IV SAB/Wr 602/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność C. Sp. z o.o. z/s we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 16 lutego 2021 r. : oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi S. D. jest bezczynność Spółki C. Sp. z o.o. z/s we W. (dalej Spółka) w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynikało z akt sprawy Skarżący pismem z dnia 16 lutego 2021 r. przesłanym na adres elektroniczny (e-mail) Spółki wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie bazy wiedzy, o której mowa w § 1 umowy 77/2019 zawartej pomiędzy Spółką a Narodowym Funduszem Zdrowia (NFZ). We wniosku podkreślał, że Spółka, pomimo statusu podmiotu publicznego, wykonując zadania publiczne i dysponując majątkiem publicznym jest zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.) objęta obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej, mającym umocowanie konstytucyjne. Spółka jest stroną umowy, której przedmiotem jest świadczenie usług infolinii Telefonicznej Informacji Pacjenta na rzecz NFZ (§ 2 umowy). Świadczenie tej usługi odbywa się także poprzez przekazanie uzupełnionej aktualizowanej bazy wiedzy (§ 2 ust. 1 pkt 3). Do zadań NFZ należy promocja zdrowia i profilaktyka chorób (art. 97 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych), zatem Skarżący uznał, że informacje o bazie wiedzy stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu. Skarżący, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wywodził, że pojęcie "sprawy publicznej" winno być rozważane na podstawie kryterium interesu ogólnego, a nie jednostkowego. Zatem nie są to konkretne i indywidualne sprawy określonych podmiotów, nie ma też znaczenia w jaki sposób znalazły się posiadaniu organu i czego dotyczą. Ważne natomiast aby służyły realizacji zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się bezpośrednio do niego. Innymi słowy informacje takie muszą się wiązać ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Pismem z dnia 11 marca 2021 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność Spółki w zakresie ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucał naruszenie art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej niezwłocznie, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wnioskował o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie informacji; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania na rzecz Strony; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu przywołał treść wniosku z dnia 16 lutego 2021 r. o udzielenie informacji publicznej. Zaznaczał, że informacja, której udostępnienia się domaga – baza wiedzy – to przygotowana przez NFZ baza zawierająca "odpowiedzi na często występujące pytania i sposoby rozwiązywania problemów oraz hasała i terminy wraz z omówieniem treści merytorycznych". Podkreślał, że na dzień złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi oraz wnioskowanej informacji, co uzasadnia żądania skargi. W odpowiedzi na skargę Spółka przedstawiła przebieg okoliczności faktycznych sprawy, zaznaczając, że nie jest zobowiązana tak podmiotowo jak i przedmiotowo do udostępnienia wnioskowanych informacji. Podkreślała, że na mocy powołanej przez Stronę umowy została zobowiązana do zachowania w tajemnicy materiałów przekazanych jej przez NFZ, a nieujawnionych przez ten organ w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane informacje (baza wiedzy) nie zostały uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – w ramach sporu toczonego przez Stronę z NFZ – za informację publiczną (sprawa o sygn. akt III SAB/Wa 501/20). Po wniesieniu skargi pismem z dnia 23 marca 2021 r. Spółka poinformowała Stronę, że nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi w dniu 22 kwietnia 2021 r. Strona wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie Spółce grzywny za nieprzekazanie Skargi wraz z aktami sprawy. Spółka w dniu 21 maja 2021 r. udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu, przedkładając akta sprawy. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r. pod sygn. akt IV SO/Wr 11/21 Sąd wymierzył Spółce grzywnę za nieprzekazanie skargi oraz akt sprawy. