I SA/Wa 2111/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również jako: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania L. N. (dalej również jako: "wnioskodawca", "odwołujący się", "skarżący", "strona skarżąca"), decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] (dalej również jako: "Burmistrz", "organ I instancji") z [...] maja 2021 r. nr [...] o odmowie skierowania do domu pomocy społecznej (dalej również: "dps"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. L. N. [...] kwietnia 2021 r. wystąpił do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...], z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, związany m.in. z przebyciem choroby nowotworowej. Burmistrz decyzją z [...] maja 2021 r., po przeprowadzeniu stosownego wywiadu środowiskowego i zbadaniu sprawy, orzekł o odmowie skierowania ww. do domu pomocy społecznej. Ocenił, że wnioskujący ma możliwość zapewnienia sobie opieki z własnych środków. Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. N. W uzasadnieniu zarzucił organowi celowe działanie przeciwko jego zdrowiu i życiu, polegające na bezprawnej odmowie skierowania do Domu Pomocy Społecznej im. [...]. Zakwestionował przy tym przedstawioną w decyzji Burmistrza argumentację dotyczącą możliwości samodzielnego zapewnienia sobie opieki, z uwag na posiadane przez niego oszczędności pochodzące ze sprzedaży mieszkania w [...]. Wskazał, że fakt posiadania tego typu środków materialnych nie może przesłaniać tego, że odwołujący się potrzebuje pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] maja 2021 r. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa, dotyczące udzielania tego wnioskowanego typu wsparcia. Zauważył, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej jako: "ups", "ustawa"). Wskazał, że art. 3 ust. 3 ustawy uzależnia formę i rozmiar pomocy od okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ups). Podkreślił, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701,00 zł (art. 8 ust. 1 ups). Przywołując art. 54 ust. 3 ustawy, wskazał, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Wyjaśnił przy tym, że regulacja ta oznacza, że obowiązek organów skierowania danej osoby do domu opieki społecznej określonego typu, powstaje dopiero wówczas, gdy po stronie osoby zainteresowanej zaistnieją wszystkie przesłanki warunkujące powstanie prawa do tego rodzaju świadczenia. Zdaniem SKO, w świetle tego przepisu powstanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej uwarunkowane jest ustaleniem, że dana osoba wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, a potrzeba opieki nie może być zapewniona w formie usług opiekuńczych. Reasumując Kolegium wskazało, że istotnymi czynnikami, warunkującymi skierowanie do domu pomocy społecznej są: wiek, choroba, niepełnosprawność oraz brak możliwości zapewnienia wnioskodawcy niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, w niezbędnym zakresie. Kwestiami istotnymi, podlegającymi ocenie organu w tej sytuacji są: stan zdrowia osoby, której dotyczy przedmiot sprawy, okoliczności środowiskowe, w których się znajduje, możliwość skorzystania przez nią z pomocy ze strony osób trzecich, w tym z usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, w zakresie zaspokojenia jej podstawowych potrzeb. Zdaniem SKO w pierwszej kolejności osoba zakwalifikowana do udzielenia pomocy przez państwo, powinna ją otrzymywać w miejscu zamieszkania. Organ odwoławczy wskazał, że L. N. wniósł o umieszczenie go w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...], gdzie miesięczny koszt utrzymania mieszkańca wynosi [...] zł. Odwołujący ma [...] lat i mimo przebytych chorób nie został uznany za osobę niepełnosprawną. Kolegium zauważyło, że z zaświadczenia lekarskiego z [...] kwietnia 2021 r. wynika, że ze względu na stan zdrowia odwołujący wymaga całodobowej opieki na stałe i powinien być umieszczony w domu pomocy społecznej o profilu: dla osób w podeszłym wieku. Organ powołując treść powyższego dokumentu przyjął, że: odwołujący cierpi na schorzenia przewlekłe, powoli postępujące, kontrolowane farmakologicznie; nie wymaga zaopatrzenia ortopedycznego i sprzętu rehabilitacyjnego; porusza się samodzielnie, przyjmuje pokarmy samodzielnie, jest samodzielny w innych czynnościach życiowych. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że wizyty lekarskie odwołujący się odbywa poza domem, nie jest niebezpieczny dla siebie i innych. