I SA/Rz 867/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. I SA/Rz 867/21 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia J.K. (dalej: Zobowiązany/Skarżący) na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: NPUS) z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...], o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez Zobowiązanego na prowadzoną egzekucję administracyjną na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] i nr [...] z dnia [...] grudnia 2020r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W stanie faktycznym sprawy organ egzekucyjny - NPUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanego na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2020r., nr [...] i nr [...] obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. W toku postępowania organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021r. oddalił zarzut braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz stwierdził niedopuszczalność wniesionego zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania objętego ww. tytułami wykonawczymi. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...], organ egzekucyjny sprostował oczywistą omyłkę w powołanym wyżej postanowieniu z dnia [...] czerwca 2021r., w ten sposób, że: na stronie 3 postanowienia, wiersz 11 od dołu wyrazy "K.F." zastąpił wyrazami "J.K." na stronie 3, wiersz 10 od dołu wyrazy "znak [...] w dniu [...].12.2020 r." zastąpił wyrazami "znak [...], znak [...] w dniu [...].12.2020 r." W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, że zarówno w sentencji postanowienia, jak i w jego uzasadnieniu (str. 1, 2 i 5) wskazano, że dotyczy ono tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2020r., stanowiących podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Zobowiązanego. Z tych względów organ uznał, że powołanie na stronie 3 postanowienia w wierszu 10 i 11 od dołu jako zobowiązanego K.F. oraz tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2020r. stanowiło oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm. – dalej: K.p.a.). Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego Zobowiązany wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnianiu wydanego postanowienia DIAS stwierdził, że sprostowanie przez organ egzekucyjny błędu co do wskazania w uzasadnieniu postanowienia osoby oraz numeru i daty tytułów wykonawczych i uznanie ich jako błędy pisarskie czy też oczywiste omyłki, było zasadne. Z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, kto jest Zobowiązanym i jakich tytułów wykonawczych postępowanie dotyczy. W ocenie organu, stwierdzone błędy, spełniały kryteria zezwalające na ich sprostowanie w trybie art. 113 § 1 K.p.a., którego przesłanką jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. W skardze na powyższe postanowienie Zobowiązany wniósł o zmianę postanowienia, a także nakazanie organowi zwrotu wypłaconych kwot, zarzucając niezgodność rozstrzygnięcia z art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 70 Ordynacji podatkowej (lub innymi przepisami prawa) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy postępowania/kontroli podatkowej. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego za rok 2013. Zdaniem Skarżącego, na skutek nieuprawnionego uznania spełnienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia doszło do naruszenia prawa własności w wynikającego z Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje i postanowienia administracyjne, przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, przeprowadzonego na podstawie art.113 § 1 i 3 K.p.a., było sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki polegającej na błędnym wpisaniu imienia i nazwiska osoby zobowiązanej oraz numerów i dat tytułów wykonawczych. Ja wynika z akt sprawy, na stronie 3 ww. postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2021r. w wierszu 10 i 11 od dołu, omyłkowo wpisano osobę zobowiązanego (K.F.) zamiast prawidłowego imienia i nazwiska Skarżącego oraz błędny numer ([...]) i datę ([...] grudnia 2020r.) tytułu wykonawczego, zamiast prawidłowych numerów [...], [...] i daty [...] grudnia 2020r. tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzono postępowanie egzekucyjnego wobec Skarżącego. Należy wskazać, że zgodnie z art.113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższy przepis znajduje zastosowanie do wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego postanowień (art. 126 K.p.a.). Z brzmienia art.113 § 1 K.p.a. wynika, że tryb rektyfikacji decyzji obejmuje błędy pisarskie, błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Przez pojęcie błędu pisarskiego rozumie się: widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, błędy jednoznacznie wynikające z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu, a zostało wypowiedziane (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2759/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistość może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami wynikającymi z akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 812/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczenia wymaga, że sprostowanie stanowi zmianę treści decyzji w sytuacji wystąpienia w jej treści wad nieistotnych. Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (por. np. wyrok NSA z 20 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 782/12, LEX nr 1264937). Odnosząc powyższe uwarunkowania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w przekonaniu Sądu, w świetle akt sprawy, wskazane przez organ zapisy dotyczące osoby zobowiązanego (K.F.) oraz numeru i daty tytułu wykonawczego (nr [...], [...] grudnia 2020r.) należy uznać za oczywiście omyłkowe, a co za tym idzie podlegające sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że osobą zobowiązaną jest Skarżący, a postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] z dnia [...] grudnia 2020r. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że sprostowanie omyłek nie stanowiło zmiany merytorycznej, ani też ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że powyższe okoliczności nie są przez Skarżącego kwestionowane. Podnoszone w skardze zarzuty nie odnoszą się bowiem do postępowania w sprawie sprostowania orzeczenia, dlatego nie mogą wywrzeć oczekiwanego przez Skarżącego skutku w postaci uwzględnienia jego skargi i podniesionych w niej postulatów zmiany postanowienia i nakazania organowi zwrotu wypłaconych kwot. Postępowanie w przedmiocie sprostowania orzeczenia, jak to już zostało wskazane, nie może prowadzić do weryfikacji stanu faktycznego sprawy i merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jeżeli zaś chodzi o wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy postępowania/kontroli podatkowej, to należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślenia wymaga, że uprawnienie sądu do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów ma charakter fakultatywny, co oznacza, że zależy od jego uznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w sprawie nie występują istotne wątpliwości, do wyjaśnienia których byłby niezbędne wskazane przez Skarżącego dokumenty (akta sprawy postępowania/kontroli podatkowej). Podsumowując, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że właściwym do usunięcia stwierdzonych omyłek był tryb określony w art. 113 § 1 K.p.a. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.