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wywodziła, że jest podmiotem świadczącym usługi call center i contact center na rzecz różnych podmiotów w tym publicznych. Wskazała na zawartą w dniu 30 lipca 2019 r. w trybie zamówień publicznych umowę z NFZ na obsługę infolinii Telefonicznej Informacji Pacjenta (TIP). Spółka opisała postanowienia umowy i zadnia z niej wynikające, wskazując, że jej pracownicy (konsultanci) udzielają informacji osobom korzystającym z infolinii. Podstawą udzielania tych informacji były, zgodnie z umową, przekazane skrypty rozmów i baza wiedzy. Spółka podkreślała, że przekazywane informacje miały charakter ogólny, a nie indywidualny. Dalej Spółka wskazała, że po wpływie wniosku Strony kontaktowała się z NFZ, który poinformował, że jest adresatem podobnego zapytania ze strony Skarżącego. Zastrzegł, że nie upoważnia Spółki do udzielania informacji w zakresie w jakim objęta jest poufnością wynikającą z umowy. Zaznaczała, że wnioskowane informacje stanowią własność NFZ. Po analizie przepisów prawa Spółka uznała, że nie jest zobowiązana do udostępnienia ww. informacji, gdyż nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w związku z realizacją umowy z NFZ, nie pełni funkcji ani nie posiada przymiotu organu władzy publicznej, nie jest zobowiązana do udostępniania danych przekazanych przez NFZ i jest obowiązana do zachowania ich w tajemnicy. Po wniesieniu przez Stronę skargi, w piśmie z dnia 23 marca 2021 r., Spółka przedstawiła Skarżącemu swoje stanowisko. Zaznaczała, że NFZ udostępnił mu umowę ze Spółką wraz z załącznikami, odmówił natomiast udostępnienia pozostałych materiałów, w tym skryptów rozmów i bazy danych. Podzielając pogląd o obowiązku udostępnienia ww. umowy Spółka wywodziła, że obowiązek ten obciąża nie ją ale NFZ. Spółka wskazał też, że sporne w sprawie materiały w sporze pomiędzy Stroną a NFZ zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenione jako dokumenty wewnętrzne niestanowiące informacji publicznej. Spółka wskazała, że nie udostępniła Stronie żądanych informacji, gdyż nie są one informacją publiczną, a ona nie jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępniania. Odwołała się przy tym do poglądów judykatury w zakresie niedopuszczalności orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny podmiotowi, który nie jest ustawowo zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W dalszej części pisma polemizowała z poglądem Sądu uznającym ją - postępowaniu o wymierzenie grzywny - za organ w rozumieniu art. 4 u.d.i.p.. W podsumowaniu wnioskowała o umorzenie postępowania. Do odpowiedzi na skargę Spółka załączyła szereg dokumentów, w tym opisane pismo z dnia 23 marca 2021 r., stanowiące reakcję na skargę Strony. W treści pisma wyjaśniała, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na pismo Strony wynikało z okoliczności wywołanych pandemią. Powołując zapisy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i orzecznictwo sądów administracyjnych rozważała i wyjaśniała pojęcie organów władzy publicznej, zaznaczając, że mieszczą się w tej definicji podmioty realizujące zadania publiczne, przy czym zlecenie im tych zadań musi wynikać z wyraźnego umocowania ustawowego lub z samej ustawy. Nadto adresat wniosku musi posiadać taką informację czyli nią dysponować. Zdaniem Spółki wniosek został błędnie skierowany, gdyż nie jest ona organem administracji publicznej. Wykonuje ona zadania powierzone jej przez NFZ, nie zadania publiczne, nie dysponuje majątkiem publicznym, nie może zatem udostępniać żadnych informacji, gdyż naraziłaby się na zarzut naruszenia obowiązku zachowania poufności oraz ochrony danych osobowych. W replice Strona podtrzymała swój pogląd, wskazując na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. i zawarte tam wskazania obejmujące obowiązkiem ustawowym inne podmioty realizujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym. Dla uznania istnienia ww. obowiązku wystarczające jest spełnienie jednego z podanych warunków. Przy czym wykonywanie zadań publicznych może się odbywać na podstawie ustawy, umowy lub decyzji administracyjnej. Strona podkreślała, że Spółka za publiczne pieniądze świadczy usługę infolinii w zakresie zdrowia publicznego, co sama