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z [...] kwietnia 2021 r. organ przyjął, że L. N. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie, a łączne wydatki dotyczące jego utrzymania to kwota ok. [...] zł stanowiąca opłaty za: energię elektryczną, gaz, leki, wodę, telefon, śmieci, pomoc, podatek od nieruchomości. Na stronie nie ciąży obowiązek alimentacyjny. Odwołujący się jest współwłaścicielem domu o powierzchni [...] m2, w którym mieszka. Poza tym jest właścicielem nieruchomości w miejscowości [...] koło [...], o powierzchni [...] ha, stanowiącej nieużytki rolne i współwłaścicielem działki o powierzchni [...] m2. Jest właścicielem dwóch samochodów marki: [...] (rok produkcji 2006) i [...] (rok produkcji 2004). Oszczędności strony wynoszą [...] zł. Z ustaleń poczynionych podczas wywiadu wynika również, że osobą zobowiązaną do alimentacji wobec odwołującego, jest w pierwszej kolejności syn – R. N., który zadeklarował miesięczny dochód w kwocie [...] zł. Syn prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Żona odmówiła wykazania dochodów. Orzekając w sprawie Kolegium podkreśliło, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701,00 zł, co dyskwalifikuje odwołującego w ubieganiu się o świadczenia pieniężne z pomocy społecznej. Dalej organ wskazał, że nie kwestionuje stanu zdrowia L. N. i potrzeby zapewnienia mu całodobowej opieki. Podniósł przy tym, że ww. ma możliwości zamieszkania w domu pomocy społecznej na zasadach komercyjnych, bądź zapewnienia sobie całodobowej opieki w miejscu zamieszkania, we własnym zakresie lub z pomocą syna – osoby zobowiązanej do alimentacji w pierwszej kolejności. SKO zauważyło również, że obowiązek alimentacyjny nie obejmuje jedynie pomocy finansowej, ale też opiekę osobistą lub sprawowaną za odpłatnością przez inną osobę. W odniesieniu do wskazanego przez odwołującego się Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...], organ – powołując art. 54 ust. 2 ups – wyjaśnił, że osobę kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania kierowanego, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej. Dodał, że tylko w przypadku, gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej danego typu zlokalizowanego najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi ponad 3 miesiące, osobę taką kieruje się w trybie wnioskowym do domu pomocy społecznej tego samego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące (art. 54 ust. 2a ups). Przywołując powyższe SKO wskazało, że ustawodawca nie pozostawił osobie kierowanej swobody wyboru domu pomocy społecznej. Wywodząc jak powyżej, Kolegium stwierdziło brak podstaw do skierowania L. N. do domu pomocy społecznej, na podstawie decyzji administracyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (uzupełnioną pismem z [...] sierpnia 2021 r.) wniósł L. N., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2021 r. W uzasadnieniu podniósł, że mieszka samotnie i nie korzysta z żadnej pomocy, a od kilku lat zmaga się z ciężkimi schorzeniami. We wrześniu 2020 r. zwrócił się do MOPS w [...] o "patronat" na wypadek choroby lub śmierci, jednak organ na pismo to nie zareagował. Wobec pogarszającej się sytuacji zdrowotnej oraz treści zaświadczenia lekarskiego z [...] kwietnia 2021 r., skarżący uznał za stosowne wystąpić o umieszczenie w dps im. [...]. Burmistrz Miasta [...] odmówił mu skierowania do wybranej placówki, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało decyzję pierszoinstancyjną w mocy. Zdaniem skarżącego organy obu instancji prowadzą "niepohamowaną żonglerkę pseudofaktami i wybiórczo przepisami prawa, tak przez SKO interpretowanymi aby za wszelką cenę nie dopuścić do tego aby skarżący mógł się dostać do DPS [...]." L. N. wyjaśnił, że organy obu instancji orzekając w sprawie pominęły, że jest on zmuszony do remontu domu, na który przeznaczy środki finansowe, którymi obecnie dysponuje. Zwrócił uwagę, że powołanie się przez organ odwoławczy na art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy jest błędne, gdyż wnioskowana pomoc ma charakter niepieniężny i tym samym kryterium dochodowe nie ma zastosowania. Podniósł, że utracił zdolność pisania, co czyni go bezbronnym i ciężko upokorzonym przez chorobę. W jego ocenie, organy nie uwzględniły, że mieszka na peryferiach [...], z dala od sklepów, poczty i lekarzy. Nie wzięły też pod rozwagę postępujących problemów ze wzrokiem i drgającymi