I SA/Bd 693/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. L. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącą karę pieniężną w kwocie [...]zł z uwagi na następujące naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czyli naruszeń z lp.: 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 i 1005), dalej "u.t.d.". Pismem z dnia 17 marca maja 2020 r. Strona złożyła odwołanie i wniosła w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec Strony, nie jako wykonawcy przewozu, a jednego z podmiotów, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., tj. innej osobie wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 ww. ustawy, a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Tym samym ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony, postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Organ podniósł również, że zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy. W sytuacji, gdy stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar następuje w związku z różnymi naruszeniami. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie z zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności: protokołu kontroli wynika, że w dniu [...] r. w B. został zatrzymany do kontroli drogowej samochód osobowy marki Opel o nr rej. [...], którym kierował D. L. wykonujący odpłatny transport drogowy pasażera z ulicy G. 45-47 na ulicę [...] w B., w imieniu swojej żony, M. L., będącej Stroną toczącego się postępowania administracyjnego. Kontrolowany przewóz, kierowca wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a sam pojazd nie był oznakowany i wyposażony jak taksówka. Usługa przewozu została zrealizowana za pośrednictwem aplikacji internetowej Bolt, a za jej wykonanie, zamawiający przewóz uiścił opłatę w wysokości [...] zł pobraną z karty płatniczej powiązanej z aplikacją mobilną. Podsumowanie kosztów realizacji usługi przewozu zostało przesłane pocztą elektroniczną do zamawiającego po wykonaniu przewozu. Jednocześnie w chwili kontroli, kierowca nie posiadał przy sobie ważnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrolujący ustalili również na podstawie okazanego blankietu prawa jazdy kierującego, że nie widniały w nim wpisy potwierdzające posiadanie ważnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań tak zdrowotnych jak i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ zauważył, że pismem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W piśmie zawarto informację o stwierdzonych naruszeniach, uprawnieniach strony jak i wezwanie o przedłożenie ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, celem uniknięcia odpowiedzialności za brak badań. Do dnia wydania decyzji Strona nie przedłożyła dowodów na okoliczność posiadania ważnych badań: lekarskiego i psychologicznego. Ponadto organ zaznaczył, że Strona nie negowała braku posiadania ww. orzeczeń. W odwołaniu od zaskarżonej decyzji, Strona wskazała bowiem wprost, że w jej ocenie, konsekwencją stwierdzenia, jako że nie wykonywała krajowego transportu drogowego jak i nie wykonywała ani nie wykonuje pracy na stanowisku kierowcy, winno było być uznanie, że nie podlega obowiązkowi posiadania orzeczenia lekarskiego jak i psychologicznego o braku przeciwskazań odpowiednio zdrowotnych jak i psychologicznych do wykonywania pracy na takim stanowisku. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, stosownie do art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. i lp. 4.2 (kara pieniężna za naruszenie: [...] zł) oraz lp. 4.3 (kara pieniężna za naruszenie: [...] zł) załącznika nr 4 do tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Podniósł, że kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, ale nie skutkuje to przyjęciem, iż protokół przestaje stanowić wiarygodny dowód w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania, z czego w niniejszej sprawie kierujący nie skorzystał. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie w postaci: zeznań pasażera K. T. jak też protokołu kontroli wynika, że celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu. Opłata za przewóz została uiszczona w wysokości [...] złotych poprzez aplikację Bolt. Nie można więc w tym przypadku mówić o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Zarówno pasażer jak i kierowca mieli świadomość pobrania i uiszczenia opłaty za wykonany przejazd, która bezspornie została uiszczona. Organ zauważył, że na pewno ta okoliczność była wiadoma kierowcy D. L., który w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli, początkowo starał się nakłonić pasażera by udawał jego znajomego. Organ wskazał, że przewóz osób, za który kierujący otrzymuje zapłatę jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia jakim jest zezwolenie lub licencja. W ocenie organu odwoławczego niewątpliwym jest też, że kierowca D. L. w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w imieniu żony, M. L., będącej Stroną przedmiotowego postępowania, co w sposób jednoznaczny wynika z treści zeznań złożonych przez niego w charakterze strony w dniu [...] r., w których przyznał, że był zatrudniony u żony na umowę zlecenie. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest również ustalenie, że usługa przewozu pasażera została zamówiona u partnera flotowego podmiotu będącego operatorem aplikacji Bolt, tj. przedsiębiorcy Ł. W. ([...] Ł. W.) występującego w aplikacji z ofertą przewozu wobec potencjalnych klientów i wystawiającego fakturę zamawiającemu za wykonany przewóz, za który kolejno następuje wypłata wynagrodzenia stronie. Za dostęp do aplikacji Bolt, Strona tygodniowo uiszczała opłatę 30 złotych ww. przedsiębiorcy. Potwierdzeniem tego jest również elektroniczna faktura z dnia [...] r. wystawiona przez Bolt B.V. w imieniu [...] Ł. W. na kwotę [...]złotych brutto, po uwzględnieniu przedpłaty, rachunek bankowy zamawiającego obciążono sumą [...] zł. Tak też, pomiędzy Stroną - M. L. a Ł. W. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] Ł. W., zaistniała relacja umowna, dzięki której strona była uprawniona do świadczenia usług przewozu na rzecz klientów zamawiających przewóz przez platformę Bolt. Przedsiębiorca Ł. W. mógł być jedynie podmiotem pośredniczącym w rozliczeniach pomiędzy kierowcą a platformą Bolt, który pobiera opłaty za udostępnienie platformy kierowcom. Jednocześnie Strona nie była zobowiązana do stosowania się do poleceń pośrednika, co D. L. wprost przyznał w treści złożonych przez siebie zeznań. Strona sama ponosiła koszty związane z paliwem. Za dostęp do aplikacji dokonywała płatności 30 złotych tygodniowo. Posługiwała się pojazdem użyczonym od matki D. L., a za wykonane przewozy otrzymywała należność raz na tydzień przelewem bankowym. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu Strony, że organ I instancji nie wykorzystał wszystkich możliwości dowodowych i zastosował domniemanie faktyczne, w oparciu o które uznał, iż podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie jest Strona, a nie inny podmiot wskazał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w sprawie dotyczącej tej samej kontroli drogowej, w związku z którą stwierdzono również naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d., wystosował do Strony wezwanie z dnia [...] r. dotyczące przedłożenia wszelkiej dokumentacji obejmującej charakter i zasady współpracy z Ł. W., pod rygorem wydania rozstrzygnięcia w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Przedmiotowe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu [...] r. i pozostało bez odpowiedzi. Postanowieniem z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o włączeniu do akt niniejszej sprawy, dowodu z wezwania Strony z dnia [...] r. wraz z duplikatem potwierdzenia jego odbioru. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało zatem, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli jak i jednocześnie inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym była Strona, a sam przewóz osób, nie spełniał warunków jego wykonywania. W ocenie organu odwoławczego niewątpliwym jest, że kierujący pojazdem wykonywał przewóz okazjonalny osób i w tej sytuacji winien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencją na wykonywanie przewozu drogowego osób. Organ wskazał ponadto, że Bolt to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Zdaniem organu z powyższych względów prawidłowo w wyniku kompleksowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego została ustalona strona. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia [...] r. C-434/15 poddał analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja np. Bolt i wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Organ wyjaśnił, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Bezspornym jest zatem w ocenie organu, że Strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Organ stwierdził, że wbrew stanowisku Strony ustalił, że była ona przedsiębiorcą na dzień kontroli. Wyjaśnił także, że nawet nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że według art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie organu, bezspornym w sprawie natomiast jest, że na dzień kontroli, tj. [...] r., kierowca wykonujący przewóz drogowy w imieniu Strony nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Strona postępowania jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, nie dopilnowała, aby kierowca kontrolowanego kursu posiadał stosowne dokumenty. Do dnia wydania niniejszej decyzji, Strona nie przedłożyła stosownych dokumentów, dlatego w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą stronę karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, tytułem naruszenia lp. 4.2. i lp. 4.3 załącznika nr 4 do ww. ustawy. W kontekście powyższego, organ za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ stwierdził ponadto, że w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedłożyła bowiem żadnych wiarygodnych dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń. Strona ograniczyła się wyłącznie do przedstawienia w odwołaniu tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że z brzmienia art. 92a ust. 10 u.t.d. wynika, iż odstąpienie od ukarania na podstawie załącznika nr 4 u.t.d. w sytuacji popełnienia naruszenia określonego w załączniku nr 3 do u.t.d., warunkowane jest uznaniem, że dane zachowanie podmiotu wyczerpuje znamiona naruszenia określonego tak w załączniku nr 3 jak i w załączniku nr 4 do u.t.d. Organ zauważył, że aktualnie orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych zdaje się przychylać do poglądu, że na podstawie ustaleń z tej samej kontroli drogowej można nałożyć, w oparciu o brzmienie załączników nr 3 i 4 do u.t.d., dwie kary pieniężne. W skardze do tut. Sądu Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącą czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza, że Skarżąca takiej działalności nie prowadzi; 2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich, jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu Skarżącej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżąca nie była obowiązana do legitymowania się w/w orzeczeniem; 4) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżąca nie była obowiązana do legitymowania się w/w orzeczeniem; 5) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d. polegające na wymierzeniu Skarżącej kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł, albowiem KPWITD decyzją nr [...] wymierzył Skarżącej dodatkowo karę w wysokości łącznej przekraczającej [...] zł - zaś oba naruszenia stwierdzone przez KPWITD wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r., stwierdzonej jednym protokołem kontroli; 6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W związku z powyższymi zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. nałożona została na Skarżącą kara pieniężna w wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszeń z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: nie przedstawienie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39j ust. 2 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320). W myśl art. 39j ust. 3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z treścią art. 39k ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39k ust. 2 u.t.d. badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie (...). Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie (art. 92a ust. 2 u.t.d.) Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp.1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp.10 - załącznika nr 3 do ustawy. Z kolei wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Na podstawie art. 92a ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. W myśl l.p 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości [...] zł. Stosownie zaś do treści l.p. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości [...] zł. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym protokołu kontroli nr [...]) wynika, że w dniu [...] r. w B. został zatrzymany do kontroli drogowej samochód osobowy marki Opel o nr rej. [...], którym kierował D. L. wykonujący odpłatny transport drogowy pasażera z ulicy [...] na ulicę [...] w B., w imieniu swojej żony - M. L.. Kontrolowany przewóz, kierowca wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a sam pojazd nie był oznakowany i wyposażony jak taksówka. Usługa przewozu została zrealizowana za pośrednictwem aplikacji internetowej Bolt, a za jej wykonanie zamawiający przewóz uiścił opłatę w wysokości [...] zł pobraną z karty płatniczej powiązanej z aplikacją mobilną. Podsumowanie kosztów realizacji usługi przewozu zostało przesłane pocztą elektroniczną do zamawiającego po wykonaniu przewozu. W dniu kontroli, kierowca nie posiadał przy sobie ważnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrolujący ustalili również na podstawie okazanego blankietu prawa jazdy kierującego, że nie zawiera on wpisów potwierdzających posiadanie ważnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o braku odpowiednio przeciwskazań tak zdrowotnych jak i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Usługa została wykonana samochodem, który nie był oznakowany jak taksówka, nie miał także żadnych innych oznaczeń wskazujących na wykonywanie usług przewozu osób. Usługa przewozu została wykona w imieniu Skarżącej (żony kierowcy). Kierujący nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Kierujący nie przedstawił także orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. W konsekwencji powyższego organy uznały, że stwierdzony przez kontrolujących przewóz pasażera nie miał charakteru grzecznościowego, lecz okazjonalny. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny, ani wahadłowy. Wynika to jednoznacznie z zeznań pasażera oraz okoliczności związanych ze skojarzeniem osoby korzystającej z usługi przewozu i kierującego. Zatem powołując się na art. 4 pkt 11 u.t.d. organy stwierdziły, że był to przewóz okazjonalny i zarobkowy. Płatności dokonano z karty płatniczej powiązanej z aplikacją mobilną. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącej (w imieniu której kierującym był jej mąż) z aplikacji telefonicznej Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie usługi przewozu. Dzięki aplikacji Bolt doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zorganizowany i ciągły, a usługa była przez Skarżącą świadczona jako wykonawcę przewozu we własnym imieniu. W ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, niewątpliwie mieściło się zatem działanie Skarżącej (w imieniu której kierującym był jej mąż) – polegające na świadczeniu usługi zarobkowego przewozu osób - niezależnie od tego ile razy świadczyła w ten sposób usługi przewozu. Reasumując dotychczasowe rozważania organ uznał, że w dniu [...] r. kierowca w imieniu Skarżącej wykonywał przewóz drogowy osoby i był to przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Konsekwencją uznania, że w dniu [...] r. w imieniu Skarżącej był wykonywany przewóz osób, to doszło także do naruszenia wymogu posiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 39j ust. 1 u.t.d. oraz orzeczenia psychologicznego określonego w art. 39k ust. 1 u.t.d. Obowiązek posiadania obu orzeczeń przez osobę wykonującą przewóz drogowy wynika z treści art. 39m w związku z art. 39j ust. 1 i 2 oraz art. 39k ust.1 i 2. Organy administracji trafnie uznały, że Skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązków określonych w punktach: 4.2 załącznika nr 4 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nie posiadającego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) oraz 4.3 załącznika nr 4 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nie posiadającego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy). Należy zaznaczyć, że kary pieniężne za naruszenia obowiązków określonych w załączniku nr 4 do u.t.d. można nałożyć jedynie na podmioty określone w art. 92a ust.2 u.t.d. Sąd w obecnym składzie ocenił, że organy prawidłowo uznały Skarżącą za "inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym" w rozumieniu art. 92a ust. 2 u.t.d. Nie jest bowiem ani "zarządzającym transportem", ani "osobą, o