przyznaje. Ochrona zdrowia jest zaś zadaniem publicznym, zaś NFZ zarządza środkami publicznymi, tym samym poprzez zawartą umowę Spółka bierze udział w wykonywaniu środków publicznych, zatem jest zobowiązana z mocy ustawy do udostępnienia informacji publicznej. Wskazując na zapisy umowy, wynikające z niej zadania Spółki i ustawowe zadania NFZ Strona wywodziła, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Przy czym bez znaczenia jest w jaki sposób znalazły się w posiadaniu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istotne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy są również przepisy art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., stanowiące, że jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Na tej podstawie sprawa została rozpoznana w składzie trzyosobowym w trybie uproszczonym. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy Spółka prawidło uznała, że żądane przez Stronę informacje nie mogą być jej udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.). Skarżący dowodził, że jest uprawniony do otrzymania od Spółki żądanych informacji, wskazanych we wniosku z dnia 16 lutego 2021 r., w postaci bazy wiedzy, o której mowa w umowie zawartej przez Spółkę z NFZ. Wniosek dotyczy bowiem sprawy publicznej, zaś Spółka realizowała zadania publiczne. W opinii Spółki nie miała ona obowiązku, a także prawa do udostępnienia Stronie spornych danych, gdyż nie mieści się w grupie podmiotów określonych w art. 4 u.d.i.p. Ponadto informacje te (baza wiedzy) stanowią dokumenty wewnętrzne przekazane jej przez kontrahenta i nie podlegają udostępnieniu, gdyż nie stanowią informacji publicznej. Nadmieniła, że jej kontrahent Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) zobowiązał ją do zachowania w tajemnicy przekazanych jej na mocy ww. umowy dokumentów, w tym także sporną bazę wiedzy. Odnosząc się do stanowisk Stron trzeba stwierdzić, że istotnie w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego ustawowo do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Po spełnieniu tych przesłanek otwiera się droga do oceny jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Rozważania należy zatem rozpocząć od zasadniczego zagadnienia, którego wyjaśnienie będzie determinowało dalszy zakres postępowania. Jest nim ustalenie, czy Spółka jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanej przez Stronę informacji, w postaci bazy wiedzy opisanej w umowie zawartej z NFZ. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w zapisie art. 4 u.d.i.p. wykładanym w zgodzie i w duchu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Stanowi on, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne (ust. 2). Wskazana definicja ustawowa, wpisująca się w zakres wyznaczony art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jest bardzo szeroka, jej granice wyznaczą pojęcia: "władzy publicznej" oraz "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne". Nie jest sporne, że Spółka nie mieści się w zakresie pierwszego z powołanych pojęć, niewątpliwe nie jest organem władzy publicznej. Jak wynika z akt sprawy jest podmiotem prywatnym, który wykonuje swoje zadania wynikające z umowy zawiązującej Spółkę, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. Powstaje zatem pytanie, czy Spółka jest pomiotem wykonującym zadania publiczne, w szczególności reprezentującym inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ze znajdujących się w aktach dokumentów (powołany już KRS) nie wynika aby wskazane w powołanym przepisie podmioty miały udziały w Spółce, co wyklucza dalej idące badanie. Pozostaje zatem ustalenie czy Spółka realizując zadania wynikające z umowy z NFZ wykonywała zadania publiczne lub dysponowała majątkiem publicznym. Zadania publiczne w doktrynie ujmowane są najogólniej jako służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i leżące w interesie ogólnospołecznym. Ich realizacja, co do zasady należy do organów władzy publicznej zarówno państwowej jak i samorządowej. Stanowią one bowiem normatywnie określony obowiązek państwa (władzy publicznej) polegający na zaspokojeniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb ludzkich, realizowanych przez kompetentne