dłońmi, co ogranicza czynności życiowe i administrowanie domu, związane z kontaktami z niesolidnymi fachowcami. W tej sytuacji skarżący zwrócił się o umieszczenie go w Domu Pomocy Społecznej im. [...], gdyż tylko tam, w jego opinii, zostaną mu zapewnione właściwe warunki bytowe i niezbędna pomoc. W piśmie uzupełniającym skargę L. N. wskazał, że organ pierwszej instancji nie wykazał, że odmówił zaproponowanych mu usług opiekuńczych w zakresie sprzątania i gotowania. Odniósł się też do stwierdzenia SKO, że całodobową pomoc może mieć świadczoną w miejscu zamieszkania i wyjaśnił, że uwagi na liczne awarie w jego miejscu zamieszkania, następuje konieczność przeprowadzenia remontu, do czego potrzebny jest rzemieślnik "złota rączka", a nie kobieta. Jego zdaniem, w takich warunkach brak jest możliwości dla zorganizowania całodobowej pomocy dla osoby w jego wieku, obarczonej problemami zdrowotnymi. Podniósł też, że nie wyklucza zamieszkania w dps na zasadach komercyjnych, jednakże pod warunkiem, że ośrodek nie wyrzuci go w sytuacji braku możliwości opłaty za pobyt. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], podtrzymało argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji, uwzględniając podane przez stronę potrzeby w zakresie sprzątania i gotowania, zaproponował świadczenie odpłatnych usług opiekuńczych, których odwołujący odmówił, co wynika z treści str. 11 pkt 4 wywiadu środowiskowego, pod którym skarżący złożył własnoręczny podpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Poza sporem pomiędzy SKO w [...], a L. N. jest to, że L. N. złożył wniosek o przyjęcie (skierowanie) do domu pomocy społecznej wskazując placówkę, w której chciałby być umieszczony, tj. Dom Pomocy Społecznej im. [...] przy ul. [...] w [...]. Kolegium nie kwestionuje tego, że L. N. jest osobą w podeszłym wieku (79 lat) i że przedłożył dokumentację lekarską (zaświadczenia lekarskie z [...] kwietnia 2021 r.) z których wynika, że wnioskodawca świadomie i z własnej woli podjął decyzję o zamieszkaniu w domu pomocy społecznej i powinien być umieszczony w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku. Nie budzi wątpliwości Sądu to, że Dom Pomocy Społecznej im. [...] przy ul. [...] w [...] jest domem prowadzonym przez Miasto [...] w ramach jego zadań własnych (statut stanowiący Załącznik Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...]lipca 2009 r. w sprawie nadania statutów domom pomocy społecznej prowadzonym przez [...] – Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Żadna ze stron nie podważa tego, że jednym ze świadczeń z pomocy społecznej o charakterze niepieniężnym (art. 36 pkt 2 lit. o ustawy) jest pobyt i usługi w domu pomocy społecznej. Istota sporu jaki zarysował się pomiędzy SKO w [...], a L. N. dotyczy natomiast tego, czy z uregulowanego w ustawie administracyjnego trybu kierowania do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu i odpowiedniej lokalizacji, prowadzonego przez organ jednostki samorządu terytorialnego lub na jego zlecenie, może skorzystać każdy, niezależnie od swojego statusu majątkowego. Odnosząc się do tego zagadnienia trzeba wskazać, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z art. 54 ust. 2 ustawy wynika, że osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Z kolei art. 54 ust. 2a ustawy przewiduje, że w W przypadku gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej danego typu zlokalizowanym najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi ponad 3 miesiące, osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się na jej wniosek do domu pomocy społecznej tego samego typu zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące. Wedle zaś art. 59 ust. 1 ustawy decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Zdaniem Sądu z powyższych przepisów wynika, że decyzja organu gminy o skierowaniu do domu pomocy społecznej nie jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jeżeli bowiem dana osoba spełnia warunki z art. 54 ust. 1-2a ustawy, to organ gminy zobowiązany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie strony zawarte we wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej. Trafnie jednak zwróciło uwagę Kolegium, z czym nie zgadza się L. N., że aby skorzystać z jakiegokolwiek świadczenia z pomocy społecznej nie wystarczy samo spełnienie przez daną osobę wyłącznie wymogów właściwych dla przyznania danego rodzaju świadczenia z pomocy