapu oceny projektu. Sąd nie ma wątpliwości, że strona nie spełniła warunku formalnego przez przedłożenie dokumentów dotyczących pomocy publicznej przez skarżących, "D", :"E". spółkę z o.o. oraz "F" spółkę z o.o. w O.. Wskazany wymóg został ustalony w Załączniku nr 7 do regulaminu Konkursu (poz. 6 – "Potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie otrzymanych Zaświadczeń o pomocy de minimis (wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie) (jeśli dotyczy)"). Strona samego wymogu nie kwestionuje, lecz uważa, że organ powinien był samodzielnie w oparciu o System udostępniania Danych o Pomocy Publicznej (SUDOP - bazę danych prowadzoną przez UOKiK) ustalić zakres udzielonej pomocy publicznej dla wskazanych podmiotów, jeśli informacji takich zabrakło we wniosku o dofinansowanie. W przeciwnym razie organ narusza art. 50a ustawy wdrożeniowej żądając dokumentów znanych mu z urzędu. Skarżący nie mają racji. Wymóg konkursowy przedstawienia dokumentów dotyczących pomocy publicznej ma oczywiste znaczenie dla procedury dofinansowania projektów ze środków unijnych z uwagi na kardynalną zasadę swobody konkurencji oraz wyjątków od zakazu pomocy przedsiębiorcom, których działalność ma wpływ na rynek wewnętrzny UE. Polska jest zobowiązana do przestrzegania prawa unijnego w tym zakresie, które precyzyjnie określa sytuacje, w jakich pomoc publiczna jest dozwolona. Na przepisy te jasno wskazuje Regulamin Konkursu (pkt 1 ppkt 4, ppkt 5, ppkt 16 i ppkt 25). Słusznie argumentuje w odpowiedzi na skargę organ, że obowiązek złożenia spornych zaświadczeń o pomocy de minimis wynika z art. 37 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Nietrafnie podnoszą skarżący, że baza SUDOP pozwala na uzyskanie informacji w tym zakresie, a obowiązkiem organu jest pozyskanie tych informacji we własnym zakresie, jeśli strona ich nie przedstawiła. Zgłoszenie projektu o dofinansowanie oznacza poddanie się uczestnika jego regułom i wymogom. Sąd nie dostrzega, by ten wymóg był nadmierny, wręcz przeciwnie. Instytucja organizująca konkurs musi mieć pewność co do spełnienia przez uczestnika warunku dotyczącego pomocy publicznej i jej limitów. Taki limit został bowiem prawnie przewidziany (w odpowiednich aktach prawnych wskazanych w pkt 16 Regulaminu Konkursu "Maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalna intensywność pomocy"). Organ zaś ma za zadanie zweryfikować dane z zaświadczeń lub oświadczeń partnerów w tym zakresie, co jest obowiązkiem wynikającym z generalnej zasady zapewnienia przez IP wydatkowania środków zgodnie z celami funduszy oraz założeniami programu operacyjnego oraz z zasadami przyznawania pomocy publicznej, która z perspektywy przepisów UE jest wyjątkiem. W tym kontekście argument strony, że dane z bazy SUDOP mogą zastąpić wymagane zaświadczenia i oświadczenia nie ma wagi prawnej, zwłaszcza że mają one charakter wyłącznie informacyjny nie są gromadzone systematycznie, a za ich treść odpowiadają producenci tych danych, a nie UOKiK (który je wyłącznie publikuje). Nietrafna jest też argumentacja uzasadniająca zarzut skarżących odnoszący się do obowiązku przedstawienia analizy finansowej wnioskodawcy i partnerów, gdzie wskazali, że na etapie składania wniosku o dofinansowanie nie był on znany, zaś po wezwaniu do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie - czas wyznaczony na ich sporządzenie był zbyt krótki (30 dni). Z Regulaminu Konkursu jasno wynika wskazany obowiązek, jego zakres oraz forma (Uwaga przy pkt 14 "Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia). W tym stanie rzeczy, brak świadomości istnienia tego obowiązku jest niewiarygodny, jeśli skarżący i partnerzy rzeczywiście szczegółowo zapoznaliby się z Regulaminem