podmioty za pomocą prawnych form działania (por. H. Wolska "Realizacja zadań publicznych przez spółkę komunalną w systemie zamówień publicznych, Wstęp, Legalis 2018). Przy czym, jak to podkreślono w uzasadnieniu uchwały siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 (publ. w ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63) wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań władzy publicznej przez pewne podmioty (...), które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym wypadku więc konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania władzy publicznej (zadania publiczne). Ustalenie czy dany podmiot realizuje własne cele (gospodarcze, biznesowe), czy też wykonuje zadania publiczne wymaga po pierwsze zbadania charakteru wykonywanych czynności, a po drugie wykazania podstawy prawnej, z której będzie wynikała taka ich cecha. Taką podstawą będzie niewątpliwie regulacja ustawowa, ale także akty władcze organów władzy np. uchwała, decyzja, ale także umowa zawarta między pomiotem publicznym a podmiotem prywatnym. Przy czym powierzenie takich zadań bez względu na formę winno mieć zawsze umocowanie ustawowe wskazujące również na sposób finasowania takich zadań. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że Spółka nie spełnia wymogów podmiotu, o którym mowa w powołanym przepisie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Brak jakichkolwiek przesłanek do wywodzenia aby NFZ (jako podmiot realizujący niewątpliwe zadania publiczne) powierzył jej wykonywanie tych zadań. Z zapisów zawartej między stronami umowy wynika jasno, że po pierwsze przedmiotem umowy jest świadczenie usług infolinii Telefonicznej Informacji Pacjenta, po drugie usługa jest świadczona na rzecz NFZ (§ 2 umowy nr 77/2019) oraz załącznik nr 1 do umowy. Z dalszych zapisów wynika, że za realizację umowy Spółce należy się określone w § 7 wynagrodzenie. Brak jakichkolwiek zapisów wskazujących na przekazanie (powierzenie) Spółce zadań publicznych, sposobu ich finasowania, a co najistotniejsze brak wskazania jakiegokolwiek umocowania ustawowego, na którym miałoby ono zostać wsparte. Umowa została zawarta z podmiotem gospodarczym, wyłonionym w trybie ustawy o zamówieniach publicznych, podmiotem działającym w celach komercyjnych, a nie publicznych. Tym samym w opinii Sądu Spółka nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, nie działa bowiem w celu osiągnięcia dobra wspólnego, ogólnospołecznego ale w celu osiągniecia zysku. Niewątpliwe przy jej udziale są realizowana takie zadania, ale podmiotem je wykonującym jest NFZ, korzystający jedynie z pomocy innych jednostek, co nie może być utożsamiane z powierzeniem realizacji zadań publicznych. Spółka nie została bowiem funkcjonalnie włączona do grona takich podmiotów. Spółka nie dysponuje także majątkiem publicznym, jakkolwiek bowiem Spółka otrzymała środki, które można określić mianem publicznych, to z chwilą ich przekazania na rzecz Spółki utraciły one taki charakter. Powodem jest ich przeznaczenie na cele, które nie stanowiły realizacji zadań publicznych ale wynagrodzenie Spółki. Stwierdzenie, że w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Spółka nie jest obligowana do udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawę do oddalenia skargi Strony, gdyż skoro nie ciążył na niej obowiązek wynikający z ww. przepisów nie mogła popaść w zwłokę. Bezprzedmiotowe w związku z tym jest rozważanie charakteru spornej informacji, marginalnie już tylko stwierdzić trzeba, że w tym zakresie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 501/20 uznając, że baza wiedzy, o której udostępnienie wnioskuje Strona nie stanowi informacji publicznej, ale dokumenty wewnętrzne. Orzeczenie zostało wydane na skutek skargi Strony obecnego postępowania z NFZ, a spór dotyczył umowy, która jest również przedmiotem obecnych rozważań i związanych z nią dokumentów, tj. tożsamej bazy wiedzy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zawarty we wskazanym orzeczeniu. Uznając, że w sprawie nie doszło do bezczynności, gdyż Spółka nie była podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji, która nadto nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.