społecznej. Aby uzyskać jakiekolwiek świadczenie z pomocy społecznej trzeba wpierw spełnić ogólne warunki udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Zatem w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało to, czy L. N., wnioskując o skierowanie do domu pomocy społecznej, spełniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przesłanki do udzielenia mu tego rodzaju pomocy, wynikające z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy. Sąd zwraca uwagę, że regulowana ustawowo działalność pomocy społecznej została oparta na zasadzie pomocniczości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wedle art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z powyższych ogólnych zasad udzielania świadczeń z pomocy społecznej wynika, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i uzupełniający względem własnych możliwości danej osoby. Pomoc społeczna jedynie wspiera osoby lub rodziny w przezwyciężeniu swej trudnej sytuacji życiowej. Akceptowalna społecznie jest zatem pomoc świadczona wówczas, gdy dana osoba nie jest w stanie sama sobie poradzić z trudną sytuacją osobistą, przy wykorzystaniu własnych uprawnień (np. poprzez uzyskanie środków utrzymania w trybie realizacji roszczeń alimentacyjnych) bądź własnych zasobów (np. wykorzystanie znacznych środków finansowych, zbycie rzeczy o znacznej wartości majątkowej). Pierwszoplanowe znaczenie mają zatem własne możliwości danej osoby. Sąd zwraca uwagę, że sprawy z zakresu kierowania i prowadzenia domu pomocy społecznej należą do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego (gmin, powiatów, miast na prawach powiatu – art. 17 ust. 1 pkt 16 i ust. 2 pkt 3, art. 19 pkt 10). Powszechną dezaprobatę budzi w społeczeństwie stałe finansowanie ze środków publicznych, na które składają się obywatele, tej kategorii osób, które obiektywnie rzecz biorąc mogą poprzez własne uprawnienia, zasoby i możliwości przezwyciężyć trudną sytuację osobistą w jakiej się znalazły. Takie stanowisko potwierdza treść art. 12 ustawy. Z przepisu tego wynika, że (poza brakiem spełnienia szczegółowych warunków nabycia danego świadczenia) organ pomocy społecznej może odmówić przyznania świadczenia z pomocy społecznej także wówczas, gdy pracownik socjalny stwierdzi istnienie dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową osoby wskazującą, że osoba ta jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości. Skoro zatem: 1) L. N. posiada znaczne zasoby finansowe i majątkowe, które wskazał w oświadczeniu majątkowym z [...] kwietnia 2021 r., tj. m.in. emeryturę - [...] zł (marzec 2021 r.), środki pieniężne – [...] zł, grunt (nieużytek rolny) w [...], k. [...] o pow. [...] ha, dwa samochody osobowe marki [...] i [...], 2) L. N. ma syna R. N., a więc osobę z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji – dostarczania ojcu środków utrzymania (art. 128 i art. 129 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), który osiąga na stanowisku kierowniczym stosunkowo wysokie dochody miesięczne – [...] zł netto - to skarżący nie mógł być adresatem świadczeń z pomocy społecznej, w tym świadczenia niepieniężnego w postaci pobytu i usług w domu pomocy społecznej (art. 36 pkt 2 lit. o ustawy) prowadzonego przez organ jednostki samorządu terytorialnego (art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy) lub na jego zlecenie (art. 59 ust. 1 i 4 ustawy). Trafnie wskazało Kolegium, że L. N. może swoje potrzeby w zakresie pobytu w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku zaspokoić poprzez zawarcie umowy cywilnoprawnej ustalającej warunki pobytu z domem pomocy społecznej, posiadającym zezwolenie wojewody (a więc spełniającym ustawowe standardy świadczonych usług, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy), ale działającym na warunkach komercyjnych. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-4 (kościoły, związki wyznaniowe, organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, inne osoby prawne, osoby fizyczne), jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59-64b. W ocenie Sądu materiał dowodowy zawarty w administracyjnych aktach sprawy nie budzi wątpliwości i w pełni uzasadniał wydanie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało motywy jakie legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia i zasadnie odmówiło skarżącemu skierowania do domu pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.