Konkursu, co potwierdzili w umowie o partnerstwie (§ 2 ust. 2). Obowiązek ten winien był więc być znany od początku. Sąd ocenił tez zasadność tego wymogu konkursowego z perspektywy kryteriów wyboru projektów do dofinansowania. W tym względzie jest to wymóg konieczny. Przedstawienie sytuacji finansowej wszystkich partnerów projektu było niezbędne do oceny, czy podmioty te nie znajdują się w trudnej sytuacji, co wyłączałoby je z ubiegania się o dofinansowanie w ramach konkursu, oraz oceny, czy posiadają wystarczające środki finansowe na realizację projektu bez ryzyka, że przekazane środki unijne zostałyby wykorzystane na inny cel. Wyraża to m.in. pkt 14 Regulaminu Konkursu, co Sad ocenia jako w pełni zasadne. Z kolei zarzut dotyczący zbyt krótkiego czasu wyznaczonego na uzupełnienie tego braku (brak analiz finansowych), to nie ma on uzasadnienia w faktach. Strona nie przeczy, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie w terminie 7 dni otrzymała w dniu [...] czerwca 2021 r. Z dokumentacji wynika, że pismem z [...] lipca 2021 r. zwróciła się o wydłużenie tego terminu o 30 dni, tj. do [...] lipca 2021 r. i następnie w tej dacie przekazała uzupełniony wniosek o dofinansowanie. Organ milcząco zaakceptował wydłużenie terminu. W odpowiedzi na skargę słusznie IP podkreśliła ponadto, że w wyniku przedłużenia terminu składania wniosków o dofinansowanie (pierwotnie wyznaczonego na [...] sierpnia 2020 r.) do dnia [...] stycznia 2021 r. skarżący mieli około dziewięć miesięcy na przygotowanie kompletnej dokumentacji, a Sąd doda – na dostrzeżenie wymogu w tym zakresie. Analiza uzupełnionego wniosku o dofinansowanie nie pozostawia też dla Sądu wątpliwości, że skarżący nie uzupełnili pola formularza wnioskowego: "Pozostałe informacje". Zgodnie z instrukcją wypełnienia wniosku należało ująć tam określone informacje, w tym np. oddziaływanie na środowisko. Słusznie wskazuje organ, że wpis (w tym polu formularza) o treści: " Nie dotyczy" nie pozwalał Ip na ocenę wniosku pod względem spełnienia warunków formalnych w tym zakresie. Argumentacja strony, że informacje te IP mogła wywieść z innych części wniosku o dofinansowanie nie może być uwzględniona. Organu nie można obciążyć poszukiwaniem spełnienia warunków udziału w konkursie niejako za samego zainteresowanego, właśnie dlatego, że jest to konkurs. A istotą konkursu jest wykazanie przez uczestnika konkursu wszystkich wymogów konkursu w sposób i na zasadach konkursu, w sposób żądany. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia zasady równości traktowania uczestników konkursu i ostatecznie równego dostępu do finansowania ze środków funduszy unijnych. Zasady i przepisy procesowe k.p.a. nie mają w tym przypadku zastosowania, bowiem konkurs o dofinansowanie projektu musi realizować powszechne zasady prawa unijnego w tym zakresie i nie ma charakteru postepowania administracyjnego za wyjątkami wskazanymi w ustawie wdrożeniowej. Zagadnienia, które wymagane były do opisu w tym punkcie formularza wnioskowego miały kardynalne znaczenie dla oceny projektu i oczywiste uzasadnienie ze względu na przedmiot konkursu i samego dofinansowania. Były też jasno opisane w instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie, stanowiącej załącznik nr 1 do Regulaminu Konkursu. Susznie też IP zakwestionowała spełnienie przez stronę warunku formalnego "Rekomendacja klastra". Jest to warunek oczywisty wobec skierowania konkursu do klastrów energetycznych. Zgadza się z nim również strona i w zasadzie nie kwestionuje, że rekomendacja ta nie pochodzi od organu decyzyjnego klastra. Argumentację skupia natomiast na zakresie upoważnienia Przewodniczącego Komitetu Sterującego oraz na momencie oceny tego warunku uważając, że powinien