której mowa w art.7c u.t.d.", wymienionymi w art. 92a ust. 2 u.t.d. W ocenie Sądu, jednak skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d., kształtującego zasady wymiaru kary (nie odpowiedzialności) podmiotowi, który narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym jednocześnie jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Jak już wyżej podano z treści art. 92a ust. 10 u.t.d. wynika, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 13 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 385/20; WSA w Warszawie z 10 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2745/19; WSA w Szczecinie z 3 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1194/19, dostępne: cbois.nsa.gov.pl). Przy czym, ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d., a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę – stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy. Organ w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę przyznaje, że w związku z kontrolą drogową oprócz zaskarżonej decyzji, została również wydana decyzja, którą organ nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Skarżącą jako osobę wykonującą przewóz drogowy. Wskazana kara obejmowała naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji (Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4 a u.t.d. (Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Natomiast w niniejszej sprawie wymierzono Skarżącej jako "innej osobie wykonującej czynności związane z przewozem drogowym" w rozumieniu art. 92a ust. 2 u.t.d. dwie kary pieniężne za czyny opisane w protokole kontroli z [...] r., będące naruszeniem określonym w punkcie 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. W ocenie tut. Sądu, w dniu [...] r. Skarżąca dopuściła się jednego czynu jakim było wykonywanie przewozu drogowego osoby pojazdem samochodowym, przy czym stanowił on naruszenie zarówno obowiązków opisanych w punktach 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust. 4a u.t.d.), jak i obowiązków opisanych w punkcie 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. (wykonywanie przewozu drogowego bez posiadania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego). W dniu [...] r. miało zatem miejsce jedno zdarzenie (jedno zachowanie) podjęte w określonym czasie (tzn. wykonywanie przewozu drogowego osoby pojazdem samochodowym z ul. [...] na ul. [...]) będące naruszeniem zarówno obowiązków z punktu 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., jak i punktu 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. W sytuacji zatem gdy ma miejsce jeden czyn będący naruszeniem obowiązków, o których mowa w załączniku nr 3 i naruszeniem obowiązków, o których mowa w załączniku nr 4, to winien mieć zastosowanie przepis art. 92a ust.10 u.t.d., czyli powinna być nałożona wyłącznie kara pieniężna, o której mowa w załączniku nr 3. Oznacza to, że skoro na Skarżącą nałożono karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 3 (lp. 1.1 i 2.11), to nie można nałożyć kar za naruszenia określone w załączniku nr 4 (l.p. 4.2 i 4.3). Sąd nie podzielił odmiennego w tym zakresie poglądu organu administracji wyrażonego w odpowiedzi na skargę oraz poglądu wyrażonego w orzeczeniach sądów administracyjnych cytowanych w wymienionej odpowiedzi. Organ administracji stoi na stanowisku, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz bez orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, to są odrębne czyny (delikty) i za każdy z nich należy nałożyć karę pieniężną. W ocenie organu nie ma tutaj tożsamości deliktów określonych w załącznikach nr 3 i nr 4, a tym samym karę pieniężną należy nałożyć na każde z naruszeń. Sąd w obecnym składzie nie zgodził się z wymienionym poglądem. Przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. wyraźnie stanowi, że musi być jeden czyn będący naruszeniem zarówno obowiązków z załącznika nr 3 jak i z załącznika nr 4, przy czym jeden czyn należy rozumieć jako jedno zachowanie (działanie) w określonym czasie i miejscu. W niniejszej sprawie takim "jednym czynem" w rozumieniu art. 92a ust.10 u.t.d. było wykonywanie przez Skarżącą (w imieniu której kierował mąż) w dniu [...] r. przewozu drogowego osoby z ul. [...] na [...]. Wykonywanie tego przewozu w wymienionym dniu było zarówno naruszeniem obowiązków określonych w załączniku nr 3 (brak licencji i brak pojazdu spełniającego kryterium konstrukcyjnego z art. 18 ust. 4a u.t.d.) jak i obowiązków określonych w załączniku nr 4 (brak orzeczenia lekarskiego i psychologicznego). Skoro jeden czyn stanowił naruszenie obowiązków określonych w dwóch wymienionych załącznikach, to powinien mieć zastosowanie przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. Pogląd organu administracji przewiduje, że naruszenia obowiązków z załączników nr 3 i nr 4, to dwa odrębne czyny (zachowania). W przekonaniu Sądu nie są to dwa odrębne czyny, lecz jedno zachowanie Skarżącej jakim było wykonywanie w dniu [...] r. przewozu osoby bez wymaganych dokumentów (licencji, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego) oraz pojazdem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego z art. 18 ust. 4a u.t.d. Reasumując sąd uznał, że skarga jest zasadna. Organ naruszył przepis prawa materialnego, a mianowicie art. 92a ust. 10 u.t.d., co miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki: WSA w Łodzi z 17 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 382/21 i WSA w Łodzi z 3 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 471/21). Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na rzecz Skarżącej zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się [...] zł tytułem wpisu i 480 zł -wynagrodzenie pełnomocnika.