być on oceniony później, podczas oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie. W tym zakresie Sąd zauważa, po pierwsze, sprzeczność tych dwóch argumentów. Z jednej strony uważa, że Przewodniczący Komitetu Sterującego miał kompetencję, z drugiej – że ocena tego dokumentu powinna nastąpić na etapie oceny merytorycznej i wówczas organ winien żądać właściwego dokumentu. Strona nie ma jednak racji ani w pierwszym, ani w drugim przypadku. Treść Porozumienia o ustanowieniu Energetycznego Klastra [...] w § 4 ust. 1 ustala strukturę Klastra. Jego organami są Rada Partnerów Klastra, Komitet Sterujący Klastra oraz Koordynator Klastra. W świetle § 5 Rada Partnerów Klastra jest organem decyzyjnym i kontrolnym Klastra, a w jego kompetencji mieści się ustalanie strategii oraz planowanie działań i rozwoju Klastra. Z kolei Komitet Sterujący Klastra jest organem wykonawczym, którego zadaniem jest m.in. pozyskiwanie źródeł finansowania na realizację projektów zgodnych ze strategią Klastra. Wbrew zatem twierdzeniu strony z takiego uregulowania kompetencji obu organów jasno wynika, że najpierw musi powstać strategia, którą opracowuje Rada Klastra, a potem Komitet Sterujący podejmuje działania w celu sfinansowania tej strategii. Wyłączną kompetencję do ustalenia strategii Klastra ma Rada Partnerów i to ona może udzielić rekomendacji klastra, wymaganej w konkursie. Rekomendacja klastra stanowi warunek sine qua non złożenia w ogóle oraz skutecznie wniosku o dofinansowanie i podlega ocenie formalnej, a nie dopiero na etapie oceny merytorycznej. Zachowanie warunku równego traktowania podmiotów ubiegających się o dofinansowanie wyklucza z kolei zasadność zarzutu skargi w odniesieniu do braku oświadczenia partnera ("B" sp. z o.o. sp. k.) o nieubieganiu się o dofinansowanie w innym projekcie w ramach tego samego konkursu. Organ weryfikował ten warunek konkursowy na podstawie oświadczeń. Brak takiego oświadczenia nie daje podstawy do żądania, by organ domyślał się spełnienia tego warunku i prowadził wnioskowanie (a w istocie postępowanie) na podstawie innych przedłożonych przez stronę informacji. Skoro jest to konkurs, to ma on swoje reguły, w tym sprawne jego przeprowadzenie w czasie pozwalającym na realizację dofinansowania w wyznaczonej prawem perspektywie. Sąd nie uwzględnił argumentów strony w zakresie efektu zachęty. Zasadniczo, wymóg spełnienia efektu zachęty jest wyrazem dążenia do tego, by w Unii Europejskiej udzielana była tylko tzw. "dobra pomoc", a więc taka, która jest niezbędna dla beneficjenta do realizacji projektu, który przyczynia się do realizacji pożądanego celu. Pomoc powinna więc umożliwiać podjęcie działań, które bez jej udzielenia nie zostałyby podjęte. Brak pisemnej odpowiedzi organu na pismo strony z 22 lipca 2021 r. nie poddaje się kontroli sądowej, bowiem do dokumentacji przedstawionej przez stronę nie zostało dołączone pismo z 22 lipca 2021 r. Organ zaś wyjaśnił w tej mierze, że podzielił stanowisko skarżących w tym zakresie, a ponowione w piśmie przewodnim ([...] lipca 2021 r.) do uzupełnionego wniosku o dofinansowanie. Analiza tego pisma strony (z [...] lipca 2021 r.) oraz pisemnej informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia twierdzenia organu potwierdza. W tym stanie rzeczy nie doszło w sprawie do naruszenia art. 37 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 50a ani art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Zachowane zostały bowiem kwestionowane przez stronę zasady oceny formalnej projektu, strona mimo wezwania nie uzupełniła wniosku w spornym zakresie, przez co projekt nie mógł zostać skierowany do oceny merytorycznej. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 47 KPP skargę oddalił.